VIII SA/Wa 589/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi E.D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oddala skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. emerytowany policjant E. D. wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wraz z odsetkami za okres trzech lat wstecz od daty wniesienia wniosku i wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu swojego pisma podniósł, że zasadność jego wniosku potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 953/07. Nadto, poinformował, że stan faktyczny jego lokalu mieszkalnego nie uległ zmianie. W odpowiedzi na wniosek, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji orzekł o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego od 2006 r. Wskutek złożonego przez E. D. odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że po wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, organ I instancji winien albo odmówić dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wydając decyzję administracyjną, albo dokonać wypłaty przedmiotowego świadczenia. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98,poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) odmówił dokonania czynności wypłaty na rzecz E. D. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007 i 2008. Na wstępie uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że w przywołanym przez E. D. we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie orzeczeniu z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 953/07, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął kwestię braku podstaw prawnych do zastosowania trybu z art. 162 kpa do wygaszenia decyzji administracyjnej dotyczącej równoważnika za remont lokalu w stosunku do emeryta policyjnego w konkretnej, indywidualnej sprawie i orzeczenie to nie jest wiążące dla organów administracji publicznej, których to postępowanie bezpośrednio nie dotyczy. W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji organ wyjaśnił, że ww. świadczenie otrzymywane do dnia 31 grudnia 2005 r. przez emerytów i rencistów policyjnych miało swe umocowanie jedynie w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm., dalej jako ustawa o Policji). Z ww. ustawy wynika natomiast, że prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego może otrzymywać policjant w służbie stałej. Prawo do niniejszego świadczenia nie wynika również z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 Nr 8, poz. 67 ze zm., dalej jako ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji), z której to wynika, że emerytowi (renciście) przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, w rozmiarze przysługującym mu w dniu zwolnienia ze służby oraz, że do mieszkań tych stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy (art. 29 ust. 1 ustawy). Emeryt lub rencista policyjny nie ma więc uprawnienia do domagania się innych świadczeń związanych z użytkowanym lokalem mieszkalnym, przysługujących policjantom. W konkluzji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że dawne decyzje administracyjne ustalające bezterminowo prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wydano w oparciu o przepisy wykonawcze, które utraciły moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2003 r. Takie decyzje przywoływały w podstawie prawnej przepisy, które wymagały niezależnie od decyzji przyznających te świadczenia, wydania odrębnych decyzji, co do wysokości równoważnika wobec wymogu corocznej waloryzacji świadczenia. W dniu 28 grudnia 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał nowelizacji rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. uchylając § 8 i § 9 ust. 2, co skutkowało utratą od dnia 1 stycznia 2006 r. prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego oraz właściwości organów Policji do rozstrzygania w sprawach związanych z tym świadczeniem. Skoro w następstwie nowelizacji ww. rozporządzenia uchylono z dniem 1 stycznia 2006 r. przepisy dotyczące organów właściwych do wydania decyzji w sprawach przyznania, odmowy przyznania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków rodzin, a także przepisy będące przedmiotem tych decyzji, brak jest przesłanek do uruchomienia procedury administracyjnej w trybie przepisów art. 162 kpa. Wydanie wobec emerytów i rencistów policyjnych w związku ze złożonymi oświadczeniami po dniu 1 stycznia 2006 r. decyzji administracyjnych o wypłacie w określonej wysokości przedmiotowego świadczenia dawałoby podstawę do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 kpa. W wyniku złożonego przez E. D. odwołania, Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.) postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy podniósł, że krąg osób uprawnionych do ww. świadczenia stanowi materię uregulowaną bezpośrednio w ustawie o Policji. Wskazał, że zagadnienia uprawnień mieszkaniowych emerytów i rencistów reguluje również ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, która przewiduje dwa uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych określone w art. 29 i art. 30 ww. ustawy. Organ podkreślił, że nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Zaznaczył, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/08, co prawda w przypadku równoważnika za brak lokalu, którego zapisy w ustawie o Policji są analogiczne, orzekł, że zarówno przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, jak również sama ustawa o Policji nie gwarantują emerytom i rencistom prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skoro krąg osób uprawnionych został określony w ustawie, a uprawnienia emerytów i rencistów nie wynikają z art. 29 ust. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, to uchylenie przepisów rozporządzenia nie zmieniło stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów świadczenia, tym samym nie ma miejsca naruszenie zasady ochrony praw nabytych. W konkluzji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji stwierdził, że organ I instancji słusznie orzekł o odmowie dokonania czynności wypłaty na rzecz E. D. przedmiotowego świadczenia z lata 2006, 2007 i 2008. Jednocześnie zauważył, że organ I instancji winien rozważyć możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] maja 1998 r. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. E. D. (dalej: skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że ze służby w Policji został zwolniony w 1994 r. nabywając świadczenie emerytalne a wraz z nim uprawnienie do dalszego corocznego otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszalnego z uwzględnieniem 3 norm zaludnienia. Przedmiotowe uprawnienie potwierdzone zostało i skonkretyzowane w decyzji nr [...] z dnia [...] maja 1998 r. wydanej przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. - "dotychczas nie zmienionej, ani też nie odwołanej", a więc nadal pozostającej w obrocie prawnym. Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. został poinformowany o zniesieniu z dniem 1 stycznia 2006 r. nabytych i posiadanych uprawnień do dalszego otrzymywania przedmiotowego świadczenia. Po zapoznaniu się jednak z sądowymi rozstrzygnięciami analogicznej sprawy dotyczącej emeryta policyjnego, zawartymi w treści wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt IV SA/GL 434/06 z dnia 15 lutego 2007 r. oraz postanowieniu NSA sygn. akt I OSK 953/03 z dnia 18 czerwca 2008 r. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji z pisemnym wnioskiem i wymaganym oświadczeniem mieszkaniowym o wypłacenie równoważnika pieniężnego za lata 2006-2008. Organy Policji ignorując ustalenia i wykładnię zawartą w ww. postanowieniu NSA odmówiły mu jednak wypłaty przedmiotowego świadczenia. Zdaniem skarżącego prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego nie wynikało nigdy z § 8 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2008 r., które to rozporządzenie zostało wydane w wykonaniu delegacji zawartej w art. 92 ust. ustawy o Policji w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Tak więc, zmiana rozporządzenia nie ma wpływu na jego prawo do otrzymywania przedmiotowego świadczenia. Nadto, uchylenie § 8 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. nie połączone z cofnięciem dotychczas przyznanych uprawnień lub wygaśnięciem decyzji przyznającej te uprawnienia nie może powodować wygaśnięcia uprawnień nabytych na podstawie decyzji wydanych w oparciu o istniejącą wówczas podstawę prawną. W takim przypadku decyzje te nie stają się bezprzedmiotowe, bowiem dotyczą uprawnień wcześniej nabytych – na przyszłość. Żaden obowiązujący przepis nie nakazuje stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyznaniu emerytowi i renciście policyjnemu równoważnika za remont mieszkania. Decyzje te będą wiązać nadal, mimo, że przestała istnieć lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie. W konkluzji skargi powołał się na wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07 z którego wynika, że art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji dotyczy uprawnień do lokalu mieszkalnego w skład którego wchodzi zarówno prawo do lokalu, jak również prawo do równoważnika za remont lokalu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W pismach procesowych z dnia [...] czerwca 2010 r. i [...] września 2010 r., skarżący podtrzymując swoją dotychczasową argumentację powołał się dodatkowo na wyroki WSA w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 736/09, WSA w Lublinie sygn. akt III SA/Lu 374/09, WSA w Warszawie sygn. akt II SA 1023/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu skarg wniesionych na ostateczne decyzje administracyjne, w razie stwierdzenia, że są one dotknięte istotnymi wadami prawnymi, Sąd w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego - uchyla wadliwą decyzję lub stwierdza jej nieważność, a w przeciwnym wypadku oddala skargę. Granice tej kontroli zostały zakreślone w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organy prawa materialnego w sposób który miał wpływ na wynik sprawy, ani też takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący zainicjował postępowanie o wypłatę za okres od 2006 do 2008 r. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu skoro wniosek złożony przez skarżącego wszczął postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, to organ prawidłowo rozstrzygnął sprawę w formie decyzji administracyjnej, gdyż taka forma rozpatrzenia wniosku, w szczególności w przypadku wydania negatywnego rozstrzygnięcia, nie pozbawia stronę prawa kontroli sądowo – administracyjnej. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt administracyjnych, spór w niniejszej sprawie dotyczy nie przyznania prawa do przedmiotowego równoważnika, lecz braku czy też istnienia podstaw do jego wypłaty. W ocenie Sądu organy zasadnie odmówiły skarżącemu wypłaty powyższego świadczenia za lata 2006- 2008. Zasadnicze bowiem znaczenie w sprawie ma okoliczność, że w dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246). Uchyliło ono m.in. § 8 przywołanego w swoim tytule rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 919). Stanowił on, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. Podkreślenia wymaga, że nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Stosownie bowiem do art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, to policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, prawo do tego równoważnika przysługuje policjantowi, a nie emerytom czy rencistom policyjnym. Także przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwalają traktować emerytów czy rencistów w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Jej art. 29 stanowi jedynie o prawie emeryta i rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 – o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Przepis art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwala rozciągnąć wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej, wskazanych w ustawie o Policji na emerytów i rencistów policyjnych, lecz tylko tych, które wynikają z art. 88, 92 i 94 ustawy. Stąd też należy wyciągnąć wniosek, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu nie wynika z przepisów rangi ustawy. W tym miejscu wypada odnieść się do przywołanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07, w którym to jak podnosi skarżący ww. Sąd stwierdził, że art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji dotyczy uprawnień do lokalu mieszkalnego w skład którego wchodzi zarówno prawo do lokalu, jak również prawo do równoważnika za remont lokalu. Zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w innych sprawach ale o podobnym stanie faktycznym (patrz - wyrok z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. I OSK 1012/07 oraz wyrok z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OSK 786/08) rozstrzygając kwestię przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego (podobnie jak w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07 emerytowanemu funkcjonariuszowi byłego Urzędu Ochrony Państwa), dokonał jednak odmiennej interpretacji art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że funkcjonariusz zwolniony ze służby w związku z nabyciem praw emerytalnych, nie pełni służby, a w związku z tym nie przysługuje mu uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zaś pogląd zawarty w tych dwóch kolejnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy organy słusznie zatem uznały, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że mimo pozostawania w obrocie prawnym decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] maja 1998 r. o przyznaniu dla skarżącego prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, brak jest od 1 stycznia 2006 r. podstaw do wypłaty przedmiotowego świadczenia. Sąd zauważa jednocześnie, że ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi czy renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika wyłącznie do czynnych policjantów, zaś ust. 2 art. 91 upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1. Wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2006 r. wykraczało więc poza granicę delegacji ustawowej. Konieczne było w związku z tym uchylenie § 8 wyżej powołanego rozporządzenia. W tej sytuacji, organy orzekające w sprawie powinny wydać decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego skarżącemu równoważnika pieniężnego. Podstawą takiej decyzji powinien być § 6 powołanego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Stanowi on, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do wydania dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się, jeżeli policjant (a w związku z uchylonym § 8 rozporządzenia – emeryt policyjny) przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 pkt 1. Uchylony § 8 stanowił niezbędną podstawę pozwalającą analogicznie stosować § 1 ust. 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro podstawa ta odpadła, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w tymże § 1 ust. 1, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje. Nie powinno zaś budzić wątpliwości, że organy administracji winny stosować przy wydaniu swoich decyzji przepisy prawa obowiązującego w dacie ich podejmowania, co przesądza o tym, że organy prawidłowo zastosowały przepisy uwzględniające zmiany wprowadzone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. Należy w tym miejscu zauważyć, że równoważnik za remont lokalu mieszkalnego przysługiwał do dnia 1 stycznia 2006 r. jedynie na mocy rozporządzenia, które go przyznawało emerytom czy rencistom w legalny, uprawniony sposób, na podstawie wyraźnej delegacji ustawowej, uprawniającej ministra do poszerzenia kręgu osób uprawnionych wprost z ustawy. Także w sposób legalny i uprawniony, bez naruszenia zasady praw nabytych, uprawnienie to emerytom i rencistom zostało cofnięte. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, że zmiana rozporządzenia nie ma wpływu na jego prawo do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Odnośnie powoływanego przez skarżącego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 953/07 wyjaśnić należy, że w ww. orzeczeniu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w wyniku skargi kasacyjnej złożonej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 434/06 rozstrzygnął kwestię braku podstaw prawnych do zastosowania trybu wygaśnięcia decyzji administracyjnej dotyczącej przyznania prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 kpa. W niniejszej zaś sprawie, będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest kwestia braku podstaw prawnych do wypłaty ww. świadczenia od 1 stycznia 2006 r., a nie wygaśnięcia decyzji dotyczącej jego przyznania (tj. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] maja 1998 r.) czy też bezprzedmiotowości tej decyzji. Organy w niniejszej sprawy nie orzekły zaś o wygaśnięciu decyzji przyznającej prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z powodu jej bezprzedmiotowości. Wprawdzie w niniejszej sprawie decyzją [...] Komendanta Policji z siedzibą w R. z dnia [...] grudnia 2009 r. umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego od 2006 r., ale następnie decyzją organu II instancji – Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. decyzja o umorzeniu ww. postępowania została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. W wyniku zaś ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji wydał decyzję o odmowie dokonania czynności wypłaty wnioskowanego świadczenia, która to utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy. I to właśnie skarga na tę decyzję organu II instancji jest przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszej sprawie. Odnosząc się do przywoływanego przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 736/09 wyjaśnić trzeba, że sprawa rozstrzygana przez ww. Sąd dotyczyła postanowień organów Policji w sprawie zwrotu wniesionego przez emeryta policyjnego oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za lata 2006-2009. W ww. wyroku Sąd rozstrzygnął jedynie, że organy Policji są nadal właściwe do załatwiania tego typu wniosków, a nie ich zwracania, zauważając jednocześnie, że prawodawca uchylając przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. nie odebrał właściwemu komendantowi Policji kompetencji do rozstrzygania o uprawnieniach do równoważnika, a tylko w specyficzny sposób tę kompetencję ograniczył do spraw z wniosków czynnych funkcjonariuszy. Skarżący powoływał się również na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 sierpnia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 374/09, w którym to Sąd odrzucił skargę emerytki policyjnej na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji uznając, że wypłata równoważnika za remont lokalu mieszkalnego ma charakter czynności faktycznej i nie jest związana z wydaniem żadnego aktu z zakresu administracji publicznej, który mógłby być przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. Jednocześnie Sąd ten w konkluzji swojego rozstrzygnięcia wskazał, że organy Policji powinny rozważyć, jakie skutki wywołuje obecnie decyzja z 1998 r. (o przyznaniu uprawnienia do przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego) i czy są podstawy do usunięcia jej z obrotu prawnego. Sąd nie może zaś odnieść się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1023/08, prawdopodobnie omyłkowo przywołanego przez skarżącego, bowiem pod ww. sygnaturą rozstrzygana była sprawa dotycząca skargi z zakresu świadczenia przyznawanego w drodze wyjątku przez Prezesa ZUS, notabene zakończona wydaniem orzeczenia w innej dacie niż 14 stycznia 2009 r. Pod sygnaturą zaś akt II SA/Wa 1023/09 w dniu 1 grudnia 2009 r. wydany został zaś wyrok w przedmiocie skargi na odmowę wznowienia postępowania dyscyplinarnego dotyczącego funkcjonariusza Policji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.