II SA/Wr 27/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z instalacją telekomunikacyjną oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W.działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, nakazał "[...] Sp. z o. o." - inwestorowi robót związanych z wykonaniem stacji bazowej telefonii komórkowej (oznaczonej nr [...]) wraz z instalacją telekomunikacyjną na dachu pięciokondygnacyjnego budynku zlokalizowanego od strony północnej nieruchomości przy ul. Sz. [...]-[...] we W. (dz. nr [...], AM-[...], ob. P.) - rozbiórkę w/w stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku zlokalizowanego od strony północnej nieruchomości przy ul. Sz. [...]-[...] we W. (dz. nr [...], AM-[...], ob. P.), w części znajdującej się powyżej połaci dachowej w/w budynku przy ul. Sz. [...]-[...]we W., w tym połaci dachu maszynowni dźwigu, (tj. w części obejmującej m. in. podstawę modułową stacji bazowej, na której zamontowano maszty antenowe, maszty antenowe, sześć anten sektorowych oraz antenę radiolinii, szafkę telekomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą, elementy instalacji telekomunikacyjnej). Ponadto w osnowie decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. dodatkowo orzekł, że wskazane wyżej roboty rozbiórkowe należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie przygotowanie zawodowe, uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz przynależnej do Okręgowej Izby Zawodowej, zapewniając bezpieczeństwo podczas prowadzenia robót. O wykonaniu robót należy zawiadomić organ nadzoru budowlanego, załączając oświadczenie osoby uprawnionej o ich wykonaniu. W szczegółowym uzasadnieniu decyzji organ orzekający podał m.in., że stacja bazowa telefonii komórkowej "[...] Sp. z o.o.", oznaczona nr [...] wraz z instalacją telekomunikacyjną, której cześć objęta jest orzeczonym nakazem rozbiórki wykonana została na dachu pięciokondygnacyjnego budynku zlokalizowanego od strony północnej nieruchomości przy ul. Sz. [...]-[...] we W. (dz. nr [...], AM-[...], ob. P.) na podstawie decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zatwierdzony projekt budowlany obejmował wykonanie podstawy modułowej pod konstrukcję wsporczą anten telefonii komórkowej - maszty antenowe, masztów antenowych, montaż urządzeń telekomunikacyjnych (trzech anten sektorowych na azymutach 0°, 120° i 240°) - na dachu budynku (maszynowni dźwigu) - powyżej wysokości 22,0 m oraz szafki telekomunikacyjnej na urządzenia telekomunikacyjne na dachu głównej bryły budynku, a także wykonanie zasilania stacji bazowej, instalacji telekomunikacyjnej. Następnie powiatowy organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że decyzją Wojewody D. nr [...] z dnia [...] roku uchylono opisaną powyżej decyzję Prezydenta W. w całości oraz umorzono postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji (przedmiotowe roboty bowiem zrealizowano), stwierdzając m. in., iż z uwagi na wpisanie obszaru Przedmieścia O. (na którym zrealizowano inwestycję) do rejestru zabytków, prowadzenie robót budowlanych na w tym terenie wymagało, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia konserwatorskiego - którego inwestor nie uzyskał. Ponadto wskazano na niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu dla fragmentu zespołu urbanistycznego C. w rejonie ulicy gen. R.T. we W. uchwalonego w maju 2007 roku (obowiązującego w czasie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również obecnie). Stwierdzono, że zaprojektowano zlokalizowanie zespołu powiązanych ze sobą urządzeń technicznych stanowiących łącznie stację bazową telefonii komórkowej na dachu budynku, podczas gdy uwarunkowania planistyczne wykluczają możliwość lokalizowania urządzeń technicznych na dachach budynków (z wyjątkiem urządzeń budowlanych, których funkcjonowanie wymaga usytuowania na dachu). Organ dodał, że wyrokiem WSA we Wrocławiu o sygn. II SA/Wr 781/11 z dnia 30 marca 2012 roku oddalono skargę na w/w decyzję Wojewody D., w uzasadnieniu poruszając m. in. kwestie planistyczne oraz dotyczące braku uzyskania niezbędnego pozwolenia konserwatorskiego, a wyrokiem NSA o sygn. II OSK 1700/12 z dnia 10 grudnia 2013 roku oddalono skargę kasacyjną od w/w wyroku. W uzasadnieniu organ orzekający wyjaśnił też, że stosując się do postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] inwestor przedłożył w dniu [...]r. dokumenty m.in. kwalifikujące przedmiotowe przedsięwzięcie pod względem oddziaływania na środowisko, ponadto szkice i rysunki ilustrujące przebieg osi wiązek górnych promieniowania anten i kąty ich pochylenia, a także sprawozdanie (z dnia [...] r.) z pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych. Organ po dokonaniu analizy przedłożonej dokumentacji uznał, że inwestor po wykonaniu stacji bazowej – na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego – zmodyfikował jej parametry, dokonując instalacji dodatkowych anten sektorowych i zmieniając azymut zawieszenia anten z 0° na 15°. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. pismem z dnia [...] r. zawiadomił uprawnione podmioty o wszczęciu postępowania, którego przedmiot doprecyzowano w piśmie z dnia [...] r., natomiast w dniu [...]r. dokonał oględzin przedmiotowej nieruchomości, podczas których stwierdzono, że przy ul. Sz. [...]-[...] we W., od strony północnej działki nr [...], AM[...], ob. P., znajduje się budynek 5-kondygnacyjny, biurowy, przykryty dachem płaskim. Na dachu szybu maszynowni dźwigu w/w budynku istnieje zespół urządzeń technicznych stanowiących łącznie stację bazową telefonii komórkowej "[...] Sp. z o. o." w lokalizacji wskazanej na dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] roku (nie będącej obecnie w obrocie prawnym), wraz z instalacją telekomunikacyjną. Na dachu maszynowni zamontowano stalową podstawę modułową, na której znajduje się balast betonowy. Na podstawie zamontowano dwa maszty antenowe połączone z podstawą, nie połączone ze sobą, każdy z masztów składa się z pionowej rury i dwóch zastrzałów rurowych. Na masztach zamontowano konstrukcje wsporcze, a do nich zamontowano anteny sektorowe, na jednym z masztów zamontowana jest również antena radiolinii. Od strony działki nr [...] zlokalizowany jest jeden maszt z dwoma antenami sektorowymi i radiolinią, na drugim maszcie znajdują się cztery anteny sektorowe. Od anten poprowadzone jest okablowanie, trasa kablowa przebiega do szafki telekomunikacyjnej (technicznej) posadowionej na połaci dachowej budynku (poniżej połaci dachowej maszynowni). Szafka telekomunikacyjna posadowiona jest na konstrukcji wsporczej - na stelażu stalowym zakotwionym do bloczków betonowych, posadowionych na w/w połaci dachowej. Następnie instalacja elektryczna od szafki poprowadzona jest do szafki pomiarowej w budynku. Roboty budowlane są zakończone. Lokalizację masztów przedstawiono na szkicu sporządzonym w protokole. Wysokość masztów antenowych to ok. 5,0 m. Przedstawiciel inwestora wyjaśnił, że konstrukcja masztów i podstawy na której są zamontowane oraz szafki telekomunikacyjnej nie jest trwale powiązana z konstrukcją budynku. Wykonano stację bazową zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a następnie doinstalowano urządzenia - anteny, w datach wynikających z dostarczonych do organu nadzoru budowlanego dokumentów. Organ orzekający wskazał też w uzasadnieniu, że w toku postępowania inwestor uzyskał pozwolenie konserwatorskie, akceptujące zrealizowane roboty budowlane, udzielone ostateczną decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. Nr [...]. Podał też, że zgodnie z dokonanymi ustaleniami, teren na którym znajduje się budynek przy ul. Sz. [...]-[...] we W., objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu zespołu urbanistycznego C. w rejonie ulicy gen. R. T. we W. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku. Na podstawie analizy zapisów uchwały i informacji udzielonej przez organ planistyczny stwierdzono, że zapisy planu dla przedmiotowego terenu, określają dopuszczalną funkcję - m. in. jako urządzeń infrastruktury technicznej. Z zapisów planu wynika, że pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej obejmuje kategorie przeznaczenia terenu jak: telekomunikacja (należy przez to rozumieć m. in. obiekty zapewniające łączność telefoniczną i radiową, w tym centrale telefoniczne i radiokomunikacyjne, stacje bazowe telefonii komórkowej) oraz urządzenia telekomunikacyjne (należy przez to rozumieć m. in. kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe). Zatem należy stwierdzić, że zapisy planu dopuszczają lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na w/w terenie, jednak ustalenia planu wprowadzają szereg ograniczeń w sposobie zagospodarowania przedmiotowego terenu. Na całym obszarze objętym planem obowiązują bowiem ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy - m. in. na dachach budynków nie dopuszcza się sytuowania urządzeń technicznych z wyjątkiem urządzeń budowlanych, których funkcjonowanie wymaga usytuowania na dachu, ponadto określono, że na przedmiotowym terenie wysokość zabudowy nie może być większa niż 22 m (§ 17 ust. 2 pkt 2 uchwały). Wskazano również, że teren przedmiotowej nieruchomości znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków województwa d. decyzją nr [...] z dnia [...]roku; na całym obszarze objętym zapisami planu, ustala się strefę ścisłej ochrony konserwatorskiej, obejmującą historyczny układ urbanistyczny Przedmieścia O. Organ orzekający podkreślił w uzasadnieniu, że uwarunkowania planistyczne dla przedmiotowego obszaru m. in. nie dopuszczają sytuowania urządzeń technicznych na dachach budynków z wyjątkiem urządzeń budowlanych, których funkcjonowanie wymaga usytuowanie na dachu. Stacja bazowa telefonii komórkowej utworzona jest przez zespół urządzeń technicznych zlokalizowanych na dachu budynku przy ul. Sz. [...]-[...], stanowiących funkcjonalną, technologiczną całość, połączonych, by zgodnie z wymogami technicznymi, nadawały się do określonego użytku i nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Stanowi samodzielny obiekt budowlany, którego funkcjonowanie jest niezależne od funkcjonowania budynku, na którym jest posadowiona. Obiekt ten składa się m. in. z masztów antenowych, konstrukcji wsporczych, anten sektorowych i radioliniowych, szafki telekomunikacyjnej i niezbędnego okablowania, infrastruktury technicznej - i na jego wykonanie niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Celem budowy przedmiotowej stacji nie jest zapewnienie możliwości użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu stacji. Ponadto, w ocenie organu nie można uznać, że funkcjonowanie elementów stacji bazowej wymaga usytuowania na dachu budynku ze względów technicznych - anteny bowiem mogą być mocowane np. do ścian budynku, lub na wolnostojących wieżach antenowych. Szafki kontenerowe również nie wymagają ze względów technicznych takiej lokalizacji - mogą być sytuowane w pomieszczeniach w budynku lub też na konstrukcji na gruncie. W ocenie organu, ze względów technicznych funkcjonowanie przedmiotowej stacji bazowej i jej elementów nie wymaga sytuowania na dachu przedmiotowego budynku, nie związanego z jej funkcjonowaniem, przeznaczeniem - są inne techniczne możliwości, powszechnie wykorzystywane w związku z wykonaniem stacji bazowych. Organ orzekający zwrócił też uwagę, że zapisy planu ograniczają wysokość zabudowy dla w/w terenu - do 22,0 m, natomiast wysokość zawieszenia anten to 24,6-25,0 m, na dostarczonej dokumentacji rysunkowej (w tym na rysunku projektu uzgodnionego z Miejskim Konserwatorem Zabytków) widoczne jest, iż podstawę modułową stacji wykonano powyżej poziomu 22,0 m (dachu maszynowni), a maszty antenowe mają wysokość 5 m. Określenie wskaźnika, jakim jest maksymalna wysokość zabudowy jest jednym z zasadniczych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego na danym terenie. Podanie maksymalnej wysokości zabudowy służy postawieniu pewnej granicy w przestrzeni, ponad którą inwestorzy nie mogą realizować obiektów budowlanych. Pozostawienie istotnej kategorii obiektów budowlanych poza tym wskaźnikiem prowadziłoby do braku konsekwencji i uniemożliwiało organowi planistycznemu osiągnięcie zamierzonego ładu urbanistycznego i architektonicznego. Wobec powyższego organ stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej narusza przepisy planistyczne (w części obejmującej stalową podstawę modułową, maszty antenowe, anteny sektorowe i radiolinii, szafkę telekomunikacyjną) - poprzez zlokalizowanie stacji na dachu budynku, a także powyżej dopuszczalnej wysokości zabudowy. Dodatkowo wyjaśnił też, że w toku prowadzonego postępowania nie stwierdzono nieprawidłowości w obrębie wykonanych robót związanych z przedmiotową stacją bazową - zagrożenia, wad technicznych, naruszenia przepisów związanych z ochroną środowiska, stację wykonano pod nadzorem osoby uprawnionej, w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę, w czasie gdy znajdowało się ono w obrocie prawnym. Wskazał ponadto, że w sprawie przeanalizowano przepisy techniczno-budowlane zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - stanowiące przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane i ustalono, że w w/w przepisach brak jest zapisów dotyczących wymagań dla stacji bazowych telefonii komórkowych, a przedmiotowy obiekt nie stanowi budynku (do budynków bowiem odnoszą się zapisy w/w rozporządzenia). Przeanalizowano również zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie - nie stwierdzono również naruszenia w/w przepisów w związku z przedmiotowym obiektem. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż fakt posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę w czasie wykonania robót budowlanych ma znaczenie dla stwierdzenia, że wobec uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę zasadnym jest prowadzenie postępowania w oparciu o przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego. W warunkach przedmiotowej sprawy prowadzenie postępowania opartego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego wynika z faktu, iż decyzję o pozwoleniu na budowę wyeliminowano z obrotu prawnego, po zakończeniu robót związanych ze wzniesieniem przedmiotowego obiektu, co oznacza, że w odniesieniu do wykonanych robót stosuje się przepis art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W praktyce orzeczniczej organów nadzoru budowlanego i sądów administracyjnych wypracowano jednoznaczne stanowisko, uznające, że w takich przypadkach nie stosuje się przepisu art. 48 ustawy – Prawo budowlane. W niniejszym postępowaniu, prowadzonym m. in. w stosunku do robót budowlanych zrealizowanych w oparciu o wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzję o pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym nie znajdują zastosowania przepisy art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zasadne jest zatem doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 w/w ustawy. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50-51 w/w ustawy organ nadzoru budowlanego dokonuje m. in. oceny zgodności wykonanych robót z przepisami, w tym również może dokonać samodzielnej oceny zgodności wykonanych robót z przepisami planistycznymi. W prowadzonym postępowaniu w przypadku braku możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem możliwa jest rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Stwierdzono, że część przedmiotowej stacji bazowej wykonano - w myśl ustaleń zawartych w planie - w sposób niedopuszczalny, a jedynym sposobem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem jest rozbiórka naruszającej w/w ustalenia części stacji bazowej (usytuowanej na dachu budynku, w tym na maszynowni dźwigu), bowiem niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem w inny sposób niż poprzez rozbiórkę w/w części. W związku z powyższym, prawnie niedopuszczalne jest istnienie części przedmiotowej stacji bazowej. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez "[...] Sp. z o.o.", reprezentowaną przez pełnomocnika, który w odwołaniu zarzucił decyzji wydanej w sprawie przez organ pierwszej instancji rażące naruszenie prawa, w tym w szczególności przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, przepisu art. 6 oraz przepisu art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego i wniósł o uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji w całości oraz wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ze względu na jego bezprzedmiotowość. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dna [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję odwoławczą organ orzekający przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a następnie wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, w myśl którego: "przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Decyzje nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje organ nadzoru budowlanego tylko w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 51 Prawa budowlanego, czyli gdy brak jest technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. (por. red. A Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2012, s. 491). Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że orzeczony nakaz rozbiórki powinien być poprzedzony wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym mającym na celu ustalenie, czy w istocie nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Dlatego obowiązkiem organu jest jednoznaczne wyjaśnienie, że nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dopiero wyeliminowanie dopuszczalności doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem umożliwia wydanie decyzji rozbiórkowej, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane. Nakaz rozbiórki jest bowiem najdalej dolegliwą sankcją za naruszenie przepisów Prawa budowlanego. Dlatego też stosując tego typu przepis (art. 51 ust. 1 pkt 1), należy uprzednio rozważyć wszystkie inne możliwości przewidziane przez prawo, aby nakaz rozbiórki był ostatecznością i to tylko w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przywrócenia stanu zgodnego z prawem (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt. VII SA/Wa 2427/13). W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy opisał ustalenia faktyczne uwzględnione przy orzekaniu i przedstawił argumentację prawną zbieżną z zastosowaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej w toku instancyjnym. Ponadto odnosząc się do podniesionej w odwołaniu, kwestii art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, organ odwoławczy wyjaśnił, iż obowiązujący na przedmiotowym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności, nie ustala zakazów, na tym terenie. Ust. 2 ww. przepisu wskazuje, że lokalizacja inwestycji z zakresu łączności, jeśli nie jest przewidziana zapisami planu, winna być dopuszczona - jednak tylko jeśli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W niniejszym przypadku, przedmiotowa inwestycja narusza ustanowione w planie ograniczenia - poprzez zlokalizowanie urządzeń technicznych na dachu budynku oraz powyżej, przewidzianej planem, wysokości zabudowy. Mając na uwadze powyższe okoliczności D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości doprowadzenia powstałej części stacji bazowej (zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. Sz. [...]-[...] we W.) do stanu zgodnego z prawem, z uwagi na naruszenie przepisów (obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla fragmentu zespołu urbanistycznego C. w rejonie ul. gen. R. T. we W.), w zakresie umożliwiającym ich usunięcie. Zdaniem organu odwoławczego w istniejących w sprawie okolicznościach jedynym prawnie możliwym rozstrzygnięciem jest nakaz rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej (oznaczonej nr [...]) usytuowanej na dachu budynku zlokalizowanego od strony północnej nieruchomości przy ul. Sz. [...]-[...] we W. (dz. nr [...], AM-[...], obręb P.), w części znajdującej się powyżej połaci dachowej budynku przy ul. Sz. [...]-[...] we W., w tym połaci dachu maszynowni dźwigu - co w niniejszej sprawie stanowi doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała [...] Sp. z o.o. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi pełnomocnik Spółki zaskarżając decyzję odwoławczą w całości zarzuciła: 1) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z dnia [...]roku, nakazującą Skarżącemu rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] usytuowanej na dachu budynku zlokalizowanego od strony północnej nieruchomości przy ul. Sz. [...]-[...] we W. (dz. [...], AM-[...], obręb P.) w części znajdującej się powyżej połaci dachowej w/w budynku przy ul. Sz. [...]-[...] we W., w tym połaci dachu maszynowni dźwigu (to jest w części obejmującej między innymi podstawę modułową stacji bazowej, na której zamontowano maszty antenowe, maszty antenowe, sześć anten sektorowych oraz antenę radiolinii, szafkę telekomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą, elementy instalacji telekomunikacyjnej), podczas gdy decyzja Organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa (w szczególności przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 i art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], mimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych) - i jako taka - winna zostać zmieniona przez Organ II instancji; 2) naruszenie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że zaktualizowały się przesłanki warunkujące wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], 3) naruszenie przepisu art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ich bezpodstawne pominięcie przy dokonywaniu wykładni przepisów Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu zespołu urbanistycznego C. w rejonie ul. Gen. R. T. we W., i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że inwestycja Skarżącego pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółki wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. Nr [...] oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi przedstawiony został stan faktyczny sprawy oraz argumentacja stanowiąca rozwinięcie zarzutów w niej zawartych. Pełnomocnik Spółki wskazała w nim m.in., że celem regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w tym w szczególności przepisu art. 46 ustawy, jest zapobieganie tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci telekomunikacyjnych. Ustawodawca tworząc wskazany akt prawny zapewnił normą rangi ustawowej, by postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie blokowały bez uzasadnionych powodów rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. Przywołane wyżej przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zawierają reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. Ustalenia obowiązującego planu miejscowego musza być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jednoznacznie ustanawia regułę, że dopuszczalne jest realizowanie każdej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która nie jest sprzeczna z planem miejscowym, choćby plan miejscowy inwestycji takiej wyraźnie nie przewidywał, czy też nie określał wyraźnego przeznaczenia danego terenu na tego rodzaju inwestycje. Przepis ten przesądza, że inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym przypadku, jeżeli nie narusza przepisów odrębnych ani też nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, które zgodnie z ust. 1 mogą być ustanawiane jedynie wyjątkowo. Postanowieniami art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ustawodawca istotnie ograniczył swobodę oceny organu przesądzając, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją jakiejkolwiek inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ratio legis przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest zatem prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Proces wykładni postanowień tego planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające w jakimś sensie władztwo planistyczne gminy - poprzez ustanowienie swoistej reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Jak wynika z przytoczonych przepisów ustawy, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie. Zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae należy przyjąć, że wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej musza być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w miejscowym planie muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy. W tym kontekście pełnomocnik skarżącej Spółki przywołała w uzasadnieniu fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2014 r. (sygn. akt SA/Wr 85/14) dotyczący interpretacji przepisu art. 46 ust. 1 w związku z art. 75 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. W zakończeniu uzasadnienia pełnomocnik Spółki stwierdziła, że wobec faktu, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak było podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, a tym samym – w ocenie pełnomocnika – należy uznać decyzję zaskarżoną i decyzję ją poprzedzającą za wydane z naruszeniem prawa, wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W doręczonej Sądowi w dniu 12 stycznia 2018 r. odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do motywów zaskarżonego orzeczenia zawartych w jego uzasadnieniu, podając w uzupełnieniu, że skarga nie zawiera podstaw do jej uwzględnienia. Postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r. (sygn. akt II OZ 494/18) Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, uchylając jednocześnie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2018 r. odmawiające udzielenia ochrony tymczasowej. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 4 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczyła, że podtrzymuje argumentację zawartą w skardze i wnosi o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1066) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności - będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia Istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd oceny była decyzja nakazująca "[...] Sp. z o.o." – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane – rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej (oznaczonej numerem [...]) usytuowanej na dachu budynku zlokalizowanego od strony północnej nieruchomości przy ul. Sz. [...]-[...] we W. (działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...], AM-[...], obręb P.) w części znajdującej się powyżej połaci dachowej budynku, w tym połaci dachu maszynowni dźwigu tj. w części obejmującej m.in. podstawę modułową stacji bazowej, na której zamontowano maszty antenowe, maszty antenowe, sześć anten sektorowych oraz antenę radiolinii, szafę telekomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą, elementy instalacji telekomunikacyjnej. Decyzja wydana została przy wykorzystaniu tzw. procedury naprawczej, uregulowanej w przepisach art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane, mającej zastosowanie – jak prawidłowo wskazywały organy właściwe instancyjne w uzasadnieniach podjętych w sprawie orzeczeń – m.in. w sytuacji w której inwestor zrealizował roboty budowlane na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę i nie można mu zarzucić działań samowolnych, ale po wykonaniu tych robot decyzja o pozwoleniu na budowę została w nadzwyczajnym trybie weryfikacyjnym albo w trybie kontroli sądowej wyeliminowana z obrotu prawnego. W orzecznictwie administracyjnym nie wywołuje kontrowersji pogląd, że w przypadku usunięcia w powyżej wskazany sposób wzorca legalności robót budowlanych w postaci pozwolenia na budowę, właściwy organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do podjęcia interwencji w określonej formie i doprowadzenia tych robót do stanu zgodności z prawem. Stan ten polega m.in. na zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi i przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (np. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 787/16, Lex nr 2464422). Zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, stanowiącym podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Wykorzystując dyspozycję ustawodawcy zawartą w powołanym przepisie organ nadzoru budowlanego nakazał "[...] Sp. z o.o." rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej w części wskazanej w osnowie tej decyzji. W postępowaniu prowadzonym w warunkach przepisu art. 51 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane należy przede wszystkim ustalić, czy poprzez wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych istnieje możliwość uzyskania stanu zgodności z prawem. Właściwy organ zobowiązuje wówczas określony podmiot do ich wykonania w terminie wskazanym w decyzji wydawanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy. Natomiast przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, na podstawie którego działały organy orzekające w postępowaniu instancyjnym, ma zastosowanie dopiero wówczas, gdy w rezultacie podjętych w sprawie czynności wyjaśniających ustalone zostanie w sposób nie budzący wątpliwości, że dokonano nie dającego się usunąć naruszenia prawa, co oznacza, że roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W praktyce orzeczniczej sądów i organów administracyjnych zwraca się też uwagę na restytucyjny, a nie represyjny charakter przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane (np. wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 290/14, Lex nr 2093271; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Go 833/14, Lex nr 1937430). Z materiału sprawy (w tym z protokołu oględzin przedmiotowej nieruchomości i opracowania projektowego przedłożonego przez inwestora Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków) wynika, że po wykonaniu stacji bazowej na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego, inwestor dokonał modyfikacji parametrów stacji bazowej instalując dodatkowe anteny sektorowe i zmieniając azymut zawieszenia anten z 0° na 15°. Jednocześnie zebrany w sprawie materiał wskazuje jednoznacznie na istnienie anten sektorowych i anteny radioliniowej, masztów antenowych posadowionych na podstawie modułowej na wysokości przekraczającej 22,0 m, okablowania, szafy sterującej (telekomunikacyjnej) osadzonej na konstrukcji wsporczej, którą stanowi stelaż stalowy zakotwiony do bloczków betonowych, posadowionych na połaci dachowej budynku (poniżej połaci dachowej maszynowni). Przedmiotowy obiekt, który organy orzekające w postępowaniu instancyjnym określiły jako "obiekt samodzielny" nie przyjmując konkretnej kwalifikacji wynikającej z nomenklatury ustawowej, uzyskał akceptację organu konserwatorskiego, co pozwala uznać, że nie narusza przepisów z zakresu ochrony konserwatorskiej. W toku postępowania ustalono też, że teren posadowienia przedmiotowego obiektu objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu zespołu urbanistycznego C. w rejonie ulicy gen. R. T. we W., przyjętymi uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. Nr [...]. Uwzględniając dopuszczalną funkcję ustaloną w uchwale planistycznej dla przedmiotowego terenu – urządzenia infrastruktury technicznej, zdefiniowanie przez uchwałodawcę oraz informację uzyskaną od organu planistycznego, organy nadzoru budowlanego, właściwe w tej sprawie – prawidłowo – zdaniem Sądu uznały, że zapisy planu miejscowego dopuszczają na zainwestowanym terenie lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej. Wyjaśnić też należy, że lokalny prawodawca funkcją – urządzenia infrastruktury technicznej, objął przeznaczenie terenu w kategoriach: telekomunikacja rozumiana jako m.in. obiekty zapewniające łączność telefoniczna i radiową, w tym centrale telefoniczne i radiokomunikacyjne, stacje bazowe telefonii komórkowej oraz urządzenia telekomunikacyjne np. kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe. Istotne też jest, że w omawianym akcie planistycznym przyjmując ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy w § 5 pkt 1 postanowiono, że na dachach budynków nie dopuszcza się sytuowania urządzeń technicznych z wyjątkiem urządzeń budowlanych, których funkcjonowanie wymaga usytuowania na dachu. Urządzenia budowlane jako kategoria prawnomaterialna zdefiniowane zostały w art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, w którym ustawodawca wskazał, że są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zdaniem Sądu na bezwzględną akceptację zasługuje przyjęta w kontekście powyżej przywołanych postanowień lokalnego prawodawcy i ustawodawcy, ocena organów orzekających w rozpoznawanej sprawie, które uznały, że zrealizowana na dachu budynku zlokalizowanego od północnej strony nieruchomości przy ul. Sz. [...]-[...] we W., stacja bazowa (nr [...]) nie jest urządzeniem budowlanym, czyli takim urządzeniem technicznym związanym z opisanym budynkiem, od którego uzależniona jest możliwość użytkowania tego budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Organy zasadnie też wskazały, że przedmiotowa stacja bazowa jest samodzielnym obiektem, którego funkcjonowanie nie jest zależne od funkcjonowania budynku. Oznacza to - wobec ustaleń zawartych w § 5 pkt 1 uchwały planistycznej, że przedmiotowy obiekt budowlany jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Taka ocenę wyraził też Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekając w sprawie o sygnaturze II SA/Wr 781/11, a oceny tej nie zakwestionował Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Sądu pierwszej instancji powyżej wskazanego. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w powoływanej uchwale planistycznej w ustaleniach dla terenu zainwestowania (oznaczonego w planie symbolem [...]) zawartych w § 17 ust. 2 pkt 2 postanowiono, że wysokość zabudowy nie może być większa niż 22 m (z zastrzeżeniem pkt 3, 4, 5). W uznaniu Sądu - podzielającego stanowisko organów przyjęte w odniesieniu do tej kwestii - przywołane zastrzeżenie wysokościowe odnosi się nie tylko do zabudowy budynkowej, ale do każdego elementu zagospodarowania przestrzennego, posiadającego parametr wysokości. Zważyć zatem należy, że wysokość zawieszenia anten to 24,6 – 25,0 m, przy czym podstawę modułową stacji wykonano powyżej poziomu 22,0 m, maszty antenowe maja wysokość 5 m, a dane te wynikają m.in. z rysunku projektu załączonego do opracowania sporządzonego w sierpniu 2016 r. i przedstawionego przez inwestora organowi konserwatorskiemu. W tych okolicznościach prawidłowe – zdaniem Sądu – jest stwierdzenie organów orzekających w postępowaniu jurysdykcyjnym, że przedmiotowa stacja bazowa w części stanowiącej stalową podstawę modułową, maszty antenowe, anteny sektorowe i anteny radioliniowe oraz szafkę telekomunikacyjną, narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu zespołu urbanistycznego C. w rejonie ulicy gen. R. T. we W.uchwalonego przez Radę Miejską W. w dniu [...] r. uchwałą[...], obowiązującego na terenie posadowienia tej stacji ze względu na niedopuszczalne usytuowanie na dachu budynku i (w części wskazywanej) powyżej zastrzeżonej wysokości zabudowy. Wobec dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje i istniejących uwarunkowań prawnych brak jest – w ocenie Sądu – podstaw do zakwestionowania stanowiska organów właściwych w sprawie, uznających, że przedmiotowej inwestycji nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie na inwestora obowiązku wykonania w określonym terminie wskazanych przez organ orzekający czynności lub robót budowlanych. Stwierdzenie w sposób zasadny nieskuteczności procedury naprawczej uprawniało do zastosowania w sprawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane i nakazania na jego podstawie rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej w części opisanej w osnowie decyzji w celu uzyskania stanu zgodności z prawem. Dodatkowo Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że w toku dokonywanej w sprawie oceny rozważał także przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, z którego wyprowadzony został jeden z zarzutów sformułowanych w skardze. W uznaniu Sądu, uwzględniającego intencje ustawodawcy, zmierzającego do stworzenia korzystniejszych warunków przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu w procesie inwestycyjnym związanym z realizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie można przyjąć – stosownie do sugestii pełnomocnika skarżącej Spółki, że prawidłowo interpretując przywołany powyżej przepis należy przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu zapewnić nieograniczoną swobodę w działaniach inwestorskich w sferze telekomunikacji. Zdaniem Sądu ustawodawca takich gwarancji przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu nie stworzył, statuując obowiązek podporządkowania się przy realizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przepisom odrębnym oraz zakazom lub ograniczeniom ustanowionym w planie miejscowym. Oznacza to, że ustawodawca mimo wyartykułowanych w tytule regulacji intencji, uznaje priorytet praworządności m.in. poprzez respektowanie prawa jednostki samorządowej do określenia – w sposób legalny – zasad kształtowania przestrzeni. Odnosząc to do okoliczności istniejących w rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę, że przedmiotowy obiekt narusza w sposób wcześniej opisany w uzasadnieniu zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia dopuszczają na obszarze planistycznym lokalizowanie obiektów telekomunikacyjnych np. stacji bazowych telefonii komórkowej z zachowaniem warunków określonych przez lokalnego prawodawcę. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wcześniej powoływanej. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.