I SA/Wr 1856/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie: sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wa. z dnia [...] 2015 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów ze względu na uchybienie terminowi przewidzianemu w ustawie do ich wniesienia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wa. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec M. S. na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. tytułów wykonawczych z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], [...] i [...] obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. w łącznej kwocie 47.219,40 zł. W toku tego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 3 lutego 2015 r. nr [...] (cz. nr [...]) oraz z dnia 4 lutego 2015 r. nr [...] (cz. nr [...]) dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Zobowiązanego. Pismami z 25 lutego 2015 r. Zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zarzucając przedawnienie dochodzonych należności. W uzasadnieniu stwierdził, że odpisy tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzona jest egzekucja nie zostały mu doręczone. Podkreślił, że zostały one przesłane na nieaktualny adres zamieszkania, a przesyłka odebrana została przez obcą osobę. Ponadto zobowiązania objęte ww. tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wa. w dniu [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów ze względu na uchybienie terminowi przewidzianemu w ustawie do ich wniesienia. W uzasadnieniu organ wskazał, iż doręczenie odpisów tytułów wykonawczych oraz wszczęcie egzekucji administracyjnej miało miejsce w dniu [...] grudnia 2005 r.. Natomiast zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji został wniesiony pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 25 lutego 2015 r. Organ I instancji odniósł się także szeroko do aspektów prawidłowości doręczenia Zobowiązanemu dokumentów wszczynających egzekucję tj. odpisów ww. tytułów wykonawczych przesłanych wraz z zajęciem rachunku bankowego. W zażaleniu na to postanowienie Strona zarzuciła naruszenie: art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji( t.j. Dz.U. z 2014r poz.1619 dalej u.p.e.a.) oraz art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie, mimo upływu terminu przedawnienia, art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie i nie wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji przedawnienia zobowiązania, art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. przez błędne uznanie, że termin do wniesienia zarzutów upłynął 22 grudnia 2005 r., w sytuacji gdy przepis ten nie określa od jakiej daty liczyć ten termin. Zobowiązany podnosi, że obowiązujące przepisy prawa nie wskazują od kiedy liczyć 7 dniowy termin do złożenia zarzutów. Zobowiązany wskazuje, że uprawnienie do złożenia zarzutów uregulowano jedynie w przepisie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącym o tym, co powinien zawierać tytuł wykonawczy (art. 27). Tam w § 1 pkt 9 wskazano, że musi on zawierać pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie siedmiu dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Strony, zgodnie z art. 57 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego obliczanie terminu rozpoczyna się od pewnego zdarzenia. Tym samym brak wskazania zdarzenia, od którego należy liczyć termin do wniesienia zarzutów powoduje, że termin ten jest cały czas otwarty. Przepisy procesowe w każdym przypadku dotyczącym wnoszenia środków zaskarżenia określają początek biegu terminu do wniesienia takiego środka, jednak w przypadku terminu do składania zarzutów, ustawodawca przeoczył to. Jest to tym bardziej ważka okoliczność, że Zobowiązany nigdy nie otrzymał tytułów wykonawczych, na podstawie, których organ egzekucyjny wszczął w stosunku do niego egzekucję. Zatem Zobowiązany nie miał możliwości zapoznania się z (potencjalnym) pouczeniem, które organ egzekucyjny mógł zamieścić w tytułach wykonawczych. Wobec wskazanych braków, Zobowiązany ocenia, że termin ten był nadal otwarty i zarzuty mógł złożyć. Dalej Zobowiązany wskazał, że A. C. - osoba, która odebrała korespondencję z tytułami wykonawczymi w grudniu 2005 r.- nie była dla niego osobą bliską. Na zwrotce przedstawionej jako dowód doręczenia zawiadomienia o zajęciu przy podpisie złożonym przez panią A. C. poczyniono - innym charakterem pisma - dopisek konkubina. Skarżący zaprzecza, aby łączył go w okresie, w którym odebrana została korespondencja z zawiadomieniem o zajęciu, stosunek konkubinatu z A. C. Była ona co prawda zatrudniona w jednym z przedsiębiorstw prowadzonych przez Skarżącego niemniej jednak nie miała statusu domownika, a tym bardziej konkubiny a zatem osoby, która lojalnie przekazałaby Skarżącemu ww. korespondencję. Dla pełniejszego wyjaśnienia tejże okoliczność Skarżący podnosi, że nieruchomość przy ul. K[...] [...] w L., gdzie zameldowany był w grudniu 2005 r. Skarżący, nie była małym jednorodzinnym domkiem, do którego wstęp mieli wyłącznie jego domownicy. Był to w tamtym czasie rozbudowany kompleks mieszkalno-biurowo-gospodarczy, do którego wstęp miało bardzo wiele różnych osób: personel, dostawcy, kontrahenci, itp. Dostęp do tejże nieruchomości w tamtym okresie nie był przez Skarżącego kontrolowany. W takich okolicznościach mogło się zdarzyć, że pracownik lokalnej poczty, znając A. C., która w grudniu 2005 roku miała jeszcze dostęp do nieruchomości przy K[...] [...], oddał jej korespondencje z tytułami wykonawczymi adresowaną do Skarżącego, jednak Skarżący korespondencji tej nigdy nie otrzymał. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że w przedmiotowej sprawie siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów nie został zachowany. Jak wynika z akt sprawy, doręczenie przesyłki zawierającej odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu nastąpiło, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na ówczesny adres zamieszkania Zobowiązanego ul. K[...][...], L. w dniu 15 grudnia 2005 r. Korespondencja została odebrana przez Panią A. C. - konkubinę (adnotacja pracownika poczty). Załączony do akt dokument urzędowy w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, kiedy została doręczona przesyłka. Pamiętać należy, że dokument urzędowy jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przytaczając orzecznictwo sądowe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Pełnoletniego domownika nie należy także utożsamiać z członkiem rodziny. Pojęcie domownika ma szerszy zakres i obejmuje nie tylko osoby związane z adresatem więzami rodzinnymi lub stosunkiem powinowactwa ale i np. konkubenta. O statusie domownika decyduje jedna z dwóch przesłanek: po pierwsze, pozostawanie wobec adresata pisma w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa. Po drugie, przystąpienie przez osobę obcą do wspólnoty domowej adresata. Status "domowników" adresata pisma mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Z przepisu art. 43 k.p.a. nie wynika bowiem konieczność prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z osobą, która zobowiązała się przekazać pismo adresatowi. Organ wskazał także, że w dniu 15 grudnia 2005 r. (dzień odebrania przesyłki) aktualnym adresem zamieszkania A. C. był adres: L. ul. K[...] [...]. Adres ten pozostawał aktualny do dnia 27.03.2006 r. Był więc to ten sam adres - tożsamy z adresem Zobowiązanego, adresata przedmiotowej korespondencji. Twierdzenia Zobowiązanie odnośnie możliwego przebiegu doręczenia, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie mają istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż nie miało to wpływu na skuteczność doręczenia. Wobec tego organ stwierdził, że iż bieg siedmiodniowego terminu wyznaczonego na wniesienie zarzutów, zgodnie z art. 57 k.p.a. rozpoczął się dnia 16 grudnia 2005 r. i upłynął z dniem 22 grudnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się także naruszenia prawa przez organ egzekucyjny w przedmiotowym postępowaniu polegając na nie odniesieniu się w wydanym postanowieniu i nierozpoznaniu merytorycznie sprawy, gdyż w postanowieniu wydanym w trybie art, 61 a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, a wydane w tym trybie postanowienie jest aktem formalnym. Odnosząc się natomiast do dalszych zarzutów Skarżącego, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest wskazania zdarzenia, od którego należy liczyć termin do wniesienia zarzutów, co stanowi typowy przykład luki, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnia, iż jego zdaniem, zagadnienia te nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu w sprawie zarzutów, gdyż wykraczają one poza kompetencje Dyrektora Izby Skarbowej w tym zakresie. Kompetencje do badania obowiązujących przepisów prawa posiadają inne uprawnione organy państwowe. Jednocześnie organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wa. przyjął do rozpoznania sprawę należącą do jego właściwości, a mianowicie zawarty w piśmie z dnia 25 lutego 2015 r. (zarzutach) wniosek umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postepowanie w tej sprawie jest w toku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżący w rzucił: – Naruszenie art. 27 §1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez bezpodstawne uznanie, że termin do złożenia zarzutów upłynął 22 grudnia 2005r. w sytuacji przepis ten nie określa od jakiej daty liczyć należy ten termin, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia organu I instancji – Naruszenie art. 26 §5 ustawy u.p.e.a poprzez błędne uznanie, że 15 grudnia 2005r. doręczono Skarżącemu tytuły wykonawcze, a zatem że z dniem tym skutecznie wszczęto przeciw Skarżącemu egzekucję i tym samym, że od tego dnia zaczął biec termin do złożenia zarzutów, podczas gdy tytuły wykonawcze nigdy nie zostały Skarżącemu doręczone. – Naruszenie art. 15 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez nie doręczenie Skarżącemu upomnienia, przez co nie został spełniony wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej. – Naruszenie art. 43 ustawy kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że doręczenie zastępcze tytułów wykonawczych zostało dokonane zgodnie z tymże przepisem, podczas gdy nie dochowano niezbędnych ustawowych warunków dla skuteczności tego doręczenia. W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu a dodatkowo wskazał, że adresem zamieszkania A. C. były L. ul. K[...] ale nr [...]a, a zatem inne miejsce niż z adres zameldowania Skarżącego, oddalone od tego miejsca o ok. 500 metrów, co biorąc pod uwagę rozmiary miejscowości L. jest odległością znaczną. W najlepszym razie zatem można było Panią A. C. uznać za sąsiadkę Skarżącego, jednak w takiej sytuacji, stosowanie do treści art. 43 kodeksu postępowania administracyjnego [Doręczenie zastępcze], którego przepisy na mocy art. 18 ustawy p.p.e.a. maja tu zastosowanie. Dla skuteczności doręczenia, oprócz samego wydania sąsiadowi pisma za pokwitowaniem, konieczne było zawiadomienie adresata o przekazaniu pisma sąsiadowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi umieszczone winno było zostać w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W niniejszej sprawie tak się nie stało, a skoro tak, to do skutecznego doręczenia Skarżącemu tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z [...] grudnia 2005r. nr: [...], [...], [...] dot. zaległości w podatku VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2000r. nie doszło. Dyrektor Izby Skarbowej przeoczył tę okoliczność, tym samym naruszył przepis art. 43 k.p.a. o warunkach skuteczności doręczenia zastępczego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu. Przedmiotem sporu w sprawie jest zachowanie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Skarżący twierdzi przy tym, że termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu, ponieważ tytuły egzekucyjne nie zostały mu prawidłowo doręczone. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a., zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1 - 10). Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego - o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) Zgodnie z tym przepisem, tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie sądu nie ma wątpliwości, że zarzuty należy złożyć w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Nie może być mowy o tym, że ustawodawca zakreślając termin nie wskazuje na datę początkową gdyż oznaczałoby to niedopuszczalną dowolność w kształtowaniu obowiązków strony. Skoro to w tytule wykonawczym powinno znaleźć się pouczenie o terminie na złożenie zarzutów, a tytuł wchodzi do obiegu prawnego przez jego doręczenie, to właśnie tę datę należy przyjąć za datę początkową biegu terminu o jakim mowa w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy. Żaden z przepisów nie ogranicza tego terminu w zależności od rodzaju zarzutu. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądowym: "Zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wnoszone przez zobowiązanego w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a pouczenie o prawie wniesienia zarzutów, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., jest skuteczne w dniu doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, w związku z czym od tego dnia liczy się upływ 7-dniowego terminu." (wyrok wsa w Gliwicach z 24.02.2015 sygn. akt I SA/Gl 689/14 LEX nr 1678611 "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady - następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych i dokonywane jest albo przez egzekutora, albo drogą pocztową.." (wyrok NSA z 27. 01.2015 sygn. akt II FSK 3081/12 LEX nr 1769591) W analizowanej sprawie organ egzekucyjny Wszoł egzekucję na podstawie tytuł wykonawczego z dnia [...] grudnia 2005. Do tytułu dołączono zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Przesyłka zawierająca tytuł i zawiadomienia została w dniu 25 grudnia 2005 r. doręczona dorosłemu domownikowi – konkubinie A. C., która podjęła się oddać pismo adresatowi. Na mocy art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. W okolicznościach sprawy oznacza to odesłanie do art. 43 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem: "W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania". W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły zaistnienie doręczenia zastępczego przewidzianego w cytowanym przepisie. Sporne pismo zostało bowiem doręczone na adres wskazany przez skarżącego osobie która również od tym adresem zamieszkiwała. Nie jest przy tym istotne czy Skarżący rzeczywiście pozostawał z tą osobą w konkubinacie. Okoliczności istotna jest, że osoba ta zamieszkiwała pod tym samym adresem i podjęła się przekazania przesyłki- co wynika z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Na akceptację zasługuje pogląd (wyrażony m.in. w wyroku NSA z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt. II GSK 551/12), że pokwitowanie przesyłki odbioru pisma przez dorosłego domownika jest następstwem aktu woli i stanowi uzewnętrznienie podjęcia woli oddania pisma adresatowi. Poza tym, jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, doręczenie zastępcze przewidziane w art. 43 k.p.a. stwarza domniemanie prawne doręczenia przesyłki, które może być wprawdzie obalone, ale ciężar obalenia tego domniemania spoczywa na skarżącym. Jednakże skarżący w tym zakresie nie przedstawił w istocie żadnych dowodów. Podniesiona przez niego na okoliczność, że A. C. zamieszkiwała w sąsiednim budynku nie została poparta żadnym dowodem. Przeciwnie z danych z ewidencji podatników wynika, że wskazywała ona adres zamieszkania identyczny jak skarżący. Skarżący nie zaproponował także żadnych dowodów na potwierdzenie innych swoich twierdzeń-to jest co do charakteru stosunków łączących go z A. C. Podkreślić należy, że za "domownika" w rozumieniu art. 43 k.p.a. może być uznana także osoba (w szczególności najbliższy krewny), która, nie będąc zameldowaną w jednym mieszkaniu z adresatem pisma, przebywa w jego mieszkaniu i pozostaje z adresatem pisma we wspólnym gospodarstwie domowym (por. np. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 2247/11 oraz powołane tamże poglądy doktryny: G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz,. Wyd. Zakamycze 2005, s. 519) i dla której mieszkanie adresata jest jej aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów. W orzecznictwie podkreśla się także "Osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego, którego warunki określa art. 43 k.p.a. i nie wpływa na bieg terminu do wniesienia odwołania. Jedynie w sytuacji gdy osoba, która odebrała pismo, nie wywiązała się z obowiązku oddania go adresatowi z przyczyn od niej niezależnych można ewentualnie rozważać tę okoliczność jako uzasadniającą przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej" (wyrok NSA z 11.03.2014 r sygn.. akt II GSK 1954/12 LEX nr 1522432) Doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 43 k.p.a., skutkuje tym, że od daty tego doręczenia zastępczego rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania (zażalenia, zarzutów), gdyż pokwitowanie odbioru decyzji (postanowienia, tytułu wykonawczego) przez osobę w tym trybie, uznaje się jak doręczenie jej adresatowi. Jeżeli osoba, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego, nie powiadomiła adresata o decyzji (postanowieniu, tytule wykonawczym) w terminie do wniesienia odwołania (zażalenia, zarzutów), to zaniechanie tej osoby wywołuje skutki dla adresata rozstrzygnięcia i nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez adresata nastąpiło bez jego winy. (wyrok wsa w Białymstoku z 18.06.2013 sygn. akt I SA/Bk 159/13 LEX nr 1400848) Tak więc wobec nie wskazania przez skarżącego dowodów obalających domniemanie wynikające z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru należy uznać, że tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniami o zajęciu został mu prawidłowo doręczony w dniu 15 grudnia 2005. Od tej daty należy liczyć 7- dniowy termin do wniesienia zarzutów. Termin ten upływał 22 grudnia 2005r. Wobec tego zarzuty wniesione w dniu 25 lutego 2015r są spóźnione. Uzasadniona więc była – na podstawie art. 61a k.p.a.- odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie. Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, w związku z czym skargę – na podstawie art. 151 p.p.s.a należało oddalić.