VIII SA/Wa 830/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant Starszy referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. L. i I. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] września 2014 r. Nr [...] (dalej: organ I instancji lub Prezydent Miasta), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku o pozwolenie na budowę z [...] lipca 2014 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych inwestorowi "[...]" Spółka Jawna M. D., H. P. z siedzibą przy ul. [...] w [...]: rozbudowa i nadbudowa – w związku ze zmianą sposobu użytkowania istniejących budynków z przeznaczeniem na hostel z częścią gastronomiczną wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (35 miejsca postojowe wraz z dojściami i dojazdami do projektowanego obiektu ) na terenie działek nr geod. [...],[...],[...] i [...] – przy granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w [...] – kategoria obiektu XIV, XXVII i XXII. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę został złożony wraz z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] z [...] grudnia 2012 r. Po sprawdzeniu kompletności wniosku pod względem materialno-prawnym, a następnie zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, stwierdzono kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Organ I instancji stwierdził, iż projektowana rozbudowa z nadbudową jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, zaś projekt uzgodniono przez rzeczoznawców ds. sanitarno-higienicznych oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. Do projektu dołączono również pozytywną opinię Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] dotyczącą obsługi komunikacyjnej działek, a inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie Prezydent Miasta uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia interesów osób trzecich. W podsumowaniu zaznaczył dodatkowo, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione są wymagania określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ww. ustawy. W tej sytuacji organ I instancji wydał decyzję Nr [...]. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielił inwestorowi pozwolenia na wykonanie robót budowlanych określonych w decyzji. W decyzji określił kategorię obiektu jako XIV, XXVII i XXII. Odwołanie od powyższej decyzji złożył I. L. (dalej skarżący). Zanegował on wydaną przez Prezydenta Miasta decyzję, uznając iż pozwolenie na budowę zostało wydane niezgodnie z prawem. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 81, art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 4 k.p.a. Skarżący domagał się uchylenia w całości decyzji Prezydenta Miasta [...], a ewentualnie zawieszenia postępowania do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie samowoli budowlanej inwestora "[...]" Spółka Jawna M. D., H. P. z siedzibą przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazywał, iż znacząca część robót została zrealizowana na skutek samowoli budowlanej inwestora. Wywiódł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydali orzeczenia, w których uznano, iż skarżący nie ma interesu prawnego co do prowadzonych robót budowlanych przez inwestora i odmówiono mu przymiotu strony. Orzeczenia organów zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 11 września 2014 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 493/14 uchylił je uznając przymiot strony po stronie skarżącego. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], Wojewoda [...] (dalej: organ odwoławczy, Wojewoda, organ II instancji), utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2014 r. Nr [...]wydaną przez Prezydenta Miasta [...], wskazując, iż argumenty skarżącego nie mogą skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji, gdyż w świetle przepisów Prawa budowlanego, wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami techniczno-budowlanymi, jak również pod względem kompletności projektu budowlanego, posiada on wymagane opinie uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Organ odwoławczy po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania stwierdził, że analiza materiału dowodowego wykazała, iż planowana inwestycja rozbudowa i nadbudowa – w związku ze zmianą sposobu użytkowania istniejących budynków z przeznaczeniem na hostel z częścią gastronomiczną wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (35 miejsca postojowe wraz z dojściami i dojazdami do projektowanego obiektu ) na terenie działek nr geod. [...],[...],[...] i [...] – przy granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Przede wszystkim organ odwoławczy podkreślił, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do treści art. 32, 34 Prawa budowlanego, ponadto do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedstawił projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy. Następnie powołując się na treść art. 35 ust. 1 Prawo budowlane, organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta wypełnił obowiązki nałożone powołanym przepisem. Projekt budowlany sporządzony został przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia (pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony przeciwpożarowej). Zaznaczył, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] grudnia 2012 r. ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690). Podkreślił, że Prezydent Miasta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania z prawidłowym wskazaniem działek, co do lokalizacji inwestycji, nadto strony mogły wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. Ponadto organ I instancji zapewnił K. i I. L. udział w toczącym się postępowaniu, również ww. na każdym etapie postepowania mogli się zapoznać ze złożoną dokumentacją w sprawie. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku zawieszenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na fakt wykonania przez inwestora części robót budowlanych wskazał, że jest to zarzut bezzasadny. Nie było podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie robót budowlanych na działkach nr ew. [...],[...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Wyjaśnił dalej odpowiadając na zarzuty odwołania, że z protokołów oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] sierpnia 2013 r. i [...] marca 2015 r. wynika, że na ww. działkach nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych, zatem organ odwoławczy uznał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie zachodziło prawdopodobieństwo naruszenia przepisu art. 28 ust. 1 prawa budowlanego. W ocenie Wojewody zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, 8, 9, 77 i 81 k.p.a. są bezzasadne, gdyż powyższe zasady zostały zachowane. Wskazał, że zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń dla skarżących w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Organ odwoławczy zauważył także, że pozwolenie na budowę na obszarach zurbanizowanych, musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów, jak podał organ II instancji, określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych. W ocenie Wojewody postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa, tym samym nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 77 i 81 k.p.a. W rezultacie organ odwoławczy zaznaczył, iż nie ma podstaw, ani kompetencji do weryfikacji przyjętych w projekcie rozwiązań, a ponadto zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdy inwestor spełnił wszystkie wymagania. W skardze na decyzję z [...] kwietnia 2015 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. Skarżący zarzucił: - niezgodności co do stanu faktycznego; - obrazę art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77, art. 81, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podkreślił, że zaskarżoną decyzją i decyzją ją poprzedzającą zamierzono zalegalizować samowolę budowlaną objętą tymi decyzjami. W uzasadnieniu skargi jej autor powielił argumenty wywiedzione uprzednio w odwołaniu, podkreślając w szczególności, że pozwolenie budowlane wydanymi zaskarżonymi decyzjami dla inwestora legalizuje samowolę budowlaną, gdyż w znaczącym zakresie roboty budowlane zostały wykonane, w tym wykonana została zmiana otworów okiennych i nadproży w ścianach szczytowych oraz wykonana została ściana szczytowa od strony zachodniej budynku w granicy działki o nr ew. [...] i nr [...] (skarżących), na której podwieszony jest łącznik budynku skarżących. Samowola budowlana może skutkować zawaleniem się tej części budynku skarżących. Ponadto zaznaczono w skardze, że decyzja Prezydenta Miasta nie została skutecznie doręczona skarżącej K. L.. Wojewoda [...] zdaniem skarżących nie przeprowadził postępowania dowodowego celem wyjaśnienia rozbieżności adresata tj. pomiędzy zawiadomieniem o pozostawieniu pisma, a zwrotnym potwierdzeniem doręczenia tego pisma (decyzji). Na tę okoliczność wnoszący skargę domagają się dopuszczenia dowodu z akt sprawy sygn. akt VIII SAB/Wa 99/14, w tym załącznika nr 3 do skargi z dnia [...] grudnia 2014 r. tj. zawiadomienia o złożeniu pisma dla I. i K. L. przez Urząd Miejski w [...]. Również w ocenie skarżących zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., gdyż zostali pozbawieni możliwości wypowiedzenia się w sprawie, bowiem uzupełniono zawiadomienie o wszczęciu postępowania o działkę nr ew. [...]. Skarżący podnieśli ponownie, iż organ odwoławczy powinien zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 493/14, bowiem przedmiot postępowania dotyczy samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie, odnosząc się postawionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość wydanego orzeczenia przez organy administracji architektoniczno -budowlanej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: rozbudowę i nadbudowę – w związku ze zmianą sposobu użytkowania istniejących budynków z przeznaczeniem na hostel z częścią gastronomiczną wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (35 miejsca postojowe wraz z dojściami i dojazdami do projektowanego obiektu ) na terenie działek nr geod. [...],[...],[...] i [...] – przy granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w [...] – kategoria obiektu XIV, XXVII i XXII. Sąd obligowany był ocenić, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej sprawy ustalony przez wymienione organy, uprawniał Wojewodę [...] do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...]. Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę. W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zwrócić należy uwagę, że w świetle treści art. 35 ust. 1 prawa budowlanego właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Podkreślenia nadto wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ramach określonych w art. 35 ust. 1 ustawy obowiązków, Wojewoda [...] ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz szczegółowych warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z akt sprawy inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2012 r. W rozpatrywanej sprawie kolejnym wymogiem warunkującym uzyskanie przez wnioskodawcę pozytywnego rozstrzygnięcia jest stwierdzenie przez organ wymieniony w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Podstawowym aktem prawnym zawierającym takie przepisy jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Odnosząc się do zarzutów skarżącego, stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim jednak wskazać należy, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, jakimi są Prezydent Miasta [...], Wojewoda [...], nie miały kompetencji do kontroli działań organów nadzoru budowlanego (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, czy [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego). Oznacza to, że w przypadku samowoli budowlanej organem wszczynającym postępowanie i prowadzącym to postępowanie jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W niniejszej sprawie w związku z zarzutami skarżących co do okoliczności, iż w ich ocenie znacząca część robót została zrealizowana na skutek samowoli budowlanej, wyjaśnić należy, że w tym zakresie organy architektoniczno-budowlane opierały się na informacjach uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten (PINB) postanowieniem Nr [...], z [...] grudnia 2013 r. działając na podstawie art. 61a k.p.a. orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych na działkach [...] i [...] przy ul. [...] w [...], a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 493/14 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie, stwierdzając w uzasadnieniu, iż skarżącym (K. L. i I. L.) przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych na działkach [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Następnie po wyroku w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 493/14, organ nadzoru budowlanego PINB decyzją z [...] maja 2015 r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie, a organ odwoławczy decyzją z [...] września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta [...] wydając decyzję Nr [...] w dniu [...] września 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, orzekał zgodnie z prawem, bowiem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych na działkach [...] i [...] przy ul. [...] w [...] (Nr [...], z [...] grudnia 2013 r.) było ostateczne w administracyjnym toku postępowania. Natomiast Wojewoda mając na uwadze treść odwołania za konieczne i uzasadnione uznał sprawdzenie czy na nieruchomości inwestora doszło do samowolnie zrealizowanych robót budowlanych, zażądał wobec tego informacji w tym zakresie, dokumentów ( decyzji, protokołu oględzin) celem zapewnienia prawidłowego toku postepowania. Odpowiadając na powyższe pismo, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] udzielił odpowiedzi, iż na posesji inwestora nie stwierdzono prowadzenia żadnych robót budowlanych, stan budynków na dzień [...] marca 2015 r. zgodny był ze stanem opisanym w protokole z czynności kontrolnych z dnia [...] sierpnia 2013 r. Do powyższego pisma dołączono protokoły oględzin z dnia [...] sierpnia 2013 r. i [...] marca 2015 r. Również zaznaczyć należy, że z powołanego protokołu oględzin z [...] sierpnia 2013 r., wynika, że podczas oględzin stwierdzono, iż wykonane są zabezpieczenia stropów przez podparcie, oraz zostały wykonane prace porządkowe. W tej sytuacji Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję uznając, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie zachodziło prawdopodobieństwo naruszenia przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazać wobec tego trzeba, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei stosownie do art. 32 ust. 4a nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1. Jak wynika zatem z powołanych przepisów decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, nie jest jej celem dokonywanie oceny prawidłowości robót już wykonanych, kontrola realizacji inwestycji należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. Zatem zarzut skarżących wywodzących wykonanie w znaczącym zakresie robót budowlanych nie zasługuje na uwzględnienie, skoro PINB zarówno w protokole oględzin z czynności kontrolnych z dnia [...] sierpnia 2013 r., które miało miejsce przed wydaniem decyzji Prezydenta Miasta z [...] września 2014 r., jak i [...] marca 2015 r. nie stwierdził prowadzenia żadnych robót budowlanych, a stan budynków był taki sam. W kontekście argumentów skarżących zawartych w skardze, wyjaśnienia wymaga kwestia doręczenia decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta [...] (Nr [...] w dniu [...] września 2014 r.). Otóż skarżący w tym zakresie powołują się na sprawę SAB/Wa 99/14, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 maja 2015 r. odrzucił skargę K. L. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie uchylania się od doręczenia decyzji skarżącej. Stwierdzić należy, że decyzja Prezydenta Miasta [...] została skutecznie doręczona skarżącej w trybie doręczenia zastępczego. W aktach administracyjnych znajduje się przesyłka potwierdzająca, iż wobec nieobecności adresata K. L. list polecony został pozostawiony w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu [...] września 2014 r. Kwestię doręczenia zastępczego reguluje art. 44 k.p.a., i zgodnie z § 2 tego przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, lub gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesje adresata. Z przesyłki znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że została ona skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze). Przesyłka była dwukrotnie awizowana na okres 7 dni i do dnia [...] września 2014 r. nie została odebrana przez adresata. Skarżący wskazują, iż K. L. poinformowała organ [...] Wojewódzki Urząd Wojewódzki Wydział Infrastruktury Oddział w Delegaturze w [...] o nie doręczeniu spornej decyzji (z [...] września 2014 r.) pismem z [...] września 2014 r., zatem bez wątpienia miała wiedzę o przesyłce, oraz dokonanym awizo. Jeżeli nawet jak wskazują skarżący zawiadomienie o przesyłkach – złożeniu pisma (awiza) dla K. L. i I. L. sporządzone przez doręczyciela zawarte były na jednym zawiadomieniu, to bez wątpienia nie było przeszkód do odebrania przesyłki przez I. L. o czym świadczy odbiór korespondencji przez ww. w dniu [...] września 2014 r., zaś z całą pewnością I. L. nie był uprawniony do odbioru korespondencji dla K. L. (bez upoważnienia). Tak więc nie jest uprawniony zarzut skargi, iż w terminie do [...] września 2014 r. K. L. nie mogła odebrać przesyłki poleconej, skoro nawet na skutek wadliwego zawiadomienia jak wywodzą skarżący odebrał ją w dniu [...] września 2014 r. I. L.. Powyższy zarzut Sąd uznał za chybiony. W odniesieniu do zarzutu odnoszącego się do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., wskazać należy, że autorzy skargi upatrują naruszenie powyższego przepisu w kontekście tego, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z [...] lipca 2014 r. przez Prezydenta Miasta, zostali poinformowani o wszczęciu postepowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę na terenie działek [...],[...],[...], zaś w kolejnym piśmie z [...] lipca 2014 r. na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadamiającym o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów wskazano działki inwestora [...],[...],[...],[...], także Prezydent pismem z tej samej daty poinformował ich o fakcie niezamierzonego błędu pisarskiego, który spowodował pominięcie działki [...]. W ocenie Sądu skarżący nie wskazali jakie są skutki wadliwego zawiadomienia przez Prezydenta Miasta – wszczęcia postępowania administracyjnego z pominięciem działki [...], skoro po doręczeniu im kolejnego pisma przez organ wskazującego na omyłkę, Prezydent Miasta nie przeprowadzał żadnych dowodów, ponadto decyzja została wydana [...] września 2014 r., a z pisma z daty [...] lipca 2014 r. strona skarżąca wiedziała że planowana inwestycja dotyczy także działki [...]. Zatem w okresie od otrzymania pisma z [...] lipca 2014 r. do wydania decyzji skarżący mogli się wypowiedzieć w sprawie, nie zostali pozbawieni czynnego udziału w postępowaniu jak wskazują w skardze. Nie jest wobec powyższego zarzut, który skutkowałby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W podsumowaniu dodać należy, iż w orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, który skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela, że organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do wnikliwego zbadania czy, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, nie zostanie naruszony interes osób trzecich - właścicieli sąsiednich nieruchomości. Podnieść w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania, czy miejscu posadowienia (vide m.in. wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666). Warto zwrócić uwagę, że w przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem Sądu, z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki, czy prowadzenia zamierzenia inwestycyjnego, wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Wobec tego zarzuty zawarte w skardze w zakresie naruszenia przepisów art. 7, art. 77 k.p.a., uznać należy za chybione. Sąd nie dopatrzył się również na czym miałaby polegać sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego materiału. Organy administracyjne ustalając stan faktyczny sprawy, odnosiły się bowiem do podnoszonych przez skarżącego zastrzeżeń, zasadnie ustalając, że zamierzenie budowlane nie narusza ich interesu prawnego. Nie dopatrując się ze strony Wojewody [...] naruszeń przepisów prawa mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś ocena przez Sąd legalności działań organu następuje w oparciu o materiał zgromadzony w aktach sprawy, na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi z powodu jej bezzasadności.