II GSK 5550/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu z urzędu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 529/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 529/16 odrzucił skargę M.W. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy p. oraz zwrócił uiszczony wpis w kwocie 300 zł. Pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. M.W. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P., zaskarżając ją w części obejmującej § 1 w zakresie zatwierdzającym załącznik przewidujący postanowienia konstruujące opłatę abonamentową. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 1 uchwały w zw. z art. 24 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139; dalej: u.z.z.), w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886), zwanego dalej "rozporządzeniem", oraz § 15 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. poprzez błędną ich wykładnię i nieuprawnione określenie w zaskarżonej uchwale sposobu wymierzania taryfy w postaci abonamentowej jako należności wymierzanej przez Spółkę z tytułu: a) utrzymywania gotowości systemu do świadczenia usług dostawy wody, b) ponoszenia przez Spółkę kosztów odczytu dla każdego z odbiorców oraz c) kosztów zatrudnienia pracownika na stanowisku inspektora ds. księgowych, podczas, gdy Rada Miejska mogła podjąć uchwałę określającą opłaty tylko w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 24 ust. 1 i ust. 5 u.z.z. w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia; 2) § 1 uchwały w zw. z art. 2 pkt 12 u.z.z. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuprawnione ustalenie "opłaty abonamentowej", podczas gdy zgodnie z przepisem art. 2 pkt 12 u.z.z. uchwalając taryfę rada gminy może w stosunku do wskazanej w tym przepisie kategorii adresatów normy ustalić tylko "opłaty za zaopatrzenie w wodę"; 3) § 1 uchwały w zw. z art. 2 i art. 6 u.z.z. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuprawnione wprowadzenie przez Radę Miejską opłaty abonamentowej, wskazując jako podstawę ustalenia jej wysokości okoliczności niezwiązane z utrzymaniem urządzeń technicznych w gotowości przedsiębiorstwa do świadczenia usług wobec ustawowo wskazanej kategorii odbiorców; 4) § 2 pkt 11 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i nieuprawnione wprowadzenie opłat za koszt utrzymania urządzeń w gotowości dostawy wody bez wskazania podstawy wyliczenia tej partii opłaty abonamentowej, podczas gdy w rzeczywistości "gotowość do świadczenia usług" jest stanem w jakim koszt Spółki generuje fakt niekorzystania z wody i jej niedostarczania, tj. powstania zależności organizacyjnej m.in. pomiędzy właścicielem, a lokatorem budynku wielolokalowego, a więc w okolicznościach gdy nie ma czego "rozliczać" ani odczytywać z liczników, gdyż zużycie nie następuje; 5) § 1 uchwały w zw. z § 13 ust. 6 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i nieuprawnione wprowadzenie opłaty abonamentowej, a w konsekwencji zwiększenie ogólnego kosztu dostępu mieszkańca gminy do wody i generowanie, zgodnie z nielegalnym zamiarem Spółki dodatkowego dochodu natury komercyjnej, podczas gdy mechanizm zawarty w § 13 ust. 6 rozporządzenia nakazuje pomniejszyć cenę wody o tę partię kosztów korzystania z dostępu do wody jaka stanowiłaby jej cenę, w warunkach gdy takiego wyliczenia Spółka we wniosku stanowiącym integralną część zaskarżonej uchwały nie zaprezentowała, w konsekwencji pozbawiając Radę Miejską oraz mieszkańców P. elementarnego instrumentu kontroli tego, czy Spółka kierowała się intencją komercyjną (zakazaną przez u.z.z.), czy też - zgodnie z jej funkcją użyteczności publicznej, polegającą na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ludności. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania, tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz P. wniósł m.in. o odrzucenie skargi podnosząc, że skarżąca wskazała jedynie na zwiększenie ogólnego kosztu dostępu mieszkańców gminy do wody i generowanie przez Spółkę dodatkowego dochodu natury komercyjnej. Zarządzeniem z dnia 12 września 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] września 2016 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarżąca doznaje następstw naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jej interesu prawnego lub interesu wskutek wadliwego algorytmu obliczenia opłaty abonamentowej, bowiem skarżąca zmuszona będzie uiszczać należności na rzecz przedsiębiorstwa gminnego w wysokości zawyżonej, nie odpowiadającej regulacjom rangi ustawodawczej. Ponadto, wskutek wadliwego określenia należności wraz z ich teleologicznym uzasadnieniem skarżąca będzie bez podstawy ustawowej partycypować zamiast przedsiębiorstwa w kosztach utrzymania urządzeń technicznych w gotowości przedsiębiorstwa do świadczenia usług wobec odbiorców. Zdaniem pełnomocnika skarżąca wskutek objęcia nieuprawnioną wysokością należności za usługi jako mieszkanka gminy będzie bezpodstawnie ponosić koszt nielegalnego zamiaru spółki uzyskania dodatkowego dochodu natury komercyjnej, podczas gdy mechanizm prawny zaprezentowany w skardze wymaga umożliwienia mieszkańcom kontroli w celu określenia czy spółka kierowała się zakazaną intencją komercyjną, czy też - zgodnie z jej funkcją użyteczności publicznej - zaspokajaniem zbiorowych potrzeb ludności na minimalnym poziomie dolegliwości dla mieszkańca. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę. Sąd I instancji w uzasadnieniu podkreślił, że warunkiem formalnym wniesienia skargi na akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., zwanej dalej "u.s.g."), do usunięcia naruszenia, przy czym skargę taką może wnieść jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Ponadto naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Skarżący musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki. WSA wskazał także, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż zatwierdzanie taryf w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków przedstawianych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dokonywane przez radę gminy na drodze uchwały, w myśl art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, jest aktem wydawanym jedynie w relacji: właściwy organ gminy - przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne i nie jest adresowany do mieszkańców gminy - rozstrzygając bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach. Skoro zaskarżona uchwała nie określała praw i obowiązków skarżącej, to brak było podstaw by skutecznie wnieść skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd I instancji w konkluzji stwierdził, że skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego bowiem zarzuciła ona jedynie, iż będzie zmuszona uiszczać należności na rzecz przedsiębiorstwa gminnego w zawyżonej wysokości oraz że będzie partycypować - zamiast przedsiębiorstwa - w kosztach utrzymania urządzeń technicznych w gotowości do świadczenia usług wobec odbiorców. Zatem skarżąca nie wskazała na naruszenie jej indywidualnej sytuacji prawnej, a kwestionuje tylko tryb procesowania przy uchwaleniu "taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków", a obrotu prawnego zakwestionowanej uchwały uzasadnia wyłącznie interesem faktycznym. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia M.W. wniosła o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Postanowieniu zarzuciła naruszenie: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., poprzez niezasadne odrzucenie skargi M.W. z dnia 29 czerwca 2016 r., znak: [...] na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P., w części obejmującej jej § 1 w zakresie zatwierdzającym załącznik przewidujący postanowienia konstruujące opłatę abonamentową, będące konsekwencją błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, iż skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego, który został naruszony przez akt będący przedmiotem skargi oraz, że skarżąca nie wskazała na naruszenie jej indywidualnej sytuacji prawnej wynikającej z konkretnego wskazanego przepisu prawa materialnego, a w rezultacie zaniechanie przez tenże Sąd merytorycznego rozpatrzenia wniesionej skargi M.W., podczas, gdy wbrew stanowisku Sądu I instancji, skarżąca wskazała płaszczyzny, w jakich doznaje następstw, naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jej «interesu prawnego lub interesu», wskutek: wadliwego algorytmu obliczenia opłaty abonamentowej, zmuszona ona będzie (z zatamowaniem wszelkich innych trybów kontroli tej uchwały) uiszczać należności na rzecz przedsiębiorstwa gminnego, w wysokości zawyżonej, nie odpowiadającej regulacjom rangi ustawodawczej; wymiar opłaty nie odbywa się już w jakiejkolwiek formie nadającej się do kontroli legalności, w szczególności nie podlega konkretyzacji decyzją i uchwała z dniem wejścia w życie stanowi podstawę do dochodzenia przez przedsiębiorstwo należności w oznaczonym wymiarze; kognicja sądów powszechnych ogranicza się do kontroli, czy treść umowy odpowiada prawu miejscowemu, nie zaś czy prawo miejscowe jest legalne; wadliwego określenia należności wraz z ich teleologicznym uzasadnieniem, M.W. będzie bez podstawy ustawowej (wyłącznie w oparciu o nielegalny akt prawa miejscowego) partycypować - w jej ocenie, zamiast przedsiębiorstwa, w kosztach utrzymania urządzeń technicznych w gotowości przedsiębiorstwa do świadczenia usług wobec odbiorców; c) objęcia nieuprawnioną wysokością należności za usługi, jako mieszkanka gminy będzie bezpodstawnie ponosić koszt nielegalnego zamiaru spółki uzyskania dodatkowego dochodu natury komercyjnej, podczas, gdy mechanizm prawny zaprezentowany w skardze wymaga umożliwienia mieszkańcom kontroli (a przynajmniej lektury wyartykułowanych zamiarów) w celu określenia czy spółka kierowała się zakazaną intencją komercyjną (jak to ma miejsce w zawisłej sprawie), czy też - zgodnie z jej funkcją użyteczności publicznej - zaspokajaniem zbiorowych potrzeb ludności na minimalnym poziomie dolegliwości dla mieszkańca; 2) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), poprzez niezasadne odrzucenie skargi skarżącej, będące konsekwencją błędnego uznania przez Sąd I instancji, iż «ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi w trybie powyższego przepisu» oraz, że «składający skargę musi wskazać normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi», podczas, gdy wbrew stanowisku Sądu I instancji, skarżąca wykazała, jakie przepisy prawa materialnego przez zaskarżoną uchwałę zostały naruszone, tj.: art. 24 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowy odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139) zwanej dalej: u.z.z. w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzania ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886), zwanego dalej: rozporządzeniem oraz § 15 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy P., poprzez błędną ich wykładnię i nieuprawnione określenie w zaskarżonej uchwale sposobu wymierzania taryfy w postaci abonamentowej, jako należności wymierzanej przez Spółkę z tytułu: a), utrzymywania gotowości systemu do świadczenia usług dostawy wody, b). ponoszenia przez Spółkę kosztów odczytu dla każdego z odbiorców oraz c) kosztów zatrudnienia pracownika na stanowisku inspektora ds. księgowych, podczas, gdy Rada Miejska w P. mogła podjąć uchwałę określającą opłaty tylko w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 24 ust. 1 i ust. 5 u.z.z. w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia; art. 2 pkt 12 u.z.z. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuprawnione ustalenie w zaskarżonej uchwale «opłaty abonamentowej», podczas, gdy zgodnie z przepisem art. 2 pkt 12 u.z.z. uchwalając taryfę rada gminy może, w stosunku do wskazanej w tym przepisie kategorii adresatów normy, ustalić tylko «opłaty za... zaopatrzenie w wodę»; c) art. 2 i art. 6 u.z.z. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuprawnione wprowadzenie przez Radę Miejską w P. opłaty abonamentowej, wskazując jako podstawę ustalenia jej wysokości okoliczności nie związane z utrzymaniem urządzeń technicznych w gotowości przedsiębiorstwa do świadczenia usług wobec ustawowo wskazanej kategorii podmiotów; d) § 2 pkt 11 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię i nieuprawnione wprowadzenie w zaskarżonej uchwale, opłat za koszt utrzymania urządzeń w gotowości dostawy wody, bez wskazania podstawy wyliczenia tej partii opłaty abonamentowej, podczas, gdy w rzeczywistości «gotowość do świadczenia usług» jest stanem, w jakim koszt Spółki generuje fakt niekorzystania z wody i jej niedostarczania, tj. powstania zależności organizacyjnej m.in. pomiędzy właścicielem, a lokatorem budynku wielolokalowego, a więc w okolicznościach, gdy nie ma czego «rozliczać» ani odczytywać z liczników, gdyż zużycie nie następuje; e) § 13 ust. 6 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i nieuprawnione prowadzenie w zaskarżonej uchwale opłaty abonamentowej, a w konsekwencji zwiększenie ogólnego kosztu dostępu mieszkańca Gminy (w tym także skarżącej M.W.) do wody i generowanie, zgodnie z nielegalnym zamiarem Spółki dodatkowego dochodu natury komercyjnej, podczas, gdy mechanizm zawarty w § 13 ust. 6 rozporządzenia nakazuje pomniejszyć cenę wody o tę partię kosztów korzystania z dostępu do wody, jaka stanowiłaby jej cenę, w warunkach, gdy takiego wyliczenia Spółka we wniosku stanowiącym integralną część zaskarżonej uchwały nie zaprezentowała, w konsekwencji pozbawiając Radę Miejską w P. oraz mieszkańców P. elementarnego instrumentu kontroli tego, czy Spółka kierowała się intencją komercyjną (zakazaną przez u.z.z.), czy też - zgodnie z jej funkcją użyteczności publicznej, polegającą na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ludności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto jedynie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które sprowadzają się do zakwestionowania postanowienia Sądu I instancji poprzez niezasadne odrzucenie skargi i błędne uznanie, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego, który został naruszony w wyniku wydania uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P., a także przyjęciu przez Sąd I instancji, że ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje skarżącej legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. bowiem wydana na podstawie art. 24 ust. 1 u.z.z. jest aktem wydawanym jedynie w relacji właściwy organ gminy - przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Zdaniem NSA zarzuty te są uzasadnione, a powyższe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 2 pkt 12 u.z.z. taryfa to zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Taryfa determinuje zatem wysokość zobowiązania finansowego odbiorcy w stosunku do przedsiębiorstwa komunalnego. To, że wzajemne obowiązki pomiędzy przedsiębiorcą komunalnym, a odbiorcą kształtuje umowa cywilnoprawna nie zmienia faktu, że wysokość cen i stawek kształtuje uchwała zatwierdzająca taryfę, stanowiąca podstawę do rozliczeń pomiędzy przedsiębiorcą, a odbiorcą usług. Uchwała ta władczo oddziałuje na kształt rozliczeń za usługi ze sfery publicznej. W sprawie też nie jest sporne, że skarżąca - M.W. jest mieszkanką Gminy P. i zarazem odbiorcą usług komunalnych objętych taryfą. Rozważając problem legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy zatwierdzającą taryfy dla zbiorowego zaopatrzenie w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków odwołać należy się do stanowiska prezentowanego w judykaturze, zgodnie z którym odbiorca usług objętych taryfą jest legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę wydaną w oparciu o art. 24 ust. 1 u.z.z. Pogląd taki został zaprezentowany m.in. w wyrokach z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 255/07 i II OSK 256/07, w uzasadnieniu których Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował w pełni stanowisko sądów I instancji, że odbiorcy usług komunalnych mają interes prawny w zaskarżeniu uchwał o zatwierdzeniu taryfy. Również w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1946/12 Naczelny Sąd Administracyjny oceniając pogląd Sądu I instancji co do posiadania przez skarżących legitymacji skargowej stwierdził, że "uchwała Rady Gminy o zatwierdzeniu taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków niewątpliwie dotyczy interesu prawnego skarżących, stanowi bowiem podstawę do prowadzenia rozliczeń pomiędzy skarżącymi jako odbiorcami usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne a tym przedsiębiorstwem. Zgromadzone w toku postępowania przed Sądem I instancji dokumenty oraz oświadczenie pełnomocnika złożone na rozprawie przed Sądem I instancji potwierdzają, że skarżący są właścicielami nieruchomości na terenie Gminy, w której mieszkają, ponoszą również opłaty z tytułu poboru wody i odprowadzania ścieków z tytułu umowy zawartej z lokalnym przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym. Tym samym zasadnie uznał Sąd I instancji, że w świetle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skarżący mają legitymację do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków." Natomiast w wyroku z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 1148/16 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że mieszkanka gminy ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały wydanej na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, "gdyż objęte skargą uregulowanie dotyczy bezpośrednio jej sytuacji prawnej jako adresata uchwały zatwierdzającej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Skarżąca zamieszkuje na terenie gminy i kwestionowanym zapisem została zobowiązana do poniesienia określonych opłat wynikających z zatwierdzonej taryfy. Tym samym zaskarżona uchwała jako akt z zakresu administracji publicznej bezpośrednio oddziałuje i wpływa na wysokość jej zobowiązań finansowych wobec przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego." Z kolei w wyrokach z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1470/09 i z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1203/13 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargi od wyroków zainicjowanych skargami odbiorców usług na uchwałę o zatwierdzeniu taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków, jakkolwiek nie rozważał wprost kwestii legitymacji skargowej, to nie zakwestionował poglądu sądów I instancji o istnieniu po stronie skarżących interesu prawnego do kwestionowania uchwały podjętej w sprawie z zakresu administracji publicznej. NSA orzekający w tej sprawie, w pełni podzielając stanowisko przedstawione w powyższych wyrokach, za uzasadnione uznał przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i w związku z tym uchylił zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi. Ponieważ przedmiotem skargi kasacyjnej było postanowienie o odrzuceniu skargi, zarzuty dotyczące uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [..] lutego 2016 r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. nie podlegały rozpoznaniu w tym postępowaniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.