I SA/Wr 72/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi T. O. i J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 listopada 2021 r. nr 0201-IOD2.4102.22.2021 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu solidarne na rzecz T. O. i J. J. kwotę 6.917,00 zł (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2021 r., nr 0201-IOD2.4102.22.2021 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, DIAS) działając na podstawie art. art. 207 i art. 233 § 1 pkt 1, art. 23 § 2 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.), art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 8 lit. a, art. 14, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 24a, art. 16 ust. 1 pkt 2lit. b, art. 27 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 27f ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., dalej: u.p.d.o.f.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: organ I instancji, Naczelnik) z dnia 7 kwietnia 2021 r., nr 458000-CKK-42.4102.4.2020.38 określającą T. O. (dalej: Skarżący, Strona, Podatnik) oraz J. J.- O.(dalej: Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 78.339,00 zł. Z akt sprawy wynika, że Podatnik prowadził w 2013 r. pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą [...] T. O. z siedzibą w L. m.in. w zakresie usług ogólnobudowlanych. Podatnik ze swoich zobowiązań z budżetem państwa rozliczał się na zasadach ogólnych, ewidencjonując zdarzenia gospodarcze w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Jest także podatnikiem podatku od towarów i usług. W zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2013 r. małżonkowie T. O. i J. J.- O. wykazali: Podatnik dochód z działalności gospodarczej w wysokości 37.214,89 zł, J. J.-O. dochód ze stosunku pracy w wysokości w wysokości 16.463,51 zł oraz dochód z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 1.738,40 zł. Dochód do opodatkowania wyniósł 53.112,58 zł, podstawa obliczenia podatku wyniosła 26.556,00 zł, a obliczony podatek 8.448,12 zł. Po odliczeniu ulgi na dziecko oraz składki małżonki na ubezpieczenie zdrowotne, podatek dochodowy od osób fizycznych za 2013 r. wyniósł 6.164,00 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu przeprowadził wobec Skarżących postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. W wyniku tego postępowania organ I instancji ustalił, że Podatnik zaniżył przychody poprzez nieujęcie w księgach podatkowych kwoty 240.000,00 zł z tytułu usług wykonanych na rzecz G. Sp. z o.o. z/s w R., tj. z tytułu sprzedaży i montażu urządzeń wentylacyjnych. Natomiast w zakresie kosztów uzyskania przychodów stwierdzono nieprawidłowości wynikające z ujęcia w nich wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów w łącznej kwocie 311.142,24 zł, tj. w tym z tytułu zaliczenia wydatków o charakterze osobistym, ujęcia nierzetelnych faktur, ujęcia kwoty, która winna zostać uwzględniona w spisie natury na koniec roku, zakupu usług informatycznych, wydatków za zakup usług transportowych, co do których stwierdzono brak zasadności ich poniesienia w prowadzonej działalności, wydatków na ulepszenie obcego środka trwałego, faktur na zakup oleju napędowego uznanych za niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W związku z poczynionymi ustaleniami decyzją z 28 czerwca 2016 r., nr W5P2/152090/1/028 Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu określił Skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 159.558,00 zł. Dyrektor izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu decyzją z 13 kwietnia 2017 r., nr 0201- IOD2.4102.26.2017 uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność ustalenia stanu faktycznego w zakresie uzyskania przez Podatnika przychodu w wysokości 240.000,00 zł z tytułu sprzedaży i montażu systemu wentylacji na rzecz Spółki G. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno- Skarbowego we Wrocławiu decyzją z dnia 13 lipca 2018 r., nr 454000-CKK-42.4102.6.2017.176 określił Skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 126.631,00 zł. Organ stwierdził, że Podatnik z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zawyżył koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 424.185,12 zł poprzez ujęcie zakupu usług budowlanych od [...] R. D., zakupu usług informatycznych od firmy [...] M. K., zakupu usług transportowych od Wypożyczalni busów w B. P. M., zakupu oleju napędowego od firmy A1 Sp. z o.o. oraz zakupu prac wykonanych przy Przechowalni ziemniaków udokumentowanego fakturą wystawioną przez A2 Sp. z o.o. W toku postępowania kontrolnego A2 Sp. z o.o. skorygowała specyfikację dot. ww. robót. Organ uznał, że usługi wyspecyfikowane w przedmiotowej fakturze w zdecydowanej większości nie zostały wykonane przez Spółkę A2 na rzecz Podatnika, lecz bezpośrednio na rzecz inwestora - G Sp. z o.o. z/s w R, zatem wynikająca z tej faktury kwota 240.000,00 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Organ odwoławczy potwierdził prawidłowość ustaleń odnośnie zakwestionowania dokumentów wystawionych przez [...] R. D., A2 Sp. z o.o., A1 Sp. z o.o. oraz [...] M. K. jako niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W odniesieniu do wynikającego z faktury VAT nr [...] wystawionej przez Spółkę A2 wydatku za zakup oraz montaż drzwi zewnętrznych oraz wewnętrznych w R. w kwocie netto 3.100,00 zł, który nie został przez Podatnika ujęty w kosztach uzyskania przychodu, uznano, że stanowi koszt uzyskania przychodu w prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. Stwierdzono, że A2 Sp. z o.o. wykonała na rzecz Podatnika dokumentowane tą fakturą usługi. Ponadto organ odwoławczy zakwestionował kwalifikację wydatku 31.951,22 zł udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z 30.09.2013 r., wystawioną przez firmę Wypożyczalnia busów w B. P. M. z siedzibą w B. za usługę transportową. Uznano, że te usługi mogły być wykonane na rzecz Podatnika, wobec czego uznano wynikający z tej faktury wydatek jako koszt uzyskania przychodu. Ustalenia te Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu zawarł w decyzji z dnia 13 czerwca 2019 r., nr 0201-1002.4102.82.2018, którą uchylił decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 13 lipca 2018 r. i określił Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 115.286,00 zł. Na powyższą decyzję Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 742/19 uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2019 r., nr 0201-10D2.4102.82.2018. W wyroku wskazano, że w odniesieniu do faktur wystawionych przez A1 Sp. z o.o. dokumentujących zakup paliwa, organy nie podjęły wszystkich działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz rzetelnej oceny materiału dowodowego. Zarzucono przyjęcie rozstrzygnięcia jedynie na podstawie kopii decyzji wydanej wobec ww. podmiotu, nie zapoznając się w ogóle z materiałem dowodowym. Ponadto nie umożliwiono Stronie zapoznania się z tym dowodem. W ocenie Sądu, organy wbrew swoim twierdzeniom, nie podjęły wszystkich działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz rzetelnej oceny materiału dowodowego co narusza art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie dokonały bowiem żadnych własnych ustaleń co do spółki A1, ograniczając się do negowania przedstawianych przez Podatnika dowodów że nabywał on paliwo i że spółka ta była znana jako dostawca paliwa na lokalnym rynku jako sprzecznych z powoływaną decyzją. Podkreślił przy tym należy, że organy wywodzą brak realności transakcji z braku innych niż faktura dokumentów, pomimo że uznają za realne transakcje dokonane na takich samych warunkach z innymi podmiotami. Za niewyjaśniony Sąd uznał także stan faktyczny w zakresie wzajemnych usług i rozliczeń pomiędzy Skarżącym, A1 Sp. z o.o. i G. Również wnioski dotyczące zakupu usług informatycznych zdaniem Sądu były przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu decyzją z dnia 25 listopada 2020 r., nr 0201-IOD2.4102.61.2020 uchylił decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2018 r., nr 454000-CKK-42.4102.6.2017.176 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uznał, że prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania przez organ I instancji, a w jego ramach ustalenia kwestii mających decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia. Zwrócono uwagę na konieczność umożliwienia Stronie zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym w odrębnym postępowaniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie w odniesieniu do Spółki A2. W odniesieniu do pozbawienia Podatnika prawa do zaliczenia w koszty podatkowe wydatku z faktury nr [...] wystawionej przez A1 sp. z o.o. za prace w ramach inwestycji przebudowy przechowalni ziemniaków w R. wskazano na konieczność wyjaśnienia szczegółów współpracy Podatnika z A2 i G w oparciu o dokumenty pozyskane od tych firm, w tym podjęcia czynności w kierunku przeprowadzenia wnioskowanej przez Podatnika kontroli w Spółce A2. Zwrócono uwagę na konieczność uwzględnienia faktu, że świadkowie składali wyjaśnienia po upływie kilku lat od zdarzeń, o które byli pytani, co uzasadniało niepamiętanie niektórych szczegółów. W odniesieniu do zakwestionowanych usług informatycznych nabytych od M. K. wskazano na zasadność ustalenia czy działania zmierzające do utworzenia strony internetowej byty podejmowane, szczególnie wobec twierdzenia Podatnika o zakupie usługi zaprojektowania i utworzenia strony, nie zaś jej utrzymywania. W kwestii wydatku na zakup usługi transportowej od P. M. wskazano na konieczność ponownej analizy okoliczności współpracy pomiędzy obydwoma podmiotami. Zwrócono uwagę na potrzebę uzupełnienia dowodów dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, co w zestawieniu z dotychczasowymi ustaleniami pozwoli na rozstrzyganie sprawy. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu wskazaną na wstępie decyzja z dnia 7 kwietnia 2021 r., nr 458000-CCK-42.4102.4. 2020.38 określił Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 78.339,00 zł. Organ I instancji zakwestionował prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu wydatków w łącznej kwocie 326.783,90 zł poniesionych: na zakup usług budowlanych od [...] R. D. udokumentowanych trzema fakturami VAT na kwotę 57.233,90 zł, uznając, że transakcje dokumentowane ww. fakturami nie miały miejsca; na zakup oleju napędowego od spółki A1 Sp. z o. o. udokumentowany fakturą VAT z 18.10.2013 r. nr FVO 74/10/2013 wystawioną na kwotę 60.750,00 zł uznając, że faktura nie odzwierciedla rzeczywistego zakupu paliwa; na zakup usług od spółki A2 sp. z o.o. z tyt. prac wykonanych przy budowie przechowalni ziemniaków w R. udokumentowanych fakturą VAT z 31.10.2013 r. nr [..] wystawioną na kwotę 240.000,00 zł, uznając, że prace wymienione w specyfikacji do faktury, jak również w jej korekcie, nie mogły zostać wykonane przez A2 na rzecz Podatnika, gdyż zostały w zdecydowanej większości wykonane przez A2 bezpośrednio na rzecz G Sp. o.o. Organ I instancji uznał za koszt uzyskania przychodu jedynie wydatki związane z zakupem i montażem od spółki A2 drzwi przesuwnych wykonanych przy budowie przechowalni ziemniaków w R. w łącznej kwocie 31.200 zł, których wysokość ustalił na podstawie faktur wystawionych przez [...] L. T. dla A2, tj., faktury z 24.09.2013 r. nr [...] w kwocie 9.900,00 zł i z 7.10.2013 r. nr [...] w kwocie 21.300,00 zł. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 7 kwietnia 2021 r. Organ odwoławczy wskazał, że spór w sprawie dotyczy ustalenia czy Stronie przysługiwało prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z dwóch faktur wystawionych przez: A1 Sp. z o.o. i A2 Sp. z o.o. mających dokumentować dostawę paliwa oraz robót budowlanych i usługi montażu urządzeń wentylacji. W zakresie zakupu 15.000 litrów oleju napędowego od spółki A1 Sp. z o. o. (dalej: Spółka) udokumentowanego fakturą VAT z 18 października 2013 r. w ocenie DIAS akta przedmiotowej sprawy prowadzą do wniosku że przedmiotowa faktura dokumentuje czynności, które w całości nie zostały wykonane oraz opisuje transakcje, która w rzeczywistości nie miała miejsca. Spółka nie prowadziła bowiem żadnej działalności gospodarczej, pod wskazanym adresem siedziby i miejsca wykonywania działalności nie istnieje. Co za tym idzie, nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym, nie dysponowała stosownym zapleczem, nie posiadała magazynów paliwa, zbiorników do jego przechowywania, cystern do przewozu paliwa oraz uprawnień do obrotu paliwami ciekłymi służącymi do napędu silników pojazdów samochodowych. Ponadto, nie dokonała rozliczenia podatku VAT z właściwym urzędem skarbowym – stwarzała formalne pozory istnienia. Prezesem Zarządu Spółki jest S. R. - obcokrajowiec, z którym nie było i nie ma kontaktu, brak jest innych osób reprezentujących Spółkę. Wobec Spółki zostało przeprowadzone postępowanie kontrolne w toku, którego ustalono, że Spółka nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży oleju napędowego. Wobec powyższego, została wydana decyzja z 12 września 2016 r. w której organ zakwestionował rzetelność faktur wystawionych z tytułu sprzedaży oleju napędowego dla Strony, stwierdzając, że czynności udokumentowane przedmiotową fakturą nie zostały faktycznie dokonane. DIAS dodał, że nie jest prawdą, że organ potrzebował 7 lat na weryfikację tego kontrahenta, bowiem od początku organ wskazywał, że dostawa paliwa od ww. kontrahenta nie miała miejsca. Początkowo organ uważał, że wystarczającym dowodem jest prawomocna decyzja wydana wobec Spółki, jednakże realizując zalecania zawarte w wyroku WSA z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 743/19 włączył do akt sprawy postanowieniem z 12 lutego 2021 r. nie tylko zanonimizowaną decyzję, ale również stosowne dowody potwierdzające to rozstrzygnięcie. Następnie wskazał, że to, że inne podmioty z terenu L. i okolic również wykazywały zakupy paliwa od A1 nie zwalniało Podatnika od podjęcia czynności w zakresie weryfikacji jego wiarygodności, wręcz przeciwnie w ocenie organu odwoławczego Podatnik nie był zainteresowany sprawdzaniem tego kontrahenta, bowiem nawet w przypadku gdyby stwierdzono, że faktycznie doszło do zakupu paliwa, to Podatnik wiedział, że działa niezgodnie z przepisami ustawy o VAT płacąc gotówką i naruszając obowiązujący w 2013 r. limit płatności gotówkowych wynikający z art. 22 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), tj. równowartość 15.000 euro. Świadczy to ewidentnie o ignorowaniu obowiązujących przepisów, obowiązku sprawdzenia kontrahenta, a nie działaniu w dobrej wierze. W ocenie DIAS zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na dokonanie transakcji objętych sporną fakturą. Poza sporną fakturą i dowodem wpłaty WZ brak jest pisemnych umów, zamówień czy dowodów dostawy WZ. Odnosząc się do zeznań Skarżącego, organ wskazał na duży stopień ogólności, Podatnik nie był w stanie wykazać bliższych okoliczności współpracy, nie pamiętał numerów rejestracyjnych pojazdów, którymi miał być dostarczany towar, nie znał danych osobowych kierowców, nie wiedział kto był właścicielem pojazdu dowożącego paliwo, twierdząc, że zamówień dokonywał telefonicznie i płacił za nie gotówką. Ponadto z uzyskanych od zarządcy budynku firmy S Sp. z o.o., w którym Spółka miała mieć siedzibę, tj. w W. przy ul. [...] [...] wynika, że w związku z zaległościami dotyczącymi płatności czynszu za wynajem, umowa najmu pomieszczenia nr 333 została rozwiązana, a nowy właściciel Spółki, tj. S. R. nigdy nie skontaktował się z ww. zarządcą budynku. W piśmie z dnia 25 lipca 2017 r. K. M.- prokurent A1 Sp. z o.o. oświadczył, że nie dysponuje żadnymi dokumentami, ani żadną wiedzą mogącą potwierdzić kontakty handlowe między A1 Sp. z o.o. a Stroną. Strona nie przedstawiła żadnych konkretnych, wiarygodnych i weryfikowalnych dowodów, które świadczyłyby o tym, że faktycznym dostawcą oleju napędowego do jej firmy była A1 sp. z o.o. W ocenie DIAS takim dowodem nie może być podnoszona przez Skarżącego okoliczność posiadania paliwa na potrzeby sprzętu budowlanego. Fakt dysponowania paliwem nie oznacza, że jego dostawcą była A1 sp. z o.o. W ocenie DIAS gołosłowne pozostają również twierdzenia Strony o znacznym zużyciu paliwa przez sprzęt budowlany – okoliczność ta nie ma bowiem żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy i zgromadzonych dowodach. Takim dowodem, w ocenie organu odwoławczego nie może być przesłuchanie w dniu 2 marca 2015 r. brata Strony – M. O. Świadek potwierdził dostawy paliwa oraz fakt dokonywania zapłaty przez Skarżącego do rąk kierowcy. DIAS cenił te zeznania jako niewiarygodne, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ponadto są bardzo ogólnikowe. M. O. nie wskazał dokładnej ilości zbiorników na paliwo. Nie pamiętał kiedy były dostawy ani ile jednorazowo było przelewane paliwa. Nie wskazał też komu Strona płaciła za paliwo. DIAS wskazał, że kolejnym dowodem świadczącym o braku dostarczenia paliwa przez Spółkę są zeznania wnioskowanych przez Stronę świadków: D. S., P. C., A. K., J. B. oraz S. Z., przytaczając treść zeznań ww. świadków z października oraz z listopada 2016 r. W ocenie odwoławczego zakupu paliwa od Spółki nie dowodzą także pisemne wyjaśnienia S. Z. z12 grudnia 2016 r. oraz P. C. z 13 grudnia 2016 r. Dotyczą one bowiem własnej działalności gospodarczej ww. osób (w przypadku P. C.) bądź działalności małżonka (w przypadku S. Z.). DIAS ocenił je jako bardzo ogólnikowe i nie dotyczące działalności gospodarczej Podatnika. Nadto ani S. Z. ani P. C. nie wskazali danych przedstawiciela Spółki z którym kontaktowali się w sprawie zakupu paliwa. W ocenie DIAS zakupu paliwa od Spółki nie dowodzi również przedstawione przez Podatnika "Rozliczenie oleju napędowego rok 2013". Z porównania ww. zestawienia z dokumentami źródłowymi wynikają bowiem sprzeczności wskazujące, że nie odzwierciedla ono stanu faktycznego. Przykładowo w miesiącach od czerwca do sierpnia 2013 r. wykazano, że podest ruchomy zużył 4.800 ON, podczas gdy udokumentowane w tym okresie zakupy wyniosły 1.494,07 litrów oleju napędowego. Oznacza to, że w rozliczeniu ujęto zużycie oleju napędowego, którym Podatnik nie dysponował. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy podzielił zdanie organu I instancji, że wystawioną fakturę przez A1 sp. z o.o. należy uznać za nierzetelną nie dokumentującą rzeczywistego poniesienia kosztów. Odnosząc się do zarzutu Strony dot. braku zrozumienia dla nieuznania zakupu paliwa od Spółki A1 w sytuacji kiedy zakupy paliwa od P. "[...]" dokonywane w tożsamych warunkach zostały uznane, organ odwoławczy podkreślił, że P. "[...]" znacznie różniło się od Spółki. Firma dysponowała niezbędną infrastrukturą niezbędną do dystrybucji paliwa oraz prowadziła działalność gospodarczą w tym zakresie. Odnosząc się do kolejnej kwestii, tj. wydatków w kwocie 240.000,00 zł udokumentowanych fakturą VAT dnia 31 października 2013 r. wystawioną przez A2 Sp. z o.o. dotyczącą prac wykonanych przy przechowalni ziemniaków w R. - usług budowlanych oraz montażu urządzeń wentylacji wykonanych w tym obiekcie, organ II instancji podał, że w toku postępowania ustalono, że ww. faktura została przez Podatnika zapłacona, zaś A2 Sp. z o.o. wykazała ją w rejestrze sprzedaży. Jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że "w zdecydowanej większości" usługi wyspecyfikowane w przedmiotowej fakturze nie zostały wykonane przez A2 Sp. z o.o. na rzecz Podatnika, lecz bezpośrednio na rzecz G Sp. z o.o. w związku z czym kwota 240.000,00 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. W odniesieniu do ww. faktury, badając zakres prac, w kontekście całego procesu inwestycyjnego, organ odwoławczy zauważył, że z materiału dowodowego wynika, iż prace ujęte w tym dokumencie w zakresie wykonania i montażu systemu wentylacji zostały w rzeczywistości wykonane przez A2 Sp. z o.o. bezpośrednio na zlecenie G Sp. z o.o. i rozliczone z tym podmiotem, natomiast prace budowlane związane z przebudową przechowalni ziemniaków zostały wykonane przez firmę [...] T. O. bez korzystania z usług A2 Sp. z o.o. Brak jest bowiem dowodów potwierdzających wykonanie ww. prac budowlanych oraz zamontowanie urządzeń wentylacji przez A2 Sp. z o.o. na rzecz Strony. DIAS stwierdził, że G. T., pełniący funkcję prezesa A2 Sp. z o.o. składając kilkukrotnie zeznania w charakterze świadka, jak również pisemne wyjaśnienia w toku postępowania, nie potrafił wskazać szczegółów prowadzonych prac na rzecz Strony. Zmieniał też zdanie co do zakresu tych prac, tj. wskazywał na prace ogólnobudowlane oraz montaż systemu wentylacji po czym przy kolejnym przesłuchaniu wskazywał jedynie na prace ogólnobudowlane. G. T. nie wskazał jakie konkretnie wykonał prace na rzecz Strony, w jaki sposób się rozliczał ani nie był w stanie podać danych osób, które wykonywały prace w jego imieniu. Nie potrafił także wskazać jakie prace mieściły się w zakresie "elementów zewnętrznych" ani z czyich materiałów zostały wykonane poszczególne prace. Nie było pisemnej umowy na wykonanie prac na rzecz Strony, protokołów odbioru czy też innych dokumentów potwierdzających wykonanie danych prac. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom Podatnika oraz zeznaniom G. T. i A. K. (członek zarządu G Sp. z o.o.), że prace o charakterze montażowo-budowlanym związane z zamontowaniem urządzeń wentylacji wykonał A2 Sp. z o.o. na rzecz Strony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje bowiem, że montaż urządzeń wentylacji wykonany został faktycznie przez A2 Sp. z o.o. na zlecenie G. Skarżący nie zajmował się systemem wentylacji, żaden z pracowników nie potwierdził aby wykonywał prace związane z montażem systemu wentylacji w tym prace o charakterze montażowo-budowlanym, związane z zamontowaniem systemu w obiekcie. Były to prace montażowe dotyczące fizycznego posadowienia urządzeń w obiekcie i ich uruchomienia. Zdaniem organu odwoławczego, należy przyjąć, że system w całości wykonała A2 sp. z o.o. bezpośrednio na zlecenie G sp. z o.o. – bez pośrednictwa Strony. Oceniając natomiast rzetelność spornej faktury w części dotyczącej prac budowlanych polegających na montażu płyt warstwowych ściennych i dachowych, malowaniu konstrukcji stalowych, drzwi i bram stalowych oraz elementów zewnętrznych wykonanych przez A2 Sp. z o.o. na rzecz Strony zauważył DIAS, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że A2 Sp. z o.o. nie wykonywała na rzecz Skarżącego ww. prac budowlanych. Sporne prace budowlane wykonał Skarżący we własnym zakresie, bez korzystania z firm podwykonawczych, w tym A2 Sp. z o.o. W wyniku przeprowadzonych w A2 Sp. z o.o. czynności sprawdzających ustalono, iż Spółka nie zajmowała się świadczeniem usług budowlanych na rzecz Podatnika (wykonywała jedynie system wentylacji na rzecz G), nie posiadała zaplecza osobowego mogącego świadczyć usługi budowlane (nie zatrudniała pracowników) i nie posiadała sprzętu, maszyn ani urządzeń, które mogłyby zostać wykorzystane przy świadczeniu usług budowlanych (ani ich nie wynajmowała). Nie zatrudniła do tych prac podwykonawców. Strona nie była w stanie wskazać jakie osoby wykonywały prace budowlane w imieniu Spółki. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że Skarżący zatrudniał w 2013 r. osoby do wykonania prac budowlanych wskazanych w spornej fakturze. Z zeznań przesłuchanych w sprawie osób zatrudnionych przez Skarżącego na umowę o dzieło wynika, że wykonywali oni prace ogólnobudowlane w R. W. przy przechowalni ziemniaków m.in. prace murarskie, tynki, krycie dachu płytami warstwowymi (M. Ż., G. Ż.); tynki, malowanie, szalowanie, zalewanie betonem (M. D.); prace przy dachu, murowanie ściany oporowej, zalewanie betonem (M. R.); murowanie, tynkowanie, malowanie konstrukcji stalowych, szalowanie, zbrojenie (L. T., J. B.). W świetle powyższych ustaleń, oceniając wszystkie zgromadzone dowody we wzajemnej ze sobą więzi, DIAS uznał, że dane znajdujące się na spornej fakturze dotyczące zakresu wykonanych prac przez A2 Sp. z o.o. nie odpowiadały rzeczywistości. DIAS nie dostrzegł w rozpoznawanej sprawie gospodarczego sensu (celu) przeprowadzonej transakcji. W okolicznościach faktycznych występujących w sprawie jedynym zauważalnym uzasadnieniem zakwestionowanych transakcji było uzyskanie w sposób pozaprawny korzyści podatkowej. Przytoczone wyżej okoliczności świadczą, że nie zostało potwierdzone żadnymi dokumentami korzystanie z usług Strony w zakresie montażu instalacji, gdyż A2 Sp. z o.o. na bazie własnych kwalifikacji, własnego zaplecza technicznego (sprzętu), a także własnego zaplecza kadrowego (podwykonawców), tj. [...] Ł. i R., [...] K. P., A sro Czechy, M s.c. oraz PHPU L, realizowała tę inwestycję na rzecz G. Nie zostało także potwierdzone żadnymi dokumentami korzystanie z usług A2 Sp. z o.o. w zakresie wykonania prac ogólnobudowlanych. Strona bowiem wykonała objęte ww. fakturą usługi w ramach własnej działalności i to z zaangażowaniem własnego sprzętu i zatrudnionych przez siebie pracowników. Brak jest zatem ekonomicznego uzasadnienia do korzystania przez Podatnika z usług A2 Sp. z o.o. Tym samym nie doszło do wykonania ww. usług przez A2 Sp. z o.o. na rzecz Skarżącego. Na powyższą decyzję Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wnieśli o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 120, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i 2 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie oraz selektywny dobór materiału dowodowego w celu wydania decyzji niekorzystnej dla Skarżących; 2. naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny dowodów w sprawie kosztów uzyskania przychodu udokumentowanych fakturą wystawioną przez A2 Sp. z oraz A1 sp. z o.o.; 3. naruszenia art. 22 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez pozbawienie Strony prawa do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków poniesionych na zakup paliwa od A1 Sp. z o.o. i usług od A2 Sp. z o. o. podczas, gdy wydatki te zostały poniesione w celu uzyskania przychodów z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oraz niesłuszne przypisywanie, że kontrolowany zaksięgował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i zaliczył do kosztów podatkowych tzw. "puste faktury"; 4. naruszenie art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie żądania kontrolowanego, dotyczącego przeprowadzenia dowodów, mimo że przedmiotem dowodów były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy a zgromadzone dowody były niewystarczające do wydania prawidłowej decyzji i kontrolowany je kwestionował, co powodowało konieczność dokładniejszego wyjaśnienia sprawy m. in. poprzez przeprowadzenie kontroli w spółce A2, na co zwrócił uwagę również Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt SA/Wr 742/19; 5. niedopuszczalną i niezgodną z przepisami prawa ingerencję w swobodę działalności gospodarczej Strony; 6. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym wyliczeniu magazynowanego paliwa, które nie uwzględniało ilości paliwa zużywanego na bieżąco przez środki transportu i maszyny budowlane, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych wniosków o braku możliwości zakupu takiej ilości paliwa z powodu braku możliwości jego magazynowania; 7. art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego w kontekście kosztów podatkowych udokumentowanych fakturą od A2 Sp. z o.o. i fakturą od A1 sp. z o.o. i braku wystarczających dowodów dla uargumentowania prawidłowości stanowiska organu podatkowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżone decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2491 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istota sporu w okolicznościach badanej sprawy dotyczy zasadności zakwestionowania przez organy możliwości zaliczenia przez Stronę do kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z dwóch faktur wystawionych przez: A2 Sp. z o.o. tytułem dostawy paliwa i A2 Sp. z o.o. mających dokumentować dostawę robót budowlanych oraz usług montażu urządzeń wentylacji. Organy dowodzą, tak w uzasadnieniu decyzji wydanej w pierwszej, jak i w drugiej instancji, że spółka A2 nie prowadziła w 2013 r. rzeczywistej działalności gospodarczej i nie dostarczała Skarżącemu paliwa, natomiast spółka A2 nie wykonywała prac na rzecz Skarżącego, gdyż usługi montażu urządzeń wentylacji wykonała bezpośrednio na rzecz G sp. z o.o., natomiast usługi budowlane wykonał Skarżący, bez udziału A2. W ocenie Skarżących ustalenia organów są przedwczesne, nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, jak też organy nie uwzględniły wniosków dowodowych Strony oraz nie wykonały zaleceń wynikających z wyroku WSA z 24 czerwca 2020 r. Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Literalne brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, to między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo -skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie czy też zwiększenie przychodu, ponadto wydatek musi zostać faktycznie poniesiony i udokumentowany w sposób nie budzący wątpliwości (np. fakturą, dowodem przelewu, bądź innymi dowodami). Należy również wykazać, że usługi, na które poniesiony został wydatek zostały rzeczywiście wykonane i że wykonał je podmiot, na rzecz którego poniesiono wydatek. Niewątpliwie przepisy art. 122 i art. 187 § 1 O.p. stanowią, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie zaś z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Pierwszym przedmiotem sporu w sprawie jest ustalenie czy faktura wystawiona na rzecz Podatnika przez A1 Sp. z o.o. (dalej: Spółka) dokumentuje rzeczywistą transakcję i w tym zakresie Sąd uznaje skargę za uzasadnioną. Organy uznały, że Spółka będąca wystawcą spornej faktury w rzeczywistości nie prowadziła w 2013 r. działalności gospodarczej. W ocenie Sądu organ nie zastosował się w pełni do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaprezentowanych w uzasadnieniu wyroku z 24 czerwca 2020 r. o sygn. I SA/Wr 742/19 uchylającego wcześniejszą decyzję organu rozstrzygającą niniejszą sprawę. W niniejszym postępowaniu włączono do akt sprawy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie wydaną wobec spółki A2, jednakże organ nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów i ustaleń, do których zobowiązał go Sąd, a które to miałyby świadczyć o prawidłowości stanowiska organu. Prawie wszystkie dowody na których oparł organ zaskarżoną decyzję były przeprowadzone w poprzednim postępowaniu i zgodnie z oceną wyrażoną w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 742/19 były niewystarczające do zakwestionowania tego wydatku. Jedynym dodatkowym dowodem, jaki został przeprowadzony przez organ I instancji po wydaniu ww. wyroku Sądu było przesłuchanie Skarżącego, który opisał okoliczności związane z zakupem paliwa oraz jego tankowaniem. Przedmiotowe zeznania są spójne z dotychczasowymi wyjaśnieniami Skarżącego składanymi w formie pisemnej. W ocenie Sądu przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji okoliczności nie wskazują, że transakcje objęte sporną fakturą, nie zostały wykonane. Organ przywołuje w treści zaskarżonej decyzji dowody w postaci przesłuchań świadków, pisemnych wyjaśnień świadków oraz Skarżącego, lecz niesłusznie pozbawia je waloru wiarygodności i przydatności dla ustaleń w niniejszej sprawie. Organ argumentuje, że Skarżący nie był w stanie magazynować tak dużej ilości paliwa, zwłaszcza, że w miesiącu wcześniejszym kupił również dużą ilość paliwa od firmy P. [...], co w ocenie organu świadczy o niewiarygodności faktury od Spółki. Umknęło organowi, że Skarżący wielokrotnie zwracał uwagę na ilość zużywanego paliwa przez poszczególne maszyny i środki transportu wykorzystywane w jego działalności gospodarczej, jak też duże nasilenie prac w okresie jesiennym 2013 r. z powodu zbliżającego się terminu zakończenia inwestycji. Natomiast organ analizując możliwości magazynowania paliwa w ogóle pominął przedmiotowe kwestie, które przemawiają za tym, że Skarżący nie magazynował jednocześnie 10 tys. litrów kupionych we wrześniu od P [...] i 15 tys. litrów kupionych w październiku od Spółki, gdyż paliwo to było codziennie zużywane. Ponadto Strona posiadała kilka własnych zbiorników o pojemności 1000 litrów i kilka takich zbiorników pożyczonych od D. S. a nadto kilka mniejszych zbiorników o pojemności 30 litrów. D. S. zeznał, że pożyczał Skarżącemu zbiorniki. Co prawda nie pamiętał dokładnej ilości. Wskazał, że mogły to być 4 zbiorniki, choć Skarżącemu wydaje się, że w październiku 2013 r. miał pożyczonych sześć dużych zbiorników. Powyższe wskazuje, że Skarżący zbiorniki posiadał i miał możliwość magazynowania paliwa. Nie ma podstaw do odmawiania wiarygodności zeznaniom wskazanego świadka i Strony, tylko dlatego, że w związku z upływem czasu nie byli w stanie przypomnieć sobie dokładnej ilości zbiorników w konkretnym dniu czy też miesiącu 2013 r. Za każdym razem Skarżący wskazywał, że posiadał kilka swoich dużych zbiornika i kilka dużych zbiorników pożyczonych od D. S. Ponadto organ nie dokonał oceny sporządzonego przez Skarżącego "Rozliczenia oleju napędowego rok 2013" w kontekście zużycia paliwa oraz możliwości jego przechowywania. Organ negując przedmiotowe rozliczenie odniósł się do miesiąca czerwca 2013 r., co jest niezrozumiałe, gdyż sporna faktura dotyczy października 2013 r. Argumentem przywoływanym przez organ jest również fakt, że Spółka nie wywiązała się z obowiązków podatkowych z tytułu sprzedaży paliwa. Jednakże jest to okoliczność na którą Skarżący wpływu nie miał, jak też nie przekłada się ona na możliwość zakupu paliwa. Organ stwierdził, że nie było kontaktu ze Spółką, by równocześnie wskazać, że w 2017 r. prokurent Spółki K. M. wystosował korespondencję, ale nie miał wiedzy o transakcjach z Podatnikiem. Jednakże brak wiedzy prokurenta nie oznacza, że przedmiotowych transakcji nie było, tym bardziej, że nie zostało wskazane, od jakiej daty K. M. był prokurentem Spółki, a w szczególności czy był nim w 2013 r. Spółka miała stosowną koncesję na sprzedaż paliw ciekłych w 2013 r., a utrata tej koncesji w 2015 r. nie może wpływać negatywnie na sytuację Skarżącego, podobnie jak wykreślenie tej spółki z rejestru podatników VAT, w którym figurowała od 31 grudnia 2012 r. Analogicznie należy ocenić argument organu co do rozwiązania umowy najmu siedziby Spółki. Skarżący wielokrotnie przytaczał okoliczności i warunki zakupu paliwa od Spółki. Wskazał również świadków, którzy wskazywali na dokonane transakcje ze Spółką. Dowody w aktach sprawy wskazują na to, że Spółka ta dowoziła paliwo do lokalnych przedsiębiorców. Paliwo od niej kupowały firmy prowadzone przez p. C., p. Z. oraz K. R. Nie można zgodzić się z organem, że zakupy paliwa przez firmę żony p. Z. i firmę p. C. nie mogą stanowić dowodu w sprawie bo nie dotyczą firmy Skarżącego. Wręcz przeciwnie, są to dowody które pośrednio świadczą o przeprowadzonych transakcjach – że Spółka ta dostarczała paliwo do lokalnych firm oraz poświadczają praktyki kupowania i tankowania paliwa, na które wskazywał Podatnik. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z 24 czerwca 2020 r., sygn. I SA/Wr 742/19 wskazywał również na konieczność uwzględniania przy dokonywanej ocenie sytuacji czynnika, jakim jest długi upływ czasu i tym samym brak obiektywnej możliwości pamiętania wielu szczegółów. Natomiast organ argumentuje, że Skarżący nie pamięta ani numerów rejestracyjnych pojazdów, którymi miał być dostarczany towar, nie znał danych osobowych kierowców. Podnieść należy, że prawdopodobnie większość osób nie pamięta numeru rejestracyjnego własnego samochodu, a co dopiero samochodu nie stanowiącego ich własności i byłoby wręcz dziwne, gdyby Skarżący pamiętał przez kilka lat numer rejestracyjny cysterny, która dowiozła mu paliwo albo dane osobowe kierowców, którzy nie mieli żadnego obowiązku legitymowania się wobec Skarżącego - oczekiwania organu w tym zakresie są irracjonalne. W tym zatem zakresie zasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., bowiem przyjąć należy, że organy podatkowe nie wykazały, aby faktura pochodząca od Spółki nie odzwierciedlała rzeczywiście przeprowadzonej transakcji i nie mogła zostać uznana za prawidłowy dowód poniesienia kosztu podatkowego. W tym zatem zakresie zasadne są także zarzuty naruszenia prawa procesowego z art. 122, art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., gdyż organy podatkowe w tym obszarze nie zebrały i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzyły materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rzetelnej oceny materiału dowodowego. Z przyczyn wskazanych w zakresie transakcji A1 Sąd uznaje stanowisko organu za nieprawidłowe. Odnośnie wydatków udokumentowanych fakturą wystawioną przez A2 Sp. z o.o. mającą dokumentować dostawę robót budowlanych oraz usług montażu urządzeń wentylacji Sąd uznaje za prawidłowe ustalenia organów. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe w zakresie rzetelności zakwestionowanej faktury kosztowej. Nie można było tym samym zarzucić organom podatkowym, że naruszyły zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 122 O.p. i zasadę kompletności materiału dowodowego z art. art. 187 § 1 O.p. DIAS w zaskarżonej decyzji odniósł się dlaczego określonym twierdzeniom Strony nie dał wiary i na jakiej podstawie wynikającej z materiału dowodowego sprawy. Argumentacja wskazana przez organy podatkowe w tym zakresie była logiczna, spójna i korespondowała z dowodami przeprowadzonymi w sprawie, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. Słusznie organy podatkowe stwierdziły, iż za tym, że usługi montażu urządzeń wentylacji spółka A2 wykonała bezpośrednio na rzecz G sp. z o.o., natomiast usługi budowlane wykonał Skarżący, bez udziału A2, przemawia szereg ustalonych w sposób obiektywny okoliczności jak zeznania świadków, w tym pracowników Skarżącego, znajdująca się w aktach sprawy umowa sprzedaży z dnia 6 sierpnia 2012 r. oraz z dnia 28 sierpnia 2013 r. zawarte pomiędzy spółką A2 a spółką G, protokoły odbioru robót z dnia 24 października 2012 r., z dnia 25 października 2013 r. oraz z dnia 31 października 2013 r. oraz czynności sprawdzające przeprowadzone u podwykonawców spółki A2. Wszystkie te dowody oceniane tak indywidualnie, jak i we wzajemnym powiązaniu pozwalają uznać za prawidłowe wnioski organów co do zakwestionowanej transakcji. Co do tych wydatków bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Organ ponownie rozpoznając sprawę obowiązany będzie zastosować się do wykładni przepisów prawa dokonanej przez Sąd. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 6 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Złożyły się na nie wpis w kwocie 1.500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł