I SA/Wr 471/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi B. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 20 maja 2025 r., nr SKO.EA/41/3/25 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że 16 lipca 2025 r. skarżącym doręczono odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wzywający do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia (k. 11 i k. 12 akt sądowych). Skarżący wpisu nie uiścili i 19 lipca 2025 r. nadali do tut. Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został zarejestrowany pod sygn. akt I SPP/Wr 67/25. Ze względu na niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu, który skarżącym został doręczony, referendarz sądowy zarządzeniem z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SPP/Wr 67/25 pozostawił wniosek bez rozpoznania. Odpisy zarządzeń zostały doręczone skarżącym 22 września 2025 r. W tym stanie rzeczy, pismami z 27 października 2025 r. (k. 14 i k. 15), skarżących wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wzywającego skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pisma zostały doręczone 29 października 2025 r. (potwierdzenia odbioru k. 16, k. 17). Skarżący nie opłacili skargi w zakreślonym terminie. Zamiast tego 7 listopada 2025 r. nadali kolejny (datowany na 30 października 2025 r.) wniosek o przyznanie prawa pomocy; przy czym załączyli do wniosku formularz podpisany tylko przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a). W sprawie, skarżący nie zastosowali się do zarządzenia wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia dotyczącego uiszczenia wpisu od skargi. Sąd wskazuje, że zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia przewodniczącego wydziału wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi jest wydawane wówczas, kiedy kwestia przedmiotowej opłaty została prawomocnie przesądzona, a zażalenie na wezwanie nie przysługuje. W orzecznictwie przyjmuje się również, że każdy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony po prawomocnej odmowie uwzględnienia uprzednio złożonego w tym przedmiocie wniosku, nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienia NSA: z 1 marca 2017 r., I OZ 479/17; z 8 kwietnia 2014 r., II OSK 810/14; z 20 lipca 2011 r., II OSK 1380/11). W związku z powyższym, należało uznać, że skarga strony podlega odrzuceniu. Skarżący nie zastosowali się, bowiem do skierowanych do nich wezwań odnoszących się do wykonania wydanego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącym 29 października 2025 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem 5 listopada 2025 r. Wpis od skargi nie został uiszczony przez skarżących w zakreślonym terminie, a zamiast tego nadali oni 7 listopada 2025 r. kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Na marginesie Sąd zauważa, że zaistniałą sytuacja procesowa jest podobna do sytuacji w sprawie skarżących zarejestrowanej i zakończonej w tut. Sądzie pod sygn. akt I SA/Wr 1021/21. Także we wskazanej sprawie przyjęto, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu oraz związany z jego upływem rygor i odrzucono skargę wyjaśniając skarżącym powody. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.