II SA/Wr 281/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2017 r. wniosku C. I sp. z o.o. z/s Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. I sp. z o.o. z/s Z. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki dwóch pylonów reklamowych postanawia: oddalić wniosek. Pismem z [...] C. I sp. z o.o. z/s Z. (dalej: C. I sp. z o.o.), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nr [...], nakazującą skarżącej spółce rozbiórkę dwóch pylonów reklamowych na dz. nr [...] w L., gm. B. W skardze zawarto jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie rozbiórki pylonów – stanowiących informację o cenach obowiązujących na stacji benzynowej zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2015 r., poz. 2121, dalej: rozporządzenie z dnia 9 grudnia 2015 r.) – przed rozpoznaniem niniejszej skargi będzie skutkować nałożeniem na skarżącą spółkę kary pieniężnej, przewidzianej ustawą z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. 2014 r., poz. 915 ze zm., dalej: "ustawa z dnia 9 maja 2014 r."), a ponadto narazi skarżącą spółkę na dodatkowe zbędne koszty i może przełożyć się na obniżenie dochodów spółki z prowadzonej we wskazanym miejscu działalności gospodarczej. Pismem z dnia [...] C. I sp. z o.o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, celem uzupełnienia wskazanej argumentacji, dodała że rozbiórka pylonów reklamowych (cenowych) będzie, w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, dojdzie bowiem do rozebrania obiektów spełniających wymagania techniczno-budowlane, a ochrona sądowa wynikająca z uwzględnienia skargi okaże się iluzoryczna. Dokonanie rozbiórki wszystkich pylonów przed rozpoznaniem skargi spowoduje nieodwracalny skutek, polegający na pozbawieniu spółki możliwości informowania o cenach na operującej stacji paliw. Na stacji nie ma innych obiektów informujących o cenach, natomiast wprowadzenie jakichkolwiek zmian konstrukcyjnych w innych istniejących obiektach, będzie wymagało uzyskania stosownych projektów i niezbędnych zezwoleń. Powyższe doprowadzi do utrzymywania się stanu bez jakiejkolwiek informacji o cenach w nieprzeciętnie długim okresie. Sporne obiekty nie są jedynie nośnikiem informacji handlowej, ale stanowią wykonanie ustawowo nałożonego obowiązku informacyjnego. Rozbiórka pylonów wyrządzi spółce znaczną szkodę z tego też powodu, że pogorszy pozycję handlową na polu konkurowania z przedsiębiorcami działającymi w bezpośrednim sąsiedztwie (rynku lokalnym). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 3), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. "Trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego, może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob.: postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 788/16, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaś "znaczna szkoda", o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob.: post. NSA z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 39/17, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że wstrzymanie wykonalności aktu następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ogólnikowe wywody strony, dotyczące możliwości zapłaty kary pieniężnej oraz związana z tym groźba zmniejszenia wysokości dochodu spółki nie stanowią, wystarczających przesłanek umożliwiających uznanie, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a tym samym udzielenie jej ochrony tymczasowej. Zauważyć należy, że przedmiotowe pylony, jak sama wskazuje strona we wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji, mają charakter "reklamowy". Zaś w ustawie z dnia 9 maja 2014 r. mowa jest o realizacji obowiązków informacyjnych. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym celem reklamy jest przekazywanie informacji o towarach (usługach) i nakłanianie potencjalnych klientów do ich nabycia. Polega ona głównie na prezentowaniu danego towaru, danej usługi, ewentualnie marki (oznakowania produktu lub producenta), cech jakościowych, użytkowych lub konsumpcyjnych, zalet technicznych, estetycznych lub zdrowotnych, rozwiązań nowoczesnych, modnych czy nawet prowokujących, aby skłonić jak największą liczbę potencjalnych nabywców do zakupu czy też do korzystania z usługi. Jednakże reklama w odróżnieniu od informacji ma na celu kształtowanie popytu na oferowane towary (usługi) poprzez zachęcenie potencjalnych klientów do ich zakupu czy skorzystania z usługi (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 134/14, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotowe pylony niewątpliwie ze względu na swoją kolorystykę i kształt mają taki charakter. W związku z tym skarżąca spółka, na skutek wykonania decyzji, ograniczyć będzie musiała jej zasięg. Nie można jednak przyjąć, że będzie ona tym samym pozbawiona całkowicie możliwości informowania o cenach swoich towarów i usług, w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 9 maja 2014 r. oraz rozporządzenia z dnia 9 grudnia 2015 r. Należy uznać, że spółka nie wykazała w wystarczający sposób grążącego jej niebezpieczeństwa w postaci wymierzenia kary pieniężnej, która w konsekwencji spowoduje pogorszenie sytuacji finansowej spółki, a co za tym idzie będzie stanowić to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zwłaszcza, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości przychodów i wydatków, posiadanych środkach pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Takich danych strona nie przedłożyła. Dodać należy również, odnosząc się do przesłanki trudnych do odwrócenia skutków, że decyzje o nakazie rozbiórki powodują zmiany stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że ich wykonanie zawsze umożliwia udzielnie stronie ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie skarżąca spółka nie wykazała na czym miałyby polegać rzeczone wyżej nieodwracalne skutki, a tym samym nie wykazała okoliczności, które świadczą o zasadności wstrzymania wykonalności decyzji. Poza tym zauważyć należy, że z charakteru obiektów budowlanych objętych w tej sprawie nakazem rozbiórki wynika, że ich ponowne zainstalowanie nie jest niemożliwe (por. postanowienie NSA z dnia 17 sierpnia 2012 r., II OZ 664/12, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Podkreślić należy również, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi. W konsekwencji też ustawodawca, nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – występowania podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględniania skargi na dany akt. Co więcej, sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może choćby wstępnie badać, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadami uzasadniającymi jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności (tak NSA w uchwale z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, Nr 4, poz. 77). Zatem oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanych we wniosku postanowień nie przesądza o merytorycznym stanowisku sądu co do ich legalności (zob. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 19/15, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej spółce ochrony tymczasowej i dlatego też wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.