I SA/Wr 877/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt I SAB/Wr 477/20 postanawia: odrzucić skargę. W sprawie, w odpowiedzi na skargę na niewykonanie wyroku tut. Sądu uwzględniającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga ta jest niedopuszczalna. Ww. skarga została poprzedzona wezwaniem do wykonania wyroku. Jednak wezwanie to wniesiono przed przekazaniem organowi odpisu prawomocnego wyroku z aktami administracyjnymi. W ocenie organu, w tym stanie rzeczy nie została spełniona wymagana przez przepis przesłanka formalna wniesienia skargi na niewykonanie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało w sprawie odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z tego przepisu istnieją dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze, po stronie organu musiał istnieć stan niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi obowiązana była wezwać właściwy organ do wykonania tego wyroku. Przy czym spełnienie drugiej z wymienionych przesłanek stanowi o dopuszczalności wniesienia skargi. Oznacza to, że jeżeli strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, to znaczy nie skierowała do właściwego organu pisemnego wezwania do wykonania wyroku, skarga taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. W orzecznictwie i piśmiennictwie dominuje pogląd, który należy podzielić, że takie wezwanie musi być skierowane do organu w odpowiednim przedziale czasowym - po zwrocie akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem, ale przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Warunek z art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a. jest spełniony "jeżeli wezwanie organu nastąpiło po doręczeniu organowi administracyjnemu odpisu orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem prawomocności (art. 286). (...) Natomiast procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego nie jest spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd (art. 286 § 2)" (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, teza 7 do komentarza dotyczącego art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tak też: T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., teza 23 do komentarza dotyczącego art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Formalna przesłanka skargi na organ w przedmiocie niewykonania wyroku sądu administracyjnego nie jest zatem spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem organowi prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ, co wynika wprost z treści 286 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności (§ 1), zaś termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (zob. też postanowienie NSA z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1485/10, LEX nr 741550; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1529/07; postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1208/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II SA/Go 689/14; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SA/Go 705/14; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1154/12; wszystkie powołane orzeczenia orzeczenia dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/queryl). Powołany wyżej przepis konstytuuje zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. Organ musi bowiem dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem aktami kompletnymi. Powyższe znajduje uzasadnienie również w okoliczności, że ocena prawna, którą organ obowiązany jest uwzględnić wynika z uzasadnienia orzeczenia i samo ogłoszenie wyroku nie pozwala jeszcze organowi na zastosowanie się do niej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2566/07). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że skarżący nie wezwał skutecznie organu do wykonania wyroku tut. Sądu. Z akt analizowanej sprawy wynika bowiem, że takie wezwanie skarżący skierował do organu pismem z dnia 16 kwietnia 2021 r. (zgodnie z prezentatą na kopercie wpływ do organu 20 kwietnia 2021 r.), zaś akta administracyjne wraz odpisem prawomocnego wyroku wpłynęły do organu w dniu 2 czerwca 2021 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący wystąpił z wezwaniem do wykonania wyroku przed zwrotem organowi akt sprawy. W tej sytuacji przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku w postaci uprzedniego – ale wystosowanego w odpowiednim czasie - pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku nie została spełniona. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 154 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.