I SA/Wr 450/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi G. Sp. z o. o. zs. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 maja 2022 r. nr: 0201-IOA.4103.47.2021.18 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2019 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Stronie skarżącej kwotę 1.271,00 zł (słownie: tysiąc dwieście siedemdziesiąt jeden 00/100 złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. G. Sp. z o. o. - Strona skarżąca (Skarżąca), wniosła skargę we wskazanym w sentencji zakresie. Zarządzeniem z 11 lipca 2022 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Strony skarżącej – odpis z KRS, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 22.07.2022 r. (vide: k. 38 akt sądowych). Skarżąca wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu pismo z 25 lipca 2022 r., załączając do niego kserokopię postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 6 lipca 2022 r. oraz odpis KRS. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w dniu 3.08.2022 r. przekazał do tutejszego Sądu pismo procesowe Skarżącej z 25 lipca 2022 r., wraz z załącznikami tj. kserokopią postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6.07.2022 r. oraz odpisem z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. W świetle art. 28 § 1. w związku z art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – dalej jako: p.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z KRS, o którym mowa w ustawie z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U z 2023 r., poz. 685) – dalej jako: "uKRS", a od 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej, podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Zgodnie, bowiem z art. 4 ust. 4aa uKRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 (są to odpisy, wyciągi i zaświadczenia oraz informacje z Rejestru, które mają moc dokumentów urzędowych, jeżeli zostały wydane w postaci papierowej lub elektronicznej – vide art. 4 ust. 3 ustawy o KRS). Brak formalny złożonej przez Skarżącą skargi w postaci niedołączenia do niej odpisu z KRS podlegał uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, korespondencja zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych złożonej skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Strony skarżącej na dzień podpisania skargi – odpisu z KRS, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi została skutecznie doręczona Skarżącej 22 lipca 2022 r. Zatem wyznaczony termin upływał z końcem 29 lipca 2022 r. i upłynął bezskutecznie – do Sądu w zakreślonym terminie nie zostały nadesłane dokumenty o których byłą mowa w wezwaniu Sądu. Skarżąca natomiast zamiast do Sądu, pismo wraz z załączonym do niego odpisem z KRS wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, data wniesienia do organu pisma procesowego uzupełniającego brak formalny skargi nie może zostać uznana za datę uzupełnienia przedmiotowego braku. Datą nadania przez Skarżącą korespondencji z odpisem z KRS do Sądu jest bowiem data przekazania (nadania) tejże korespondencji przez organ - co nastąpiło 3 sierpnia 2022 r. Należy zaznaczyć, iż pośredni tryb wnoszenia pism procesowych do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc za pośrednictwem organu, stanowi wyjątek od zasady bezpośredniego wnoszenia pism do sądu i dlatego też przypadki jego stosowania zostały wprost wymienione w ustawie – por. art. 54 § 1, art. 64c § 2 i art. 87 § 3 p.p.s.a. Natomiast w toku już wszczętego (skargą) postępowania sądowoadministracyjnego strona powinna każde pismo procesowe kierować bezpośrednio do sądu, w tym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. W sytuacji wniesienia pisma procesowego, które powinno być skierowane bezpośrednio do sądu, a złożone zostało do organu, najwcześniejszą datą, jaką można przyjąć za datę złożenia tego pisma jest data przesłania tego pisma przez organ do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2014 r. sygn. I OSK 889/15; 10 stycznia 2018 r. sygn. II OZ 1609/17; 24 października 2018 r. sygn. akt II OZ 1042/18, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem, w sytuacji gdy pismo wniesione zostało do niewłaściwego sądu lub organu, decydująca dla zachowania terminu jest data przekazania pisma przez niewłaściwy organ lub sąd do właściwego sądu. Zatem dla zachowania przewidzianego przepisami terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi decydująca jest data przekazania przesyłki Skarżącej do tut. Sądu (postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt. VII SA/Wa 1759/17, postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2017 r. sygn. akt. II OZ 1548/17, CBOSA). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że uzupełnienie braków formalnych skargi po upływie przewidzianego prawem terminu stanowiło czynność bezskuteczną. Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzekł w pkt I sentencji. O zwrocie kwoty 1.271,00 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji).