VIII SA/Wa 828/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. w Radomiu przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]J. Z. sprawy ze skargi C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ odwoławczy, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania Asesora Prokuratury Rejonowej R. -[...] w R. od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: organ I instancji, Prezydent) z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...], odmawiającej w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego cofnięcia uprawnienia diagnosty [...], wydanego C. Z., orzekło o: 1) uchyleniu w całości decyzji organu I instancji; 2) cofnięciu C. Z. uprawnienia [...] do wykonywania badań technicznych. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: W dniu [...] grudnia 2016 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej R. -[...] w R. (dalej: Prokurator) wystąpił z wnioskiem do Prezydenta o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia diagnoście C. Z. (dalej: skarżący, strona, diagnosta) uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu powołano się na wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...] K [...], którym to skarżący został uznany za winnego tego, że w dacie bliżej nieustalonej, między [...] a [...] sierpnia 2011 r. w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako diagnosta zatrudniony w Stacji Kontroli Pojazdów "[...]" w R., poświadczył nieprawdę co do badania technicznego samochodu marki [...] nr rej. [...] w ten sposób, że nie wykonując żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego, dokonał wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym ww. pojazdu i przyjął kwotę [...] zł. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...] Ka [...]. W ocenie Prokuratora, działanie diagnosty wyczerpuje przesłanki z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 128 ze zm., zwanej dalej: P.r.d.), co skutkować powinno cofnięciem przez Prezydenta uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych pojazdów. Zawiadomieniem z dnia 13 stycznia 2017 r. Prezydent poinformował stronę oraz Prokuratora o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o cofnięcie diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W toku postępowania organ I instancji przeprowadził szereg czynności wyjaśniających, w tym m.in. odebrał wyjaśnienia od strony postępowania, przesłuchał świadków, przeprowadził analizę protokołów z kontroli przeprowadzonej w Stacji Kontroli Pojazdów "[...]" w R., wykonał kopię akt z postępowania sądowego o sygn. [...] K [...] i [...] Ka [...]. W dniu [...] marca 2017 r. Prezydent wydał decyzję znak: [...] o umorzeniu postępowania w całości w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty. W wyniku odwołania złożonego od tej decyzji, Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazało również, że organ I instancji winien wydać decyzję administracyjną merytorycznie rozstrzygającą przedmiot postępowania, tj. o cofnięciu uprawnień diagnoście do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, bądź o odmowie cofnięcia tych uprawnień. Dodatkowo organ I instancji winien ponownie ocenić poprawność przeprowadzonej analizy stanu faktycznego w kontekście zeznań złożonych przez uczestników postępowania przygotowawczego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] Prezydent, działając na podstawie art. 84 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 2 i art. 81 ust. 12 P.r.d., § 2 ust. 1 i ust. 3, § 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 5, § 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 6, § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. Nr 155, poz. 1232 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., odmówił w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego cofnięcia uprawnienia diagnosty [...] wydanego skarżącemu. Prezydent, niezależnie od stanu przyjętego za prawdziwy w postępowaniu karnym, dał wiarę faktom, ustalonym w toku postępowania administracyjnego, świadczącym o tym, że okresowe badanie techniczne przedmiotowego pojazdu zostało przeprowadzone przez skarżącego na drugim stanowisku kontrolnym, pobrana została opłata za badanie techniczne oraz opłata ewidencyjna. Organ I instancji ustalił, że brak jest w rejestrze badań technicznych stacji informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego (zbiornika gazowego) do eksploatacji. Mogło to oznaczać, że diagnosta dokonał okresowego badania technicznego albo bez okazanych wymaganych dokumentów dozorowych, albo wprawdzie po ich okazaniu, ale bez dokonania wymaganej przepisami adnotacji w rejestrze. Jednak na dzień [...] sierpnia 2011 r. pojazd marki [...] nr rejestracyjny [...] posiadał ważne dokumenty dozorowe. Takie zachowanie diagnosty jest naruszeniem, ale nie jest czynem rażącym, kwalifikującym do zastosowania wobec niego sankcji administracyjnej z art. 84 ust. 3 P.r.d. Zdaniem Prezydenta, postępowanie diagnosty należy ocenić jedynie za naganne. W stanie faktycznym ustalonym przez organ I instancji, skarżący jako diagnosta [...] w nawiązaniu do art. 84 ust. 3 P.r.d. dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego co do zasady zgodnie z przepisami. Z całokształtu materiału dowodowego zebranego i ocenionego przez Prezydenta nie wynika, że skarżący rażąco, a więc w sposób oczywisty, wyraźny i bezsporny, naruszył prawo w zakresie wykonywania czynności diagnosty poprzez brak przeprowadzenia badania technicznego dla pojazdu. Organ I instancji odmówił cofnięcia diagnoście przedmiotowych uprawnień, ponieważ w toczącym się postępowaniu nie ustalił, aby doszło do potwierdzenia wpisu do dowodu rejestracyjnego o badaniu technicznym pojazdu bez jego uprzedniego zbadania. W odwołaniu od wskazanej decyzji Asesor Prokuratury Rejonowej R. -[...] w R. (dalej: Prokurator) zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji i mający wpływ na jej treść, a polegający na uznaniu, że całokształt zgromadzonych w sprawie dowodów prowadzi do przyjęcia, że badanie techniczne pojazdu marki [...] o nr rej. [...] zostało w okresie pomiędzy [...] a [...] sierpnia 2011 r. przeprowadzone w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w R. "[...]" przez diagnostę, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie administracyjnej materiału dowodowego, a w szczególności ustaleń prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie sygn. akt [...] K [...], skazującego stronę za popełnienie przestępstwa z art. 271 §1 k.k. w zbiegu z art. 271 § 3 k.k., w głównej mierze analiza zeznań świadków: D. P., A. W. oraz W. S., powinny doprowadzić do wydania przez Prezydenta decyzji administracyjnej o cofnięciu skarżącemu uprawnienia diagnosty o numerze [...]. W konsekwencji Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej cofającej uprawnienia diagnosty dla skarżącego. W uzasadnieniu odwołania Prokurator wskazał na związanie sądu administracyjnego skazującym i prawomocnym wyrokiem karnym w odniesieniu do faktu popełnienia przestępstwa (art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), mające zapobiegać sytuacjom, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych zapadałyby różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Nie może być kwestionowana okoliczność, że skarżący został skazany za przestępstwo polegające na poświadczeniu nieprawdy w dowodzie rejestracyjnym samochodu [...] nr rej. [...], które w konsekwencji musi prowadzić do zaistnienia sytuacji opisanej w art. 84 ust. 3 P.r.d., a więc do cofnięcia uprawnień diagnoście. Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. orzekł o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji oraz o cofnięciu stronie uprawnień diagnosty [...] do wykonywania badań technicznych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zauważył, że istota problemu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy ustalenia zawarte w wyroku sądu wiążą organ administracji publicznej. Podkreślił, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się jednoznacznie, że okoliczności potwierdzone wyrokiem sądu należy uznać za udowodnione. Należy zatem przyjąć, że ustalenia co do faktów zawarte w sentencji wyroku sądu nie są przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie. Są wiążące dla organu administracji publicznej i nie podlegają weryfikacji. Taki pogląd zapobiega funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych. Rozwiązanie zawarte w art. 11 p.p.s.a. eliminuje potrzebę prowadzenia podwójnego postępowania dowodowego dla ustalenia tych samych faktów w różnych postępowaniach, tj. sądowym w sprawie karnej i administracyjnym. Skoro zatem ustalenia sądu karnego są wiążące dla sądów administracyjnych, to tym samym są wiążące dla organów administracji publicznej. Oczywiście chodzi tu wyłącznie o ustalenia wyroku karnego z punktu widzenia postępowania przed organami administracji publicznej. Zdaniem Kolegium, nie ulega wątpliwości, że skazanie skarżącego za przestępstwo poświadczenia nieprawdy co do badania technicznego pojazdu, którego nie wykonał, poprzez niewykonanie żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego i dokonanie wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu, dotyczy okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia postępowania administracyjnego o cofnięcie uprawnień diagnosty. W ocenie organu odwoławczego, diagnosta dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Ujawnione to zostało przez organy ścigania i potwierdzone wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...] K [...], który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...] Ka [...]. Okoliczność ta wypełnia przesłankę, o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Wyrok Sądu Rejonowego w R. jest kwalifikowanym dowodem na okoliczności wskazane w hipotezie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., co stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że czyn, wypełniający znamiona przestępstwa z art. 271 k.k. w zbiegu z art. 271 § 3 k.k., szczegółowo opisany w sentencji prawomocnego wyroku skazującego stronę, w pełni odpowiada czynowi określonemu w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Kolegium, analizując dowody zebrane przez organ I instancji, nie zgodziło się z wnioskami zawartymi w uzasadnieniu decyzji Prezydenta, przede wszystkim zaś z oceną zeznań świadków: D. P., A. W. i W. S.. Pomimo tego, że część zeznań tych świadków ulegała zmianie na etapie postępowania sądowego (w tym głównie świadka D. P.), to jednak zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego potwierdzały fakt niewykonania badania technicznego przez skarżącego. Kolegium podzieliło w tym zakresie ocenę Prokuratora, że zeznania świadków w toku postępowania przygotowawczego, jako złożone w krótkim odstępie czasu od zaistniałych faktów, nacechowane są największą wiarygodnością. W ocenie Kolegium, w uzasadnieniu decyzji organu I instancji dokonano czysto hipotetycznych rozważań co do ciągu zdarzeń zaistniałych w dacie popełnienia przez skarżącego przestępstwa, których wystąpienie zostało wykluczone poprzez wydanie przez sąd karny wyroku skazującego. Od powyższej decyzji Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył diagnosta, który zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 84 ust. 3 P.r.d. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy podane w nim przesłanki w tej sprawie nie występują; 2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy merytorycznie w sytuacji, gdy poprzednia taka sama sprawa strony w przedmiocie odebrania mu uprawnień diagnosty nie została merytorycznie zakończona, gdyż na decyzję Kolegium z [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) złożono skutecznie skargę do Sądu, która jeszcze nie została rozstrzygnięta. Rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji powinno więc zależeć od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny; 3) art. 7, art. 77, art. 80, art. 81a § 1 k.p.a. poprzez tłumaczenie wszystkich ustalonych niejasności co do stanu faktycznego na niekorzyść strony, a także nieprzeprowadzenie postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności poprzez powołanie się w całości na ustalenia Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego w sprawie skarżącego, podczas gdy z przepisów wynika, że moc wiążącą dla sądu administracyjnego mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa zawarte w prawomocnym wyroku skazującym. Uzasadnienie wyroku sądu karnego stanowi jedynie dowód, że sąd karny tak, a nie inaczej ustalił i ocenił określone fakty, nie stanowi zaś dowodu ich istnienia, nie może więc zastąpić dokonania przez sąd samodzielnych ustaleń; co za tym idzie w kwestiach spornych Kolegium powinno przeprowadzić określone dowody, poczynić ustalenia i samemu dokonać subsumpcji, a w przypadku niejasności rozstrzygnąć je na korzyść strony; 4) art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie przez Kolegium i nieprzeprowadzenie dowodu z materiału filmowego z kamer usytuowanych na Stacji Kontroli Pojazdów "[...]", który to dowód został przeprowadzony w toku postępowania administracyjnego i wynika z niego, że skarżący faktycznie w podanym okresie dokonał badania technicznego pojazdu, a co za tym idzie odebranie uprawnień w podanym stanie faktycznym było bezzasadne; 5) błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 P.r.d. polegający na uznaniu, że skarżący nie wykonał badania technicznego pojazdu [...], wskutek czego zachodzą przesłanki do cofnięcia mu uprawnień diagnosty, lecz gdyby prawidłowo oceniono materiał dowodowy, w szczególności płytę zawierającą nagranie sporządzone przez policję, jak i zeznania świadków, zarówno w sprawie karnej, jak i w trakcie postępowania administracyjnego, wówczas należałoby uznać, że nie ma wystarczających przesłanek, aby uznać, że do takiego badania nie doszło. Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania, zaś z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Z treści art. 84 ust. 1 P.r.d. wynika, że badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Zgodnie zaś z art. 84 ust. 3 P.r.d., starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Przepis art. 83 P.r.d. obowiązuje obecnie w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r. i uchyliła m.in. art. 83 ust. 6 P.r.d. Brzmienie powyższego przepisu nie wyklucza jednak, aby starosta stwierdzał istnienie wskazanych przewinień diagnostów na podstawie kontroli dokonywanych na podstawie art. 86b ust. 2 P.r.d., tj. w ramach sprawowanego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów. Nie jest to jednak warunek niezbędny do cofnięcia uprawnień diagnoście w analizowanym przypadku. W świetle uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. II GPS 2/11 (publ. Lex nr 1124034), sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie (tak też w wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2016 r., II GSK 2684/14, publ. Lex nr 2111110). Starosta może cofnąć diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych nie tylko wtedy, gdy ten dopuści się naruszeń w toku kontroli, ale również gdy w innej sytuacji wyjdzie na jaw jego nierzetelność. NSA w w.cyt. uchwale stwierdził, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień w sytuacji, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokumentu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, iż art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Zasadniczą kwestią w tego typu sprawach jest zatem stwierdzenie stanu rzeczy polegającego na poświadczeniu nieprawdy, tj. wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, bez względu na to, czy miało to miejsce w wyniku kontroli, czy też w innym trybie, np. informacje o wadliwym działaniu diagnosty wynikają z analizy akt innej sprawy lub pochodzą od innych organów, takich jak: prokuratura, sąd (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2017 r., II GSK 1460/15, publ. Lex nr 2220782). Przyjmuje się, że prawomocny wyrok karny, którym skazano diagnostę za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1225/17, publ. Lex nr 2353828). Zawarte w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. sformułowanie, iż uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia określonych okoliczności jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę (por. wyroki NSA: z 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11 i z 27 czerwca 2012 r., II GSK 619/11, publ. cbosa). Poza tym, w razie ustalenia, iż okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Decyzja wydana w tym przedmiocie ma charakter związany, a cofnięcie uprawnień jest niezależne od odpowiedzialności karnej (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 1099/15, publ. Lex nr 2228108). Odpowiedzialność wynikająca z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. ma więc charakter obiektywny. Ponadto art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie daje organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Na odpowiedzialność wynikającą z przepisu art. 84 ust. 3 P.r.d. nie mają także wpływu intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę oraz jego wina (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 3104/15, publ. Lex nr 2358646 oraz wyroki NSA: z 25 lutego 2015 r., II GSK 46/14, z 12 kwietnia 2013 r., II GSK 60/12, z 12 stycznia 2012 r., II GSK 1395/10, wszystkie publ. cbosa). W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że skarżący w drodze odrębnego postępowania karnego, wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...] K [...], został uznany za winnego poświadczenia nieprawdy co do badania technicznego wskazanego wyżej samochodu w ten sposób, że - nie wykonując żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego - dokonał wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu. Wyrok ten jest prawomocny z dniem 16 grudnia 2016 r. W ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo uznało, że skarżący dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., gdyż został skazany za przestępstwo poświadczenia nieprawdy co do badania technicznego pojazdu, co wypełnia znamiona przestępstwa z art. 271 k.k. w zbiegu z art. 271 § 3 k.k. Wspomniany wyrok karny jest kwalifikowanym dowodem na okoliczności wskazane w hipotezie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., co stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia diagności uprawnienia do wykonywania badań technicznych (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2016 r., II GSK 2684/14, publ. Lex nr 2111110). W tym zakresie należy wskazać na przepis art. 11 p.p.s.a., z którego wynika, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2015 r., II GSK 1979/14, publ. cbosa). Pod pojęciem ustalenia prawomocnego wyroku należy rozumieć ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa oraz miejsca i czasu jego popełnienia (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., II FSK 2070/09, publ. cbosa). Z powyższego wynika, że art. 11 p.p.s.a. nie może być interpretowany rozszerzająco, a więc nie dotyczy on wyroków uniewinniających i umarzających postępowanie. Wprawdzie w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu wprowadzającego takie związanie jak w art. 11 p.p.s.a., jednak nie może to prowadzić do czynienia dowolnych ustaleń przez organ administracji, zupełnie odmiennych od sądu karnego. Mając na uwadze więc systemową wykładnię przepisu art. 11 p.p.s.a., jeśli związanie ustaleniami wyroku karnego dotyczy sądów administracyjnych, które kontrolują decyzje organów administracji pod względem ich zgodności z prawem, to należy uznać, że tym samym ustalenia co do faktów zawarte w sentencji wyroku sądu prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa są wiążące również dla organu administracji publicznej i nie podlegają weryfikacji. Prezydent w swojej decyzji zasadnie zauważył, że nie posiada uprawnień do oceny ustaleń prokuratury i stanu faktycznego przyjętego przez sąd karny (strona 20 uzasadnienia decyzji), jednak mimo to dokonał swoich ustaleń, odmiennych od poczynionych przez sąd karny i sprzeczny z sentencją prawomocnego wyroku karnego wydanego wobec skarżącego. Organ I instancji przyjął za wiarygodne zeznania świadka D. P. złożone przed organem administracji (strona 22 uzasadnienia decyzji) oraz nie dał wiary zeznaniom świadków A. W. i W. S. złożone w sprawie karnej (strona 23 uzasadnienia decyzji). Tym samym dokonał ustaleń dowolnych, nieuprawnionych, zupełnie w oderwaniu od ustaleń zawartych w sentencji prawomocnego wyroku karnego. Organ I instancji z jednej strony cytuje orzecznictwo sądowe, iż uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach (strona 29 uzasadnienia decyzji), a z drugiej strony wykazuje, że postępowanie diagnosty jest jedynie naganne, nie jest czynem rażącym, kwalifikującym go do zastosowania art. 84 ust. 3 P.r.d. W tym zakresie wnioski Prezydenta są wzajemnie sprzeczne i zasadnie jego decyzja została uchylona przez Kolegium, które prawidłowo orzekło merytorycznie co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu, istnieje bezpośredni związek między ustaleniami zawartymi w sentencji wyroku skazującego Sądu Rejonowego w R. o sygnaturze [...] K [...] a dyspozycją art. 84 ust. 3 P.r.d. Prawomocny skazujący wyrok karny daje podstawę do uznania nierzetelności diagnosty, czego konsekwencją jest jego odsunięcie od czynności diagnostycznych na podstawie art. 84 ust. 3 P.r.d. Nie jest w mocy organu administracji kwestionowanie przyjęcia przez sąd karny popełnienia konkretnego przestępstwa, a do tego w istocie sprowadza się rozstrzygnięcie i uzasadnienie decyzji organu I instancji. W związku z powyższym należy uznać zaskarżoną decyzję Kolegium za zgodną z prawem materialnym, tzn. nie doszło, wbrew zarzutom skargi, do naruszenia przepisu art. 84 ust. 3 P.r.d. Sąd nie podziela również zarzutu skargi, że sądowa kontrola decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a., od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji dotyczącej cofnięcia uprawnień diagnosty. Przepis art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. wymaga istnienia między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym związku bezpośredniego, rozumianego jako bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Jeżeli w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego przepisu. W tym miejscu należy wskazać, że prawomocnym wyrokiem Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r. w sprawie VIII SA/Wa 477/17 skarga strony, złożona na ww. decyzję Kolegium w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty, została oddalona. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, w szczególności do naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80, art. 81a § 1 k.p.a., a dotyczących konieczności przeprowadzenia samodzielnych ustaleń przez Kolegium, a w przypadku niejasności i wątpliwości rozstrzygnięcia ich na korzyść skarżącego, Sąd uznaje je za niezasadne wobec jasnej i jednoznacznej treści art. 11 p.p.s.a. Organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym w postaci prawomocnego wyroku skazującego, a ewentualne inne wskazywane przez stronę dowody nie mogły podważyć ustaleń wynikających z tego wyroku. Poza tym zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom art. 107 k.p.a. Mając powyższe okoliczności i wywody na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.