II SA/Wr 367/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skarg D. S. i R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...], wydanym po rozpatrzeniu wniosku D. i R. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzającej w całości nieważność decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości S., oznaczonej w ewidencji gruntów wsi S. jako działka nr 118 o powierzchni 0,83 ha, na działki oznaczone numerami 118/1, 118/2, 118/3, 118/4,118/5,118/6, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stosując przepis art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowiło odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji własnej Nr [...] z dnia [...]r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło m.in., że w przedmiotowym wniosku weryfikacyjnym skierowanym do organu w dniu 29 grudnia 2014r. D. i R. S. podnieśli, iż Kolegium uznało, że zatwierdzenie projektu podziału działki nr 118 nastąpiło z naruszeniem postanowień planu miejscowego oraz art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niezgodność podziału z postanowieniami planu zagospodarowania polega na wydzieleniu działki o nr 118/2 oraz działki nr 118/3, których powierzchnie są mniejszej niż 1000 m2, co naruszyło unormowania § 10 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. w części obrębu S., określającego minimalną wielkość działek pod zabudowę mieszkaniową na 1000 m2. Jednocześnie Kolegium uznało, iż jest to rażące naruszenie prawa, co stanowi jedną z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji. Kolejny powód do stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium upatruje w wydzieleniu z części działki nr 118 nieobjętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działek o numerach 118/4 i 118/5 w celu polepszenia funkcjonalności działek nr 118/2 i 118/3. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium stwierdziło, iż naruszony został art. 98 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, z którego, zdaniem organu II instancji wynika, że nieruchomością sąsiednią wobec nieruchomości dzielonej jest nieruchomość stanowiąca odrębny od nieruchomości dzielonej przedmiot własności, a także działki stanowiące własność tego samego właściciela, jednak pod warunkiem, że są dla nich prowadzone odrębne księgi wieczyste. W ocenie wnioskodawców nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. "Rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa" i utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne przywołane we wniosku. Następnie Kolegium szczegółowo opisało argumentację zastosowaną w uzasadnieniu wniosku przez D. i R. S.. W dalszej części uzasadnienia Kolegium rozstrzygając wydane w sprawie orzeczenie wskazało, że Wójt Gminy G. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na wniosek właścicieli nieruchomości - R. S. i D. S., pozytywnie zaopiniował projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości S., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu S. jako działka nr 118, o powierzchni 0,8589 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. W dalszej kolejności organ ten w dniu [...] r. decyzją nr [...], zatwierdził projekt podziału w/w działki nr 118 na działki: nr 118/1 o powierzchni 0,0277 ha, nr 118/2 o powierzchni 0,0959 ha, nr 118/3 o powierzchni 0,0962 ha, nr 118/4 o powierzchni 0,0109 ha, nr 118/5 o powierzchni 0,0035 ha oraz nr 118/6 o powierzchni 0,6247 ha, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ ten ustalił D. S. i R. S. opłatę adiacencką w wysokości 4.852,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego podziałem działki nr 118. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w wyniku odwołania D. S. i R. S. od decyzji organu I instancji w przedmiocie ustalenia powyższej opłaty adiacenckiej, uznało za zasadne przeprowadzenie z urzędu postępowania w zakresie zbadania zgodności z prawem decyzji podziałowej z dnia [...] r. nr [...]. Po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy G. opiniującego projekt podziału działki nr 118, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Kolegium stwierdziło w całości nieważność tego postanowienia. Kolegium doszło bowiem do przekonania, że wydanie pozytywnej opinii odnośnie projektowanego podziału działki nr 118 nastąpiło z naruszeniem postanowień planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. w części obrębu S., jak również art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm.). Po rozpatrzeniu wniosku D. S. i R. S. z dnia 4 października 2013 r. oraz wniosku A. S. z dnia 7 października 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej w/w postanowieniem Kolegium z dnia [...] r. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wydało postanowienie z dnia [...] r. nr [...], którym utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r. nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium orzekło o stwierdzeniu nieważność decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości S., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu S. jako działka nr 118 o powierzchni 0,8589 ha, na działki oznaczone numerami: 118/1, 118/2, 118/3, 118/4, 118/5 i 118/6. Decyzja powyższa stała się ostateczna. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., Wójt Gminy G., reprezentujący Gminę G., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] r. nr [...], orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającej projekt podziału działki nr 118 w obrębie S.. W wyniku rozpatrzenia wniosku Wójta Gminy G., Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r. [...], a następnie po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...]r. Wójta Gminy G. - decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymało w mocy powyższą decyzję z dnia [...]. Kolegium zwróciło też uwagę, że istotną w sprawie okolicznością jest to, iż pismem z dnia 15 lipca 2014 r. Wójt Gminy G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Kolegium nr [...] z dnia [...] r. W wyniku rozpatrzenia tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 567/14 oddalił skargę. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 22 listopada 2014. Jednocześnie Kolegium wskazało na uchwałę, podjętą w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OPS 6/09 z dnia 7 grudnia 2009 r. W tezie tej uchwały Sąd stwierdził, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione poprzez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (wg aktualnego stanu prawnego - poprzez wydanie postanowienia na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Również w wyroku z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1087/11 (LEX nr 1234059), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalano prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji (postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Z akt sprawy wynika, że Kolegium nie dysponowało uzasadnieniem wymienionego wyroku Wojewódzkiego sądu Administracyjnego we Wrocławiu (Sąd nie sporządził uzasadnienia wyroku), zatem w ocenie Kolegium- koniecznym było porównanie treści zarzutów zawartych w skardze z dnia 15 lipca 2014 r., złożonej przez Wójta Gminy G., z treścią zarzutów znajdujących się we wniosku z dnia 29 grudnia 2014 r. D. i R. S.. Kolegium uznało, że z analizy tych zarzutów wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż są one tożsame. Również we wniosku z dnia 29 grudnia 2014 r. D. i R. S. zarzucają Kolegium, iż w decyzji z dnia [...] r. organ ten błędnie stwierdził rażące naruszenie prawa przez organ I instancji w decyzji podziałowej. Ponadto, podobnie jak w złożonej skardze, również we wniosku z dnia 29 grudnia 2014 r. zawarty jest zarzut, iż Kolegium błędnie uznało, że przejście własności działek nr 118/2 i nr 118/4 w oparciu o umowę darowizny z dnia 1 lutego 2012 r. nie może zostać ocenione jako powodujące nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. W zakończeniu uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że w zaistniałych w sprawie okolicznościach zobowiązane było, na podstawie art. 61a k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności swojej decyzji Nr [...] z dnia [...]r. , bowiem z powołanego przepisu wynika że jeżeli żądanie o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Opisane powyżej postanowienie zostało zaskarżone wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym przez D. i R. S.. Wnioskodawcy w treści wniosku odwołując się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia –wyjaśnili, iż kierowane przez nich zarzuty do decyzji Kolegium z dnia [...] r. nie są tożsame z zarzutami formułowanymi do tego rozstrzygnięcia przez Wójta Gminy G.. W sprawie wszczętej na wniosek Wójta Gminy G. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Gminy, jednak z uwagi na brak uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, nie są znane jego motywy. Zdaniem wnioskodawców, istnieje prawdopodobieństwo, że skargę odrzucono z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych, a jeśli Kolegium nie zna uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to nie może twierdzić, że zaistniała tzw. "inna uzasadniona przyczyna", powodująca brak możliwości wszczęcia postępowania. Dodatkowo D. i R. S. zarzucili, że na postanowienie wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. stronie przysługuje zażalenie, o czym stanowi § 2 tego artykułu. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w postanowieniu z dnia [...]r. zawarło pouczenie, że na postanowienie to zażalenie nie przysługuje. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Nr [...] z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...].[...]wydanym na podstawie art. 138§1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie . W jego uzasadnieniu Kolegium przedstawiło w kolejności chronologicznej wszystkie czynności procesowe, w tym orzecznicze podjęte dotychczas w sprawie w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, nadzwyczajnym weryfikacyjnym i sądowoadministracyjnym, a następnie wskazało, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...], zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W przepisie tym znajdują się dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, drugą - zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ponieważ przyczyny te nie zostały w ustawie sprecyzowane, należałoby przez uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. Zgodnie z poglądami doktryny postępowania administracyjnego podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest także stwierdzenie przez organ wstępnie badający żądanie, że sąd administracyjny, rozpatrując skargę na decyzję, której dotyczy żądanie, prawomocnym wyrokiem oddalił skargę oraz, że podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji powołuje się na te okoliczności, które były przedmiotem badania sądu (vide: uchwała NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., w sprawie I OPS 6/2009 - ONSAiWSA 2010/2/18). W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 567/14, oddalił wniesioną przez Wójta Gminy G. skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu poddanego analizie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wyjaśniło, iż nie dysponuje uzasadnieniem powołanego wyroku. Natomiast, wobec jego braku, porównano treść zarzutów zawartych w skardze z dnia 15 lipca 2014 r., złożonej przez Wójta Gminy G., z treścią zarzutów sformułowanych we wniosku z dnia 29 grudnia 2014 r. przez D. i R. S.. Ich analiza wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, iż są one tożsame. Podobnie jak w skardze Wójta Gminy G., D. i R. S. zarzucają Kolegium, iż w decyzji z dnia [...] r. organ ten błędnie stwierdził, że decyzja podziałowa organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto Kolegium błędnie uznało, że przeniesienie - w drodze darowizny - własności działek nr 118/2 i nr 118/4 nie może zostać ocenione jako powodujące nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. Kolegium podkreśliło przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 567/14, oddalił skargę Wójta Gminy G., a nie - jak twierdzą D. i R. S. - odrzucił skargę. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że Sąd odrzuca skargę, jeśli zachodzą okoliczności wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Między innymi może to dotyczyć skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, albo sytuacji, gdy skarga nie przysługuje. Przy odrzuceniu skargi sąd nie rozpatruje jej co do meritum, bowiem okoliczności nie pozwalają na takie rozpatrzenie. Natomiast oddalenie skargi następuje wówczas, gdy po merytorycznym jej rozpoznaniu sąd dochodzi do wniosku, że nie może jej uwzględnić (art. 151 cyt. ustawy). O odrzuceniu skargi sad orzeka postanowieniem, a o oddaleniu - zawsze wyrokiem. To rozróżnienie ma istotny wpływ na obowiązek sporządzania uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Sporządzanie uzasadnienia tylko na wniosek skarżącego dotyczy bowiem jedynie wyroku oddalającego skargę. Z kolei postanowienie o jej odrzuceniu sąd uzasadnia i doręcza z urzędu (czyli bez konieczności składania wniosku) również wówczas, gdy ogłosił je na rozprawie. W kontekście powyższego, w ocenie Kolegium w składzie orzekającym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...] - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - jest niedopuszczalne z innych uzasadnionych przyczyn niż brak przymiotu strony, wobec czego Kolegium zobowiązane było, na podstawie art. 61a K.p.a. odmówić wszczęcia postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Odnośnie kwestionowanego, zawartego w postanowieniu Kolegium z dnia [...] r., nr [...], pouczenia o braku możliwości wniesienia zażalenia zwrócić należy uwagę, że organem, który rozpoznawał analizowaną sprawę w pierwszej instancji było samorządowe kolegium odwoławcze. Od decyzji tego organu nie przysługują odwołania, a - w sytuacji gdy kolegium działa jako organ nadzorczy - istnieje jedynie możliwość wniesienia - na zasadzie art. 127 § 3 k.p.a. - wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z treścią art. 61a § 2 k.p.a., na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego służy zażalenie. Jednakże, w myśl art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 "Zażalenia", do zażaleń mają zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. I tak przepis art. 127 § 3 k.p.a. stanowi, że od decyzji (postanowienia) wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie (zażalenie), natomiast strona niezadowolona z decyzji (postanowienia) może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten różni się od odwołania tym, że nie ma konstrukcji względnie dewolutywnej, gdyż do jego istoty należy przede wszystkim to, że jest rozpatrywany przez ten sam organ, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, o czym stanowi, jak wskazano wyżej, art. 127 § 3 in fine k.p.a. W świetle opisanego stanu faktycznego i prawnego sprawy orzekający w sprawie skład Kolegium podzielił motywację postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...]. Zgodność z prawem opisanego powyżej postanowienia zakwestionowali D. i R. S. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący –wskazując na przepisy art. 50 § 1, art. 53 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 54 § 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi- wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia (określonego w skardze jako decyzja), natomiast odwołując się do treści art. 153 wskazanej powyżej ustawy, wnieśli o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ. Jednocześnie w petitum skargi D. i R. S. zarzucili zaskarżonemu orzeczeniu : 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik 1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zmianami), poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu stron, 2) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji w decyzji podziałowej, 3) art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] r., pomimo iż, decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność ma charakter trwały. W uzasadnieniu skargi obszernie opisany został przebieg dotychczasowego postępowania w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienia zapadłych rozstrzygnięć, skarżący stwierdzili też, iż "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa", a utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. W decyzji zatwierdzającej projekt podziału działki nr 118 przeoczono zapis § 10 uchwały Rady Gminy G., jednakże skarżący uważają, że uchybienie to może mieć co najwyżej charakter istotny, a nie kwalifikowany. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy obronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Tymczasem, analizując dokonany podział działki nr 118 w S., nie można stwierdzić, aby wywołał on skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Zgodność z ustaleniami planu miejscowego w rozumieniu tego przepisu odnosi się bowiem zarówno do przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. W rozpatrywanej sprawie zarówno działka nr 118/2 o pow. 959 m2, jak i działka nr 118/3 o pow. 962 m2 zostały wydzielone, zgodnie z ich przeznaczeniem, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną a powierzchnie, pomimo, iż są mniejsze niż zakłada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie stanowią najmniejszego problemu w ich prawidłowym zagospodarowaniu. Zatem uznanie, iż zatwierdzenie takiego podziału rażąco narusza przepisy prawa budzi wątpliwości skarżących. Z uzasadnienia skargi wynika również, że skarżący nie godzą się ze stanowiskiem Kolegium, według którego w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 156 § 2 k.p.a., bowiem przejście własności działek nr 118/2 i nr 118/4 na rzecz A. S. w oparciu o umowę darowizny z dnia 1 lutego 2012 r. nie może zostać ocenione jako powodujące nieodwracalne skutki prawne. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1143/11, strony wyjaśniają, że odwrócenie skutku objętego normami prawa cywilnego nie mieści się w ustawowo określonych kompetencjach organu administracji. Jeżeli więc cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny. Tak też przyjął Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 28 maja 1992 r., sygn. akt III AZP 4/94, (OSNCP 1992, Nr 12, poz. 211), a teza ta jest przyjęta i konsekwentnie kontynuowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podobną tezę w swoim wyroku z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 428/11, wysunął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który uznał, że z nieodwracalnością skutków prawnych mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ administracji we własnym zakresie nie może usunąć skutków prawnych decyzji z uwagi na brak przepisów dających organowi podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności cofających, znoszących lub odwracających skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności. Jeżeli natomiast dany organ administracji nie posiada kompetencji do cofnięcia skutku decyzji badanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, taka decyzja wywołuje nieodwracalny skutek prawny w zakresie prawa administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia skargi D. i R. S. zarzucili, że decyzja Kolegium, stwierdzająca w całości nieważność decyzji organu 1 instancji, wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można bowiem uznać, że naruszenie prawa przez organ I instancji było "rażące". Ponadto dodatkowym- w ocenie skarżących- istotnym skutkiem podjętej przez Kolegium decyzji jest naruszenie prawa własności właścicieli powstałych po podziale działek. A. S. nabyła w drodze darowizny prawo własności dwóch działek, a umowę sporządzono w formie aktu notarialnego z wpisem do ksiąg wieczystych. Kolegium błędnie twierdzi, iż w tym przypadku nie miał zastosowania art. 156 § 2 k.p.a., bowiem przejście własności działek w oparciu o umowę darowizny, nie może zostać ocenione jako powodujące nieodwracalne skutki prawne. Okoliczności, które zaszły w związku z zatwierdzeniem podziału działki nr 118, są nieodwracalne. Ponadto Gmina G. przejęła z mocy prawa działkę nr 118/1 i prawo własności Gminy zostało ujawnione w księgach wieczystych. Prawo to objęte jest działaniem rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Nabycie nieruchomości przez Gminę G. miało charakter odpłatny, bowiem D. i R. S. wypłacone zostało stosowne odszkodowanie, o którym mowa w art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W kontekście omawianej sprawy nastąpił nieodwracalny -zdaniem skarżących - skutek prawny, ponieważ administracja nie dysponuje instrumentami do tego, aby tego rodzaju skutek odwrócić. Wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy G. zatwierdzającej podział działki nr 118 w obrębie S., jest niemożliwa do wykonania. Przywrócenie stanu sprzed zatwierdzenia podziału jest niewykonalne, co stanowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Wójt Gminy G. nie znalazł podstawy prawnej dającej mu legitymację do unieważnienia aktu notarialnego, co z kolei powoduje brak możliwości przywrócenia stanu pierwotnego w operacie ewidencji gruntów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G. oraz w księgach wieczystych. W końcowej części skargi wyrażono pogląd, że uchylenie decyzji podziałowej odbędzie się ze szkodą zarówno dla D. i R. S., dla ich córki - A. S., a także dla Gminy G.. Natomiast pozostawienie decyzji podziałowej w obrocie prawnym będzie bez wątpienia mniejszym złem, niż jej uchylenie. Prawo ma bowiem chronić obywatela, a nie działać na jego szkodę. W niniejszym przypadku wydana z naruszeniem prawa decyzja Wójta Gminy G. jest zgodna z wnioskiem właścicieli nieruchomości i nie narusza praw osób trzecich, natomiast jej uchylenie, mające na celu ochronę przepisów prawa, narusza tym samym prawo własności stron postępowania i działa na ich niekorzyść. W odpowiedzi na skargę doręczonej Sądowi w dniu 25 maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi . Uzasadniając ten wniosek Kolegium przedstawiło obszerną argumentacje, zbieżną z powołaną wcześniej w uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. (Nr [...]). Dodatkowo Kolegium wskazało w odpowiedzi na skargę, że zarzuty sformułowane w skardze przez D. i R. S. w całości odnoszą się do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. Nr [...], a nie do zaskarżonego postanowienia z dni [...]r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne : Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w odniesieniu do wniosku o dokonanie nadzwyczajnej weryfikacji –poprzez stwierdzenie nieważności-decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. (Nr [...]), stwierdzającej w całości nieważność decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...]r. (Nr [...]) zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości S., oznaczonej w ewidencji gruntów wsi S. jako działka nr 118, o powierzchni 0,83 ha. Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...]r. o odmowie wszczęcia postępowania stanowił przepis art. 61 a § 1 k.p.a., który wszedł w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu, na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. Wcześniej przepis art. 157 § 3 k.p.a., w wersji obowiązującej do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. W związku z uchyleniem art. 157 § 3 k.p.a., w doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że do postępowania nieważnościowego w kwestii odmowy wszczęcia tego postępowania mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w tym art. 61 a k.p.a. (vide: Małgorzata Jaśkowska - Komentarz aktualizowany do art. 157 k.p.a. LEX/el. 2012; Alicja Plucińska-Filipowicz - Komentarz do zmiany art. 157 k.p.a. LEX/el. 2011; W. Chróścielewski - Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r., ZNSA 2011, nr 4, s. 15). Należy tym samym podzielić stanowisko organu, że odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego następuje obecnie na podstawie art. 61 a k.p.a. w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest wydawane, z przyczyn o charakterze formalnym (procesowym), które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Z niedopuszczalnością z przyczyn przedmiotowych mamy do czynienia wówczas, gdy np. przepisy szczególne wyłączają ten tryb postępowania, decyzja której dotyczy wniosek nie obowiązuje już w obrocie prawnym lub gdy żądanie dotyczy innego aktu niż decyzja lub postanowienie. Natomiast niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych występuje w sytuacji, gdy wniesienie żądania przez dany podmiot nie może wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania, gdy np. z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła osoba, która nie jest stroną lub nie ma zdolności do czynności prawnych. Zatem wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. W przypadku zaś ich braku organ (według stanu prawnego obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie) winien wydać na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. postanowienie odmawiające wszczęcia takiego postępowania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ przed wszczęciem takiego postępowania zobowiązany jest zatem ustalić, czy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż decyzja ta stanowi element przedmiotowy postępowania o stwierdzenie nieważności (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2013r., sygn. akt II SA/Wa 1646/12, Lex nr 1274672). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania nieważnościowego objętego wnioskiem skarżących i zostały w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego prawidłowo wskazane i omówione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w obu składach orzekających. Należy zwrócić uwagę, że zakaz wszczęcia przez organy administracji nadzwyczajnego postępowania administracyjnego (w tym postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności) w stosunku do decyzji lub postanowienia, na które uprzednio została skutecznie złożona skarga do sądu administracyjnego - zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie - wywodzony jest na podstawie art. 56 p.p.s.a. Przyjmuje się, że ratio legis tego przepisu wskazuje, iż zmierza on do uniknięcia kumulacji dwóch trybów rozpatrywania sprawy (administracyjnego i sądowoadminstracyjnego), gdyż każde rozstrzygnięcie merytoryczne dokonane przez organ administracji w trybie nadzwyczajnym prowadziłoby do zbędnego mnożenia postępowań i mogłoby spowodować niepożądane komplikacje i zbędne wydłużenie postępowań. Zakaz prowadzenia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w sprawie, w której została uprzednio złożona skarga do sądu administracyjnego uzasadniają zatem zarówno względy ekonomii postępowania organów państwowych, jak i ochrona autorytetu ich orzeczeń, które nie zezwalają na dopuszczenie możliwości zajmowania się tą samą sprawą oraz na wydanie rozbieżnych orzeczeń przez organ administracji publicznej i sąd administracyjny. W konsekwencji, powszechnie przyjmuje się, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego, mającego na celu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji bądź postanowienia (zob. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2011, s.210-211; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2011 r., 1 SA/Bk 207/11, LEX nr 1084080; wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 grudnia 2010 r" I SA/Ke 587/10, LEX nr 749041; por. także: postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2011 r., II OSK 185/11, LEX nr 1071192; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2010 r., I SA/Wr 844/10. LEX nr 751308; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 lipca 2010 r" I SA/Ol 354/10, LEX nr 673417; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2010 r., II SA/GI 794/09, LEX nr 554128). W uznaniu Sądu istotne też jest, że stosownie do treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Każde orzeczenie sądu ma indywidualną skuteczność, która zależy od tego, w jaki sposób rozstrzyga ono o losach zaskarżonego aktu administracyjnego. Wyrok oddalający skargę na decyzję administracyjną oznacza, że zaskarżona decyzja zostaje mocą tego orzeczenia utrzymana w mocy, jako zgodna z prawem. Sąd oddala skargę, jeżeli decyzja nie naruszała prawa w zakresie określonym art. 145 tejże ustawy. Zatem istotną treścią wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną jest ustalenie, że decyzja nie była prawnie wadliwa z punktu widzenia kryteriów zgodności z prawem, określonych w art. 145 ustawy (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Tadeusza Wosia, wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 513 i n.). Dodać dalej należy, że decyzja administracyjna na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna i po wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została już ona mocą orzeczenia sadowego uznana za niewadliwą. Stąd też prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji, mającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wewnątrzadministracyjnego, możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pamiętać przy tym należy, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Powyższe stanowisko jest już ugruntowane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 468/07 (LEX 505294) wyjaśnił, że "Podmioty wymienione w art. 170 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Tak więc sformułowany w powołanym przepisie pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego statuujący jego moc erga omnes wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zostać podjęta inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego wskazać należy na treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, w którym wyrażono stanowisko, że "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wówczas gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wstępnie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowe czyniące jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a". Oznacza to, jeżeli dany akt był już oceniony przez Sąd i oddalono skargę, to - co do zasady - zamyka to drogę ponownego postępowania administracyjnego, ale również w zakresie stwierdzenia nieważności co do przedmiotu tego rozstrzygnięcia sądowego. Z tego mianowicie powodu, że sąd administracyjny, badając rozstrzygnięcie organu w postępowaniu zwykłym, sprawdza z urzędu, czy skarżone orzeczenie nie jest dotknięte wadą nieważności (np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Wa 2084/13, Lex nr 1467961). W tak określonych warunkach prawnych należy wyjaśnić, że wskazana w przedmiotowym wniosku weryfikacyjnym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. (Nr [...]), wcześniej opisywana była już przedmiotem oceny w nadzwyczajnym postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności, zainicjonowanym przez Wójta Gminy G. działającego w imieniu Gminy G.. Postępowanie to zostało zakończone prawomocnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...]r. (Nr [...] orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. (Nr [...]), zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, wcześniej opisywanej. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r., powyżej wskazana, była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 22 października 2014r. (sygn. akt SA/Wa 567/14) wydanym po rozpatrzeniu skargi Gminy G., skargę oddalił. Oznacza to, że Sąd nie uwzględniając skargi stwierdził zgodność z prawem decyzji zaskarżonej, a poprzez to niewadliwość - także w aspekcie wad kwalifikowanych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. (Nr [...]), do której odnosiła się decyzja wówczas zaskarżona. Należy przy tym podkreślić przede wszystkim, że z materiału sprawy wynika w sposób oczywisty tożsamość zarzutów formułowanych we wnioskach o stwierdzenie nieważności opisywanej wcześniej decyzji, kierowanych w imieniu Gminy G. i przez skarżących oraz tożsamość zarzutów zamieszczonych w skargach wniesionych przez te podmioty do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, mimo nie tożsamego przedmiotu zaskarżenia. Ta okoliczność nie może jednak -w ocenie Sądu - prowadzić do uznania, że w istniejących w sprawie okolicznościach dopuszczalne jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji Kolegium, wskazanej we wniosku skarżących. Tożsamość zarzutów bowiem uniemożliwiła organowi właściwemu przeprowadzenie przedmiotowego postępowania nadzwyczajnego, gdyż ocena zasadności wniesionego żądania weryfikacyjnego wkraczałaby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej i materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się również sąd administracyjny (np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia, sygn. akt VII SA/Wa 2548/13, Lex nr 1468391). Z tych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. prawidłowo –zdaniem Sądu - stwierdziło, że w sprawie zachodzi przeszkoda przedmiotowa uniemożliwiająca wszczęcie w sposób legalny i ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w przedmiocie objętym wnioskiem weryfikacyjnym D. i R. S. z dnia 29 grudnia 2014r. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak w sentencji.