I SA/Wr 90/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawy ze skargi A. z/s w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 12 listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Stanowiącą przedmiot skargi w sprawie decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 12 listopada 2012 r. (nr [...]) doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej (doradcy podatkowemu) w dniu 14 listopada 2012 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w treści tej decyzji, stronie przysługiwało prawo wniesienia na to rozstrzygnięcie "skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, 50-126 Wrocław, ul. Św. Mikołaja 78/79, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej we W., w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji". W dniu 13 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, adresując ją bezpośrednio na adres Sądu, tj. ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław. Tak zaadresowana skarga wpłynęła do biura podawczego Sądu w dniu 17 grudnia 2012 r. (prezentata biura podawczego Sądu). Pismem z dnia 18 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ww. skargę wraz z jej odpisem oraz załącznikami przesłał na adres Dyrektora Izby Celnej we W., celem nadania skardze właściwego biegu. Pismo to zostało też wysłane do wiadomości strony skarżącej (doręczenie tego pisma nastąpiło w dniu 20 grudnia 2012 r.). W dniu 21 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, że dopiero z korespondencji Sądu do Dyrektora Izby Celnej we W. powzięła wiedzę o nieprawidłowym zaadresowaniu skargi. Zarzuciła, że do błędu doszło wskutek niedokładnego pouczenia w treści decyzji, które zostało zredagowane w taki sposób, że strona błędnie zrozumiała, że podany w tym pouczeniu adres: 50-126 Wrocław, ul. Św. Mikołaja 78/79" jest adresem siedziby Dyrektora Izby Celnej we W. Okoliczność ta skutkowała nadaniem na ten adres skargi, który – jak się okazało – był adresem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zasadność – w tych okolicznościach – wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona poparła odwołaniem się do orzecznictwa sądowego, podkreślając, że błędne pouczenie nie może wywołać negatywnych dla strony skutków procesowych, niezależnie od faktu rezprezentowania strony przez pełnomocnika procesowego. Do wniosku strona dołączyła skargę. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej, ewentualnie, o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawą prawną do przywrócenia terminu dla dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej – p.p.s.a.), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wymogi formalne takiego wniosku precyzuje treść art. 87 § 1 do § 4 p.p.s.a wprowadzając wymóg, by wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1); w jego treści zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi (§ 2); wniosek został złożony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3) a wraz z nim by wnioskodawca dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (§ 4). W stanie sprawy, strona skarżąca dopełniła wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu w rozumieniu art. 87 § 1 p.p.s.a. (który należało liczyć od daty doręczenia stronie pisma sądu informującego o przekazaniu skargi zgodnie z trybem wynikającym z art. 54 § 1 p.p.s.a.). Wniosek strony nie mógł być pomimo tego rozpoznany pozytywnie z uwagi na niespełnienie ustawowej przesłanki przywrócenia wnioskowanego terminu (o charakterze merytorycznym), a mianowicie, braku zawinienia w uchybieniu terminowi. Do takiego uchybienia doszło bowiem, zdaniem Sądu, w następstwie okoliczności zawinionych przez wnioskodawcę. Z niekwestionowanych przez stronę ustaleń faktycznych w sprawie wynika, że przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia skargi (który mijał w dniu 14 grudnia 2012 r.) stanowiło błędne nadanie skargi na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zamiast na adres Dyrektora Izby Celnej we W. Okoliczność ta, zdaniem strony, obciąża organ podatkowy, który nieprecyzyjnie zredagował treść pouczenia o trybie zaskarżenia decyzji drugoinstancyjnej. Na tej podstawie skarżąca wywodziła o zasadności złożonego wniosku. Sąd stanowiska strony skarżącej nie podziela, uznając na tle okoliczności sprawy, że strona skarżąca ponosi winę w wadliwym zaadresowaniu skargi choćby w postaci lekkiego niedbalstwa, a ta okoliczność, zgodnie z ugruntowanym poglądem sądownictwa administracyjnego, wyklucza brak zawinienia w rozumieniu art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 122/12, LEX nr 1121251 oraz z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 135/12, LEX nr 1121266). Odnosząc się do argumentacji podniesionej we wniosku wymaga w pierwszej kolejności wyjaśnienia, że zawarte w decyzji drugoinstancyjnej pouczenie jest prawidłowe. Ocenę tę należy odnieść zarówno do wskazanego w nim tzw. pośredniego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (za pośrednictwem organu podatkowego, którego działalność stanowi przedmiot skargi), jak i akcentowanej przez stronę okoliczności, że organ podatkowy podał w tym pouczeniu jedynie adres sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, nie ma racji skarżąca twierdząc, że treść pouczenia mogła wprowadzać mylne przekonanie, że adresem siedziby Dyrektora Izby Celnej we W. jest ul. Św. Mikołaja 78/79 we Wrocławiu. Z treści tego pouczenia wynika przecież jasno, że adres ten odnosi się do adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o czym świadczy zarówno okoliczność, że adres ten został wymieniony po słowach "służy stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu", jak i to, że dopiero po podaniu tego adresu zawarte jest pouczenie o tym, że czynności tej należy dokonać "za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej we W". Wymaga dodatkowo zwrócenia uwagi, że na kopercie nadanej w dniu 13 grudnia 2012 r. strona nie tylko podała adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale i przesyłkę tę zaadresowała bezpośrednio na adres tegoż Sądu, tj. z pominięciem wymogu wniesienia skargi za pośrednictwem organu podatkowego II instancji, pomimo że taką informacje zawierało pouczenie. Podkreślić przy tym należy, że, pomimo błędnego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę, sama skarga została opisana prawidłowo, tj. w jej tzw. nagłówku zaznaczono, że skarga jest składana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej we W., a w miejscu przeznaczonym na oznaczeniu stron sporu, po wskazaniu strony przeciwnej (Dyrektora Izby Celnej we W.), podano prawidłowy adres tego organu, tj. ul. Hercena 11 we W. (kod pocztowy 50-950). Nie ma zatem - choćby z tego powodu - racji pełnomocnik strony skarżącej twierdząc, że dopiero z przesłanego do wiadomości strony pisma Sądu z dnia 17 grudnia 2012 r. strona powzięła wiedzę o prawidłowym adresie siedziby Dyrektora Izby Celnej we W. Faktowi temu przeczy nie tylko prawidłowe określenie siedziby tego organu w tzw. nagłówku skargi (przy określeniu strony przeciwnej), ale i wcześniejsza korespondencja strony, z której wynika że w toku postepowania podatkowego strona korespondowała z Dyrektorem Izby Celnej we W., prawidłowo adresując (a zatem posiadając wiedzę w tym zakresie) kierowane do tego organu pisma procesowe (por. pisma procesowe strony z dnia 26 października i 8 listopada 2012 r.). Nadto, jak trafnie zauważył organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, adres Dyrektora Izby Celnej we W. podany był w tzw. stopce decyzji, a więc w razie ewentualnych wątpliwości, strona miała możliwość choćby w ten sposób pozyskać informację o adresie organu za pośrednictwem którego należało złożyć skargę w sprawie. Tym bardziej, że zarówno na etapie postępowania podatkowego, jak i sądowego strona była reprezentowana przez pełnomocnika procesowego (doradcę podatkowego). Odnosząc się końcowo do powołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych Sąd stwierdza, że zawarte w nich tezy nie mogą stanowić argumentu przemawiającego za zasadnością złożonego w sprawie wniosku o przywrócenie terminu. Orzeczenia te odnoszą się bowiem do sytuacji procesowych o odmiennych stanach faktycznych aniżeli analizowany (orzeczenie o sygn. akt II GZ 459/12 odnosi się do sytuacji osoby starszej, która działała bez pełnomocnika, zaś orzeczenie o sygn. akt II FZ 321/10 dotyczy wadliwego pouczenia) i z tych też powodów nie mogą rzutować na – przyjęty na tle okoliczności analizowanej sprawy – kierunek wykładni art. 86 § 1 p.p.s.a. Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.