I SA/Wr 2110/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego na skutek zażalenia strony skarżącej na postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 sierpnia 2015 r. odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy w tut. Sądzie odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy. Skarżąca, zastępowana w sprawie przez adwokata, wniosła w ustawowym terminie zażalenie na to orzeczenie referendarskie. W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono, że Sąd odmówił zmiany postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Zaskarżanemu postanowieniu zarzucono obrazę art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy pojawiły się nowe okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej spółki uzasadniające zmianę uprzedniego postanowienia poprzez przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Prawo wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie prawa pomocy przewiduje przepis art. 260 p.p.s.a. Na mocy art. 252 § 3 zdanie 2 tej samej ustawy zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne. Wniesiony środek zaskarżenia zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na postanowienie referendarza. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, iż tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez adwokata, a więc przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy się spodziewać świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia i zaadresowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – czyli w trybie przewidzianym dla zażaleń. Powyższe stanowisko Sądu nie jest odosobnione. Zwrócić należy uwagę na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 510/12, z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I FZ 565/12, z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 992/09, z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1450/13, opubl. w CBOSA. W tym stanie rzeczy przedmiotowe zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.