II SA/Wr 130/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), Sędziowie sędzia WSA Olga Białek, sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. oddala skargę w całości. Pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. M. W. wniosła skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P., zaskarżając ją w części obejmującej § 1 w zakresie zatwierdzającym załącznik przewidujący postanowienia konstruujące opłatę abonamentową. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 1 uchwały w zw. z art. 24 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2015 r. poz. 139, obecnie: Dz.U. z 2017 r. poz. 328; dalej: u.z.z.), w związku z § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. Nr 127, poz. 886), zwanego dalej "rozporządzeniem", oraz § 15 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. poprzez błędną ich wykładnię i nieuprawnione określenie w zaskarżonej uchwale sposobu wymierzania taryfy w postaci abonamentowej jako należności wymierzanej przez Spółkę z tytułu: a) utrzymywania gotowości systemu do świadczenia usług dostawy wody, b) ponoszenia przez Spółkę kosztów odczytu dla każdego z odbiorców oraz c) kosztów zatrudnienia pracownika na stanowisku inspektora ds. księgowych, podczas, gdy Rada Miejska mogła podjąć uchwałę określającą opłaty tylko w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 24 ust. 1 i ust. 5 u.z.z. w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia; 2) § 1 uchwały w zw. z art. 2 pkt 12 u.z.z. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuprawnione ustalenie "opłaty abonamentowej", podczas gdy zgodnie z przepisem art. 2 pkt 12 u.z.z. uchwalając taryfę rada gminy może w stosunku do wskazanej w tym przepisie kategorii adresatów normy ustalić tylko "opłaty za zaopatrzenie w wodę"; 3) § 1 uchwały w zw. z art. 2 i art. 6 u.z.z. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuprawnione wprowadzenie przez Radę Miejską opłaty abonamentowej, wskazując jako podstawę ustalenia jej wysokości okoliczności niezwiązane z utrzymaniem urządzeń technicznych w gotowości przedsiębiorstwa do świadczenia usług wobec ustawowo wskazanej kategorii odbiorców; 4) § 2 pkt 11 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i nieuprawnione wprowadzenie opłat za koszt utrzymania urządzeń w gotowości dostawy wody bez wskazania podstawy wyliczenia tej partii opłaty abonamentowej, podczas gdy w rzeczywistości "gotowość do świadczenia usług" jest stanem w jakim koszt Spółki generuje fakt niekorzystania z wody i jej niedostarczania, tj. powstania zależności organizacyjnej m.in. pomiędzy właścicielem, a lokatorem budynku wielolokalowego, a więc w okolicznościach gdy nie ma czego "rozliczać" ani odczytywać z liczników, gdyż zużycie nie następuje; 5) § 1 uchwały w zw. z § 13 ust. 6 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i nieuprawnione wprowadzenie opłaty abonamentowej, a w konsekwencji zwiększenie ogólnego kosztu dostępu mieszkańca gminy do wody i generowanie, zgodnie z nielegalnym zamiarem Spółki dodatkowego dochodu natury komercyjnej, podczas gdy mechanizm zawarty w § 13 ust. 6 rozporządzenia nakazuje pomniejszyć cenę wody o tę partię kosztów korzystania z dostępu do wody jaka stanowiłaby jej cenę, w warunkach gdy takiego wyliczenia Spółka we wniosku stanowiącym integralną część zaskarżonej uchwały nie zaprezentowała, w konsekwencji pozbawiając Radę Miejską oraz mieszkańców P. elementarnego instrumentu kontroli tego, czy Spółka kierowała się intencją komercyjną (zakazaną przez u.z.z.), czy też - zgodnie z jej funkcją użyteczności publicznej, polegającą na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ludności. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania, tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz P. wniósł m.in. o odrzucenie skargi podnosząc, że skarżąca wskazała jedynie na zwiększenie ogólnego kosztu dostępu mieszkańców gminy do wody i generowanie przez Spółkę dodatkowego dochodu natury komercyjnej. Na wypadek, gdyby Sąd nie podzielił tego poglądu, wniesiono o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania. Podkreślono, że organy Gminy dokonały sprawdzenia taryf, a następnie ich zatwierdzenia, szczegółowo analizując treść przedłożonych przez przedsiębiorstwo wodociągowe dokumentów. Zarządzeniem z dnia 12 września 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 21 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarżąca doznaje następstw naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jej interesu prawnego lub interesu wskutek wadliwego algorytmu obliczenia opłaty abonamentowej, bowiem skarżąca zmuszona będzie uiszczać należności na rzecz przedsiębiorstwa gminnego w wysokości zawyżonej, nie odpowiadającej regulacjom rangi ustawodawczej. Ponadto, wskutek wadliwego określenia należności wraz z ich teleologicznym uzasadnieniem skarżąca będzie bez podstawy ustawowej partycypować zamiast przedsiębiorstwa w kosztach utrzymania urządzeń technicznych w gotowości przedsiębiorstwa do świadczenia usług wobec odbiorców. Zdaniem pełnomocnika skarżąca wskutek objęcia nieuprawnioną wysokością należności za usługi jako mieszkanka gminy będzie bezpodstawnie ponosić koszt nielegalnego zamiaru spółki uzyskania dodatkowego dochodu natury komercyjnej, podczas gdy mechanizm prawny zaprezentowany w skardze wymaga umożliwienia mieszkańcom kontroli w celu określenia czy spółka kierowała się zakazaną intencją komercyjną, czy też – zgodnie z jej funkcją użyteczności publicznej – zaspokajaniem zbiorowych potrzeb ludności na minimalnym poziomie dolegliwości dla mieszkańca. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 529/16 na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę M. W. oraz zwrócił uiszczony wpis w kwocie 300 zł. Sąd w uzasadnieniu podkreślił, że warunkiem formalnym wniesienia skargi na akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.; dalej u.s.g.), do usunięcia naruszenia, przy czym skargę taką może wnieść jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Ponadto naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Skarżący musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki. Sąd wskazał także, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż zatwierdzanie taryf w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków przedstawianych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dokonywane przez radę gminy na drodze uchwały, w myśl art. 24 ust. 1 u.z.z., jest aktem wydawanym jedynie w relacji: właściwy organ gminy - przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne i nie jest adresowany do mieszkańców gminy - rozstrzygając bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach. Skoro zaskarżona uchwała nie określała praw i obowiązków skarżącej, to brak było podstaw by skutecznie wnieść skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd w konkluzji stwierdził, że skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego bowiem zarzuciła ona jedynie, iż będzie zmuszona uiszczać należności na rzecz przedsiębiorstwa gminnego w zawyżonej wysokości oraz że będzie partycypować - zamiast przedsiębiorstwa - w kosztach utrzymania urządzeń technicznych w gotowości do świadczenia usług wobec odbiorców. Zatem skarżąca nie wskazała na naruszenie jej indywidualnej sytuacji prawnej, a kwestionuje tylko tryb procedowania przy uchwaleniu taryf, a żądanie wyeliminowania z obrotu prawnego zakwestionowanej uchwały uzasadnia wyłącznie interesem faktycznym. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia M. W. wniosła o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., poprzez niezasadne odrzucenie skargi oraz art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., poprzez niezasadne odrzucenie skargi skarżącej, będące konsekwencją błędnego uznania przez Sąd I instancji, iż ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi w trybie powyższego przepisu oraz, że składający skargę musi wskazać normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi», podczas, gdy wbrew stanowisku Sądu I instancji, skarżąca wykazała, jakie przepisy prawa materialnego przez zaskarżoną uchwałę zostały naruszone, tj.: art. 24 ust. 1 i ust. 5 u.z.z. w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia oraz § 15 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy P., art. 2 pkt 12 u.z.z. oraz art. 2 i art. 6 u.z.z., a także § 2 pkt 11 i § 13 ust. 6 rozporządzenia. Rozpoznając omówioną skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5550/16 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 529/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał, że w sprawie nie jest sporne, że skarżąca M. W. jest mieszkanką Gminy P. i zarazem odbiorcą usług komunalnych objętych taryfą. Rozważając problem legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy zatwierdzającą taryfy dla zbiorowego zaopatrzenie w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków odwołać należy się do stanowiska prezentowanego w judykaturze, zgodnie z którym odbiorca usług objętych taryfą jest legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę wydaną w oparciu o art. 24 ust. 1 u.z.z. Pogląd taki został zaprezentowany m.in. w wyrokach z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 255/07 i II OSK 256/07, w uzasadnieniu których Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował w pełni stanowisko sądów I instancji, że odbiorcy usług komunalnych mają interes prawny w zaskarżeniu uchwał o zatwierdzeniu taryfy. Natomiast w wyroku z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 1148/16 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że mieszkanka gminy ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały wydanej na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, "gdyż objęte skargą uregulowanie dotyczy bezpośrednio jej sytuacji prawnej jako adresata uchwały zatwierdzającej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Skarżąca zamieszkuje na terenie gminy i kwestionowanym zapisem została zobowiązana do poniesienia określonych opłat wynikających z zatwierdzonej taryfy. Tym samym zaskarżona uchwała jako akt z zakresu administracji publicznej bezpośrednio oddziałuje i wpływa na wysokość jej zobowiązań finansowych wobec przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego". Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podzielając stanowisko przedstawione w powyższych wyrokach, za uzasadnione uznał przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i w związku z tym uchylił zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi. Ponieważ przedmiotem skargi kasacyjnej było postanowienie o odrzuceniu skargi, zarzuty dotyczące zaskarżonej uchwały nie podlegały rozpoznaniu w postępowaniu kasacyjnym. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji. Po tym jak NSA zwrócił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu akta sprawy, sprawę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Wr 130/17. Na rozprawę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu wyznaczoną na dzień 19 kwietnia 2017 r. nie stawiła się żadna ze stron, pomimo prawidłowego zawiadomienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Po pierwsze należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec tego Sąd w składzie rozpoznającym obecnie skargę przyjął wykładnię prawa dokonaną przez NSA w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5550/16 i uznał, że skarżąca jako mieszkanka gminy ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały wydanej na podstawie art. 24 ust. 1 u.z.z., gdyż objęte skargą uregulowanie dotyczy bezpośrednio jej sytuacji prawnej jako adresata uchwały zatwierdzającej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Skarżąca zamieszkuje na terenie gminy i kwestionowanym zapisem została zobowiązana do poniesienia określonych opłat wynikających z zatwierdzonej taryfy. Tym samym zaskarżona uchwała jako akt z zakresu administracji publicznej bezpośrednio oddziałuje i wpływa na wysokość jej zobowiązań finansowych wobec przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Niemniej, zdaniem Sądu rozpoznającego skargę, od istnienia interesu prawnego należy odróżnić naruszenie interesu prawnego, które w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. może stanowić podstawę do skutecznego domagania się stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy z zakresu administracji publicznej. Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała choć dotyczy interesu prawnego skarżącej, jak wskazał NSA, to jednak interesu owego nie narusza. O naruszeniu interesu prawnego można mówić bowiem w razie, gdyby zaskarżona uchwała była niezgodna z prawem. Takiej niezgodności jednak Sąd się w niniejszej sprawie się nie dopatrzył. Przechodząc do omówienia zarzutów skargi trzeba wspomnieć, że w myśl art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 ust. 1 u.z.z., zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy ze sfery spraw publicznych powierzonych jej do wykonywania. Zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków może przy tym prowadzić przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, po uprzednim uzyskaniu stosownego zezwolenia wydawanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.z.z.). W takim przypadku, rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków są prowadzone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków (art. 26 u.z.z.). Ustawodawca przyznał kompetencję do określania taryf opłat za wodę przedsiębiorstwom wodno-kanalizacyjnym (art. 20 u.z.z.), z tym że uprawnienie do ich zatwierdzenia powierzył radom gmin, które dokonują tego w drodze uchwały (art. 24 ust. 1 u.z.z.). Realizację tego obowiązku można zatem traktować, jako fragment władztwa rady gminy nad działalnością przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że pojęcie "taryfy", o której mowa w art. 24 ust. 1 ustawy, z uwagi na jej zdefiniowanie w art. 2 pkt 12 ustawy, należy rozumieć, jako zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. W tym kontekście należy zauważyć, że jednym z elementów taryfy są opłaty abonamentowe. Zgodnie z § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. Nr 127, poz. 886 ze zm.; dalej: rozporządzenie), stawka opłaty abonamentowej to wielkość wyrażona w jednostkach pieniężnych, w zł na odbiorcę usług za okres rozliczeniowy, którą odbiorca usług jest obowiązany zapłacić przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu za utrzymanie w gotowości do świadczenia usług urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych oraz jednostkę usługi odczytu wodomierza lub urządzenia pomiarowego i rozliczenia należności za ilość dostarczonej wody lub ilość odprowadzonych ścieków; do stawki opłaty abonamentowej dolicza się podatek wymieniony w pkt 9. Zdaniem Sądu nie był zasadny zarzut skarżącej, że ujęcie w wyliczeniu kosztów składających się na opłatę abonamentową kosztów wynagrodzenia księgowej stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 5 u.z.z. oraz § 2 pkt 11 rozporządzenia. Zdaniem Sądu w pojęciu "rozliczenia należności za ilość dostarczonej wody lub ilość odprowadzonych ścieków" mieści się koszt wynagrodzenia pracownika przedsiębiorstwa zajmującego się księgowością. Zdaniem Sądu składniki kalkulacji opłaty abonamentowej w zakresie kosztów rozliczenia należności mogą obejmować koszty związane z pracą pracownika odpowiedzialnego za dokonywanie rozliczeń z klientami. Bez pracy tej osoby praktycznie niemożliwe byłoby przecież działanie przedsiębiorstwa wodociągowego w zakresie pobierania opłat od klientów. Ponadto sposoby wyliczenia opłaty abonamentowej w tym zakresie omówiono na s. 5 taryf (tabela 1) i zdaniem Sądu omówienie to jest jasne i wyczerpujące. Zdaniem Sądu zawarte w omawianych taryfach wyliczenie stawki opłaty abonamentowej nie narusza § 13 ust. 3 rozporządzenia. Zauważyć przy tym trzeba, że w niektórych grupach taryfowych składowe opłaty wynoszą 0 zł (zero złotych) w sytuacji, gdy dane pozycje nie dotyczą określonej grupy taryfowej. Nie można się więc zgodzić z autorem skargi, że w opłacie abonamentowej uwzględniono niewłaściwe składowe tejże opłaty. Nie podzielił również Sąd w tym zakresie zarzutu naruszenia przez zaskarżoną uchwałę przepisu § 13 ust. 6 rozporządzenia. Ponadto nie były też zasadne zarzuty naruszenia art. 2 i art. 6 u.z.z. W szczególności nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 pkt 12 u.z.z. oparty na rozumowaniu, że rada gminy mogła zatwierdzić wyłącznie taryfy zawierające opłaty za zaopatrzenie w wodę, a nie mogła zatwierdzić taryf zawierających opłatę abonamentową. Z art. 2 pkt 12 u.z.z. wynika, że taryfa jest zestawieniem cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę. Zgodnie zaś z § 5 rozporządzenia taryfy zawierają m.in. cenę za metr sześcienny wody oraz stawki opłat abonamentowych. Trudno więc zgodzić się ze skarżącą, że omawiane taryfy naruszają w tym zakresie prawo. Błędnie też autor skargi zinterpretował art. 6 ust. 6a u.z.z., bowiem z przepisu tego nie wynika – wbrew poglądowi autora skargi – że opłaty abonamentowe obciążają wyłącznie odbiorcę rozliczającego się z przedsiębiorstwem bez pośrednictwa zarządcy budynku wielolokalowego. Natomiast w tym kontekście niezrozumiały był zarzut naruszenia przez zaskarżoną uchwałę przepisu § 15 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. (Dz.Urz.Woj.Doln. Nr [...]). Sądowoadministracyjna kontrola legalności uchwał rad gmin polega na zbadaniu ich zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, stanowiącymi podstawę wydania aktów prawa miejscowego. W tak rozumianym zakresie kontroli legalności zaskarżonej uchwały nie mieści się jednak ocena zgodności jednej uchwały z inną uchwałą danej rady gminy. Przy czym zauważyć wypada, że § 15 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. dotyczy umów zawieranych przez klientów z przedsiębiorstwem wodociągowym, a więc trudno wskazać, w jaki sposób uchwała o zatwierdzeniu taryf mogłaby "naruszyć" ten przepis regulaminu. Następnie Sąd ocenił, że nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skarżącej, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie podano podstawy wyliczeń kosztów gotowości urządzeń wodociągowych, co miało stanowić naruszenie § 13 ust. 6 rozporządzenia w zakresie, w jakim koszty te powinny pomniejszać koszty eksploatacji i utrzymania urządzeń przy kalkulowaniu cen za wodę. Podstawy wyliczeń podano w taryfach i podlegały one weryfikacji w toku postępowania przed organami gminy. Na s. 2 uzasadnienia uchwały wyjaśniono, że organ gminy dokonał sprawdzenia ww. kosztów. Natomiast sposób wyliczenia owych kosztów przedsiębiorstwo omówiło na s. 5 taryf. Ponadto z tabel opracowanych przez przedsiębiorstwo (np. tabela G) wynika, że koszty utrzymania gotowości urządzeń wyszczególniono jako osobne źródła przychodu przedsiębiorstwa, a więc nie był zasadny zarzut skarżącej, że taryfy naruszają prawo w omawianym zakresie. Nie był więc także zasadny zarzut naruszenia § 2 pkt 11 rozporządzenia w tym zakresie. Błędne przy tym było stanowisko skarżącej, że "gotowość do świadczenia usług" jest stanem, w jakim koszt przedsiębiorstwa generuje fakt niekorzystania z wody przez klientów przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu utrzymanie gotowości urządzeń nie zachodzi wyłącznie w razie niekorzystania z tych urządzeń, ale jest stanem, w którym przedsiębiorstwo ponosi koszty związane z tym, że wymagana jest określona sprawność urządzeń (zob. art. 5 ust. 1 u.z.z. i § 2 pkt 12 rozporządzenia). Końcowo wypada jeszcze zauważyć, że art. 24 ust. 5 u.z.z. wprowadza w zasadzie klauzulę generalną "zgodności z przepisami" taryf zatwierdzanych przez radę gminy. Z tego względu odmowa zatwierdzenia taryf może nastąpić wyłącznie w razie wykazania sprzeczności taryfy z konkretnym przepisem prawa. Z art. 24 ust. 4 u.z.z. nie wynika, aby rada gminy przed podjęciem uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryfy, a więc o jej zatwierdzeniu albo o odmowie jej zatwierdzenia, nie mogła kontrolować taryfy w tym samym zakresie. Rada gminy jest uprawniona, wręcz zobowiązana, do oceny czy przedstawione jej do zatwierdzenia taryfy są zgodne z prawem, w tym w zakresie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 u.z.z. Rolą rady gminy nie jest jedynie zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia taryfy zgodnie z wnioskiem organu wykonawczego gminy. Jest zatem zobowiązana do kontrolowania czynności wykonanych przez organ wykonawczy gminy, o których mowa w art. 24 ust. 4 u.z.z. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej uchwały wskazuje, że Rada Miejska w P. sprostała ww. wymaganiom i dokonała wszechstronnej analizy przedłożonego jej wniosku taryfowego, a następnie – nie naruszając art. 24 ust. 1 u.z.z. – zatwierdziła taryfy. Zaznaczyć przy tym trzeba, że Sąd mógłby stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały wyłącznie w razie stwierdzenia, że zatwierdzone taryfy naruszają prawo. Jednak analiza zaskarżonej uchwały i taryf przez pryzmat zarzutów podniesionych w skardze nie doprowadziła Sądu do wniosku, że zaskarżona uchwała winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i z tego powodu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego nie orzekano, gdyż w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie obowiązuje zasada, wedle której strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty procesu. Natomiast z art. 200 p.p.s.a. wynika, że zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu jedynie w razie uwzględnienia skargi.