VIII SA/Wa 768/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej: "skarżąca", "spółka"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] (zwany dalej: "organ") z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podała, że nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione do rozpoznania wniosku. Wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podała, że na dzień [...] kwietnia 2015 r. spółka zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł (dowód: oświadczenie M. W. Prezesa spółki w przedmiocie wysokości uiszczonych kar, rachunek zysków i strat za okres od [...].01.2013 r. do [...].12.2013 r., lista zapisów kasowych/bankowych dotyczących uiszczenia nałożonych kar na łączną kwotę [...] zł za okres: od [...].01.2012 r. do [...].12.2014 r. od [...].12.2014 r. do [...].12.2014 r. oraz od [...].01.2015 r. do [...].04.2015 r.). Ponadto obecnie wobec spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Podała, że wykonanie decyzji groziłoby utratą płynności finansowej przez spółkę, a to z kolei skutkowałoby groźbą upadłości spółki czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez spółkę sporu i zwrotu jej wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Wyjaśniła także, iż skarżąca na dzień dzisiejszy ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne, ale także ponosząc straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Ponadto oceniając przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a stwierdziła, iż chodzi tu nie tylko o szkodę grożącą samej skarżącej ale również każdą inną szkodę w tym także szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegrania w sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zauważyć należy, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Nie mniej dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. Zatem to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (por. postanowienie NSA z 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299). Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Niewątpliwie bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Stwierdzić należy, że uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Dlatego też twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. W sytuacji braku wyczerpującego uzasadnienia wniosku nie jest możliwa jego merytoryczna ocena (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżąca częściowo uzasadniła swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na brak jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Okoliczności powyższe w żadnym razie nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również, bez wpływu na ocenę wniosku spółki o zastosowanie ochrony tymczasowej pozostają kwestie związane z losami przepisów prawa, w tym ustawy o grach hazardowych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14, LEX nr 1447295). Zaznaczyć wypada, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spółka wskazała także na wysokość już uiszczony kar pieniężnych w kwocie [...] zł, groźbę utraty płynności finansowej, a nawet upadłości spółki, co spowodowałoby nieodwracalne skutki. Nie mniej zwrócić uwagę należy, że dokumenty nadesłane przez skarżącą nie uprawdopodobniają tej okoliczności. Nie sposób zatem uznać, że zapłata kary spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, w tym utratę płynności finansowej, a zatem, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postepowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualna kondycję finansową. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła tez przemawiać treść oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki M. W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., że spółka w latach 2012 – 2015 zapłaciła kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości [...] zł. Niewątpliwie wskazać trzeba, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13, LEX nr 1474019). Skoro zaś spółka twierdzi, że wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji może doprowadzić nawet do jej upadłości, to winna tę okoliczność co najmniej uprawdopodobnić, czego nie uczyniła. Podkreślić zatem należy, że spółka nie przedstawiła należycie swojej kondycji finansowej. W kontekście podniesionej przez spółkę okoliczności, że w przypadku konieczności zwrotu pobranych kar pieniężnych szkodę poniesie także Skarb Państwa, wyjaśnić należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jedynie sytuację skarżącego pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji nie jest uprawniony do badania kwestii wyrządzenia ewentualnej szkody innemu podmiotowi, w tym, jak chce tego skarżąca, Skarbowi Państwa. Jednocześnie Sąd bada wyłącznie skutki wykonania zaskarżonej decyzji przed wydaniem wyroku przez Sąd, a nie skutki ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Zatem argumentacja skarżącej dotycząca szkody grożącej Skarbowi Państwa nie uzasadnia uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.