I SA/Wr 912/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. P. i D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą D. P. i M. P. (dalej: strony, skarżący) wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za 2017 r. w kwocie 7.438 zł, w tym: podatek rolny w kwocie 60 zł i podatek od nieruchomości w kwocie 7.378 zł. W decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że podatkiem od nieruchomości opodatkowana zostały grunty o powierzchni 15,698 m² wg stawki 0,47 zł/ m² przewidzianej dla gruntów pozostałych (działka [...] –Tk) a grunty o powierzchni 1,148 m² objęte zostały podatkiem rolnym. Skarżący wnieśli odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podnieśli, że Gmina obciąża ich podatkiem od nieruchomości sklasyfikowanej jako teren kolejowy pomimo tego, że już w momencie zakupu przez nich nieruchomości nie było na niej torowiska kolejowego ani żadnej infrastruktury kolejowej. Skarżący poinformowali, że w dniu 21 października 2003 r. złożyli do Starostwa Powiatowego w K. wniosek o doprowadzenie do zgodności stanu faktycznego ze stanem ujawnionym w ewidencji gruntów w celu odpowiedniego oznaczenia użytku gruntowego i klasy gleby, lecz dotychczas nie dokonano takich zmian. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W rozstrzygnięciu organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.; dalej: p.g.k.) wiąże organ właściwy dla wymiaru podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotu opodatkowania tym podatkiem odsyłając do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśnił, że organy podatkowe przy wymiarze podatku nie mogą podważać informacji zawartych we wskazanych ewidencjach. Są to bowiem dokumenty urzędowe, które na podstawie art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) korzystają z domniemania prawdziwości zawartych w nich danych. Zauważył, że danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, przeprowadzając dowody przeciwko dokumentowi urzędowemu jakim jest ewidencja gruntów i budynków, bez zmiany jej zapisów, która może zostać dokonana tylko w trybie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.). Organ podatkowy drugiej instancji wywodził, że zebrany materiał dowodowy potwierdza zasadność co do kwalifikacji części gruntów objętych działką nr [...] do gruntów "Tk" i opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych. Działka gruntu nr [...] obręb [...] sklasyfikowana jest bowiem w części jako tereny kolejowe Tk o pow. 1,5698 ha oraz w części jako użytek rolny PslV pow. 0,75 ha. Powyższe wynika z wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w K. z dnia 25.11.2016 r. oraz znajduje potwierdzenie w informacji z rejestru gruntów sporządzonej na dzień 20.03.2018 r. oraz 27.04.2018 r. Przyznają to także Strony w treści odwołania. Również z zapisu w księdze wieczystej nr [...] wynika, że w dniu 19.11.2007 r. dokonano wpisu korzystania z działki pastwiska trwałe, tereny kolejowe. Podkreślił organ odwoławczy, że podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków, bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Wszelkie zmiany danych w tej ewidencji dokonywane są na wniosek właściciela/posiadacza samoistnego i to on jest zobowiązany do tego, by zapisy w ewidencji odzwierciedlały stan rzeczywisty. Organ podatkowy drugiej instancji wyjaśnił, że usuniecie (zmiana) wpisu w ewidencji gruntów następuje w ramach aktualizacji - i dokonuje się od momentu jej ujawnienia. Podniósł organ, że zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z regulacji tej wynika, że data zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Dopiero z ta datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Zdaniem organu drugiej instancji, nawet jeśli ujawnianie zmian w ewidencji gruntów i budynków wiąże się z opóźnieniem, czy opieszałością organu prowadzącego dany rejestr, nie może to stanowić podstawy do kwestionowania danych, na które wskazuje art. 21 ust. 1 p.g.k. Z przepisu tego wynika, że podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślił organ, że zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jednocześnie stosownie do art. 6 ust. 8 u.p.o.l., jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, która ustalono ten podatek. Nawiązując do kolejnych zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że: załączony do odwołania wniosek Stron z dnia 21.10.2003 r. dot. działki gruntu nr [...] obejmującej: tereny kolejowe o pow. 1,6082 ha i tereny przemysłowe o pow. 0,7500 ha i nie jest ona w nin. sprawie przedmiotem opodatkowania ani podatkiem od nieruchomości, ani podatkiem rolnym. Odnosząc się do twierdzeń Strony że "grunty nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej kolejowej ze względów technicznych, powinny więc podlegać opodatkowaniu jak grunty pozostałe – wskazał organ, że sporne grunty (działka nr [...] obręb [...] o pow. 1.5698 m²) opodatkowane zostały podatkiem od nieruchomości stawką 0,47 zł/m² przewidzianą dla gruntów pozostałych (zgodnie z uchwałą nr 203/XXV/16 z dnia 30.11.2016 r. Rady Gminy N. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości). Odnośnie załączonej kserokopii wniosku Stron z dnia 22.08.2017 r. o dokonanie zmiany klasyfikacji gleboznawczej gruntów rolnych skierowanego do Starostwa Powiatowego w K. dot. działki gruntu nr [...] obręb [...], zauważył organ odwoławczy, że z akt prowadzonego równolegle postępowania odwoławczego w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. wobec D. P. i M. P., wynika, iż sporządzony został protokół z przeprowadzenia dowodu z oględzin z dnia 14.12.2017 r. przez przedstawicieli Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w K. działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...], stanowiącej własność wspólności małżeńskiej D. P. i M. P., na okoliczność stanu faktycznego na gruncie. Protokół ten sporządzony został "w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, wszczętym z wniosku D. P., w sprawie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów w granicach działki nr [...], położonej obrębie [...], gm. N.", a zatem procedura aktualizacji kwalifikacji spornej działki nie została zakończona do dnia wydania zaskarżonej decyzji. W skardze do tut. Sądu skarżący wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i zasadzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego zarzucili naruszenie przepisu postępowania a to art. 194 § 3 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, iż organy w toku postępowania podatkowego nie mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, podczas gdy w postępowaniu tym obowiązuje zasada otwartego systemu środków dowodowych i wykazanie, że zapisy w ewidencji są nieprawidłowe może zatem być dokonane za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie, w tym - stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) - bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a nie mającego zastosowania w sprawie (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczył problemu, czy dla celów podatkowych grunt należący do skarżących (część działki [...]) należało sklasyfikować na podstawie dokumentu urzędowego w postaci ewidencji gruntów i budynków do kategorii "Tereny kolejowe" (o symbolu Tk) i ustalić podatek w stawce przewidzianej w uchwale gminnej rady dla tzw. gruntów pozostałych (jak chce tego organ), czy też sklasyfikować nie na podstawie urzędowej ewidencji, lecz zgodnie z, jak twierdzą strony, faktycznym użytkowaniem w charakterze działki rolnej jako pastwisko trwałe, co implikowałoby konieczność wyłączenia gruntu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Skarżący podnoszą bowiem, że na nieruchomości tej nie znajduje się żadna infrastruktura kolejowa, a grunt obecnie wykorzystywany jest faktycznie jako droga krajobrazowa i ścieżka rowerowa przez okolicznych mieszkańców. Skarżący w toku postępowania podatkowego podnosili zamiar utrzymywania przeznaczenia spornego gruntu jako ścieżki turystycznej oraz pastwisk trwałych, co ich zdaniem uzasadnia opodatkowanie gruntu podatkiem rolnym. Sąd podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że organy podatkowe nie są kompetentne do określania rodzaju gruntów i mają prawny obowiązek przyjmować dane pochodzące z ewidencji gruntów i budynków Sąd wskazuje, że w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd o związaniu organów podatkowych zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę wymiaru podatków (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu, brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające ze wskazanej ewidencji. Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji i nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku (por. też np. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07, opubl. w CBOSA). Ustalenie innej klasyfikacji gruntu, niż określona w ewidencji gruntów i budynków może zostać dokonane wyłącznie w pewnych specyficznych okolicznościach – o czym niżej. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca wprowadził od tej zasady wyjątek, wyłączając spod opodatkowania tym podatkiem użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2 art. 2 u.p.o.l.). Wykładnia przepisu zawartego w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wymaga sięgnięcia do treści art. 1a ust. 3 u.p.o.l., wedle którego przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi – rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Przytoczone brzmienie art. 1a ust. 3 u.p.o.l. oznacza, że ewidencja gruntów i budynków ma decydujące znaczenie dla przyjęcia, z jakim charakterem gruntów mamy do czynienia w postępowaniu podatkowym. Ww. przepis wprost przesądza, że dla celów podatkowych znaczenie ma formalne odnotowanie w tym rejestrze. Zgodnie z treścią przepisu za użytek rolny uważa się bowiem grunty: "sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji". Znaczenie językowe tego sformułowania jest jednoznaczne i wyłącza tym samym możliwość zastosowania innej wykładni prawnej, niż językowa. Wyłącza to tym samym potrzebę, a także możliwość badania dla celów podatkowych faktycznego charakteru gruntu. Jak już wcześniej wzmiankowano, w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie tym powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Powyższa reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, jednakże może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1840/14 (CBOSA), uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p. W drugiej grupie znajdą się z kolei: dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczących właśnie opisu nieruchomości. Księgi wieczyste, podobnie jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). W niniejszej sprawie, dane kwestionowane przez Strony należą do pierwszej kategorii. A zatem, dane te mają charakter bezwzględnie wiążący i dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie oceniane w decyzji podatkowej. Tym samym, w sprawie, podstawę określenia podatku od nieruchomości stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 O.p.), a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przez sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1840/14, i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3097/17). Znajdujący się w aktach sprawy podatkowej materiał dowodowy potwierdza zasadność co do kwalifikacji części gruntów o pow. 1,5698 ha objętych działką nr [...] do gruntów "Tk" i opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych. Przedmiotowa część działki gruntu nr [...] obręb [...] w badanym okresie była sklasyfikowana w ewidencji gruntów symbolem "Tk" (Tereny kolejowe) i jako taka została potraktowana przy wymiarze podatku od nieruchomości. Powyższe wynika z wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w K. z dnia 25.11.2016 r. oraz znajduje potwierdzenie w informacji z rejestru gruntów sporządzonej na dzień 20.03.2018 r. oraz 27.04.2018 r. Prawidłowo także uznał organ odwoławczy, że odmiennego rozstrzygnięcia nie mogło spowodować przedłożenie przez Strony kserokopii ich wniosku z dnia 22 sierpnia 2017 r. o dokonanie zmiany klasyfikacji gleboznawczej gruntów rolnych skierowanego do Starostwa Powiatowego w K. dot. działki gruntu nr [...] obręb [...], bowiem procedura aktualizacji kwalifikacji spornej działki nie została zakończona do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie bowiem do § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z przywołanej regulacji wynika zatem, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. To zaś oznacza, że dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Do tego momentu organy podatkowe związane są stanem zapisów w ewidencji z dnia wydania decyzji. Przypomnieć należy, że w stosunku do ewidencji gruntów i budynków nie ma zastosowania zasada wpisu danych z datą wsteczną, tak jak ma to miejsce w przypadku zapisów w księgach wieczystych – z datą złożenia wniosku. Nie ma zatem możliwości "historycznego" korygowania danych ujawnionych w tej ewidencji, a ewentualne zmiany pozostaną bez wpływu na wynik niniejszego postępowania, gdyż zmiany w ewidencji nie będą odnosiły się do stanów faktycznych już zaistniałych, lecz przyszłych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/2010 wszystkie przytaczane w tam orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie stwierdził NSA w wyroku z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 860/16, w którym podkreślił, że organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o klasyfikacji gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Skarżący zarzucają w skardze naruszenie art. 194 § 3 O.p., wedle którego przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Niemniej jednak, zauważyć należy, że odstępstwo od uwzględniania w postępowaniu podatkowym zapisów ewidencji jest wyjątkiem od zasady, a przypadki uzasadniające taką praktykę odczytać można w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Na kanwie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wyprowadzić można wniosek, iż dopuszczalne jest obalenie domniemania zgodności z prawdą zapisów ewidencji gruntów i budynków, ale tylko wówczas, gdy na podstawie art. 194 § 3 O.p., organy podatkowe dojdą do wniosku, że dane z nich wynikające są zdezaktualizowane a dokumenty, które są obligatoryjną podstawą wpisu do ewidencji gruntów zostały pominięte, pozostają sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, bądź też gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (zob. wyrok NSA z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 897/17). Po pierwsze zaznaczyć należy, że obalenie domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą wypisu z ewidencji gruntów i budynków nie może nastąpić w drodze oględzin nieruchomości przeprowadzonych w ramach postępowania podatkowego. Podatnik chcąc zmienić charakter prawny budynku lub gruntu, powinien uczynić to w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ administracji (zob. wyrok WSA w Krakowie z 20 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 24/17). Jednakże jak już to zostało wyżej zasygnalizowane, zmiana taka wiążąca będzie dla organów podatkowych jedynie na przyszłość. W realiach rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że organy podatkowe uwzględniły w sprawie zapisy w księdze wieczystej nr [...], z której wynika, że w dniu 19 listopada 2007 r. dokonano na wniosek wpisu: sposób korzystania z działki – nieruchomość niezabudowana, pastwiska trwałe, tereny kolejowe. Skarżący powołują się również na złożenie w 2003 r. wniosku o dokonanie stosownych zmian ewidencyjnych, lecz jak trafnie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, załączony do odwołania wniosek Stron z dnia 21 października 2003 r. dotyczy działki gruntu nr [...] obejmującej: tereny kolejowe o pow. 1,6082 ha i tereny przemysłowe o pow. 0,7500 ha i wskazana działka nie jest w niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania ani podatkiem od nieruchomości, ani podatkiem rolnym. Spór dotyczy bowiem opodatkowania działki nr [...] obręb [...] obejmującej: tereny kolejowe o pow. 1.5698 m² i użytek rolny PslV pow. 0,75 ha. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie zachodzą żadne okoliczności, które legitymowałyby organy podatkowe do odstąpienia w przedmiotowej sprawie od uwzględniania zapisów ewidencji gruntów i budynków (art. 21 u.p.g.k.), tym samym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 194 § 3 O.p. Z powyższych względów Sąd rozpoznający niniejszą sprawę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną w całości oddalił.