VIII SA/Wa 631/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Starosta [...]decyzją Nr [...] z dnia [...]marca 2017 r., w sprawie zmiany decyzji Starosty [...]Nr [...]z dnia [...]kwietnia 2015 r. zmienionej decyzją Nr [...]z dnia [...]grudnia 2015 r. zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla [...]Sp. z o.o. na budowę fermy drobiu wraz z infrastrukturą techniczną w skład której wchodzą: dwanaście budynków inwentarskich do tuczu broilerów kurzych wraz z pomieszczeniami technicznymi, budynek mieszkalny z częścią socjalno-administracyjną, cztery kotłownie, dwadzieścia cztery silosy paszowe wraz z fundamentami, konfiskator, dwa zbiorniki ppoż., waga samochodowa z fundamentem, dwie instalacje zbiornikowe na gaz LPG z fundamentem, myjka dezynfekcyjna ze zbiornikiem bezodpływowym, osiem zbiorników na odcieki z budynków inwentarskich, zbiornik na ścieki bytowe, studnia głębinowa, trzy place na węgiel, przyłącze energetyczne i stacja transformatorowa wraz z infrastruktura techniczną, dwa przepusty typu ciężkiego na cieku wodnym biegnącym w północnej części terenu inwestycyjnego oraz pozostała infrastruktura związana z obsługa fermy, ETAP I obejmuje: dziesięć budynków inwentarskich do tuczu broilerów kurzych wraz z pomieszczeniami technicznymi, budynek mieszkalny z częścią socjalno-administracyjną, cztery kotłownie, instalacje wewnętrzne sanitarne i elektryczne, dwadzieścia silosów paszowych wraz z fundamentami, konfiskator, dwa zbiorniki ppoż, wagę samochodową z fundamentem, dwie instalacje zbiornikowe na gaz LPG z fundamentem, myjkę dezynfekcyjną ze zbiornikiem bezodpływowym, osiem zbiorników na odcieki z kurników, zbiornik na ścieki bytowe, trzy place na węgiel, budynek stacji transformatorowej z infrastruktura techniczną, dwa przepusty typu ciężkiego na cieku wodnym biegnącym w północnej części terenu inwestycyjnego oraz pozostałą infrastrukturą związaną z obsługą fermy na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz [...]położonych w [...]gm. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. K. (dalej: "skarżący"). W uzasadnieniu wyjaśnił, iż jest właścicielem działek [...]i [...]sąsiadujących z inwestycją. Jednocześnie wskazał, że droga oznaczona w aktualnej ewidencji gruntów i budynków numerem działki [...], którą inwestor uznał za dojazdową do swojej inwestycji, jest prywatna własnością. Droga należy do właścicieli działek położonych po jej północnej stronie. W dniu [...]maja 2017 r. Wojewoda wezwał skarżącego do wykazania interesu prawnego do udziału w postępowaniu. Decyzją z dnia [...]czerwca 2017 r., nr [...], Wojewoda [...]umorzył postępowanie odwoławcze. Organ wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji ustala się na nowo w nawiązaniu do wprowadzonych zmian. Z faktu bycia stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie wynika przymiot strony w sprawie zmiany tej decyzji. W sprawie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego krąg stron ulega ograniczeniu. Powodem jest fakt, że postępowanie ograniczone jest do zakresu wnioskowanej zmiany. W przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania obiektów objętych zmianą pozwolenia na budowę nie wykracza poza teren inwestora. Projekt budowlany zamienny nie dotyczy budynków, a jedynie: zmiany lokalizacji i wymiarów szczelnych zbiorników na odcieki z kurników (bez zmiany pojemności), zmianę trasy zewnętrznych instalacji sanitarnych i elektrotechnicznych, zmianę wymiarów zbiornika retencyjnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 28 w związku z przepisem art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez umorzenie postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...]Nr [...]z dnia [...]marca 2017 roku z uwagi na nieposiadanie przez Skarżącego przymiotu strony postępowania, podczas gdy Skarżący posiada interes prawny uprawniający do udziału w sprawie, zatem wniesione przez niego odwołanie jest skuteczne i powinno zostać rozpoznane merytorycznie przez organ odwoławczy, 2. naruszenie przepisu art. 8, art. 9 oraz art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprecyzyjne wezwanie Skarżącego do wykazania interesu do udziału w postępowaniu, nie wskazując jednocześnie, do wykazania których przesłanek Skarżący został wezwany - wskazanych z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do udzielenia nieprawidłowej odpowiedzi na wezwanie organu i umorzeniem postępowania odwoławczego, 3. naruszenie przepisu art. 7, 77 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, niepoddanie sprawy analizie pod kątem argumentacji przedstawionej przez Skarżącego w treści pisma skierowanego do organu zawierającego wykazanie interesu prawnego, 4. naruszenie przepisów art. 9, art. 10, art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa oraz zasady legalności na skutek wydania decyzji mimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych oraz nienależyte uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przepis art. 28 ust.2 Prawa budowlanego stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zdaniem Skarżącego, inwestor przedłożył do organu projekt budowlany, który błędnie wyznacza obszar oddziaływania inwestycji. Obowiązkiem organu jest weryfikacja wskazanego przez projektanta obszaru oddziaływania inwestycji, a nie powtórzenie w treści rozstrzygnięcia fragmentu projektu budowlanego dotyczącego tej kwestii. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż inwestycja co do której toczy się postępowanie polega na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą techniczną, co czyni sprawę niezwykle kontrowersyjną, budzącą sprzeciw okolicznych mieszkańców. Skarżący wskazał na przepisy uzasadniające objęcie jego nieruchomości obszarem oddziaływania inwestycji, a mianowicie: 1. przepis art. 5 ust. 1 pkt 9) Prawa budowlanego - przepis ten wskazuje na potrzebę poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Organ powinien ustalić, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia, 2. z kolei według art. 144 KC właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swoich praw powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Zdaniem Skarżącego przedmiotowa inwestycja będzie powodować nadzwyczajne zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiednich, z pewnością wykraczające ponad przeciętną miarę w normalnych stosunkach sąsiedzkich, 3. zgodnie z art. 64 ust. 2 Konstytucji własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Skarżący, oceniając decyzję Starosty [...]nr [...]z dnia [...] marca 2017 roku jako wydaną bez dostatecznej analizy zagrożeń dla nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji obawia się, że spowoduje ona poważne, negatywne konsekwencje dla Skarżącego oraz dla okolicznych mieszkańców, 4. interes Skarżącego wynika ponadto z przepisu art. 23 Kodeksu cywilnego. Nie ulega wątpliwości, iż argumenty podnoszone przez Skarżącego na dotychczasowym etapie postępowania świadczą o tym, że prace budowlanej w szczególności późniejsze użytkowanie obiektu mogą naruszyć dobra osobiste mieszkańców sąsiednich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 czerwca 2017 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2017 r., poz. 935, dalej powoływana jako kpa) umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że skarżący, wnoszący odwołanie nie jest stroną w postępowaniu o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego. Rozpoznając odwołanie w pierwszej kolejności organ odwoławczy ustalić winien dopuszczalność odwołania i to, czy wnoszący odwołanie jest stroną postępowania. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa prawo wniesienia odwołania przysługuje stronie. Skoro Wojewoda ustalił, że odwołanie nie pochodzi od strony, nie mógł przejść do merytorycznego powtórnego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Właściwe było zatem umorzenie postępowania odwoławczego. Na poparcie prawidłowości takiego rozstrzygnięcia przytoczyć można wciąż aktualne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w uchwale składu 7 sędziów z dnia 5 lipca 1999 r., w ocenie którego stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa (OPS 16/98, opubl. ONSA 1999, nr 4, poz. 119). W przywołanej uchwale podkreślono, że ustalenie interesu prawnego osoby uczestniczącej w postępowaniu administracyjnym następuje ostatecznie w wyniku konkretyzacji właściwego przepisu prawa materialnego. Łącznikiem między sferą stosowania prawa procesowego a prawem materialnym przy wszczęciu postępowania i w jego toku jest pojęcie interesu prawnego. Ustalenie interesu prawnego powinno nastąpić w toku rozpoznania odwołania na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ I instancji wraz z ewentualnym ich uzupełnieniem zgodnie z art. 136 kpa. Sąd w składzie rozpatrującym skargę stanowisko to podziela i przyjmuje jako własne, co znajduje wyraz w dokonanej przez sąd analizie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając zagadnienie, czy zasadnie nie przyznano skarżącemu przymiotu strony przypomnieć trzeba, że w sprawie, której przedmiotem jest udzielenie pozwolenia budowlanego, stronami – co do zasady – są podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane –t.j. Dz.U. 2016.290, dalej: p.b. (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2007 r. II OSK 598/06; wyrok WSA w Warszawie z 15 lutego 2011 r. VII SA/Wa 2049/10). Są to inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem postępowania. Za obszar oddziaływania obiektu, jak stanowi art. 3 pkt 20 p.b., przyjmuje się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Dla określenia obszaru oddziaływania inwestycji i na tej podstawie ustalanego przymiotu strony niezbędne jest zatem uwzględnienie nakazów i zakazów wynikających z przepisów odrębnych, indywidualnych cech samego obiektu budowlanego, jego przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania terenu i zakresu planowanych robót budowlanych. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2010 r. II OSK 666/09). Wprowadzenie art. 28 ust. 2 p.b. oraz legalnej definicji "obszaru oddziaływania" miało zatem na celu zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do podmiotów wymienionych w tym przepisie, dla których planowana inwestycja ma powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające w przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Celem tej zmiany było również przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 325 -326). Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, wynikające z konkretnego przepisu prawa, dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny (por. np. wyrok NSA z 14 grudnia 2006 r. II OSK 75/06; wyroki WSA w Warszawie: z 18 listopada 2005 r. VII SA/Wa 786/05 i z 4 lipca 2006 r. VII SA/Wa 121/06). Jak słusznie zauważył organ, z faktu bycia stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie wynika przymiot strony w sprawie zmiany tej decyzji. W sprawie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego krąg stron ulega ograniczeniu. Powodem jest fakt, że postępowanie ograniczone jest do zakresu wnioskowanej zmiany. Inwestor wnioskujący o zmianę decyzji nie przedstawił okoliczności, które mogłyby świadczyć o wprowadzeniu przez te zmiany ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości Skarżącego. Skarżący również ich nie przedstawił. Zauważyć trzeba, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydanej przez Wójta Gminy w [...]z dnia [...].10.2010 r. wynika, że nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz, że przedsięwzięcie to nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000 oraz inne elementy środowiska zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji. Tak więc obszar oddziaływania zamyka się na terenie działek na których lokalizowana jest inwestycja. Nie nałożono też obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z 3.10.2008 r., czy przedstawienia analizy prorealizacyjnej, wymogów w zakresie obowiązków dot. zapobiegania, ograniczania, monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie jest kwestionowane, że zmiany są zgodne z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji Wójta Gminy [...]z [...].10.2010 r. oraz decyzjami o warunkach zabudowy z [...].09.2011 r. i [...].10.2011 r. Zmiany usytuowania elementów planu zagospodarowania terenu nie mają wpływu na tereny sąsiednie, zaś pozostałe zagadnienia i parametry pozostają bez z [...].04.2015 r. W związku z powyższym, nawet w przypadku nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem, na którym planowana jest inwestycja, właściciel działki ma obowiązek wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego, chronionego przepisem art. 5 ust. 2 prawa budowlanego (por. np. wyrok WSA w Łodzi z 26 października 2010 r., II SA/Łd 1021/10). W tym zakresie muszą istnieć dwie przesłanki. Jedną z nich jest niekwestionowany fakt, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej. Drugą – że przedmiot jej własności znajduje się w obszarze oddziaływania, co próbuje wykazać Skarżący – odnosząc się do bezpośredniego sąsiedztwa inwestycji względem jej nieruchomości. W realiach niniejszej sprawy działka o nr ewid. [...], której właścicielem jest skarżący znajduje się w odległości ok. 30 m. od granicy działki inwestycyjnej. Skarżący się jest również właścicielem działki o nr ewid. [...], która znajduje się po drugiej stronie drogi o nr ewid. [...]od działki inwestycyjnej. Najbliższy zbiornik o wymiarach 3,6 x 7,2 m objęty zaskarżoną decyzją usytuowany jest w odległości powyżej 170 m od działki skarżącego. Pozostałe zbiorniki i inne obiekty budowlane objęte zaskarżona decyzją zlokalizowane są w odległości znacznie większej niż wspomniane 170 m. Działki skarżącego stanowią grunty orne, w związku z tym, zmiana projektu budowlanego w zakresie wielkości i lokalizacji zbiorników nie wprowadza ograniczeń w zabudowie działek skarżącego. Obszar oddziaływania obiektów objętych zmianą pozwolenia na budowę nie wykracza poza teren inwestora. Projekt budowlany zamienny nie dotyczy budynków, a jedynie: zmiany lokalizacji i wymiarów szczelnych zbiorników na odcieki z kurników (bez zmiany pojemności), zmianę trasy zewnętrznych instalacji sanitarnych i elektrotechnicznych, zmianę wymiarów zbiornika retencyjnego. Skarżący nie wskazał na żaden konkretny przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie mogłaby skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Strona powołując się na swój interes prawny prawidłowo powołała się na prawo własności (art. 140 kc), jako źródło ochrony swojego interesu prawnego. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2016r. (II OSK 1062/14) "Należy jednak pamiętać, że przepis ten z jednej strony jest częścią systemu szeroko rozumianej konstytucyjnej ochrony prawa własności; z drugiej – jednocześnie może stanowić źródło ingerencji w to prawo oczywiście w ramach obowiązującego porządku prawnego, w tym w wyniku działania organów administracji publicznej." W niniejszej sprawie Skarżący poza potencjalnym narażeniem zdrowia i życia mieszkańców sąsiednich nieruchomości, nie powołał żadnego przepisu, który mógłby zostać naruszony wskutek realizacji inwestycji. Ewentualne "nadzwyczajne zakłócenia korzystania z nieruchomości" nie stanowią źródła interesu prawnego. Zakłócenia te nie powinny jednak przekraczać "przeciętnej miary" (art. 144 kc). W praktyce przy ustalaniu przeciętnej miary należy więc uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznającej zakłóceń. Dopuszczalne są tylko takie zakłócenia, które wynikają z normalnej eksploatacji nieruchomości, na której umiejscowione jest źródło zakłóceń, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i jednocześnie nie naruszają normalnej eksploatacji nieruchomości doznającej zakłóceń zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (por. wyrok NSA z 15 maja 2014 r., II OSK 3116/13). Zatem samo podniesienie argumentu, że inwestycja znajduje się w bliskim sąsiedztwie i będzie powodowała bliżej nieokreślone immisje pośrednie nie jest wystarczające do przyznania interesu prawnego Skarżącemu. Taka argumentacja świadczy bowiem wyłącznie o subiektywnym przekonaniu strony, nie popartym żadnymi konkretami wynikającymi z projektu budowlanego czy norm prawa materialnego. Normalny sposób eksploatacji terenu inwestycji nie jest bowiem źródłem immisji, które miałyby prowadzić do ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości Skarżącego w związku z budową na sąsiedniej nieruchomości. Natomiast przekroczenie dopuszczalnych granic tych immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń (np.: negatoryjnych – art. 222 § 2 kc lub odszkodowawczych – art. 415 i nast. kc), lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób prawidłowy ustalił obszar oddziaływania inwestycji i co za tym idzie - krąg stron postępowania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest na tyle ogólne, aby można je było zastosować do wielu rodzajów obiektów. Inaczej zatem obszar ten kształtuje się przy domu jednorodzinnym, inaczej przy budownictwie przemysłowym, a jeszcze inaczej, tak jak w rozpatrywanym przypadku, gdy chodzi o budowę fermy drobiu z infrastruktura techniczną. We wszystkich tych przypadkach dla wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu konieczne jest, aby zamierzona inwestycja powodowała ograniczenia w możliwości zgodnego z prawem zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, o czym stanowią przepisy prawa administracyjnego (tak też: M. Janiszewska-Michalska, Podstawowe pojęcia prawa budowlanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 5(50)/2013, s. 61). Skarżący takich ograniczeń nie wykazał. Jak wynika natomiast z ustaleń organu odwoławczego, sporna inwestycja w żaden sposób nie wpłynie na sposób zagospodarowania, w tym zabudowy działek sąsiednich. Mając na uwadze charakter prac budowlanych nie sposób nie podzielić stanowiska organu, że obszar oddziaływania zamknie się w obszarze działki inwestycyjnej. Ponadto przedmiotowa inwestycja ze względu na swój charakter nie jest poddana szczególnemu reżimowi prawnemu, zastosowanie w sprawie znajdują zatem przepisy wskazane wyżej. W związku z tym Sąd przyjął, że Wojewoda [...]zasadnie nie znalazł podstaw do uznania, że przedmiotowe działki znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Okoliczność ta skutkuje tym, że Skarżący, nie może być uznany za stronę w postępowaniu o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego. Argumenty podnoszone w skardze odwołują się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń. Okoliczność ta wskazywałaby, że strona posiada jedynie interes faktyczny, który pojawia się, gdy jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego. Skoro inwestycja nie wykazuje naruszenia norm prawa budowlanego, zwłaszcza w zakresie warunków technicznych, przeciwpożarowych to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może powodować przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych osób trzecich. Raz jeszcze wymaga podkreślenia, że bliskie sąsiedztwo nie zawsze oznacza, że właściciel gruntu/lokalu, będzie miał przymiot strony postępowania. Może się bowiem zdarzyć, tak jak w niniejszej sprawie, że oddziaływanie obiektu budowlanego nie przekroczy granic działki, na której realizowana jest inwestycja. Tylko zatem osoba, która doznaje ograniczeń ze względu na realizację obiektu budowlanego jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Nie jest zasadny zarzut dotyczący nieprawidłowego wezwania skarżącego do wykazania swego interesu prawnego. W piśmie z dnia 10 maja 2017 r. organ przytacza bowiem zarówno treść art. 28 ust. 2 p.b. jak i art.28 kpa - vide akta administracyjne. Wbrew twierdzeniom skargi z załączonych dokumentów nie wynika też, by działka o nr [...]stanowiła własność, czy współwłasność strony Skarżącej, natomiast jest to droga gminna. Z podanych przyczyn Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu. Poczynione ustalenia zostały oparte na dostatecznej i wystarczającej analizie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, w zakresie interesu prawnego Skarżącego. W konsekwencji prawidłowo Wojewoda zastosował art. 138 § 1 pkt 3 kpa umarzając postępowanie odwoławcze. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.