VIII SA/Wa 842/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2024 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2023 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 842/23 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2023 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.( dalej SKO lub organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2023 roku, poz. 775 dalej jako k.p.a.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania W. C., od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2023 roku, znak: [...] w której orzeczono : 1) o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonej w S. gm. S., oznaczonej w ewidencji gruntów miasta S. jako działka nr ewid. [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącej własność W. C. zgodnie z księgą wieczystą nr [...], na działki nr: - [...] o pow. [...]ha, - [...] o pow. [...]ha, - [...]o pow. [...]ha, 2) mapa podziału sporządzona przez geodetę uprawnionego L. T. i przyjęta do zasobu w składnicy geodezyjnej pod nr [...]Starostwa Powiatowego w S. w dniu [...] grudnia 2022r. stanowi integralną część decyzji – orzekło: utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Decyzją Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2023r., znak: [...]: 1) zatwierdzono podział nieruchomości położonej w S. gmina S., oznaczonej w ewidencji gruntów miasta S. jako działka nr ewid. [...]o powierzchni [...]ha, stanowiącej własność W. C., zgodnie z księgą wieczystą nr [...], na działki nr: [...]o pow. [...]ha, [...]o pow. [...]ha i [...]o pow. [...]ha, 2) mapa podziału sporządzona przez geodetę uprawnionego L. T. i przyjęta do zasobu w składnicy geodezyjnej pod nr [...] Starostwa Powiatowego w S’ w dniu [...] grudnia 2022r. stanowi integralną część decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że działka nr [...]o powierzchni [...]ha położona w S’ stanowi własność W’ C’, zgodnie z księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S’. Przedmiotowa działka położona jest na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisami planu zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w S’ Nr XX/137/20 z dnia 8 lipca 2020r. oraz jego zmianą wprowadzoną Uchwałą Nr XXX/213/2021 z dnia 27 kwietnia 2021r. działka nr [...] położona jest częściowo na terenach oznaczonych symbolem IP/U - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, częściowo na terenach oznaczonych symbolem lU/MN - tereny zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz częściowo na terenach oznaczonych symbolem 1KDL - tereny dróg publicznych klasy lokalnej. W dalszej części uzasadnienia organ podał, że w wyniku podziału wydzielona została działka oznaczona nr ewid. [...] o powierzchni [...] ha przeznaczona pod drogę publiczną. Zgodnie z art. 97 ust.1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny, natomiast w ust.3 określone zostały sytuacje, w których podziału nieruchomości można dokonać z urzędu. W szczególności może to nastąpić, gdy podział nieruchomości jest niezbędny do realizacji celów publicznych między innymi pod budowę dróg publicznych. Następnie organ podał, że projekt podziału został wykonany przez geodetę L. T. i operat zawierający dokumentacje, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod identyfikatorem [...] w dniu [...] grudnia 2022r. Zgodnie z mapą z projektem podziału nieruchomości opracowaną w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami nowo powstałe działki oznaczone numerami [...] i [...] będą posiadały dostęp do drogi publicznej oznaczonej w miejscowym planie symbolem 1 KDL - tereny dróg publicznych klasy lokalnej. W. C. złożył odwołanie ód powyższej decyzji podnosząc, że decyzja o podziale koliduje z dostępem do drogi publicznej należącej do niego nieruchomości nr [...], a jedyny dostęp do drogi publicznej wymieniona wyżej nieruchomość posiada od strony drogi publicznej tj. ulicy P. w S., gdzie komunikacja z drogą publiczną poprowadzona jest przez działki nr [...] i [...], które należą do niego i na podstawie art. 140 Kodeksu cywilnego zarządza nimi. Podział nieruchomości ingeruje w jego kompetencje udzielone przez ustawodawcę oraz unieważnia dostęp do drogi publicznej dla nieruchomości, której jest właścicielem. Bezprawny zdaniem skarżącego podział nieruchomości wynika z faktu, że podczas studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego pominięto jego interes materialny związany z posiadaniem nieruchomości siedliskowej. W dniu 30 czerwca 2020r. Rada Miasta S. podjęła uchwałę nr XX/137/20 o wprowadzeniu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, w której pominięto jego interes. Przepisy nakazują uwzględnienie w planach zagospodarowania przestrzennego istniejące zagospodarowanie działek znajdujących się w obszarze planu. Skarżący wskazał, że jego interesem jest zabudowa rolnicza, a uchwałodawca pomija jego interes i zezwala na budowę przemysłową i jednorodzinną Istotną wadą postępowania prowadzonego w sprawie podziału nieruchomości, zdaniem skarżącego jest również fakt, że Burmistrz S. nie wznowił postępowania administracyjnego celem wyeliminowania z obrotu prawnego 5 dniowego zawiadomienia, którym zezwolono na publiczne ogłoszenie o zamiarze przeprowadzenia klasyfikacji gruntów na 5 dni przed czynnościami. Natomiast przeprowadzona przez Powiatową Radę Narodową w S. klasyfikacja gruntów na obszarze miasta S. w oparciu o 5 dniowe zawiadomienie umożliwiła wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2006r. przez Marszałka Województwa [...], który przeznaczył na cele nierolnicze określoną liczbę gruntów rolnych klasy VI położonych w obszarze planu miejscowego i to stało się także wbrew użytkowaniu i klasyfikacji gruntów, gdzie grunty w 100% były działkami rolnymi obłożonymi podatkiem rolnym. Ponadto w postępowaniu administracyjnym oraz w obrocie prawnym brak jest wniosku skierowanego do Marszałka Województwa [...] przez Burmistrza S. o zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, a wobec tego wymieniona wyżej decyzja wydana została bez wniosku i jest nieskuteczna. Konkludując skarżący podał, że decyzja Burmistrza S. wydana została z naruszeniem art. 6 ust.2 w związku z art. 3 ust.1 i art. 4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Jednocześnie podał, że w chwili obecnej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym trwa oczekiwanie na termin posiedzenia Sądu, który rozpatrzy skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2022r., sygn.. akt VIII SA/Wa 662/21 na Uchwałę Rady Miasta S. nr XX/ł37/20 wydaną w dniu 30 czerwca 2020r. W związku z powyższym wnosił o wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu ogłoszenia wyroku NSA. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., rozpatrując sprawę ustaliło i zważyło, co następuje: Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U z 2023r. poz. 344 ze zrn.) zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność z planem dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 ustawy), W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tj.Dz. U. z 2023 r. poz. 977ze zrn.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. - Strefa nowej dzielnicy przemysłowej S2 w mieście S. uchwalonego przez Radę Miejską w S. uchwałą nr XX/137/20 z dnia 30 czerwca 2020r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lipca 2020r., poz. [...] oraz jego zmianą wprowadzoną uchwałą Rady Miejskiej w S. nr XXX/213/21 z dnia 27 kwietnia 2021r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 7 maja 2021r. poz. 4151. Bezsporne jest, że działka nr [...], stanowiąca własność skarżącego położona jest częściowo na terenach oznaczonych symbolem IP/U - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, częściowo na terenach oznaczonych symbolem lU/MN - tereny zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz częściowo na terenach oznaczonych symbolem 1KDL - tereny dróg publicznych klasy lokalnej. Plan ten wiąże organy administracji publicznej w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. W art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami określone zostały natomiast sytuacje, w których podziału nieruchomości można dokonać z urzędu. W szczególności zaś może to nastąpić, gdy podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych (punkt pierwszy art. 97 ust. 3). Cele publiczne w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami określa art. 6 ustawy. Celem publicznym jest między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1). Postępowanie w sprawie zatwierdzenia podziału zostało w niniejszej sprawie wszczęte z urzędu, w związku z realizacją celu publicznego, a mianowicie inwestycji drogowej. W ocenie Kolegium w tym przypadku mamy niewątpliwie do czynienia z realizacją celu publicznego, jakim jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i budowa tych dróg (art. 97 ust. 3 w związku z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny już w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, dokonano ustaleń co do przeznaczenia części działki nr 1390/2 na drogę publiczną klasy lokalnej (1KDL). Zdaniem organu wszelkie uwagi właściciela gruntu dotyczące podziału nieruchomości zmierzającego do realizacji celu publicznego byłyby skuteczne, gdyby zostały zgłoszone na etapie procedury planistycznej. Pogląd taki prezentowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak wskazać należy, na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1620/13, z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 410/07, z dnia 28 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 10/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2010 r., II SA/ Gd 378/10 i z dnia 15 listopada 2006 r., II SA/Gd 352/06, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2009 r., II SA/Gd 811/08, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2010 r., II SA/Sz 1297/09 (wszystkie Opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego należy stwierdzić, że zarówno wszczęcie postępowania, jak i rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również kodeksu postępowania administracyjnego. Zakres postępowania jest zdeterminowany przesłankami określonymi w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięcia. Zatem to przepisy prawa materialnego, które stają się podstawą rozstrzygania o prawnych skutkach danego stanu faktycznego, wyznaczają ramy i kierunek postępowania dowodowego. Przepisami tymi jest ustawa o gospodarce nieruchomościami. W tej sytuacji zarzuty skarżącego, dotyczące zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz uchwały Rady Miasta S. wprowadzającej plan, jak również przeprowadzonej klasyfikacji gruntów na terenie miasta S. nie mogą zasługiwać na uwzględnienie, gdyż zarzut ten mógłby stanowić jedynie podstawę ewentualnej skargi, na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Celowość takiego, a nie innego zaprojektowania drogi, skutki jakie to może wywołać dla skarżącego oraz innych mieszkańców pozostają bowiem poza granicami niniejszego postępowania. To samo dotyczy przeprowadzonej klasyfikacji gruntów. Podkreślić należy, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i ma więżący charakter dla organów dokonujących podziału nieruchomości, które nie oceniają kwestii zasadności przeznaczenia terenu i wyznaczenia w danym miejscu przebiegu drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku dostępu działki nr [...] do drogi publicznej, wskazać należy, iż sam skarżący w odwołaniu podaje, że działka powyższa posiada dostęp do drogi publicznej tj. ulicy P. poprzez należące do niego działki nr [...] [...]. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł W. C.. Wydanej decyzji zarzucał naruszenie prawa materialnego po przez nie uwzględnienie zgłoszonych w odwołaniu interesów oraz zarzucam decyzji naruszenie interpretacji prawa i błędne jego zastosowanie. W związku z tym wnosił o: uchylenie decyzji w całości lub ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego zbadania, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podnosił, że, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało rację skarżącemu wskazując, że podnoszone argumenty są zasadne i byłyby skuteczne na etapie procedury planistycznej. Skarżący dowodzi, że podniesione argumenty są skuteczne i na tym etapie postępowania administracyjnego. Istotnym błędem w sprawie jest decyzja nr [...] znak: [...] wydana w dniu [...] lutego 2006 r. przez Marszałka Województwa [...], w której przeznacza się na cele nierolnicze określoną liczbę gruntów rolnych klasy VI położonych w obszarze uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej jako MPZP). Należy zauważyć, że w dokumentacji postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wydzielenia części gruntu pod drogę brak jest wniosku Urzędu Miasta S. o wydanie decyzji w sprawie przeznaczenia terenów rolniczych na cele nierolnicze adekwatnego do w/w decyzji Marszałka Województwa [...] oraz brak jest wniosków o sprostowanie omyłek pisarskich i brak jest sprostowań omyłek pisarskich wydanych przez Marszałka Województwa [...]. Zauważyć należy, że decyzja Marszałka Województwa [...] wydana została w dniu [...] lutego 2006 r. a wniosek Burmistrza S. o wydanie decyzji jest z dnia [...] października 2006 r. czyli wniosek został nadany już po wydaniu decyzji. A wobec tego geodeta nie miał prawa wytyczać drogi na nieruchomości rolnej, od której odprowadzany jest podatek rolny, gdyż nieruchomości rolnej nie można dzielić na tak małe powierzchnie a geodeta winien zapoznać się z decyzją, w której przeznacza się na cele nierolnicze obszaru, na którym miał wytyczyć drogę. Gdyby geodeta zapoznał się z decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2006 r., to nabrał by wątpliwości czy jego czynności będą wykonywane legalnie. Ponadto geodeta podczas czynności nie wziął interesu właściciela nieruchomości jakim jest scalenie nieruchomości, gdzie pozostałe kawałki nieruchomości nr [...] po czynności wydzielania drogi mogły być scalone z działką nr [...] i działką nr [...]. Natomiast geodeta wybrał podział nieruchomości nr [...] czym wpłynął na wielkość działek, które z dużej pięknej działki stały się dwoma małymi działkami a tym samym geodeta wpłynął na wartość majątku skarżącego, uszczuplając jego wartość do czego prawa nie ma. Ponadto Burmistrz S. nie uzgodnił z właścicielem nieruchomości sposobu dokonania wyodrębnienia drogi oraz nie zmienił klasyfikacji gruntu części działki nr [...] z klasyfikacji rolnej na klasyfikacje drogową. Burmistrz S. i geodeta w związku z tym nie mieli prawa ingerować w majątek skarżącego. Należy podkreślić, że skarżący jest właścicielem nieruchomości siedliskowej a jej ogólny areał przekracza nieco ponad hektar ziemi i w przypadku zmiany użytkowania części działki nr [...] wydzielonej pod drogę skarżący dozna szkody i utraci nieruchomość siedliskową. Podnosił, że komunistyczne prawo Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej w postaci Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów, gdzie widnieje 5 dniowy termin zawiadomienia właścicieli nieruchomości o przeprowadzanej klasyfikacji gruntów, zostało niechcący lub celowo zastosowane przez Burmistrza S. we wniosku do Rady Miasta, w którym wniesiono projekt uchwały w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w obszarze, gdzie znajduje się działka skarżącego. Motywem działania Burmistrza S. może być chęć przejęcia przez "Miasto" działek położonych od ulicy P. w S.. Jego zdaniem należało dodać, że podczas postępowania administracyjnego w sprawie budowy ulicy P. zaprojektowanej na nasypie wiele działek utraciło dostęp do drogi publicznej, a wobec braku możliwości wjazdu działki porosły krzewami, drzewami i stały się nie użytkowane. Jedynie skarżący utrzymuje swoje działki w kulturze rolnej. Działanie władz samorządowych doprowadziło do sytuacji, że jest obawa, że gmina przekształci tereny w las ale żaden z właścicieli nieruchomości nie chce sprzedać swojej działki miastu z obawy, że działki przekształci się na możliwość zabudowy mieszkaniowej. Uchwała Rady Miasta o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z czerwca 2020 r. została podjęta bez uchwały o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Władza samorządowa nie ma prawa na żadnym etapie postępowania administracyjnego używać komunistycznego prawa, a jeśli się tak stało, to należy wyeliminować z obrotu prawnego wprowadzone prawo. Podnosił, że przeprowadzona przez Powiatową Radę Narodową w S. Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w dniu 15 września 1967 r. klasyfikacja gruntów na obszarze miasta S. i przedstawiona w operatach nr [...] oraz [...] w oparciu o 5 dniowe zawiadomienie umożliwiła wydanie innych decyzji. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zauważyło we własnej decyzji, że Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...]/10.2010 r. objął zakresem decyzji działkę nr [...] a Burmistrz S. nie uzgodnił planu drogi z innymi podmiotami, których interesy wskazał Wojewoda [...] w decyzji. Na działce jest ograniczenie ułatwiające gestorom sieci naprawy infrastruktury typu studnie skv, sieci przesyłu pary i gazu oraz sieci wysokiego napięcia zatem wytyczona droga nie może być w dowolnym miejscu. Cały proces różnych postępowań administracyjnych dotyczący miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym skarżona decyzja jest wykonany nieprawidłowo i wymaga naprawy przez Organ samorządowy. Burmistrz S. nie miał prawa stosować prawa, które nie istnieje w obiegu prawnym a wszelkie wątpliwości w tej sprawie należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2108 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy( por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, syg. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Zasady podziału nieruchomości reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663). Postępowanie podziałowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap obejmuje opiniowanie wstępnego projektu podziału przez organ gminy. Następnie - w razie uzyskania pozytywnej opinii w przedmiocie wstępnego projektu podziału - następuje zatwierdzenie w drodze decyzji administracyjnej przez wójta (burmistrza) prezydenta miasta projektu podziału sporządzonego przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego. W przedmiotowej sprawie Burmistrz nie opiniował wstępnego projektu podziału działki ponieważ podział był dokonywany z urzędu przez organ który wszczął postępowanie ( por. wyrok NSA z 31 marca 2008 roku, I OSK 403/07). Stosownie do treści art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny, a w sytuacjach określonych w ust.3 powołanego przepisu z urzędu, co miało miejsce w tej sprawie ponieważ podział jest niezbędny do realizacji celu publicznego, w tym wypadku pod wytyczenie drogi publicznej, przewidywanej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem dopuszczalności podziału nieruchomości jest jego zgodność z ustaleniami planu miejscowego, a zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Jak przyjmuje się w doktrynie, podział nieruchomości pełni rolę służebną wobec planu miejscowego (tak Ewa Bończak-Kucharczyk - Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX el. 2022). Oceniając zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym (tak NSA w wyroku z dnia 12 sierpnia 2014, sygn. akt I OSK 107/13). W wyniku podziału na terenie oznaczonym w planie 1 KDL – tereny dróg publicznych klasy lokalnej wydzielona została z działki [...] o pow. [...] ha działka nr [...]z przeznaczeniem pod drogę publiczną. Powstałe w wyniku podziału działki nr ew. [...] działki ew. [...] i [...]będą miały dostęp do drogi publicznej tworzonej między innymi z działki nr ew. [...]. Zarzut skarżącego, iż w wyniku przedmiotowego podziału pozbawiona zostanie dostępu do drogi publicznej jego działka nr ew. [...] nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotowy podział i wydzielenie pod drogę publiczną działki nr ew. [...]w żadnym stopniu nie wpływa na dostęp do drogi publicznej działki nr ew. [...]. Taki dostęp przedmiotowa działka posiada poprzez działki nr [...]i [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi w kontekście wadliwości decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2006 roku o przeznaczeniu na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy VI położonych w obszarze Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego oraz wadliwości rozwiązań prawnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 roku w sprawie klasyfikacji gruntów gdzie zakreślono 5 dniowy termin zawiadomienia właścicieli o zmianie klasyfikacji nie pozostają w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. Faktycznie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczyło się postępowanie ze skargi W, C. na uchwałę nr XX/137/20 Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2020 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefy nowej dzielnicy przemysłowej S2 w mieście S., które zakończyło się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2022 roku, syg. akt VIII SA/Wa oddalającym skargę. Od tego wyroku została wywiedziona skarga kasacyjna. W ocenie Sądu toczące się postępowanie sądowoadministracyjne nie ma wpływu na legalność zapadłych w niniejszym postępowaniu decyzji o podziale nieruchomości. Do chwili obecnej, a więc i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zapisy planu miejscowego co do przeznaczenia nieruchomości objętych planem były prawem obowiązującym. W związku z tym organ dokonując podziału miał podstawy do wydzielenia działki o nr ew. [...] pod drogę publiczną ponieważ znajdowała się na terenach oznaczonych w planie 1 KDL – tereny dróg publicznych klasy lokalnej. Wydzielone działki z podziału działki nr ew. [...] działki nr ew. [...] i [...] mają zapewniony dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. organ zebrał cały materiał dowodowy i dokonał jego ceny, zgodnie z dyspozycja art. 80 k.p.a. i ocena ta nie nosi znamion dowolności. Organ nie naruszył przepisów prawa materialnego – przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie zastosowania przepisów prawa i ich wykładni. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a orzeczono jak na wstępie.