II SA/Wr 260/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi P.G. na uchwałę Rady Gminy w K.G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy K.G. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). Wyrokiem z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 784/14 tut. Sąd oddalił skargę w sprawie planu miejscowego złożoną przez P.G., bowiem w ocenie Sądu skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego (art. 101 ust. 1 u.s.g.). W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący przyznał, że nie wywodził naruszenia interesu prawnego z wykorzystania przez gminę władztwa planistycznego, bowiem "władcze określenie przez organy samorządowe przeznaczenia jego działki zgodne jest z obowiązującymi przepisami prawnymi". Natomiast interes prawny skarżącego naruszają ustalenia zaskarżonego planu miejscowego, które z naruszeniem prawa wykraczają poza dozwolone ustawowo treści, a ponadto narusza jego interes prawny pominięcie we wskazanym w skardze zakresie ustaleń, które powinny zostać w tym planie zawarte. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1233/15 sąd odwoławczy uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Uzasadniony był zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. wobec braku jakiejkolwiek wykładni tego przepisu oraz argumentacji przemawiającej za brakiem legitymacji do wniesienia skargi. Sąd powinien podać konkretne, zindywidualizowane przyczyny pozwalające na ocenę, czy interes prawny skarżącego został naruszony. Należało omówić stan faktyczny sprawy w nawiązaniu do szczegółowych zarzutów skargi oraz wpływu rozstrzygnięć uchwały na uprawnienia właścicielskie skarżącego. Sąd nie odniósł się w żaden sposób do argumentacji skarżącego i nie zawarł wywodu wskazującego na brak naruszenia interesu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę WSA oceni czy interes prawny skarżącego został naruszony, podając argumentację uzasadniającą przyjęte stanowisko (art. 190 p.p.s.a.). Jak wynika z dokumentacji planistycznej, procedura uchwalania zaskarżonego planu została zainicjowana początkowo uchwałą intencyjną z dnia 29 lipca 2009 r., która jednak została zastąpiona uchwałą z dnia 10 listopada 2010 r., co miało na celu dostosowanie procedury planistycznej do nowelizacji u.p.z.p. dokonanej ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. Dz.U. Nr 130, poz. 871 (patrz pismo organu nadzoru z dnia 3 marca 2014 r. i odpowiedź organu z dnia 13 marca 2014 r.). Stąd całość procedury planistycznej została przeprowadzona na podstawie znowelizowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po opublikowaniu uchwały intencyjnej skarżący nie składał wniosków i nie uczestniczył w dyskusjach publicznych po kolejnych wyłożeniach projektów planów. Natomiast przy pierwszym wyłożeniu złożył w dniu 10 września 2012 r. uwagę, w której postulował przeznaczenie jego nieruchomości obejmującej działkę nr 418/8 pod budownictwo jednorodzinne. Rozstrzygnięciem z dnia 11 października 2012 r. wójt nie uwzględnił tej uwagi. Jak wskazał, nieruchomość rolna skarżącego położona jest na terenach, które według ustaleń Studium wykorzystywane są rolniczo, oznaczonych symbolem 12.R i przeznaczonych pod użytki rolne. W studium przewidziano obsługę komunikacyjną terenu z przyległych dróg, dopuszczono budowę dróg publicznych i wewnętrznych, zalesianie gruntów rolnych o niskich klasach bonitacyjnych oraz budowę liniowych obiektów infrastruktury technicznej. Wobec ustawowego wymogu sporządzenia projektu planu miejscowego zgodnie z zapisami studium, wójt nie znalazł podstaw do uwzględnienia uwagi (uwaga i rozstrzygnięcie wójta w dokumentacji planistycznej). Jak wynika z treści uwagi skarżącego oraz wypisu z rejestru gruntów (w dokumentacji planistycznej) skarżący był przed uchwaleniem planu oraz obecnie jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 3,52 ha w miejscowości P., obejmującej działkę nr 418/8 i stanowiącej łąki trwałe, grunty orne klas RIVb i RV oraz rowy, ponadto częścią składową tej nieruchomości jest służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr 419 do drogi publicznej (pas szerokości 3m i długości 50m). Według załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały działka ta położona jest na terenach oznaczonych symbolem R – tereny rolnicze i kolorem żółtym, stanowiących teren 22.R. Na północy działka graniczy z terenem MN, na południu z terenem Ls wchodzącym w skład obszarów Natura 2000. Na terenie działki nie oznaczono przebiegu dróg lub elementów infrastruktury liniowej. Przy granicy z działką wyznaczono teren 2.W – zaopatrzenie w wodę. Według wyrysu ze Studium działka usytuowana jest na terenach wykorzystywanych rolniczo. Według treści zaskarżonej uchwały, na rysunku planu oznaczono tereny 1.KDr, 2.KDr, 3.KDr jako tereny dróg transportu rolnego (§ 3 ust. 1 pkt 3 lit. v p.m.). W § 4 zdefiniowano pojęcie nośnika reklamowanego i obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej (ust. 1 pkt 6 i 7) oraz określono (pkt 10) przeznaczenie uzupełniające jako inne niż podstawowe, które uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe i nie występuje samodzielnie na danym terenie. Według § 4 ust. 2 p.m. pojęcia niezdefiniowane w planie należy rozumieć zgodnie z przepisami odrębnymi (prawa powszechnie obowiązującego, § 4 ust. 1 pkt 8). W § 5 p.m. ograniczono możność lokalizacji reklam, szyldów i tablic reklamowych (wolno stojące do 6m2, zakaz nośników reklamowych dużych rozmiarów o określonych typach). W § 9 p.m. określono zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, odnoszące się do terenów przeznaczonych pod zabudowę kubaturową, w tym dopuszczono lokalizację dróg wewnętrznych i ustalono zasady kształtowania dachów. W § 11 p.m. określono zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, w których przewidziano wymóg zapewnienia dojazdu przez drogę wewnętrzną, w przypadku ustanowienia służebności. Zasady te dotyczą terenów MN, MN/U, U, MW, RU oraz "pozostałych terenów". W § 13 p.m. dopuszczono budowę nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej jako sieci podziemne lub w liniach rozgraniczających dróg. Według § 14 p.m. układ komunikacyjny tworzą drogi wyznaczone w przepisach szczegółowych uchwały. Poza układem dopuszcza się wydzielanie dróg wewnętrznych o szerokości min. 6 m. W przepisach szczegółowych odnoszących się do terenów MN ustalono m.in. minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek budowalnych. W § 23 p.m. zawarto ustalenia dla terenów rolniczych, w tym 22.R, a zatem przeznaczenia podstawowe – tereny rolnicze, grunty rolne w rozumieniu przepisów odrębnych oraz uzupełniające a) zalesienia b) drogi transportu rolnego c) ujęcia wód d) obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. Przewidziano obsługę komunikacyjną z terenów dróg przyległych. Przepisy § 24, 25 i 26 p.m. dotyczą odpowiednio terenów 1.RU, RM i ZL. W § 39 wyznaczono tereny dróg transportu rolnego jako ich przeznaczenie podstawowe (jak już ustalono, znajdują się one poza terenami R). W załączniku nr 2 do uchwały zawarto rozstrzygnięcie Rady o sposobie rozpatrzenia uwag, w tym uwagi skarżącego. Uwaga nie została uwzględniona z uwagi na niezgodność wnioskowanego przeznaczenia działki nr 418/8 pod budownictwo jednorodzinne, z ustaleniami studium. Uwagę złożono do pierwszego z wyłożonych projektów planu w dniach 9.08 – 31.08.2012 r., ponadto projekty zostały wyłożone do publicznego wglądu w dniach 16.11 – 6.12.2012 r., 15.03 – 8.03.2013 r. oraz 16.08 – 16.09.2013 r. Do tych kolejnych projektów skarżący nie zgłosił uwagi. W dniu 9 września 2014 r. skarżący wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa, a to art. 15 i art. 17 u.p.z.p. w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie u.p.z.p. (Dz.U. Nr 130, poz. 871), a ponadto art. 21 ust. 2 pkt 2, 5, 7, 23 lit. d i art. 39 ustawy o ocenach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235) oraz § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Wskazane naruszenia wynikają z dostosowania zaskarżonej uchwały do znowelizowanych przepisów u.p.z.p., braku zdefiniowania w uchwale pojęć terenów dróg transportu rolnego, nośnika reklamowego dużych rozmiarów i zabudowy kubaturowej (przepisy § 3 ust. 1 pkt 3 lit. v, § 5 pkt 2 lit. d i § 12 pkt 2 lit. a uchwały), braku określenia układu komunikacyjnego wraz z jego parametrami w zakresie dróg wewnętrznych (osobno niewydzielonych), bezpodstawnego określenia materiału i kolorystyki pokrycia dachów i elewacji budynków (przepisy § 9 pkt 6 lit. a i pkt 7 p.m.) – co jest zgodnie ze znowelizowaną ustawą, ale należało stosować u.p.z.p. w poprzednim brzmieniu, wskazania minimalnych powierzchni nowo wydzielanych działek (§ 18 pkt 7 i 19 pkt 7) co również zostało przewidziane dopiero w znowelizowanych przepisach u.p.z.p., ustanowienia zakazu służebności (§ 11 pkt 3 p.m.), braku spójności przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego dla terenów R – co narusza zakaz ustalania mieszanych przeznaczeń (dotyczy to § 23 – 26 p.m.). Ponadto naruszono wymóg wyłożenia projektu planu na okres 21 dni, gdyż w okresach wyłożenia 9.08 -31.08.2012 r., 16.11 – 6.12.2012 r. i 15.02 – 8.03.2013 r. mieściły się dni wolne od pracy. Naruszono przepisy ustawy o udostępnianiu informacji publicznej przez niezamieszczenie w publiczne dostępnych wykazach informacji o opracowaniu ekofizjograficznym, prognozie oddziaływania na środowisko, "o projekcie planu miejscowego przed skierowaniem do udziału społeczeństwa" oraz o opiniach do planu RDOŚ i PIS. Kolejne naruszenie wynika z nierozpatrzenia wniosków i uwag do projektu planu. Jak wynika z powyższego, skarżący nie wezwał Rady do usunięcia naruszenia przysługującego mu interesu prawnego i nie zawarł w wezwaniu żadnych twierdzeń i zarzutów na ten temat. W dniu 24 września 2014 r. Rada Gminy na podstawie art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g. podjęła uchwałę o nieuwzględnieniu wezwania. W uzasadnieniu tej uchwały organ na wstępie podkreślił, że skarżący podnosząc naruszenia prawa przedmiotowego nie wykazał naruszenia interesu prawnego, w tym ograniczenia jego uprawnienia do gospodarowania i dysponowania nieruchomością będącą jego własnością. Organ szeroko omówił pojęcie interesu prawnego, powołując w szczególności wyroki VI SA/Wa 2047/08, II SA/Wr 1498/02 i SK 76/05, w nawiązaniu do wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. (wyroki II SA/Gd 893/08, II SA/Lu 179/10, I OSK 277/08, IV SA 1486/01 i IV SA/Wa 2202/06). Samo jedynie naruszenie prawa przedmiotowego nie uzasadnia uwzględnienia skargi na uchwałę (wyrok II SA/Kr 744/10). Skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego (wyrok I SA/Łd 914/10). Naruszenia prawa przedmiotowego uwzględnia organ nadzoru, który wobec przedmiotowej uchwały takich naruszeń nie stwierdził. Uchwała weszła w życie z dniem 8.03.2014 r. (Dz.Urz. Woj. Doln. z 2014 r., poz. 960). W skardze do sądu administracyjnego z dnia 23.10.2014 r. skarżący powtórzył zarzuty zawarte uprzednio w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie zmodyfikował je przez dodanie, że naruszenia te wywołały ponadto naruszenie przysługującego mu interesu prawnego. W skardze twierdził wbrew treści wezwania, że odnosiło się ono do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Na wstępie wskazał ogólnie, że samo objęcie nieruchomości stanowiącej jego własność ustaleniami planu miejscowego, już przez to daje mu legitymację skargową. W szczegółowych zarzutach skargi skarżący wywodził więc po kolei wymienione w wezwaniu naruszenia prawa, dodając że poprzez te naruszenia wskazane ustalenia naruszają ponadto jego interes prawny. A zatem brak definicji pojęć użytych w planie wywołuje niepewność w jakim zakresie pewne ustalenia ograniczają prawo własności skarżącego. Brak doprecyzowania planu w zakresie dróg wewnętrznych wywołuje ten sam skutek, to jest niepewność odnośnie uprawnień do nieruchomości w tym aspekcie. Przepisy § 9 wprowadzają ograniczenia bez podstawy prawnej (dachy, elewacje). Wprawdzie zarzucane naruszenia ustawy w § 18 i 19 p.m. nie dotyczą działki skarżącego, ale powinny podlegać ocenie sądowej. Interes prawny skarżącego narusza zakaz ustanawiania służebności w § 11 p.m. Tak samo ustalenie "mieszanych" przeznaczeń w § 23 i nast. p.m. Nie wiadomo do końca jakie jest przeznaczenie działki skarżącego, zaś o sposobie korzystania z niej będą decydować inne podmioty w oparciu o ustalenie przeznaczenia uzupełniającego. Plan nie powinien określać zasad scalania i podziału nieruchomości o przeznaczeniu rolniczym, co również narusza interes prawny skarżącego. Narusza go ponadto niewyłożenie projektów planu na 21 dni roboczych, co uniemożliwiło skarżącemu śledzenie treści wszystkich projektów. To samo dotyczy naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tak samo narusza interes prawny skarżącego nierozpatrzenie wniosków i uwag. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie. Podtrzymał argumentację zawartą w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Następnie organ przytoczył treść wypisu z rejestru gruntów oraz ustalenia studium (co już opisaną powyżej). Plan miejscowy nie naruszył prawa własności skarżącego, skoro ustalił przeznaczenie jego nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowym charakterem oraz w pełnej zgodności z ustaleniami studium. Odnoście szczegółowych naruszeń organ wskazał, że potoczne znaczenie pojęć użytych w uchwale nie budzi wątpliwości i nie stwarza niepewności naruszających interes skarżącego. Plan wyjaśnia pojęcie nośnika reklamowego. Drogi wewnętrzne nie wyznaczone na działce skarżącego nie wchodzą w skład układu komunikacyjnego. Właściwa uchwała intencyjna podjęta została w dniu 10 listopada 2010 r., po wejściu w życie nowelizacji u.p.z.p., zgodnie z którą zawarto w planie miejscowym ustalenia zgodne ze znowelizowaną ustawą. W § 11 połączono wymóg ustanowienia służebności z wydzieleniem drogi wewnętrznej, co nie narusza art. 102 u.g.n. oraz interesu prawnego skarżącego. Ustalenie przeznaczenia uzupełniającego nie oznacza mieszania przeznaczeń, gdyż grunty rolne według art. 2 pkt 10 i art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1205) mogą być przeznaczone do zalesienia lub pod drogi dojazdowe (transportu rolnego), co nie jest sprzeczne z przeznaczenie podstawowym. Przepis § 11 pkt 9 p.m. nie odnosi się do terenów rolnych. Wyłożenie projektu planu następowało każdorazowo na okres 21 dni zgodnie z art. 17 pkt 9 u.p.z.p., zaś projekt był zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Gminy, co dawało wystarczającą gwarancję udziału społeczeństwa w postępowaniu. Nie miało miejsca naruszenie art. 39, 40, 41, 42, 43 ustawy o ocenach wobec zamieszczania wymaganych ogłoszeń i obwieszczeń, w szczególności obejmujących dokumenty wskazane przez skarżącego. Spełniono wymogi art. 21 ust. 2 pkt 2, 5, 7, 23 lit. d ustawy o ocenach. Wbrew twierdzeniu skarżącego uwaga została rozpatrzona. W toku ponownego rozpoznania strony nie złożyły pism procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Po znowelizowaniu procedury sądowoadministracyjnej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. poz. 658) dodano z dniem 15.08.2015 r. w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. podstawę do odrzucenia skargi, w przypadku gdy interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę nie zostały naruszone. Wymóg istnienia tego naruszenia wynika z art. 101 ust. 1 u.s.g. (Dz.U. z 2016 r., poz. 446). Jak wiadomo, pierwszą przesłanką dopuszczalności skargi jest bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego (brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g.). Podejmując obronę swych praw skarżący pominął, że art. 102a u.s.g. wyklucza w związku z tym wzywanie organu do usunięcia naruszenia prawa (przedmiotowego). Nie dlatego jednak Sąd odrzucił skargę, bowiem w praktyce skarżący i ich zawodowi pełnomocnicy wzywali organ uchwałodawczy do usunięcia naruszenia prawa i nie ukształtowała się praktyka orzecznicza, aby wnoszone następnie skargi odrzucać z powodu braku wezwania przewidzianego w art. 101 ust. 1 u.s.g. Być może uwzględniając istnienie tej praktyki ustawodawca ostatnio uchylił ten wymóg (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), co oczywiście nie miało znaczenia w nin. sprawie. Jak już wskazano, skarżący pouczony przez organ o kolejnej przesłance zasadności skargi, przekształconej ostatnio w przesłankę jej dopuszczalności, dodał do twierdzeń o naruszeniu procedury planistycznej i zasad tworzenia planu miejscowego twierdzenie, że naruszenia te oznaczają ponadto naruszenie przysługujące mu interesu prawnego. Był to dodatek oczywiście bezpodstawny i nie służący wykazaniu naruszenia interesu prawnego. Sam skarżący przyznał, że zaskarżona uchwała w niczym nie zmienia jego sytuacji prawnej jako właściciela nieruchomości. Sam skarżący twierdzi, że niektóre z podanych w skardze ustaleń nie odnoszą się w ogóle do jego nieruchomości i w niczym nie dotyczą jego uprawnień (§ 18-19 p.m.). Twierdzi również, że niektóre ustalenia nie naruszyłyby jego interesu prawnego, gdyby były oparte na znowelizowanej ustawie o planowaniu przestrzennym. Sąd podziela tutaj argumentację organu, że podstawą uchwały była ustawa w brzmieniu po nowelizacji. Niektóre zarzuty skarżącego wynikają z przeinaczenia lub niezrozumienia ustaleń. Zakładając nawet, że z naruszenia art. 15 u.p.z.p. można wywodzić naruszenie interesu prawnego, nieprawdziwe są twierdzenia skarżącego, jakoby § 9 odnosił się do terenów R, § 11 zakazał ustanawiania służebności, na działce skarżącego przewidziano lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, jakoby niewyznaczone w planie drogi wewnętrzne należały do układu komunikacyjnego, jakoby plan nie ustalał parametrów dróg wewnętrznych, jakoby określenie minimalnej powierzchni działek odnosiło się do terenów R, jakoby ustalenia zawarte w § 23 p.m. były wzajemnie sprzeczne. Z faktu, że dla skarżącego pewne pojęcia są niejasne lub niezrozumiałe nie wynika, że tekst zawierający te pojęcia narusza jego interes prawny. O ile przeznaczenia ustanowione dla nieruchomości skarżącego dopuszczają w jego interesie i za jego zgodą pewne zamierzenia uzupełniające, niesprzeczne z przeznaczeniem podstawowym, to dopuszczenia te nie naruszają interesu prawnego właściciela. Można dodać, że i bez tych ustaleń uzupełniających, dopuszczalne byłoby zagospodarowanie działki rolnej w sposób niesprzeczny z jej przeznaczeniem. W ramach tego zagospodarowania możliwe są zarówno przeznaczenia podane przykładowo jako uzupełniające, jak też w przepisie niewymienione, lecz mieszczące się w ramach przeznaczenia podstawowego. Ustalone przeznaczenia są obojętne dla interesu skarżącego lub służące temu interesowi. W tym przypadku również błędne zapatrywania skarżącego nie tworzą jego interesu prawnego,. Nieprawdziwe są twierdzenia skarżącego, jakoby nastąpiły naruszenia procedury planistycznej w ogóle, a tym bardziej naruszające jego interes prawny, skoro naruszeń nie było. Skarżący przy pierwszym wyłożeniu projektu planu złożył uwagę, która została rozpatrzona przez wójta, a następnie rozstrzygnięta przez Radę. Ogólnikowe, gołosłowne i nieprawdziwe zarzuty dotyczące czasokresu wyłożeń projektów oraz publikacji pewnych dokumentów dla społeczeństwa w ramach ustawy o ocenach lub ustawy o dostępie do informacji publicznej, w żadnym razie nie służą wykazaniu naruszenia interesu prawnego skarżącego. Skarżący nie składał wniosków i nie złożył uwagi do ostatecznego projektu planu. Odnośnie wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd w pełni podziela wywody organu w tym zakresie, czerpane z orzecznictwa sądowego. Sąd stosował art. 101 ust. 1 u.s.g. zgodnie z powszechnie przyjętą wykładnią tego przepisu, zawartą w Komentarzu A. Matana (red. B. Dolnicki) teza 5, tezach prawnych wyroku II OSK 1847/12, Komentarzu W. Kisiela (red. P. Chmielnicki) tezy 3.4, 3.6 z powołaniem wyroku IV SA/Wa 1623/05, 3.10 z powołaniem wyroku II OSK 1931/07, 3.12 z powołaniem wyroku II OSK 1573/12 – przy czym w następstwie nowelizacji p.p.s.a. nieaktualne stały się uwagi Komentatora dotyczące subiektywnego ujęcia interesu prawnego, w końcu wyroków II OSK 251/09, 1749/07, 1335/07 i II OSK 1765/07. Można powtórzyć, że "kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem" (wyrok II OSK 743/15), przy czym naruszenie to "bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia" (wyrok II OSK 1033/07), bądź oznacza ujemny wpływ uchwały na jego prawa chronione normami materialnymi lub uprawnienia z tych norm wynikające (wyrok II OSK 305/14). "Brak podstaw do twierdzenia, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 15 u.p.z.p. dotyczące ogólnych zasad planowania przestrzennego w gminie, stanowią źródło interesu prawnego" (wyrok II OSK 305/14). W nin. sprawie skarżący zarówno nie wskazał jak i nie wykazał interesu prawnego w powyższym rozumieniu, a tym bardziej jego naruszenia. Dlatego i zgodnie ponadto z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.