I SA/Wr 217/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2020 r., nr 0201-IOD1.4102.36.2020 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odrzucić skargę. W sprawie, skarżący w reakcji na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z 2 kwietnia 2021 r. wzywające go do uiszczenia wpisu od skargi (k. 45 akt sądowych), w terminie otwartym do uiszczenia wpisu wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniami referendarza i Sądu z 3 sierpnia 2021 r. i 18 października 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 217/21, I SPP/Wr 30/21, skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy w ww. zakresie. Pismem z 22 listopada 2021 r. skarżący ponownie wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy, szeroko polemizując z uzasadnieniami ww. postanowień. Wniosek nie wskazywał na okoliczności, które zaistniałyby po wydaniu tych postanowień. Pismem z 3 stycznia 2022 r. skarżącego wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 2 kwietnia 2021 r., w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie wyjaśniono skarżącemu, że jego ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu (pismo sądu k. 229 odebrane 10 stycznia 2022 r., potwierdzenie odbioru k. 231). Z akt sprawy wynika, że wpis od skargi nie został uiszczony do dnia dzisiejszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że pomimo doręczenia wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu, strona w zakreślonym terminie należnej opłaty nie uiściła. Sąd wskazuje, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie mógł zablokować wystosowania wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wzywającego do uiszczenia wpisu i nie miał wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do uiszczenia wpisu po doręczeniu wezwania. Skarżący w wezwaniu został o tym pouczony. Kwestia zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych była już rozstrzygnięta prawomocnymi postanowieniami referendarza i Sądu, a skarżący w nowym wniosku nie powołał zdarzeń, które zaistniały po wydaniu tych orzeczeń, polemizując jedynie z dokonanymi rozstrzygnięciami. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec sądu, który je wydał. W takiej sytuacji kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu (lub jak w niniejszej sprawie – jeszcze przed takim wezwaniem), nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Inne rozumienie powyższego uregulowania dawałoby stronom postępowania możliwość nieograniczonego w czasie przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy, każdorazowo po doręczeniu im odpisów postanowień odmownych (por. np. postanowienie NSA z 23 marca 2009 r., I FZ 60/09; z 11 stycznia 2008 r., II FZ 616/07; z 7 kwietnia 2016 r. II FZ 135/16; postanowienie WSA w Poznaniu z 20 stycznia 2016 r. I SA/Po 1403/15; postanowienia NSA z 17 lipca 2020 r., II FZ 285/20; z 26 października 2021 r., II GZ 350/21, dostępne na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Z tych względów na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.