I SA/Wr 1831/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Marta Semiczek (spr.), , Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z [...] r, nr [...], w sprawie określenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Pa. (dalej Strona, Skarżąca) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 rok w kwocie 3.642,00 zł, Organ pierwszej instancji ustalił, że Strona jest właścicielem nieruchomości, działki gruntu numer [...] o powierzchni 1,2275 ha, położonej w obrębie Pa. Spółka zadeklarowała opodatkowanie działki w 2014 podatkiem rolnym. W dniu 14 sierpnia 2014 roku Spółka złożyła korektę deklaracji, obowiązującą od 1 sierpnia 2014 roku z uwagi na rozpoczęcie działalności gospodarczej na powyższej nieruchomości. W deklaracji tej Spółka zgłosiła do opodatkowania powierzchnie gruntu 200 m2 jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast pozostałą część nieruchomości Spółka zadeklarowała, jako grunty rolne, składając deklaracje na podatek rolny. Organ I instancji uznał, że na działalność gospodarczą zajęta jest cała nieruchomość. Powołując się na dokonane 10 października 2014 r oględziny nieruchomości uznał, że cała nieruchomość jest odpłatnie udostępniana zwiedzającym. Organ podał, że w czasie oględzin nie zauważył fizycznego wydzielenia części działki przeznaczonej na działalność rolniczą tj. (hodowlę i rozmnażanie roślin ozdobnych) od części przeznaczonej dla gości zwiedzających. Jak wskazał osoby zwiedzające mają możliwość zwiedzania całego obszaru działki nr [...]. Ponadto organ podał, że w trakcie oględzin, przedstawiciele Strony oświadczyli, że główną działalnością na tej działce jest działalność rolnicza, natomiast od połowy lipca 2014 roku rozpoczęła się dodatkowa działalność polegająca na udostępnieniu odpłatnie części działki dla gości zwiedzających. Dalej organ wskazał, że Spółka oświadczyła również, iż na działalność gospodarczą wykorzystywana była część działki o powierzchni 200 m2 w okresie od lipca do listopada 2014 roku. Zatem mając powyższe na uwadze Wójt Gminy P. określił Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do listopada 2014 roku w kwocie 3.641,58 zł, co po zaokrągleniu daje 3.642,00 zł, przyjmując do opodatkowania grunty o powierzchni 12275 m2 zakwalifikowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej tzn. (12275 m2 x 0,89 zł/m2 : 12) x 4 = 3.641,58 zł. W odwołaniu od tej decyzji Strona podtrzymała twierdzenie, że posiadane grunty stanowią gospodarstwo rolne, w którym prowadzona jest produkcja różnego rodzaju roślin. Wskazywała, że rozmnaża wiele gatunków roślin i traw ozdobnych, których sprzedaż odbywa prosto z gruntu. Natomiast grunty zajęte na działalność gospodarczą o powierzchni 200m2, stanowią teren na którym umiejscowiony jest punk poboru opłat za wstęp ogrodu gdzie Ponadto Spółka zauważyła, ze podobnego typu działalność prowadzi [...] Park Narodowy udostępniając też za opłatą zwiedzającym teren swojego gospodarstwa rolno-leśnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymując w mocy decyzje organu I instancji wskazało, że zgodnie z danymi zamieszczonymi w ewidencji gruntów, według stanu na dzień 1 lipca 2014 roku, opodatkowany grunt - działka nr [...] posiada ogólną powierzchnię 1,2275 ha i składa się z następujących użytków: -łąki "ŁV" o powierzchni 0,6957 ha, -pastwiska trwałe "Ps VI" o powierzchni 0,3066 ha, -nieużytki "N" o powierzchni), 1908 ha -grunty orne "RV" o powierzchni 0,0344 ha. Organ wskazał, że zgodnie z treścią wyżej art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31z późn. zm. zwanej dalej u.p.i o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przedsiębiorca, zatem może posiadać dwa rodzaje gruntów: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy. grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - czyli te, które są w danym momencie wykorzystywane do wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą. Użytki rolne u przedsiębiorcy będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wtedy, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem, jeżeli podatnik posiada użytki rolne, to należy stwierdzić, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie opodatkowana nieruchomość (ogrody), zgodnie z oświadczeniem złożonym przez Spółkę, w okresie od sierpnia do listopada 2014 roku była wykorzystywana na prowadzenie dodatkowej działalności gospodarczej tj. odpłatnego (za zakupem biletu, opłatą pieniężną) udostępniania osobom zwiedzającym czyli wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Jak ustalono osoby zwiedzające mają możliwość zwiedzania całego obszaru opodatkowanej działki, gdzie urządzono ścieżki i miejsca na odpoczynek z przeznaczeniem dla osób zwiedzających. Przytaczając ustalenia organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w okresie od sierpnia do listopada 2014 roku opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty stanowiące własność podatnika o ogólnej powierzchni 12275 m2 ( tzn. cała działka numer [...]) i to przy zastosowaniu najwyższej stawki podatkowej. Grunty te bowiem wykorzystywane są przez Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na odpłatnym udostępnieniu całego obszaru działki i urządzonych tam ogrodów dla gości zwiedzających. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca w rzuciła naruszenie: art. 2 ust. 2 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych, przez uznanie, ze na działce [...] nie jest prowadzona działalność rolna, art. 122 i 187 § 1 Ordynacji Podatkowej przez naruszenie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań do wyjaśnienia stanu faktycznego. W uzasadnieniu wskazała, że organy nie dokonały prawidłowej analizy zakresu działalności ogrodu. Bezspornym jest to, że w okresach, w których ogrody nie były udostępnione publiczności tj. w miesiącach styczeń - czerwiec oraz grudzień 2014 r., uznane zostało, iż całość działki jest wykorzystywana na prowadzenie działalności ogrodniczej, kwalifikującej ją do opodatkowania podatkiem rolnym. Nie kwestionując ustaleń polegających na tym, że w miesiącach od lipca do listopada 2014 r. po alejkach ogrodowych mogli spacerować zwiedzający, to na terenach poza alejkami nadal trwała taka sama działalność ogrodnicza, jak w pozostałych miesiącach. Podkreśliła, nigdy cała działka [...] nie była udostępniona zwiedzającym. Dokonane było wyraźne rozgraniczenie pomiędzy częścią produkcyjną, która z uwagi na walory zgromadzonej roślinności była także atrakcyjna wizualnie, a częścią udostępnioną zwiedzającym - wyraźnie wyodrębnione od części "zielonych" alejki. Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ I Instancji nie dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a mianowicie nie ustalił, jaka rzeczywiście część działki była udostępniania do użytku zwiedzającym, a na jakiej cały czas prowadzona była działalność ogrodnicza, kwalifikująca tę część ogrodu do objęcia podatkiem rolnym. Jak to zostało ustalone w toku postępowania zwiedzający mieli udostępniony dostęp za pośrednictwem wydzielonych ścieżek i alejek i zdaniem skarżącej nieprawidłowe jest uznanie, że całość działki była udostępniona zwiedzającym, skoro mogli oni zwiedzać ogród tylko po wyznaczonym do tego celu terenie (ścieżkach i alejkach). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. W dalszym piśmie procesowym Skarżąca podniosła, że na spornej działce znajduje się mi inn. budynek mieszkalny, stanowiący również siedzibę spółki. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że budynek został ujawniony w ewidencji budynków dopiero w 2015r. natomiast widoczne na zdjęciach działki obiekty mają charakter obiektów "małej architektury" i nie podlegają opodatkowaniu. Z ewidencji gruntów nie wynika, aby na nieruchomości znajdowały się tereny "pod wodami" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jakkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), stanowiąc, w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie, z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji dała podstawy do uznania skargi za zasadną, albowiem decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, skutkującym koniecznością wyeliminowania obu aktów z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy zasadności opodatkowania całości gruntów wchodzących w skład działki nr [...] podatkiem od nieruchomości (nie zaś rolnym) w najwyższej stawce podatkowej w konsekwencji uznania spornej działki za zajętą w całości na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Niespornym jest w sprawie, że działka będąca własnością skarżącej [...] posiada ogólną powierzchnię 1,2275 ha i składa się z następujących użytków: -łąki "ŁV" o powierzchni 0,6957 ha, -pastwiska trwałe "Ps VI" o powierzchni 0,3066 ha, -nieużytki "N" o powierzchni), 1908 ha -grunty orne "RV" o powierzchni 0,0344 ha. Okoliczność ta wynika z ewidencji gruntów. Strona wskazuje konsekwentnie, że na działalność gospodarczą zajęte jest 200m2. Mając na względzie przedmiot sporu należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3). Natomiast w myśl art. 2 ust. 2 wskazanej ustawy podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższej regulacji wynika zatem, że użytki rolne (grunty sklasyfikowane jako rolne w ewidencji) podlegają podatkowi od nieruchomości tylko gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. A zatem, pierwszym i podstawowym kryterium wynikającym z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, decydującym o zaliczeniu do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu w tym rejestrze ma bowiem podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tak więc, to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II FSK 533/10). Zatem grunty, sklasyfikowane jako użytki rolne, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy organ podatkowy wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej – co w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych należy rozumieć - w sposób wyłączający możliwość prowadzenia działalności rolnej. Wskazać przy tym należy, że nie wystarczy stwierdzenie, że grunty te "związane są" z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dla ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości niezbędne jest bowiem wykazanie, że zostały one faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w wyroku z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 819/07). Pojęcie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" nie jest tożsame z pojęciem "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 346/05, Lex nr 177321). W tej sytuacji kluczowe staje się wyjaśnienie pojęcia użytków rolnych "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, innej niż działalność rolna, gdyż ta w rozumieniu art. 1a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych działalnością gospodarczą nie jest. Brak definicji "gruntów zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej powoduje, że należy posiłkować się przy interpretacji tego określenia jego językowym znaczeniem. A zatem, przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podobnie L. Etel w opracowaniu: Podatki i opłaty samorządowe (Dom Wydawniczy ABC 2003, s. 48) stwierdza, że grunty "zajęte" to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, uwzględniając powyższe uwagi, należy stwierdzić, że jednoznaczną podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych, jako rolne będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Co więcej, muszą to być czynności wykonywane w sposób trwały i wykluczający prowadzenie innej działalności, w tym przypadku rolnej. A więc nie mogą to być czynności incydentalne (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2129/08; także Leonard Etel, Podatek rolny, podatek leśny, Komentarz, Warszawa 2012, s. 243). obowiązkiem organu podatkowego było ustalenie czy dany grunt jest na prowadzenie takiej działalności rzeczywiście zajęty, tj. czy służy bezpośrednio wykonaniu tej działalności. W ocenie Sądu, z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby organ ten dokonał jakichkolwiek ustaleń na okoliczność tak rozumianego "zajęcia", będących w posiadaniu Skarżącej, użytków rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organy obu instancji powołują się w tym zakresie na ustalenia poczynione w toku oględzin. Tymczasem z protokołu tej czynności nie wynika, aby w ogóle jakiekolwiek fakty w toku oględzin ustalono. Pomijając już nieprawidłowe oznaczenie dokumentu, jako "notatki służbowej" w jego treści nie w ogóle opisu spornej nieruchomości. Zawiera on jedynie zapis oświadczeń wspólników spółki. Wbrew informacjom podawanym w decyzjach obu instancji w protokole nie zawarto żadnych ustaleń, co do tego czy działka jest w części lub całości ogrodzona, w jaki sposób jest udostępniana zwiedzających, czy mają oni dostęp do całej powierzchni nieruchomości czy tylko do jej części, czy na nieruchomości znajdują się jakieś obiekty budowlane i czemu one służą, czy i jakie uprawy znajdują się na nieruchomości. Ponadto wskazać należy, że jakkolwiek ujawnienie budynku mieszkalnego w ewidencji gruntów i budynków nastąpiło dopiero w 2015 r. to z doświadczenia życiowego wynika, że obiekt tego rodzaju nie powstaje w ciągu kilku dni. Proces budowlany trwa zwykle kilka miesięcy- co czyni prawdopodobnym, ze budowa była w toku w trakcie dokonywania oględzin. Organ nie poczynił co do tego żadnych ustaleń. Nie ustalił także gzie fizycznie mieściła się siedziba spółki- skoro jako adres siedziby podawany był adres działki- jak należy z ustaleń organu wnosić- niezabudowanej. Natomiast z załączonych zdjęć- nie opisanych i nie datowanych nie wynika czy dotyczą spornej działki. Z powołanych wyżej zapisów w ewidencji wynika, że działka obejmuje mi, inn łąki i pastwiska, nie obejmuje zaś gruntów "pod wodami". Na zdjęciach zaś uwidoczniono założenia o charakterze ogrodowym i zbiorniki wodne. Ponadto z protokołu wynika, że w trakcie oględzin składali wyjaśnienia udziałowcy spółki S. K. i J. K. Podkreślić w tym miejscu należy, że stroną w sprawie jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Organem powołanym do reprezentowania takiej spółki jest – zgodnie 201 Kodeksu spółek handlowych – Zarząd. Funkcję zarządu pełniła w toku postępowania E. K. Tylko ona była upoważniona do składania w imieniu spółki oświadczeń lub wyjaśnień. Wspólnik mógłby reprezentować spółkę na podstawie pełnomocnictwa, jednak z akt sprawy nie wynika, aby takie pełnomocnictwo kiedykolwiek zostało przedstawione. Z tych względów nie ma też żadnego waloru w sprawie pismo z dnia 21 stycznia 2015r. bowiem podpisane jest także przez osobę nieupoważnioną. Możliwe było także przesłuchanie wspólników w charakterze świadków. W takim jednak wypadku konieczne jest zachowanie wymogów z art. 190, 196 196 Ordynacji podatkowej- a w szczególności powiadomienie strony o przeprowadzeniu dowodów. Konieczne byłoby także należyte udokumentowanie przeprowadzenia takiego dowodu- a w szczególności zaprotokołowanie, co zaznał konkretny świadek. Znajdujący się w aktach dokument zatytułowany "notatka urzędowa" warunków tych nie spełnia. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej (dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." "Wyrażona w art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 o.p. nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy. (...)" (wyrok wsa w Warszawie z 16.11.2009 sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078) Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok wsa w Krakowie z 10.12.2009 sygn. akt I SA/Kr 1203/09 LEX nr 549810). Z powyższych względów nie można w sprawie przyjąć aby organy poczyniły w toku oględzin jakiekolwiek ustalenia pozostające w sprzeczności z danymi z ewidencji gruntów. A wobec tego uznać należy, że organy nie wykazały aby cała powierzchnia nieruchomości zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej. Reasumując, na skutek naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy organy wydały decyzje niezgodne z prawem. Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. W ponownym postępowaniu organy zobowiązane będą do poczynienia pełnych ustaleń co do sposobu wykorzystywania spornej działki w trakcie 2014 r i prawidłowego udokumentowania przeprowadzonych czynności procesowych.