I SA/Wr 1216/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazanym w sentencji postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. na podstawie art. 216 §1 oraz art. 246 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz.749 ze zm. dale o.p.) po rozpatrzeniu wniosku skarżącej zawartego w piśmie z dnia 14 stycznia 2014 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] i ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za okres od 1.01.2003 r. do 31.12.2003 r. w wysokości 80.666 zł odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji. Skarżąca złożyła do tutejszego Sądu skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na treść art. 246 §1 i 2 o.p. Pismem z dnia 19 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę złożoną w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a) , zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. wydane w trybie art. 246 Ordynacji podatkowej, który w § 1 stanowi, iż organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu, na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie zostało wydane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze. Tymczasem zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej, a zatem nie przysługuje na nie zażalenie. Postanowienie to nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji rozstrzyga jedynie kwestię incydentalną w postępowaniu, którego przedmiotem w rozpoznanej sprawie jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną ustalającą zobowiązanie podatkowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2013r. sygn. akt I FSK 1024/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie skarga została wniesiona na postanowienie nieobjęte zakresem właściwości sądu administracyjnego. Tym samym skoro nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego w świetle powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. , to złożona na to postanowienie skarga podlega odrzuceniu . Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia W kontekście złożonego przez skarżącą wraz ze skargą wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy wskazać, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1084/12, z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 619/12, z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09, z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. W konsekwencji skoro w niniejszej sprawie skarga jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, to do oceny wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zastosowanie będzie miał powołany wyżej art. 247 p.p.s.a. Skoro bowiem skarga złożona w tej sprawie nie może zostać rozpatrzona jako oczywiście bezzasadna, to tym samym na uwzględnienie nie zasługuje wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt II sentencji postanowienia.