II SA/Wr 282/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z dnia 09 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 50 zł ( słownie: pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 24 listopada 2009 r. Nr [...] Starosta O. po rozpatrzeniu wniosku J.K., działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty O. z dnia 11 marca 2008 r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw [...] przy ul. O. [...] w J.-L.. Organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem wnioskodawca nie wykazał żadnego interesu prawnego ani faktycznego do uznania go za stronę postępowania administracyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że teren geodezyjny [...] obręb L. jest zlokalizowany w centrum miasta. Na tym terenie skarżący posiada nieruchomość nr [...], [...]. Obowiązujący do 31 grudnia 2003 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu nie przewidywał budowy stacji paliw. Korzystanie z nieruchomości, która oddziałuje na grunt sąsiedni określane jest jako immisja. Stacja paliw kwalifikuje się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Dlatego też nawet osoba fizyczna będąca właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie obiektu, którego funkcjonowanie powoduje uciążliwości dla środowiska może być stroną , którego przedmiotem jest ograniczenie tych uciążliwości. Wytwarzanie przykrych oparów oraz zanieczyszczeń powietrza przez stacje paliw będzie zawsze odczuwalne przez sąsiadów stacji, w tym i przez skarżącego. Opisane okoliczności wskazują, że, skarżący jako właściciel działki nr [...] [...] ma interes prawny w niniejszej sprawie. Ponadto skarżący podnosi, że w rozpatrywanej sprawie punkt odniesienia stanowią przepisy z zakresu prawa o zagospodarowaniu przestrzennym, prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych do tego prawa, a także wymienione w odwołaniu orzeczenia NSA. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia 9 marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia, które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia wznowionego postępowania. Jednakże przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, właściwy organ jest zobowiązany ustalić, czy wznowienie postępowania w danej sprawie jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że w danej sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek negatywnych dopuszczalności wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje, w trybie określonym w art. 149 § 3 k.p.a., decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Przesłankami negatywnymi dopuszczalności wznowienia postępowania są: upływ terminu przedawnienia określonego przepisem art. 148 k.p.a., brak przymiotu strony postępowania oraz złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez osobę niebędącą stroną tego postępowania. W przypadkach, w których kwestia posiadania przez wnioskodawcę, występującego o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wymaga przeprowadzenia szczególnie wnikliwego postępowania dowodowego i wyjaśniającego, właściwy organ bada tę kwestię dopiero w ramach wznowionego postępowania. Taka sytuacja, zdaniem organu odwoławczego, nie zachodzi w niniejszej sprawie. W sprawach regulowanych przepisami ustawy Prawo budowlane dla oznaczenia strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę znajduje zastosowanie art. 28 ust. 2 tej ustawy (jako lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a.) stanowiąc, że stronami w takiej sprawie są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W badanej sprawie istotnym jest fakt, iż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, jak stwierdzono w zaskarżonej decyzji organu I instancji, obejmuje jedynie działkę inwestora. W ocenie Wojewody D. nie ma podstaw do jego rozszerzenia. W odwołaniu, wywodząc swój interes prawny, skarżący zaznaczył, że posiada nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] [...]. Jednakże opisana działka nawet nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem zainwestowania, gdyż jest zlokalizowana w odległości ok. 100 m od projektowanego przedsięwzięcia. Dodatkowo, organ powołał się na dwie ostateczne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. utrzymujące w mocy własne rozstrzygnięcia, którymi odmówiono skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J.-L. ustalające na rzecz inwestora, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W obu przypadkach wskazano na brak przymiotu strony. Skoro skarżący nie posiadał przymiotu strony w tamtych postępowaniach, którego interes prawny ustalono na podstawie art. 28 k.p.a., to tym bardziej nie może skutecznie żądać weryfikacji decyzji w sprawie pozwolenia na jej budowę, bowiem art. 28 Prawa budowlanego zawężą krą podmiotów uprawnionych do występowania w charakterze strony. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący J. K. zarzucił : 1) naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie w warunkach niniejszej sprawy, 2) naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 138 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, 3) naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 7, art. 10 § 1 i art. 35 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie ich postanowień, a także poprzez brak pouczenia o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia w wyznaczonym terminie i przez przekroczenie terminu do załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, 4) niezgodność z tezami uchwał VI SA 20/95 i VI SA 13/95 oraz wyrokiem z dnia 12 stycznia 1999 r. sygn. akt IV SA 6/97 Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec wskazanych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, działający z up. Wojewody D. radca wojewody, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem podjęte w niniejszej sprawie decyzje, Sąd uznał, że skarga J.K. zasługiwała na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do uchylenia tych decyzji. Należy podkreślić, że do uchylenia decyzji administracyjnej z powodu naruszenia przepisów postępowania koniecznym jest stwierdzenie, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie składu orzekającego taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Należy wskazać, że kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty O. z dnia 11 marca 2009 r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę stacji paliw [...] przy ul. O.[...] w J.-L. na rzecz A. Sp. z o.o. Podstawą zaś ich wydania jest przepis art. 149 § 3 k.p.a.( w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zakwestionowanej decyzji), zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a.. Natomiast, jeśli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda, na podstawie § 3 art. 149 k.p.a., decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Należy przy tym wskazać na stanowisko prezentowane w doktrynie, a które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w toku którego można wyróżnić trzy stadia: 1) stadium wszczęcia postępowania, 2) stadium rozpoznania, 3) stadium rozstrzygnięcia. "Przedmiotem stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie dopuszczalności tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. (...) Niedopuszczalność postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i przyczyn podmiotowych. (...) Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych wystąpi, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, która w sprawie nie ma interesu prawnego. Przepisy prawa procesowego zasadę skargowości opierają na prawie strony do żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, jako prawie domagania się ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, ale wydaną w postępowaniu dotkniętym ciężkim kwalifikowanym, naruszeniem przepisów procesowych. Ustalenie legitymacji do złożenia tego żądania, w przypadku gdy jednostka powołuje się na naruszenie jej interesu prawnego, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, było przedmiotem ustalenia w toku rozpoznania (w drugim stadium postępowania w sprawie wznowienia postępowania). W stadium wstępnym niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych była wyprowadzana w przypadku, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powoływała się na własny interes prawny, a na obiektywne naruszenie porządku prawnego. (...) W stadium wszczęcia postępowania organ badał spełnienie wymogów formalnych podania, stosując przepisy o podaniach i konsekwencjach braków oraz bada zachowanie terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.). Dokonane ustalenia w stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) były podstawą do wydania: 1) postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Postanowienie to stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do podstaw wznowienia postępowania, a następnie w razie ustalenia wystąpienia jednej z podstaw, do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną (art. 149 § 2 k.p.a.); 2) decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co ma podstawy w ustaleniu niedopuszczalności wznowienia postępowania lub uchybienia terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)." (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, t. 9, Warszawa 2010, s. 258-259). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że J. K. pismem z dnia 22 października 2009 r.( data wpływu do organu) wystąpił do Starosty O. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty O. z dnia 11 marca 2008 r. nr [...], podnosząc, że bez własnej winy nie brał udziału w wyżej wymienionym postępowaniu. Wnioskodawca podniósł m.in., że jest właścicielem działki nr [...], a inwestycja określona wskazaną decyzją o pozwoleniu na budowę ingeruje w jego własność. Stąd skarżący wywiódł, powołując się na wskazane w piśmie uzupełniającym z dnia 18 listopada 2009 r. orzecznictwo sądowe, że ma interes prawny, a tym samym i legitymację do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Nr [...]. Jak wynika z uzasadnień badanych decyzji, podstawą odmowy wznowienia postępowania jest brak przymiotu strony J.K. w postępowaniu o ustalenie na rzecz A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę. Trzeba przy tym zauważyć, że w dniu 24 listopada 2009 r. r. została wydana decyzja w pierwszej instancji, bez wydania jednak postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a do którego podstawę daje - zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. – postanowienie o wszczęciu postępowania. To zaś stanowi naruszenie wyżej wymienionych przepisów procedury administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie odmowa wznowienia postępowania, a więc wydanie decyzji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., mogło mieć miejsce w wypadku, gdy wznowienie postępowania było niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, tzn. gdy z podaniem wystąpiła osoba nie będąca stroną postępowania zakończonego decyzją, co do której wznowienia postępowania żąda, jednakże inna jest sytuacja, gdy z wnioskiem o wznowienie postępowania występuje osoba na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która twierdzi że ma (i miała) interes prawny w postępowaniu zwyczajnym zakończonym decyzją z dnia 11 marca 2009 r. Nr [...] Starosty O.. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Sąd podziela w pełni stanowisko, że "w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a." (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06, publ. LEX nr 510752). "W przypadku gdy podanie o wznowienie postępowania administracyjnego oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., decyzja o odmowie wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. nie może opierać się na ocenie czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną." (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 339/08, publ. LEX nr 526510). Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot, który nie uważa się za stronę albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub termin z art. 148 k.p.a. nie został zachowany skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07, publ. LEX nr 484887). Biorąc powyższe pod uwagę, należało stwierdzić, że w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie, jako podstawy wznowienia, przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. badanie, czy podmiot występujący z podaniem ma przymiot strony winno było nastąpić łącznie z badaniem zaistnienia określonej w wyżej wymienionym przepisie przesłanki, zgodnie z regułami prawa procesowego, a więc w toku wznowionego postępowania. Odmawiając, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wznowienia postępowania z powodu braku przymiotu strony - w sytuacji kiedy wskazano jako podstawę wznowienia przesłankę z pkt 4 art. 145 § 1 k.p.a. - organy naruszyły dyspozycję art. 149 § 3, a także § 1 i 2 tego artykułu oraz art. 151 k.p.a.. Naruszenie to zaś mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni koniecznym uchylenie kontrolowanych przez Sąd decyzji (zob. także wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 218/06; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. II OSK 1778/06; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1753/08; wyrok NSA z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1214/08). Podzielając pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 9 marca 2010 r. (sygn. akt II GSK 441/09), skład orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że "we wstępnej fazie postępowania obejmującej badanie dopuszczalności wznowienia, powinnością organu było zbadanie wyłącznie, czy podanie o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przyczyn wznowienia określonych w art. 145 lub 145a k.p.a. oraz czy w świetle twierdzeń zawartych w podaniu jest oczywiste, że osoba wnosząca podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a także czy został zachowany termin do wniesienia podania określony w art. 148 § 1 i 145a § 2 k.p.a. Tylko gdy z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wynika, że brak jest ustawowej przyczyny wznowienia lub gdy oczywiste jest, że osoba wnosząca podanie nie ma przymiotu strony albo termin do złożenia podania nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym przypadku organ musi wznowić postępowanie w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je co do przyczyn wznowienia oraz wyjaśnić i ocenić czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, a także przeprowadzić postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie w tym kolejnym etapie, że z podaniem wystąpił podmiot nieposiadający przymiotu strony albo że nie zachodzi ustawowa przyczyna wznowienia lub nie został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie skutkuje, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmową uchylenia decyzji dotychczasowej". W przypadku wskazania w podaniu o wznowienie, jako podstawy wznowienia przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. badanie, czy podmiot występujący z podaniem ma przymiot strony, winno nastąpić łącznie z badaniem zaistnienia określonej w tym przepisie przyczyny wznowienia zgodnie z regułami prawa procesowego, a więc w toku wznowionego postępowania (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2007 r., II OSK 218/06, LEX nr 341257). We wniosku o wznowienie postępowania skarżący wywiódł swój przymiot strony z faktu, że postępowanie dotyczy inwestycji, ,która oddziałuje na działkę skarżącego. W związku z tak sformułowanym wnioskiem zachodziła potrzeba zbadania przymiotu strony i legitymacji do żądania wznowienia postępowania na podstawie akt sprawy, a to wymagało wznowienia postępowania w celu dokonania oceny, czy wskazywana podstawa występuje. Zbadanie zaś, czy J. K. ma przymiot strony i legitymację do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 11 marca 2009 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, wymagało ustalenia, czy planowana inwestycja rzeczywiście będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego. Zbadanie powyższych okoliczności powinno być dokonane po wznowieniu postępowania, a więc w toku wznowionego postępowania, zgodnie z regułami prawa procesowego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.