II SA/Wr 378/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pawłowska, Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Asesor WSA Dominik Dymitruk (spr.), Protokolant: starszy referent Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 11 kwietnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.212.2024.JP w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Dolnośląski (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), zaskarżoną decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r. (nr IF-O.7840.1.212.2024.JP), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 26 kwietnia 2024 r. (nr 855/2024) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i zewnętrzną instalacją gazową, sanitarną oraz elektroenergetyczną przy ul. [...] we W., na działkach nr [...], [...], [...], AR- [...], obręb D. Przedmiotowa decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. (nr 855/2024) Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i zewnętrzną instalacją gazową, sanitarną oraz elektroenergetyczną przy ul. [...] we W., na działkach nr [...], nr [...], nr [...], AR-[...], obręb D. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r. (nr IF-O.7840.1.212.2024.JP), organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że sporna inwestycja budowlana jest zgodna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a w szczególności przepisami prawa miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, i na tej podstawie organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego w formie willi miejskiej z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i zewnętrzną instalacją gazową, sanitarną oraz elektroenergetyczną przy ul. [...] we W., na działkach nr [...], [...], [...], AR-[...], obręb D. Na terenie objętym planowanym zamierzeniem budowlanym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty na podstawie uchwały Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic [...], [...], [...] i [...] we W. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2020 r., poz. [...], dalej: m.p.z.p.). Teren, na którym ma być zlokalizowany planowany budynek mieszkalny, jest oznaczony symbolem [...]MN-MW. Zgodnie z § 33 ust. 1 m.p.z.p., dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]MN-MW ustala się następujące przeznaczenie: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna 2) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, 3) mieszkania towarzyszące, 4) usługi towarzyszące, 5) handel detaliczny małopowierzchniowy A, 6) obiekty do parkowania, 7) obiekty infrastruktury technicznej. Dalsze, szczegółowe warunki zagospodarowania zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, w konkluzji którego Wojewoda przyjął, że planowane zamierzenie budowlane jest zgodne z przeznaczeniem terenu. W tym zakresie wyjaśniono, że projekt przewiduje budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego w wydzieleniu wewnętrznym (A). W budynku zaprojektowano 9 mieszkań o powierzchni użytkowej od [...] m2 do [...] m2. Budynek będzie składał się z 3 kondygnacji nadziemnych. Wysokość budynku od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu płaskiego, o spadku 1%, wynosi 10 m, a więc dopuszczanych przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto lokalizacja planowanego budynku nie narusza nieprzekraczalnej linii zabudowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi, że udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej nie może być większy niż 50%. Powierzchnia obszaru [...]MN-MW (dz. nr [...], [...], [...]) wynosi [...] m2, natomiast powierzchnia zabudowy wynosi [...] m2, co stanowi 39,0%. Natomiast powierzchnia wydzielenia (A) tj. dz. nr [...], [...] wynosi [...] m2, a powierzchnia zabudowy projektowanego budynku to [...] m2, co stanowi 50,1 % - przy dopuszczalnej powierzchni zabudowy do 60%. Ponadto wskaźnik intensywności zabudowy dla całkowitej powierzchni inwestycji wynosi 1,22 - przy dopuszczalnym 1,75 natomiast dla wydzielenia wewnętrznego (A) wskaźnik intensywności wynosi 1,9 - przy dopuszczalnym 2,9. W myśl § 33 ust. 2 pkt 10 mpzp, powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 30% powierzchni działki budowlanej, przy czym co najmniej 75% powierzchni terenu biologicznie czynnego musi stanowić powierzchnia terenu z nawierzchnia ziemną urządzoną w sposób zapewniający wegetację lub wody powierzchniowe. Powierzchnia biologicznie czynna dla obszaru [...]MN-MW wynosi [...] m2, co stanowi 45,1% przy wymaganym min. 30% powierzchni działki z czego 75% nawierzchnię ziemną umożliwiającą naturalną wegetację. W wydzieleniu wewnętrznym (A) powierzchnia biologicznie czynna wynosi [...] m2, co stanowi 32,0%, przy min. wynoszącym 20%, a powierzchnia stanowiąca naturalną wegetację wynosi 94% (zob. str. 7-8 projektu budowlanego). Podobną zgodność projektowanej zabudowy z przepisami m.p.z.p. Wojewoda wykazała w przypadku miejsc postojowych dla zabudowy wielorodzinnej oraz w zakresie ochrony i kształtowania środowiska i krajobrazu oraz ochrony przyrody. Wyjaśnił także, że działka posiada dostęp do drogi publicznej od strony ul. [...] (działka nr [...]). Organ odwoławczy wskazał ponadto, że przedłożony projekt budowlany przewiduje zaopatrzenie w wodę z sieci wodociągowej oraz podziemną lokalizację sieci uzbrojenia technicznego. Ścieki sanitarne będą zaś odprowadzane projektowanym przyłączem kanalizacji sanitarnej do istniejącej sieci [...] wzdłuż ul. [...] z budynku zgodnie z otrzymanymi warunkami odbioru ścieków. Wody opadowe będą natomiast odprowadzane z dachu budynku oraz nawierzchni utwardzonych do projektowanych zbiorników bezodpływowych i łącznej pojemności 16 m3. Ze zbiorników, wody opadowe będą wykorzystywane do podlewania trenów zielonych. Wobec tego przedmiotowa inwestycja w zakresie ustalania systemów infrastruktury technicznej zgodna jest z § 13 m.p.z.p. Wskazano także, że przyłącza wodociągowe, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej będą przedmiotem odrębnego opracowania. Następnie organ odwoławczy wskazał, że teren zainwestowania znajduje się na obszarze historycznego układu urbanistycznego dzielnicy D., ujętego w gminnej ewidencji zabytków W., prowadzonej na podstawie zarządzenia nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2014 r. W związku z powyższym obszar ten podlega ochronie konserwatorskiej na mocy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r., poz. 282, ze zm.). Dodatkowo, obszar inwestycji stanowi strefę buforową obiektu nr [...] wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO – [...]. Na tej podstawie, zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm., dalej: p.b.), inwestor uzyskał postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 8 lutego 2024 r., (nr DOZ-OAiK.650.1034.2023.AR), którym uzgodniono projekt budowlany dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. W zakresie wzmiankowanego w odwołaniu zarzuty, że zatwierdzony projekt budowlany zaburzy dotychczasową architekturę osiedla przy ul. [...] i [...], organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m. in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, lecz nie rozpatruje poprawności i celowości poszczególnych rozwiązań i warunków przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są więc dla organu administracji architektoniczno - budowlanej wiążące. Dodatkowo projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został postanowieniem z dnia 8 lutego 2024 r. uzgodniony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięta wskazano m.in., że Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków, poza ogólnymi rozważaniami, nie wskazał, jakie konkretnie walory zabytkowe układu urbanistycznego w rejonie projektowanej zabudowy doznają uszczerbku w sytuacji, gdy ustalenia obowiązującego planu miejscowego nie nakładają żadnych ograniczeń w sposobie zagospodarowania analizowanego obszaru. Dodatkowo argumentowano, że analizując ustalenia planu w szerszym kontekście urbanistycznym, na terenie historycznego układu urbanistycznego w rejonie [...], [...], [...] i [...] zabudowie historycznej towarzyszy również liczna zabudowa współczesna. Ponadto, w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego budynku znajduje się tylko jeden budynek chroniony ustaleniami m.p.z.p., tj. przy ul. [...] 6. Wszystkie pozostałe budynki sąsiednie nie podlegają ochronie konserwatorskiej. W dalszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu planowana inwestycja położona jest w następujących odległościach od granicy z sąsiednimi działkami: 4,5 m od działki nr [...]; 5,18 m od działki nr [...]; 5,18 m od działki nr [...] i 4,5 m od działki nr [...], a także w odległości 11,5 m od działki nr [...] i działki nr [...]. Powyższe parametry spełniają zatem ustalenia określone w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej: r.w.t.). Następnie Wojewoda stwierdził, że z analizy usytuowania projektowanego budynku względem sąsiednich budynków oraz analizy zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego wynika, iż planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w planowanych, ani w istniejących na sąsiednich działkach budynkach zgodnie z § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 r.w.t. Jak wskazano w dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny został zaliczony do niskiej grupy wysokości budynków, wobec tego otrzymał kategorie obiektu - ZL IV (kondygnacje mieszkalne budynku) oraz PM (pozostałe pomieszczenia), a więc klasę odporności "D" (zgodnie z § 212 ust. 2 r.w.t.). Natomiast część podziemna budynku kwalifikuje się do klasy "C" odporności pożarowej (zgodnie z § 212 ust 7 r.w.t,). W myśl § 271 ust. 1 r.w.t. odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 rozporządzenia w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, w przypadku budynków kategorii ZL, być mniejsza niż 8 m. W tym zakresie Wojewoda wyjaśnił, że powyższa regulacja rozporządzenia wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. A contrario, wyznaczone tam odległości nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc, jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości o jakich mowa w tej regulacji nie muszą być zachowane. Natomiast sposób wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego został określony nie tylko w § 235, ale i w § 232 ust. 1, 2, 6 i 7 r.w.t. Zachowanie wymagań określonych w tych regulacjach ma podstawowe znaczenie dla uznania konkretnej konstrukcji za taką właśnie ścianę. Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że zagadnienia dotyczące ochrony przeciwpożarowej są opisane w rozdziale [...] Bezpieczeństwo pożarowe (zob. str. 71-75 projektu budowlanego). Ponadto w piśmie z dnia 8 kwietnia 2022 r., będącym odpowiedzią na postanowienie organu pierwszej instancji nr 720/2022 z dnia 8 marca 2022 r., inwestor przedłożył opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 18 października 2021 r. oraz dołączył oświadczenie K. B. i M. P. - współwłaścicieli nieruchomości zlokalizowanej na działce nr [...] z dnia 23 marca 2022 r., z informacją, że wymieniono ocieplenie na ścianach ganku na ocieplenie niepalne wykonane z wełny mineralnej ([...]), a także oświadczenie mgr. inż. G. Z. - Kierownika Robót z informacją, że ww. roboty budowlane zostały wykonane. Przedstawiony projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Odległość zewnętrznych ścian projektowanego budynku od obiektu jednorodzinnego przy ul. [...] 7 wynosi 10,16 m, a od budynku jednorodzinnego przy ul. [...] wynosi 8 m i w odległości 6,21 m od ściany ganku (wiatrołapu), będącej po wymianie ocieplenia na ocieplenie niepalne, a więc ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Budynek mieszkalny projektuje się w klasie D odporności pożarowej z elementów nierozprzestrzeniających ognia, zgodnie z zasadami określonymi w § 212 ust. 2 r.w.t. Główną konstrukcję nośną budynku zaprojektowano w klasie R 60 odporności pożarowej, natomiast stropy międzykondygnacyjne w klasie REI 60. Osobną strefą pożarową wydzielono dla części podziemnych, dla których zaprojektowano ściany w klasie R 30, a strop w klasie REI 60 (zob. rys. [...] "Rzut garażu podziemnego str. 263 projektu budowlanego). Wojewoda przyjął także, że do projektu zostały załączone wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Odnosząc się natomiast do podnoszonego w odwołaniu zarzutu, że "zagłębiając całą kondygnację podziemną, zostanie zakłócony obecny układ wodno-hydrologiczny" organ odwoławczy zauważył, że projekt budowlany zawiera m. in. opinię geotechniczną oraz dokumentacją badań podłoża gruntowego określająca warunki gruntowo-wodne podłoża gruntowego dla posadowienia inwestycji polegającej na budowie willi miejskiej przy ul. [...] - sporządzoną przez mgr M. K. - geologa inżynierskiego, z której wynika, iż przedmiotowe zamierzenie budowlane może być zrealizowane na danym terenie. Ponadto w punkcie [...]7.2 projektu budowlanego określono warunki hydrologiczne danego terenu. Dodatkowo w rozdziale [...]9.4 projektu budowlanego potwierdzono, że przyjęta technologia wykonania zabezpieczenia wykopu zapewni brak obniżenia zwierciadła wód gruntowych poza obrysem wykopu. Wobec tego stwierdzono, że wybudowanie kondygnacji podziemnej nie wpłynie na lokalny układ wodno-hydrologiczny. Ponadto, jak wynika z ww. opinii geotechnicznej, dla przedmiotowej inwestycji zostały wykonane 3 otwory badawcze do głębokości 8,0 m ppt i 1 otwór badawczy do głębokości 3,0 m ppt. Wykonano również 1 otwór badawczy wiercony ręcznie za pomocą zestawu ręcznego [...] wewnątrz istniejącego budynku. Łącznie wykonano 34,0 mb wierceń. Po analizie warunków geotechnicznych stwierdzono, że badany obszar charakteryzuje się prostymi warunkami gruntowymi, a obiekt zalicza się do I kategorii geotechnicznej (zob. str. 114-148 projektu budowlanego). Mając jednak na uwadze, że opinia geotechniczna jest wstępnym dokumentem ustalającym jedynie przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazującą kategorie geotechniczną obiektu budowlanego, natomiast ostateczną decyzję dotyczącą kategorii geotechnicznej podejmuje projektant, uznano za konieczne dla tego samego obszaru opracowanie dodatkowo dokumentacji z badań technicznych i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Prezydent W. decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. (WSR- G.6540.52.2020.MR.AW), zatwierdził projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich położenia ternu dla potrzeb budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego w formie willi miejskiej z garażem podziemnym położonej przy ul. [...] we W. (dz. nr [...], [...], [...]) AR [...], obręb D. W ramach tych robót wykonano 3 otwory badawcze do głębokości 15,0 m ppt o łącznym metrażu 45,0 mb. Po analizie warunków geologiczno-inżynierskich stwierdzono, że badany obszar ze względu na posadowienie projektowanego obiektu poniżej zwierciadła wód podziemnych charakteryzuje się złożonymi warunkami gruntowymi, a projektowaną inwestycję należy zaliczyć do II kategorii geotechnicznej (zob. str. 149-213 projektu budowlanego). Dodatkowo, dla obszaru na którym ma być posadowiony wnioskowany budynek wykonano dokumentację geologiczną inżynierską, z której wynika, że na potrzeby inwestycji wykonano 3 otwory badawcze do głębokości 15,0 m ppt o łącznym metrażu 45,0 mb. Po wykonaniu badań w terenie i opracowaniu ww. dokumentacji Prezydent W. decyzję z dnia 11 stycznia 2021 r. (nr WSR-G.6541.61.2020.MR.AW) zatwierdził dokumentację geologiczno-inżynierską, w której po analizie warunków geologiczno-inżynierskich stwierdzono, że badany obszar ze względu na posadowienie projektowanego obiektu poniżej zwierciadła wód podziemnych charakteryzuje się złożonymi warunkami gruntowymi, a projektowaną inwestycję należy zaliczyć do II kategorii geotechnicznej (zob. str. 149-213 projektu budowlanego). Ponadto wreszcie, w punkcie 5.6 dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wskazano, że ze względu na stabilizację zwierciadła wód podziemnych poniżej projektowanego poziomu posadowienia, proponuje się zabezpieczenie wykopu poprzez ściany szczelne lub szczelinowe. Pozwoli to na odwodnienie wykopu pod fundament projektowanego obiektu i ograniczenie zasięgu leja depresji do obszaru inwestycji, jak również nie spowoduje zaburzenia warunków hydrologicznych obszarów sąsiednich (zob. str. 171 projektu budowlanego). Zakres prac uwzględnionych w zatwierdzonym projekcie robót geologicznych i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej jest tożsamy i odnosi się do tego samego obszaru. Wojewoda podkreślił, że Prezydent W., jako organ właściwy do zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, nie znalazł podstaw do odmowy jej zatwierdzenia, to tym samym brak jest podstaw do kwestionowania opracowań wchodzących w skład tej dokumentacji. Ponadto, posiłkując się orzecznictwem sądowym, należy uznać, że zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463) kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych. Tak więc o zaliczeniu danego obiektu budowlanego do określonej kategorii geotechnicznej decyduje zatem projektant budynku. Z kolei do zadań organu administracji architektoniczno-budowlanej należy jedynie sprawdzenia, czy dołączono do projektu budowlanego opinię geotechniczną, do jakiej kategorii zaliczono dany obiekt budowlany (zob. § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia) oraz czy nie zachodzi konieczność dołączenia dodatkowej informacji o której jest mowa w § 7 ust. 2 oraz 3 przywołanego rozporządzenia. Tym samym, co do zasady, do organów nie należy ocena merytoryczna takiej opinii. Ponadto, odnosząc się do argumentów, iż "wykonywanie posadowienia budynku znacznie niżej niż wszystkich pozostałych, zważywszy dodatkowo na bardzo gęstą zabudowę i wahające się poziomy wód gruntowych, doprowadzi do powstawania osiadań zabudowy i występowania zniszczeń istniejących budynków" Wojewoda wyjaśnił, że w projekcie budowlanym w punkcie [...]10.1 wyznaczono zasięg stref oddziaływania projektowanego wykopu, z które wynika, że w strefie tej nie znajdują się żadne z sąsiednich budynków, a ich przewidywane przemieszczenia związane z realizacją inwestycji są zerowe. Ponadto w punkcie [...]8.11 wskazano, że projektowany obiekt nie wymaga monitorowania wpływu na budynki sąsiednie, z uwagi na to, że znajdują się one poza obszarem oddziaływania wykopu głębokiego wyznaczonego zgodnie z instrukcją ITB. Tym samym uznano, że planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla obiektów sąsiednich. Okoliczność taką potwierdza zresztą dokumentacja geologiczno-inżynierska. W skardze na powyższą decyzję wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu G. R. (dalej: skarżąca) podniosła, że organ odwoławczy przedstawił błędną opinię dotyczącą spełnienia przepisów przeciwpożarowych, gdyż na piętrze bezpośrednio w licu ścian zewnętrznych ganka jest kolejna kondygnacja w zupełnie innej technologii - oranżeria o konstrukcji stalowo-szklanej, gdzie przeszklenia stanowią zasadniczą powierzchnię ścian jak i zadaszenie kondygnacji. Dodatkowo zarzuciła, że wątpliwości budzą zapisy w projekcie budowlanym i w decyzji Wojewody o braku konieczności monitorowania wpływu na budynki sąsiednie, gdyż strefa oddziaływania głębokiego wykopu wyliczona w projekcie budowlanym praktycznie zahacza o ściany domu przy ul. [...] Wskazała także, że zatwierdzony projekt budowlany zaburzy dotychczasową architekturę osiedla przy ul. [...] i [...]. Zwróciła ponadto uwagę na wątpliwości co do dokonanej zmiany m.p.z.p. skutkującą dopuszczenie zabudowy wielorodzinnej o rozmiarach kilkukrotnie przewyższających istniejącą zabudowę jednorodzinną. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Swoje stanowisko podtrzymała i uzupełniła następnie w pismach procesowych z dnia: 23 grudnia 2025 r., 2 lutego 2026 r., 13 marca 2026 r., 4 kwietnia 2026 r. i 7 kwietnia 2026 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Wyjaśnił dodatkowo, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci inwestycji złożyli także stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy techniczne w myśl art. 20 ust. 4 p.b. Ponadto, inwestor przedłożył opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 18 października 2021 r. oraz dołączył oświadczenie K. B. i M. P. - współwłaścicieli nieruchomości zlokalizowanej na działce rur [...] z dnia 23 marca 2022 r., z informacją, że wymieniono ocieplenie na ścianach ganku na ocieplenie niepalne - wykonane z wełny mineralnej ([...]), a także oświadczenie mgr. inż. G. Z. - Kierownika Robót z informacją, że ww. roboty budowlane zostały wykonane. Natomiast skarżąca nie przedłożyła żadnej ekspertyzy, która potwierdzałaby jej stanowisko w sprawie. Wojewoda, w ślad za orzecznictwem sądowym, wskazał także, że nie można wykluczyć możliwości uzyskania ściany oddzielenia przeciwpożarowego także w inny sposób niż przez wypełnienie luksferami lub cegłą szklaną, a więc np. szkłem o wymaganej odporności ogniowej i w odpowiedniej ramie. W kontekście możliwości uzyskania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w przypadku zastosowania "innego przeszklenia", nie bez znaczenia jest, czy zastosowane wypełnienie posiada cechy przezroczystości, przejrzystości, dając możliwość obserwacji terenu na zewnątrz budynku i do jego wnętrza. Istotne jest więc czy posiada ono cechy okna i czy w istocie taką też pełni funkcję. W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2025 r. uczestnik postępowania M. J. (dalej: inwestor) wniósł o oddalenie skargi, oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zaś w razie uwzględnienia tego wniosku od złożenia przez skarżącą kaucji w wysokości 500 000 zł, a także zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że projekt budowlany jest zgodny z m.p.z.p. i został uprzednio uzgodniony z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Nie istnieją zatem podstawy do przyjęcia, by przedstawiona w projekcie koncepcja architektoniczna nie harmonizowała z architekturą historyczną w tym rejonie ze względu na założenia projektowe dotyczące proporcji i formy bryły oraz ilości kondygnacji, ponieważ spełnia wymogi zawarte w m.p.z.p. Zwrócił uwagę, że choć projektowany obiekt zlokalizowany jest na obszarze historycznego układu urbanistycznego dzielnicy D., ujętego w gminnej ewidencji zabytków W., to w jego obrębie znajdują się zarówno budynki zabytkowe, jak i współczesne. Jednocześnie inwestycja uzyskała odpowiednie uzgodnienia konserwatorskie na etapie projektowania i wpisuje się w zróżnicowane otoczenie. Wskazał również, że projekt budowlany przewiduje odpowiednie rozwiązania techniczne oraz opisuje warunki realizacji robót, które zostaną uwzględnione w projektach wykonawczych i projekcie technologicznym palisady. Określone warunki realizacji (m.in. dopuszczalne przemieszczenia, szczelność) gwarantują brak ingerencji w działki sąsiednie, natomiast dostępne technologie pozwalają na bezpieczne prowadzenie robót. Brak wpływu na lokalny układ wodno-hydrologiczny oraz brak wpływu wykopu/posadowienia na sąsiednią zabudowę zostały potwierdzone w projekcie zagospodarowania terenu - rozdział [...]10 oraz dodatkowo w rozdziale I.[...], a także w opisie do projektu budowlanego, w rozdziale [...]2.17. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niespełnienia przez planowaną inwestycję wymogów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, wskazano, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, projektanci złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 p.b. Inwestor podtrzymał swoje stanowisko w dalszych pismach procesowych z dnia 16 grudnia 2025 r. oraz 25 lutego 2026 r. W piśmie procesowym z dnia 2 stycznia 2026 r. uczestniczka E. H. przyłączyła się do argumentacji zawartej w skardze, wskazując na konieczność szczególnego rozważenia spełnienia obowiązujących przepisów ochrony przeciwpożarowej. Postanowienie z dnia 20 października 2025 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty okazały się usprawiedliwione. Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym. Zaznaczyć trzeba, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo, co stanowiło podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest zobowiązany do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Obowiązek ten pozostaje w ścisłym związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. d p.b., który wymaga, aby projekt uwzględniał usytuowanie projektowanych obiektów budowlanych w nawiązaniu do istniejącej oraz projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Kontrola dokonywana przez organ nie może zatem ograniczać się do analizy projektu w oderwaniu od otoczenia inwestycji, lecz powinna obejmować rzeczywiste uwarunkowania przestrzenne, wynikające również z inwestycji realizowanych na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że na nieruchomości sąsiedniej (działka nr [...]) prowadzone były roboty budowlane na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę nr [...]. Okoliczność ta wymagała od organu uwzględnienia przyjętych tam rozwiązań projektowych przy ocenie zgodności analizowanej inwestycji z przepisami, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Zaniechanie takiej analizy stwarza ryzyko wydania pozwolenia na budowę w oparciu o projekt zagospodarowania terenu, który nie zapewnia zachowania wymaganych odległości pomiędzy zewnętrzną ścianą projektowanego budynku a przebudowaną – na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę – zewnętrzną ścianą budynku na nieruchomości sąsiedniej, co może prowadzić do powstania stanu potencjalnego zagrożenia pożarowego. Należy podkreślić, że obowiązek pogłębionej analizy zabudowy sąsiedniej ujawnił się już na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Organ ten, działając w trybie art. 35 ust. 3 p.b., wezwał bowiem inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie zachowania wymaganych odległości pomiędzy budynkami, w tym budynkiem usytuowanym na działce sąsiedniej nr [...], w związku z koniecznością zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor przedłożył informację projektanta, opartą na projekcie budowlanym dotyczącym remontu, przebudowy i rozbudowy budynku zlokalizowanego na działce nr [...]. Już sama treść tej informacji powinna była skłonić organ do ustalenia zakresu robót budowlanych objętych wskazanym projektem oraz ostatecznym pozwoleniem na budowę, a następnie do ich uwzględnienia przy ocenie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ nie podjął jednak z urzędu czynności zmierzających do zgromadzenia i analizy dokumentacji projektowej dotyczącej tej inwestycji, poprzestając na ogólnikowej informacji projektanta. W konsekwencji pominięto projektowane na działce nr [...] roboty budowlane, które – z uwagi na ich charakter oraz usytuowanie – mogły mieć istotny wpływ na ocenę przyjętych w niniejszej sprawie rozwiązań projektowych, w szczególności w zakresie zachowania wymaganych odległości między budynkami oraz zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego. Powyższe świadczy o tym, że organ dysponował wiedzą o prowadzeniu robót budowlanych na nieruchomości sąsiedniej oraz o ich potencjalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, jednakże nie wyciągnął z tego faktu wymaganych konsekwencji procesowych. Zaniechanie to doprowadziło do niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co pozostaje w sprzeczności z obowiązkami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i miało istotny wpływ na wynik postępowania. Powyższe braki w ustaleniach faktycznych przełożyły się wprost na wadliwą ocenę zgodności projektu z § 232 oraz § 271 r.w.t. Analiza ta powinna była uwzględniać zarówno istniejącą, jak i projektowaną zabudowę na działce sąsiedniej, objętą ostatecznym pozwoleniem na budowę, czego w sprawie zabrakło. Organ odwoławczy przyjął w zaskarżonej decyzji, że cała ściana budynku zwrócona w kierunku projektowanej zabudowy stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Kwalifikacja ta nie znajduje jednak dostatecznego uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz zasad wiedzy technicznej w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego, aby mogła zostać uznana za skuteczną przegrodę ograniczającą rozprzestrzenianie się pożaru, powinna spełniać wymóg ciągłości w całym swoim przebiegu – zarówno w układzie pionowym, jak i poziomym – a także posiadać odpowiednią klasę odporności ogniowej dostosowaną do funkcji i kategorii zagrożenia pożarowego budynku. Tymczasem w analizowanym stanie faktycznym jedynie ściana ganku na poziomie jednej kondygnacji została zaprojektowana jako przegroda o charakterze oddzielenia przeciwpożarowego. Bezpośrednio nad nią znajduje się natomiast oranżeria o konstrukcji szklano-stalowej, której nie przyporządkowano do żadnej kategorii zagrożenia pożarowego ani nie wykazano, aby spełniała wymagania w zakresie odporności ogniowej właściwe dla ścian tego rodzaju. W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, że na całej wysokości elewacji zapewniono ciągłość oddzielenia przeciwpożarowego. Obecność elementu budowlanego o odmiennej charakterystyce konstrukcyjnej, zlokalizowanego bezpośrednio nad analizowaną przegrodą, wymagała przeprowadzenia szczegółowej analizy technicznej w zakresie jego parametrów ogniowych oraz wpływu na skuteczność oddzielenia przeciwpożarowego. Analizy takiej nie przeprowadzono – w szczególności nie oceniono, czy przegroda zewnętrzna oranżerii, wraz z zastosowanym w niej wypełnieniem, może zostać zakwalifikowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Nie bez znaczenia pozostaje, że przedłożona przez inwestora dokumentacja dotycząca inwestycji realizowanej na nieruchomości sąsiedniej nie zawiera informacji odnoszących się do konstrukcji zlokalizowanej nad gankiem, która – z uwagi na swoją formę i usytuowanie – ma znaczenie dla oceny zachowania wymaganych odległości oraz skuteczności oddzielenia przeciwpożarowego na całej wysokości elewacji. Również przedłożona przez inwestora opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych nie obejmuje tej części obiektu, ograniczając się do oceny spełnienia wymagań w zakresie usytuowania budynków wyłącznie w odniesieniu do ganku. Dodatkowo w toku postępowania nie ustalono sposobu ukształtowania oraz przebiegu ściany ganku w relacji do przegrody zewnętrznej oranżerii – w szczególności, czy elementy te stanowią jedną, ciągłą płaszczyznę elewacji, czy też występuje pomiędzy nimi uskok. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny, czy analizowaną przegrodę można traktować jako jednolitą ścianę oddzielenia przeciwpożarowego na całej wysokości budynku, a w konsekwencji – dla prawidłowego ustalenia dopuszczalnych odległości od projektowanej zabudowy. Co do zasady trafne jest stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym uzyskanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego możliwe jest również przy zastosowaniu rozwiązań innych niż tradycyjne wypełnienie luksferami lub cegłą szklaną, w tym z wykorzystaniem przeszkleń o odpowiedniej klasie odporności ogniowej, osadzonych w systemowych ramach spełniających wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 696/20). W realiach niniejszej sprawy brak jest jednak jakichkolwiek ustaleń faktycznych oraz analizy technicznej potwierdzającej, że zastosowana w obrębie oranżerii konstrukcja szklano-stalowa spełnia wskazane wymagania, w szczególności w zakresie odporności ogniowej oraz ciągłości oddzielenia przeciwpożarowego. W świetle powyższego za przedwczesne i nieznajdujące oparcia w kompletnym materiale dowodowym należy uznać stanowisko organu utożsamiające zewnętrzną ścianę ganku z pełnoprawną ścianą oddzielenia przeciwpożarowego obejmującą całą elewację budynku. Stanowisko to prowadzi w konsekwencji do nieuzasadnionego zastosowania przepisów regulujących dopuszczalne odległości między budynkami, które uzależnione są od rzeczywistego spełnienia wymagań w zakresie oddzielenia przeciwpożarowego. Skoro brak jest dostatecznych podstaw do uznania całej ściany za ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, tym samym brak jest podstaw do stosowania odstępstw w zakresie wymaganych odległości od projektowanej zabudowy, które przewidziane są wyłącznie dla przegród spełniających w sposób pełny i nieprzerwany funkcję oddzielenia przeciwpożarowego. Odnosząc się do stanowiska inwestora, zgodnie z którym brak jest podstaw do kwestionowania projektu budowlanego z uwagi na jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, a także z uwagi na ograniczony zakres kompetencji organu w zakresie merytorycznej kontroli przyjętych rozwiązań projektowych, wskazać należy, że argumentacja ta nie może odnieść zamierzonego skutku. Nie ulega wątpliwości, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do dokonywania merytorycznej oceny projektu budowlanego pod kątem zgodności przyjętych rozwiązań z zasadami wiedzy technicznej. Okoliczność ta nie zwalnia go jednak z obowiązku weryfikacji, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu pozostaje zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co wprost wynika z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. W szczególności organ zobowiązany jest do oceny usytuowania projektowanego obiektu w relacji do istniejącej i projektowanej zabudowy na terenach sąsiednich. W niniejszej sprawie obowiązek ten nie został zrealizowany w sposób prawidłowy, albowiem nie dokonano konfrontacji rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z rozwiązaniami wynikającymi z zabudowy nieruchomości sąsiedniej, w tym z zakresem robót objętych ostatecznym pozwoleniem na budowę, do którego realizacji niewątpliwie przystąpiono. Powoływanie się przez inwestora na formalną poprawność projektu oraz kwalifikacje osób uczestniczących w jego sporządzeniu i sprawdzeniu nie może zastąpić wymaganej prawem kontroli zgodności projektu z przepisami w kontekście jego oddziaływania na zabudowę sąsiednią. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły w toku kontrolowanego postępowania pominąć ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro we właściwej procedurze nie doszło do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny sądu w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję organu administracji architektoniczno-budowlanej. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że sąd administracyjny co do zasady nie bada prawidłowości postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ model kontroli takich aktów – w przypadku zamiaru ich podważenia przez podmiot, którego prawa zostały naruszone – wynika z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (por. wyroki NSA z dnia: 28 kwietnia 2022 r., II OSK 1331/19; 2 września 2021 r., II OSK 3096/18; 9 czerwca 2021 r., II OSK 2667/18; 26 marca 2021 r., II OSK 1618/18; 19 stycznia 2021 r., II OSK 2517/20; 15 grudnia 2020 r., II OSK 2107/20; 16 października 2020 r., II OSK 729/18; 23 kwietnia 2020 r., II OSK 2037/19). Oznacza to, że akcentowane w skardze okoliczności związane z brakiem uwzględnienia przez prawodawcę lokalnego uwarunkowań dotyczących historycznej zabudowy w obszarze ulic [...] – [...] powinny skłonić właściciela nieruchomości do podjęcia działania procesowego odpowiadającego charakterowi stwierdzonego naruszenia prawa. Ponadto – jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 442/24 – organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają uprawnień do samodzielnego ustalania, do jakiej kategorii geotechnicznej należy zakwalifikować obiekt budowlany, ani też jakie warunki gruntowe występują na terenie projektowanej inwestycji. W konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń wynikających z przedłożonej przez inwestora szczegółowej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, z której wynika, iż planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla obiektów sąsiednich, w tym również w aspekcie warunków hydrologicznych. Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą bowiem wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1996/22). W dalszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 39 ust. 3 p.b., w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Uzgodnienie dokonywane w tym trybie ma na celu uzyskanie stanowiska profesjonalnego organu ochrony konserwatorskiej w zakresie dopuszczalności robót budowlanych, a jednocześnie wiąże organ w dalszym toku postępowania. Pozytywne rozstrzygnięcie postępowania głównego wymaga zatem zgodności stanowisk obu organów. W rozpatrywanej sprawie – na skutek wniesienia przez inwestora zażalenia na negatywne postanowienie organu konserwatorskiego pierwszej instancji – Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 8 lutego 2024 r. (nr DOZ-OAiK.650.1034.2023.AR) uchylił zaskarżone postanowienie i dokonał uzgodnienia projektu budowlanego. Następnie, wyrokiem z dnia 9 stycznia 2025 r. (sygn. akt VII SA/Wa 775/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił następnie skargę wniesioną na powyższe postanowienie. Tym samym postanowienie to stało się prawomocne i – z uwagi na jego charakter w sprawie o pozwolenie na budowę – wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. W konsekwencji pozostałe zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnione. W konkluzji należy stwierdzić, że prawidłowa ocena zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, dokonywana na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., ujawniła w niniejszej sprawie konieczność dokonania dalszych ustaleń oraz ewentualnych korekt projektowych, które w ocenie Sądu mogą być przeprowadzone w toku postępowania przed organem odwoławczym w oparciu o art. 136 k.p.a. Z uwagi na braki w ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji brak wyczerpującej oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, konieczne było uchylenie decyzji organów obu instancji. Organy naruszyły również art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., nie podejmując wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie gromadząc materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Wydane rozstrzygnięcia miały tym samym charakter przedwczesny, albowiem zostały oparte na niepełnych ustaleniach faktycznych, co uniemożliwiało dokonanie prawidłowej oceny zgodności projektu z obowiązującymi przepisami prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązane będą w pierwszej kolejności uzupełnić ustalenia faktyczne w zakresie niezbędnym do pełnej oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi – stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. W szczególności konieczne będzie dokonanie wszechstronnej analizy uwarunkowań wynikających z istniejącej oraz projektowanej zabudowy na nieruchomości sąsiedniej, w tym weryfikacja zakresu robót budowlanych objętych ostatecznym pozwoleniem na budowę oraz przyjętych w jego ramach rozwiązań projektowych, pod kątem ich znaczenia dla zachowania wymaganych odległości między budynkami z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Organy zobowiązane będą nadto do zapewnienia pełnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w szczególności poprzez odniesienie się do wszystkich istotnych elementów projektu, w tym rozwiązań dotyczących przegrody zewnętrznej oranżerii oraz jej wpływu na ciągłość oddzielenia przeciwpożarowego. Całość ponownego postępowania powinna zostać przeprowadzona w sposób eliminujący dotychczasowe uchybienia, z zachowaniem zasady zupełności materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.