VIII SAB/Wa 37/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę [...] ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. K. J. (dalej: strona, skarżący) pismem z [...] lipca 2020 r. wniósł o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018r., poz. 1669, ze zm., dalej: u.d.i.p.), informacji publicznej, w zakresie informacji o obowiązującym obecnie regulaminie utrzymania czystości i porządku w Gminie [...]: - którą uchwałą Rady Miejskiej w W. został on wprowadzony (numer porządkowy sesji, numer porządkowy uchwały, rok, miesiąc i dzień podjęcia uchwały), - ponieważ regulamin utrzymania czystości to przepisy porządkowe, zatem w którym dzienniku urzędowym (nazwa, rocznik i pozycja) została opublikowana ta uchwała; - przesłania treści takiego regulaminu lub uchwały w formie pliku *.PDF. Burmistrz [...] (zwany dalej: Burmistrz) przesłał skarżącemu 11 sierpnia 2020 r. na wskazaną przez skarżącego skrytkę ePuap informację, że Regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie jest aktualnie w opracowaniu. W odpowiedzi na ww. pismo skarżący wskazał, że nie odpowiada ono w pełni na jego wniosek. Pytania dotyczyły bowiem regulaminu obecnie obowiązującego, a nie obecnie opracowywanego. Doszło więc do udostępnienia informacji publicznej innej niż objętej zakresem przedmiotowego wniosku. Wniósł o udostępnienie informacji, o którą się zwrócił wskazując, że jeżeli obecnie w Gminie [...] nie obowiązuje żaden regulamin utrzymania czystości i porządku, to wnosi o precyzyjną informację w tym zakresie. W odpowiedzi na to pismo, pismem z [...] sierpnia 2020 r. Burmistrz wyjaśnił, że od 1 stycznia 2014 r. gmina należała do Związku Międzygminnego pod nazwą [...] w G., który zajmował się gospodarką odpadami na terenie gmin wchodzących w skład związku. Z dniem 1 stycznia 2020 r. gmina skutecznie wystąpiła ze związku i prowadzi gospodarkę odpadami indywidualnie. Związek ten posiadał Regulamin obowiązujący na terenie działalności związku. Występując ze związku Rada Miejska w Warce podjęła wymagane uchwały w oparciu o poprzedni stan prawny. Zmiana ustawy dopuściła możliwość korzystania z uchwał przez maksymalnie 12 miesięcy od momentu wejścia w życie zmiany ustawy o utrzymaniu czystości i porządki w gminach. W tej sytuacji po 1 stycznia 2020 r. nie było możliwym uchwalenie Regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie w oparciu o aktualne przepisy prawa, uwzględniając obowiązujące uchwały Rady Miejskiej w W. podjęte na podstawie przepisów sprzed zmiany ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Uchwały zostały dostosowane do obowiązujących aktualnie przepisów prawa, a w najbliższym czasie podjęty zostanie również Regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie. W dniu 21 września 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej przez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Wójt w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza [...] polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu w trybie u.d.i.p., żądanej przez niego informacji – pismem z [...] lipca 2020 r., o obowiązującym obecnie regulaminie utrzymania czystości i porządku w Gminie [...]. Przypomnieć zatem wypada, iż na powyższe pismo Burmistrz [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi (11 sierpnia 2020 r. na skrzynkę ePuap), przy czym odpowiedź organu, że Regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie jest aktualnie w opracowaniu, nie była satysfakcjonująca dla skarżącego, co spowodowało kolejną korespondencję między stronami. Również doprecyzowujące pismo nie zadowalało skarżącego, który złożył skargę do Sądu na bezczynność organu. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Wracając do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że Skarżący złożył skargę na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji gdy Burmistrz udzielił skarżącemu odpowiedzi zarówno na pismo z [...] lipca 2020 r., jak i na pismo z [...] sierpnia 2020 r. Odpowiedź na drugie pismo skarżącego szczegółowo doprecyzowywała zakres żądanej informacji. Sąd nie daje wiary skarżącemu, iż w zakresie odpowiedzi na pismo z [...] sierpnia 2020 r. otrzymał jednie podpis bez zawartości treści pisma. Skarżący żądanych informacji domagał się w formie elektronicznej, jeśli otrzymałby pustą informację zawierającą jednie podpis, to rzeczą naturalną byłoby wyjaśnienie powyższego. Również kwestie techniczne jak wskazuje organ leżące po stronie K. J. mogły spowodować, iż otrzymał taki dokument. Skarżący tymczasem złożył skargę do Sądu na bezczynność organu, uznając, że jego wniosek nie został rozpoznany przez Burmistrza. W ocenie Sądu skarżący uzyskał odpowiedź na swoje pismo, iż Regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie jest aktualnie w opracowaniu. Treść tego pisma wskazuje ewidentnie, że skoro regulamin jest aktualnie w opracowaniu, to oznacza brak obowiązującego regulaminu na terenie gminy W.. W tej sytuacji skarga wniesiona przez skarżącego po ustaniu stanu bezczynności Burmistrza nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Stanowisko takie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny podejmując w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia powołanej uchwały NSA wynika, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażano rozbieżne poglądy dotyczące możliwości merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność, wniesionej po zakończeniu postępowania. Z jednej strony sądy administracyjne przyjmują, że zakończenie postępowania przed wniesieniem skargi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość (zob. np. wyroki NSA: z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 238/15; z 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1329/14; wyrok WSA w Krakowie z 29 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Kr 134/16; wyrok WSA we Wrocławiu z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt III SAB/Wr 41/17; wyrok WSA w Warszawie z 27 marca 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 661/17; wyrok WSA w Krakowie z 18 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Kr 146/18; wyrok WSA w Gliwicach z 24 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Gl 179/18, wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SAB/Wa 29/18). Z drugiej zaś strony nie są odosobnione orzeczenia, w których sądy administracyjne przyjmują stanowisko odmienne, akcentując konieczność ochrony podmiotów skarżących przez przyznanie im prawa do uzyskania deklaratoryjnego wyroku, który stwierdza dopuszczenie się przez organ w toku postępowania bezczynności (zob. np. wyroki NSA: z 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 576/15; z 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 591/15; wyrok WSA w Poznaniu z 9 marca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Po 6/16). NSA w uzasadnieniu ww. uchwały wskazał ponadto, że "za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu". Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale o sygn. akt II OPS 5/19. Podsumowując, stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia przepisów zawartych w skardze i zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie. Odpowiedź Burmistrza należało czytać ze zrozumieniem. Mając na uwadze powyższe, iż skarżący wniósł skargę do Sądu administracyjnego, po otrzymaniu żądanej informacji publicznej, zatem po ustaniu bezczynności, należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Udostępnienie wnioskodawcy przez właściwy organ administracyjny informacji publicznej, o jakiej mowa w art. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p., przed upływem terminu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd, mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.