I SA/Wr 611/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant: asystent sędziego Michał Kowalczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami od nieuregulowanych w terminie zaliczek za miesiące styczeń, luty i od kwietnia do grudnia 2014 r.: oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DIAS) nr [...] z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W (dalej: organ I instancji, NUS) z dnia [...] nr [...] określającą zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. w wysokości 359.251 zł oraz odsetki za zwłokę od nieuregulowanych zaliczek za miesiące styczeń, luty, od kwietnia do grudnia 2014 r. w łącznej wysokości 20.406 zł. Z akt wynika, że w badanym okresie spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży odpadów – zużytych akumulatorów oraz pochodzących z segregacji zużytych akumulatorów, sprzedaży produktów z recyklingu zużytych akumulatorów, sprzedaży baterii przemysłowych, usług transportowych oraz ważenia pojazdów, usług dzierżawy pojemników i pojazdu. Organ I instancji w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego stwierdził nieprawidłowości w zakresie: - zawyżenia przychodów o kwotę 15.143,39 zł, w tym kwota 13.694,50 zł stanowiła wartość netto faktury korekty wystawionej w 2014 r. przez B do faktury z 2013 r., która to kwota powinna zmniejszać koszt nabycia akumulatorów, a nie zwiększać wysokość przychodów w 2014 r. oraz o kwotę 1.448,89 zł nieprawidłowo zaksięgowaną na podstawie dowodów RW na konto 760 – pozostałe przychody operacyjne; - zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 1.872.918,61 zł, na którą składa się: - kwota 13.694,50 zł, o którą błędnie zwiększono przychody zamiast zmniejszyć koszty ich uzyskania, - kwota 1.859.224,11 zł stanowiąca wydatek na zakup zużytych akumulatorów. NUS wskazał, że strona wykazała w kosztach nabycie zużytych akumulatorów na łączną kwotę 2.020.564,21 zł na podstawie faktur wystawionych przez firmę C. W wyniku przeprowadzonego postępowania względem ww. podmiotu ustalono, że J.F. zaewidencjonowała przychody, w których ujęła nabycie zużytych akumulatorów od osób fizycznych na podstawie 1940 umów oraz od podmiotów gospodarczych. Weryfikacja transakcji nie potwierdziła nabycia akumulatorów od osób fizycznych, jak ustalono - tylko 14 z 1940 umów zawierało prawdziwe numery PESEL, jednak nawet osoby, których identyfikacja była możliwa nie potwierdziły transakcji zez stroną, natomiast losowo przeprowadzona weryfikacja pozostałych umów (według adresów i nazwisk) także nie potwierdziła transakcji. Transakcje zostały natomiast potwierdzone przez podmioty gospodarcze. NUS zakwestionował zatem u strony koszty związane z nabyciem akumulatorów, które dostawca strony (J.F.) miał nabyć od osób fizycznych. NUS uznał, że faktury na łączną kwotę 1.859.224,11 zł nie dokumentują rzeczywistych transakcji i nie mogą stanowić podstaw do uznania wynikających z nich wydatków za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.). Uwzględniono natomiast koszty w wysokości 161.340,10 zł związane z transakcjami dostawcy (J.F.) z podmiotami gospodarczymi. W toku postepowania ustalił NUS, że firma C jako adres siedziby wskazała adres zamieszkania J.F., pod którym nie była nigdy prowadzona działalność gospodarcza, w lokalu nie było dokumentacji firmy ani sprzętu biurowego. J.F. nie zatrudniała pracowników, firma C nie była podmiotem, na którego rzecz wydano decyzję z zakresu gospodarki odpadami, nie dysponowała pojazdami, ani zapleczem technicznym, sama nie miała prawa jazdy, J.F. nie uczestniczyła osobiście w zakupie towarów, nie znała okoliczności i warunków dokonywania transakcji. Ustalono, że po towar jeździli kierowcy strony, samochodami strony i to strona uiszczała należności (gotówką) tytułem nabycia akumulatorów, towar był składowany u strony, faktury C były wystawiane w biurze strony. W transakcjach uczestniczyła [...] J.F. – A.P., która według jej zeznań występowała w charakterze obserwatora, a kontrahenci mieli być pozyskiwani drogą pantoflową. Działalność C została zlikwidowana kilka tygodniu po wszczęciu wobec tej firmy kontroli podatkowej. Skarżąca była jedynym odbiorcą towaru od C, transakcje zakupu C były w tej samej dacie, co sprzedaż dla strony, a należności według faktur miały być uiszczane gotówką. NUS uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów strony za nierzetelną, powołał art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), ale na podstawie art. 23 § 2 O.p. odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. DIAS w wyniku rozpatrzenia odwołania strony utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Organ II instancji stwierdził, że znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, że faktury, w których jako wystawca widniej firma C w zakwestionowanej części nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie potwierdzają nabycia towaru od wystawcy faktury. Zdaniem DIAS bezsprzecznie udowodniono, że J.F. nie nabyła towaru od wskazywanych w umowach osób, dokumenty jakimi ww. dysponuje zawierają w zdecydowanej większości nieprawdziwe dane. Postepowanie wykazało także, że J.F. nie podejmowała żadnych czynności w ramach prowadzonej działalności. Z przesłuchania pracowników strony wynika natomiast, że to spółka, jej pracownicy byli bezpośrednio zaangażowani w zakup towarów. Nie podzielił DIAS argumentacji strony, że fakt dokonywania sprzedaży przez spółkę świadczy o tym, że strona musiała nabyć towar, a tym samym ponieść wydatki, które powinny stanowić koszty uzyskania przychodu. Powołał się organ II instancji na art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i utrwalona wykładnię tego przepisu, z której wynika, że dla zaliczenia wydatku do kosztu uzyskania przychodu nie jest wystarczające posiadanie faktury, ale musi ona dokumentować realną transakcję zaistniała pomiędzy konkretnymi podmiotami, tj. wystawcą i odbiorcą faktury. Wyjaśnił również DIAS, że w sprawie wbrew żądaniu strony, nie jest możliwe przyporządkowanie do faktur zakupu otrzymanych od J.F., towaru jaki J.F. nabyła od swoich dostawców - podmiotów gospodarczych, który nie został zakwestionowany. Wskazał DIAS, że według zeznań świadków (pracowników strony) nie każdej dostawie od J.F. towarzyszyło wystawienie odrębnej faktury; w praktyce towar był przywożony, a dopiero po jakimś czasie była wystawiana faktura. Dlatego jako koszt uzyskania przychodu u strony uznano wartość 161.340,10 zł stanowiącą potwierdzone zakupy w C od podmiotów gospodarczych, natomiast pozostała kwota wynikająca z faktur od C, jako nie mająca potwierdzenia w rzeczywistych transakcjach nie została uwzględniona. Zauważył również DIAS, że w sprawie nie ma podstaw do stosowania Orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dotyczącego dobrej wiary. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów, zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie skutkujące wydaniem decyzji o ustaleniu zobowiązania za 2014 r. poprzez bezpodstawną odmowę uwzględnienia kosztów poniesionych przez podatnika w wysokości 1.859.224,11 zł wynikających z zakupu towaru od C, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują na uzasadnione uznanie wydatków za takie koszty, w związku z tym że zostały one poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zostały prawidłowo udokumentowane, wykonanie usługi nastąpiło, co potwierdzili świadkowie i zebrane dowody, zwłaszcza w świetle okoliczności, że – wydatków tych nie wymieniono w ustawie jako niestanowiących kosztów, - uznanie przez organy podatkowe, że faktury które mają stanowić dowód poniesienia określonych wydatków i ich kosztowego charakteru, są fałszywe nie oznacza automatycznie, że podatnik traci prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o koszty wynikające z tych faktur, jeżeli w inny sposób dowiedziono, że podatnik poniósł wydatki i miały one charakter kosztowy. 2) Naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, at. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 §4 O.p. polegające na gromadzeniu dowodów sposób selektywny i bezkrytyczny, mających na celu udowodnienie przyjętej z góry tezy, że zakupy akumulatorów od C nie odzwierciedlają faktycznie dokonanych czynności, przez błędną wykładnię okoliczności faktycznych, nieuwzględnienie zeznań świadków i przyjęcie, że transakcje były pozorne, dalej przez uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na niekorzyść strony, przez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, o które wnosiła strona, przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a nadto nieobiektywnej, wybiórczej i nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczych dowodach, które przemawiają wyłącznie na niekorzyść strony, w tym: - brak ustaleń co do ilości faktycznie nabytego towaru, - niewskazanie które konkretnie faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń, - zakwestionowanie nabycia przez C wyłącznie formalnie; - brak podjęcia działań zmierzających do wykazania związku kosztu z przychodem, - brak uwzględnienia innych możliwości wykazania poniesienie kosztu, aniżeli tylko faktura, - brak odniesienia się do dowodów, co do ich wiarygodności, co doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego; b) art. 180 § 1 i art. 188 O.p. poprzez brak uwzględnienia wniosku dowodowego strony; c) art. 199a § 3 O.p. przez niewystąpienie do sądu powszechnego co istnienia stosunku prawnego między stroną a C; d) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji; e) art. 233 § 2 pkt 2 lit. O.p. przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła ww. zarzuty i argumentowała, że obowiązek wykazania, że ujęta w kosztach faktura nie dokumentują rzeczywistego zdarzenia spoczywa na organie podatkowym, który powinien zebrać wyczerpujący materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska i wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] strona podtrzymała stanowisko zawarte w skardze. W piśmie procesowym z dnia [...] DIAS podtrzymał dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Zasadniczą kwestią sporną między stronami jest zakwestionowanie przez organy podatkowe wielkości wydatków zaliczonych przez stronę do kosztów uzyskania przychodu roku 2014 r. Jako uzasadnione i uprawnione ocenia Sąd stanowisko organu podatkowego w zakresie skorygowania kosztów uzyskania przychodów strony o zakwestionowaną kwotę wynikającą z faktur wystawionych przez firmę C. Organy podatkowe dokonując powyższego, wbrew zarzutom skargi, w sposób prawidłowy dokonały wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., jak również prawidłowo w ustalonych okolicznościach sprawy przepis ten zastosowały. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 cytowanej ustawy. Z kolei art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. przewiduje wyjątki od zasady wyrażonej w art. 15 ust. 1, wymieniając wszystkie te sytuacje, w których określonych wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, a zatem nie mogą być przyjęte do podstawy opodatkowania. Zgodnie z ww. przepisami podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów wszelkich kosztów pod warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ponadto wydatek nie może być wymieniony w katalogu wydatków niezaliczanych do kosztów uzyskania przychodu określonych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Co istotne, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione, a więc faktycznie wydatkowane, co powinno być udokumentowane w sposób niebudzący wątpliwości, to znaczy taki, który pozwoli na sprawdzenie rzetelności poniesionego wydatku, a więc zgodnie z rzeczywistością gospodarczą. Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest zatem nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towarów i usług u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Powyższe stanowisko, jak zasadnie argumentował DIAS, jest utrwalone i nie budzi wątpliwości. Nie wystarczy, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i usługi i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA z: 18 grudnia 2015 r. II FSK 2821/13, 2 lutego 2016 r. II FSK 3531/13, 12 lutego 2014 II FSK 1864/12, 7 czerwca 2011 r. II FSK 462/11, 20 lipca 2010 r. II FSK 418/09 - wszystkie dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Wskazuje się, że o ile dla wykazania poniesienia kosztu w sensie ekonomicznym wystarczającym dowodem jest faktura, rachunek czy też dowód zapłaty, to dla udokumentowania poniesienia kosztu podatkowego wymagane jest dowiedzenie, że przedmiotowy wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodów, tj. że podstawą jego poniesienia jest związane z działalnością podatnika rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, mające wpływ na wysokość osiągniętego lub potencjalnego przychodu. (wyrok WSA z 23 stycznia 2009 r. I SA/Op 297/08). Faktura która nie odzwierciedla rzeczywistości gospodarczej to jest dokumentuje sprzedaż usługi, której nie wykonano, nie może być uznana, który pozwala zweryfikować związku wydatku z przychodem podatnika (wyrok NSA z 5 grudnia 2006 r. II FSK 1493/05). Zarazem ciężar wykazania rzetelności faktur dokumentujących nabycie towaru lub usługi spoczywa na podatniku (wyrok NSA z 24 kwietnia 2017 r. II FSK 208/15). Faktura jest nierzetelna w tym kontekście, jeśli w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego – w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze (usługa) w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury, ewentualnie też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. (za wyrokiem NSA sygn.akt II FSK 2190/16, CBOSA) W niniejszej sprawie organy wykazały, że zakwestionowane faktury wystawione przez C nie dokumentują zdarzeń gospodarczych, które miały miejsce w rzeczywistości. Z akt wynika, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w celu ustalenia przebiegu zdarzeń gospodarczych z udziałem strony i kontrahentów C. W tym celu poddano analizie sposób funkcjonowania C i strony oraz sposób i warunki realizacji spornych transakcji, w ramach postępowania poddano ocenie dokumentację, jak również przesłuchano świadków, w tym m.in. strony transakcji, pracowników strony, inne osoby uczestniczące w transakcjach (m.in. A.P.). W efekcie postępowania zasadnie organ stwierdził, że firma C nie mogła dokonać sprzedaży na rzecz strony towarów w wielkościach i wartościach według wystawionych faktur, ponieważ firma ta nie dysponowała taką ilością towaru. Przeprowadzone postepowanie jednoznacznie wykazało, że sprzedaż akumulatorów dla C potwierdziły tylko podmioty gospodarcze – i taką też wartość kosztów uznano. Natomiast wskazywane przez C pozostałe źródła pochodzenia towaru, tj. zakup od osób fizycznych nie prowadzących działalności nie potwierdziły się, a innych źródeł C nie miała. Zgodnie z dokumentacją C podmiot ten miał nabywać akumulatory od osób fizycznych wskazanych w umowach, jednak przeprowadzone postępowanie wykazało, że z 1940 zawartych umów tylko 14 umów zawiera prawdziwe dane, w pozostałych natomiast są uwidocznione nieprawdziwe dane – nieistniejące numery PESEL. Ponadto w rezultacie sprawdzenia ww. 14 umów okazało się, że również te osoby nie potwierdziły sprzedaży na rzecz C. Z kolei losowe sprawdzenia wśród pozostałych umów "osób", według adresu czy nazwiska, także nie potwierdziły transakcji. Organ w toku postępowania przeanalizował również sposób funkcjonowania C i stwierdził, że jedynym odbiorcą tej firmy była strona, siedzibą firmy był lokal mieszkalny, w którym nigdy nie prowadzono działalności, firma nie miała żadnego zaplecza ani osobowego ani technicznego, ani nawet biurowego. Jak ustalono faktury C były wystawiane w biurze skarżącej – były drukowane na jej sprzęcie, C nie zatrudniała pracowników, nie miała żadnych pojazdów, nie prowadziła ewidencji magazynowej. J.F. w ogóle nie uczestniczyła w żadnych czynnościach zakupu przez swoją firmę, nie posiadała również wiedzy o prowadzonej działalności. Jak natomiast ustalono to kierowcy strony jeździli do kontrahentów, przywozili towar, który także był składowany u strony, zapłatę za towar także dokonywała bezpośrednio strona, z własnych środków (gotówką). Także zapłata dla C była dokonywana gotówką. W postępowaniu wskazywany był także udział [...] J.F. – A.P. w transakcjach, jednak charakter działań ww. był sprzecznie opisywany. Według oświadczenia samej A.P. nie była ona przedstawicielem firmy C, jej udział w transakcjach polegał na "obserwowaniu". Z kolei B.G. reprezentujący stronę w swoich zeznaniach opisywał J.F. w sposób odpowiadający wyglądowi A.P. Słusznie jednak organ podatkowy wskazał, że według zeznań A.P. miała jeździć po towar z kierowcą K.P. ([...]), a zatem trudno dać wiarę, że w firmie strony była ona nieznaną osobą. W ocenie Sądu stwierdzone okoliczności potwierdzają, że firm C od podanych w jej dokumentach osób fizycznych nie nabyła akumulatorów i nie ma żadnego innego źródła posiadania przez C akumulatorów, które miałaby sprzedać dla strony. A zatem wykluczona jest możliwość, aby strona nabyła akumulatory od C. Z kolei jeżeli dochodziło do innych transakcji, w których brała udział sama strona, to przede wszystkim nie są to transakcje udokumentowane fakturami, na które powołuje się strona. Ponadto nie wiadomo z kim te transakcje były zawierane. Jak już Sąd wskazywał nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Wbrew zarzutom skargi także sama okoliczność, że strona dokonywała dalszej sprzedaży i w związku z tym musiała posiadać akumulatory, nie daje podstaw do uznania wydatków za koszty uzyskania przychodów. Do kosztów podatkowych są zaliczane tylko te wydatki, których poniesienie nastąpiło na rzecz konkretnego podmiotu z danej faktury w związku z zaistnieniem prawdziwego zdarzeniem między tymi konkretnymi podmiotami. W świetle art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie ma również żadnych podstaw, aby organ miał czynić ustalenia w zakresie faktycznego sprzedawcy akumulatorów na rzecz strony. Jako chybiony ocenia Sąd zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 199a O.p. przez niewystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa lub stosunku prawnego wynikającego z zakwestionowanych czynności. Zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdził, że transakcje opisane w zakwestionowanych fakturach nie miały miejsca, nie było zatem podstaw do występowania w trybie art. 199a O.p. do sądu powszechnego. Nie znajduje Sąd również podstaw dla zarzutu strony, że organ nie wyspecyfikował faktur, które dokumentują nierzeczywiste transakcje. Jak zasadnie wyjaśnił organ podatkowy w sprawie nie było możliwe ustalenie, które dostawy C dla strony są odzwierciedleniem dostaw od osób fizycznych dla C. Jak ustalono nie każdej dostawie dla strony od J.F. towarzyszyło wystawienie odrębnej faktury, towar był przywożony, a dopiero po jakimś czasie była wystawiana faktura. Dlatego jako koszt uzyskania przychodu u strony uznano wartość odpowiadającą potwierdzonym nabyciom C od podmiotów gospodarczych, natomiast pozostała kwota wynikająca z faktur od C, jako nie mająca potwierdzenia w rzeczywistych transakcjach nie została uwzględniona. Odnosząc się natomiast do kwestii zarzutów związanych z orzecznictwem TSUE i odwołujących się do tzw. dobrej wiary podatnika, to wskazać należy, że argumentacja wynikająca z orzeczeń dotyczy podatku od towarów i usług i jej zasadnicze znaczenie odwołuje się do neutralności tego podatku i nie ma podstaw, aby przenosić ją na grunt podatku dochodowego i zasad dotyczących możliwości zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Sądu, zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy jest kompletny. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie uchybiły obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, a dokonane w konsekwencji tych ustaleń wnioski są usprawiedliwione i nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów. Prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187, 191 i 199 O.p. organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Sąd wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.