VIII SA/Wa 608/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej: "O.p." ) po rozpoznaniu odwołania A. W. (dalej: "skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] ustalającej wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2012 r. – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalił skarżącej, jako właścicielce nieruchomości położonej w R. przy ul. D. [...] (pozycje rejestrowe [...], podatek od nieruchomości na rok 2012 r. w łącznej kwocie [...] zł. Jego wysokość organ I instancji ustalił na podstawie złożonego w dniu [...] marca 2011 r. zeznania i ewidencji gruntów. Jako przedmiot opodatkowania wskazał grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] m2), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] m2) oraz budowle ([...] zł). We wniesionym odwołaniu skarżąca podniosła, że decyzję ustalającą podatek od nieruchomości, tj. od gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wydano mimo, iż organ podatkowy był w posiadaniu informacji, że na tej nieruchomości od kilkunastu lat nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Takie postępowanie organu – w ocenie skarżącej – jest pogwałceniem obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Wskazała, iż budynki nie nadają się do prowadzenia żadnej działalności gospodarczej, gdyż są w bardzo złym stanie technicznym, a zatem nie podlegają w związku z tym obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości. Zdaniem skarżącej do wydania decyzji nie upoważniał organu żaden przepis prawa. Wprost przeciwnie - art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") stanowi, że grunty, budynki i budowle nie podlegają opodatkowaniu, jeżeli nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ podatkowy posiadając informację, że w budynkach nie jest od kilkunastu lat prowadzona działalność gospodarcza, nie przeprowadził żadnego postępowania podatkowego, w tym dowodu z oględzin, do czego zobowiązują przepisy Ordynacji podatkowej. W tym zakresie – zdaniem skarżącej – zostały naruszone przepisy prawa zawarte w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Skarżąca wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz dokonanie wymiaru podatku od nieruchomości według stawki dla pozostałych budynków. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] maja 2012 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Wskazał, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków - ma mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. Natomiast dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., zgodnie z którym stanowią one dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Kolegium zauważyło, iż w ewidencji gruntów i budynków Wydziału Geodezji Urzędu Miejskiego w R. pod pozycją rejestrową [...] w obrębie [...] figuruje działka o powierzchni [...] m2 sklasyfikowana jako tereny przemysłowe (Ba), pod pozycją rejestrową [...] obręb [...] figurują tereny przemysłowe (Ba) o powierzchni [...] m2, budynki transportu i łączności o powierzchni zabudowy [...] m2; zbiorniki, silosy i budynki magazynowe o powierzchni zabudowy [...] m2. Właścicielem tychże nieruchomości jest skarżąca, która prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą: W. A. "[...]" Przedsiębiorstwo Handlowe z siedzibą w R.. Kolegium przywołało treść art. 2 ust. 1 oraz art. 1a pkt 3 u.p.o.l. Wskazało, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy – w ocenie Kolegium - uznać za związane z działalnością gospodarczą. Nadto organ odwoławczy zauważył, iż w sprawach, gdzie przedmiotem sporu są względy techniczne, istotne jest – z uwagi na brak ustawowej definicji tego pojęcia – ustalenie stanu faktycznego i jego ocena prawna w aspekcie orzecznictwa sądów administracyjnych. Kolegium przywołało stosowne orzeczenia w tym zakresie cytując ich fragmenty. Podniosło, iż z materiału dowodowego wynika, że wskazywane przez skarżącą przeszkody nie uzasadniały przyjęcia braku możliwości wykorzystania przedmiotowych nieruchomości do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zdaniem Kolegium, wynika to z przedłożonej przez skarżącą informacji z dnia [...] marca 2012 r. dotyczącej stanu technicznego i zakresu robót adaptacyjnych dla ewentualnej zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków magazynowych na działkach Nr [...],[...] i [...] przy ul. D. [...] w R.. Z przedłożonej opinii wynika bowiem m.in., że przedmiotowe budynki to typowe, nieskomplikowane, powszechnie realizowane dla różnych branż budynki magazynowe. Podczas oględzin nie stwierdzono występowania zjawisk niekorzystnych dla konstrukcji, tj. znacznych rozwarstwień, spękań i zarysowań ścian nośnych, stropodachów, nadproży, podciągów i belek. Ogólny stan techniczny podstawowych elementów konstrukcyjnych oceniony został jako "dość dobry", natomiast stan techniczny elementów wykończeniowych jako niedostateczny i należy je wykonać od nowa. Podobnie z instalacjami wewnętrznymi (wodna, elektryczna i kanalizacyjna), które są zniszczone i również trzeba je wykonać od nowa. Zdaniem Kolegium, determinujące w niniejszej sprawie jest to, że konstrukcja przedmiotowych budynków jest w stanie dobrym co znaczy, że budynki te nie kwalifikują się do rozbiórki, a do remontu. Podniosło, iż nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowych budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej co znaczy, że uznać należy, iż względy techniczne pozwalają na wykorzystywanie przedmiotowych nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zaznaczyło, że sam zły stan wyposażenia tych budynków nie wyklucza wykorzystywania ich jako powierzchni magazynowych w ogóle - od przedmiotu magazynowania uzależnione są wymagania techniczne pomieszczeń magazynowych, np. inne warunki wymagane są do magazynowania żywności, a inne do materiałów budowlanych. Konkludując Kolegium uznało, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wskazało, iż skarżąca jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości i nie uprawdopodobniła, aby nieruchomość, o której mowa nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powtórzyło, iż ze złożonej przez skarżącą informacji o stanie technicznym nieruchomości wynika, że konstrukcja budynków jest w stanie dobrym, a budynki te nie kwalifikują się do rozbiórki. Nadto podniosło, iż skarżąca ma zamiar wykonać roboty budowlane mające na celu zmianę przeznaczenia tych budynków - z magazynowych na produkcyjno-handlowo-usługowe. A zatem w ocenie Kolegium niewątpliwy jest związek tych nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej przy ul. D. [...] w R. wg zasad dla "pozostałych budynków" stosownie do przepisów zawartych w art. 5 ust. 1 pkt 2 "e" u.p.o.l. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił: – nierozpatrzenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie oględzin nieruchomości; – nieodniesienie się do ww. wniosku przez Kolegium, co stanowi naruszenie art. 123 § 1 i art. 188 O.p., gdyż skarżąca została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu podatkowym i odwoławczym, co miało wpływ na wynik sprawy ; – nieprzeanalizowanie przez Kolegium oraz nieocenienie faktów, okoliczności i zdarzeń uzasadniających zastosowanie nie najwyższej, lecz obniżonej stawki podatku od nieruchomości za 1 m2 tak, jak dla "pozostałych budynków", z uwagi na tzw. "względy techniczne" powołane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; – nieprzeprowadzenie przez Kolegium samodzielnego postępowania, lecz zacytowanie w uzasadnieniu decyzji jedynie wybranych wyroków sądów administracyjnych, zapadłych w innych stanach faktycznych i okolicznościach sprawy. Nadto skarżąca podniosła, iż budynki magazynowe, od których naliczono podatek od nieruchomości w maksymalnej stawce nie mogą być użytkowane, ponieważ przed zakupem przez skarżącą budynki magazynowe przez okres 10-ciu lat nie były eksploatowane, zabezpieczone i dozorowane, a pozostały z nich rudery, które nie mogą być wykorzystywane przez nowego właściciela, co nie ma tu żadnego związku z działalnością gospodarczą. Nadto zauważyła, iż brak jest prądu, wody, kanalizacji i gazu, brak jest odbioru technicznego i przekazania budynku do użytkowania w działalności gospodarczej przez organ nadzoru budowlanego oraz, że bez winy nabywcy nieruchomości na dzień zakupu, tj. [...] listopada 2010 r. nie ma nawet warunków technicznych do wykonania przyłączy na media. Decyzje te określałyby, czy media mogą być w ogóle doprowadzone. W ocenie skarżącej budynków magazynowych w takim stanie technicznym nie można uznać jako wykorzystywane do działalności gospodarczej. Prowadzenie działalności w tych obiektach jest prawem zabronione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto Kolegium podniosło, iż przeprowadzenie oględzin było zbędne, gdyż jako dowód wystarczająca była przedłożona przez skarżącą informacja dotycząca stanu technicznego i zakresu robót adaptacyjnych dla ewentualnej zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków magazynowych na działkach Nr [...],[...] i [...] przy ul. D. [...]. Nie podzieliło stanowiska skarżącej, że brak mediów (gaz, prąd, woda) w budynkach determinuje prowadzenie działalności gospodarczej w tych budynkach. Budynki takie mogłyby być wykorzystywane np. jako składy czy magazyny. Tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Dokonując oceny zasadności wniesionej skargi, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom zawartym w skardze, nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2012 r. na łączną kwotę [...] zł. Spór w kontrolowanej sprawie pomiędzy skarżącą, a organem dotyczył ustalenia, czy w stosunku do gruntów zabudowanych budynkami magazynowymi, które w ocenie skarżącej ze względu na ich stan techniczny nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, prawidłowe jest opodatkowanie według stawki przewidzianej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na wstępie wskazać należy, że kwestie związane z opodatkowaniem nieruchomości reguluje ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2), budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają, co w sprawie nie ma zastosowania, użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Dokonując wykładni przepisu art. 2 ust. 1 u.p.o.l. niewątpliwie należy mieć na uwadze definicję legalną "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", określoną w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zarzut nie uznania przez organy podatkowe, że w stosunku do gruntów i budynków, których dotyczy kwestionowana decyzja wystąpiła przesłanka względów technicznych, wskazanych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że przewidziany w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyjątek stanowi wyłączenie o charakterze przedmiotowym, w konsekwencji czego nie uznaje się należących do przedsiębiorcy nieruchomości jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym w przypadku, gdy taki wyjątek zachodzi, brak jest podstaw do zastosowania stawki podatku do nieruchomości określonej w uchwale rady miejskiej dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego, jednak to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r. sygn. akt II FSK 773/06, LEX nr 339937). W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie ma też znaczenia cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, fakt, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r., II FSK 1888/07, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., II FSK 1786/07, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., II FSK 1354/07, wyrok WSA z dnia 21 października 2008 r., I SA/Łd 242/08, wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010 r., I SA/Op 546/09, wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008 r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008 r., I SA/Wr 1407/07). W kontrolowanej sprawie bezspornym jest, że sporne nieruchomości były w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą (tj. skarżącej). W ewidencji gruntów i budynków Wydziału Geodezji Urzędu Miejskiego w R. pod pozycją rejestrową [...] w obrębie [...] figuruje bowiem działka o powierzchni [...] m2 sklasyfikowana jako tereny przemysłowe (Ba), pod pozycją rejestrową [...] obręb [...] figurują tereny przemysłowe (Ba) o powierzchni [...] m2, budynki transportu i łączności o powierzchni zabudowy [...] m2; zbiorniki, silosy i budynki magazynowe o powierzchni zabudowy [...] m2. Właścicielem tychże nieruchomości jest skarżąca. Skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość w dniu [...] listopada 2010 r., co wynika z aktu notarialnego Rep. A nr [...] na potrzeby prowadzonej przez firmy W. A. "[...]" Przedsiębiorstwo Handlowe z siedzibą w R.. Powyższe skutkuje uznaniem, iż nieruchomości te (będące w posiadaniu skarżącej) stanowią nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i winny być opodatkowane stawką przewidzianą dla tego rodzaju nieruchomości. Sąd zauważa także, iż sama skarżąca zgłosiła do opodatkowania: grunty o pow. [...] m2 jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. W kontrolowanej sprawie wątpliwości budzi pojęcie "względy techniczne" z uwagi na to, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, jak słusznie zauważyło Kolegium, pojęcia tego nie definiuje. Pojęcie to nie jest również zdefiniowane w innych aktach prawnych. W doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że "względy techniczne" to takie, które mają związek ze złym stanem technicznym nieruchomości, uniemożliwiającym wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Względy techniczne dotyczą jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną, niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, lecz także do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych (glosa Bogumiła Pahla do wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Bk 571/08). Innymi słowy "względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie gruntu do działalności gospodarczej" to takie fizykalne wady, a zatem tkwiące w samej rzeczy, spowodowane czynnikami całkowicie niezależnymi od przedsiębiorcy posiadającego grunt, budynek, skutkujące brakiem możliwości wykorzystywania tych nieruchomości do jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Sąd zgadza się z ustaleniami organu orzekającego poczynionymi na podstawie materiału dowodowego, iż wskazywane przez skarżącą przeszkody nie uzasadniały przyjęcia braku możliwości wykorzystania przedmiotowych nieruchomości do działalności gospodarczej ze względów technicznych. W kontrolowanej sprawie jako dowód organ dopuścił informację dotyczącą stanu technicznego i zakresu robót adaptacyjnych dla ewentualnej zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków magazynowych na działkach Nr [...],[...] i [...] przy ul. D. [...] w R. sporządzoną w dniu [...] marca 2012 r. na zlecenie skarżącej przez mgr inż. J. W. - posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Z przedłożonej opinii wynika, m.in. że przedmiotowe budynki to typowe, nieskomplikowane, powszechnie realizowane dla różnych branż budynki magazynowe. Natomiast podczas oględzin ww. uprawniony nie stwierdził występowania zjawisk niekorzystnych dla konstrukcji, tj. znacznych rozwarstwień, spękań i zarysowań ścian nośnych, stropodachów, nadproży, podciągów i belek. Ogólny stan techniczny podstawowych elementów konstrukcyjnych oceniony został jako "dość dobry", a stan techniczny elementów wykończeniowych jako niedostateczny, co powoduje konieczność ich wykonania od nowa. Odnosząc zatem powyższe rozważania do ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych, że w przypadku należących do skarżącej gruntów i budynków w żadnej ich części, nie nastąpiły względy techniczne wykluczające zastosowanie stawki podatku od nieruchomości jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Konkludując, skoro stwierdzony zły stan techniczny budynku w rozpatrywanym roku podatkowym obiektywnie podlega usunięciu w rezultacie remontu, to nie zachodzi sytuacja opisana w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w której z powodu względów technicznych budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy wyraźnie odróżniać jedynie zły stan techniczny budynku od obiektywnej niemożliwości wykorzystywania tego budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych (przez skarżącego podatnika czy innego przedsiębiorcę ). Dlatego też skarga, jej zarzuty i argumenty, nie są zasadne. W ocenie Sądu prowadzenie dodatkowych dowodów (przeprowadzenie oględzin) było zbędne, gdyż materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Organ podatkowy przeprowadził prawidłową wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w rezultacie prawidłowo zastosował ten przepis. Skarżąca nie wykazała luk postępowania wyjaśniającego, w materiale dowodowym czy błędów w ocenie materiału dowodowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Względy, którymi skarżąca uzasadniała niewykorzystywanie budynku do prowadzenia działalności, nie były względami technicznymi w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Za chybiony Sąd uznaje także zarzut, że skarżąca została pozbawiona czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu podatkowym odwoławczym, co miało wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, iż skarżąca w dniu [...] maja 2012r została zawiadomiona o wyznaczeniu jej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym (art. 200 § 1 O.p.) i z uprawnienia tego skorzystała w dniu [...] maja 2012 r. zapoznając się z aktami sprawy. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.