II SA/Wr 545/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 29 marca 2012 r. nr XXVIII/232/12 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru pokopalnianego w rejonie ul. Józefa Kosteckiego w Wałbrzychu oddala skargę. Rada Miejska Wałbrzycha uchwałą z dnia 29 marca 2012 r. Nr XXVIII/232/2012, podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym- zwanej dalej "u.s.g." (t. jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym- zwanej dalej "u.p.z.p." (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) i w związku z uchwałą Rady Miejskiej Wałbrzycha Nr X/58/11 z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru pokopalnianego w rejonie ulic Świętego Józefa - Kosteckiego w Wałbrzychu, po stwierdzeniu, że projekt planu nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Wałbrzycha (uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej Wałbrzycha Nr XI/154/99 z dnia 30 czerwca 1999 r. z późn. zm.), uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru pokopalnianego w rejonie ulic Świętego Józefa - Kosteckiego w Wałbrzychu. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g., wniósł Wojewoda Dolnośląski, który zarzucając istotne naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. zażądał stwierdzenia jej nieważności w całości. Uzasadniając skargę organ nadzoru zaznaczył, że podejmując przedmiotową uchwałę w § 4 ust. 2 Rada wskazała, że w planie ustalono przeważające (podstawowe) przeznaczenie terenów wydzielanych liniami rozgraniczającymi i wyznaczono tereny o jednym, przesądzonym przeznaczeniu podstawowym oraz teren, który jest przeznaczany pod dwie lub więcej funkcji (alternatywnie lub łącznie, wg ustaleń szczegółowych). Dodano, że przeważające przeznaczenie terenu winno stać się w trakcie realizacji ustaleń planu dominującą formą wykorzystania terenu. Organ nadzoru wskazał, że w § 15 przedmiotowej uchwały Rada zawarła ustalenia dla obszaru oznaczonego symbolem AG,ZP i w ustępie 1 tego paragrafu Rada postanowiła, że jest to teren wymagający rekultywacji - z zastrzeżeniem § 7 ust. 6 uchwały - teren istniejącego składowiska kopalnianych odpadów poflotacyjnych przeznaczony do restrukturyzacji i rehabilitacji poprzez zagospodarowanie na cele związane z aktywnością gospodarczą lub/i zielenią urządzoną. W ocenie Wojewody taka regulacja pozwala na trojakie alternatywne przeznaczenie przedmiotowego terenu i w konsekwencji oznacza, że ostateczne rozstrzygnięcie o przeznaczeniu tego terenu zostało pozostawione podmiotom odrębnym od Rady. Wojewoda dodał, że przeznaczenie terenu AG,ZP wobec brzmienia § 4 ust. 2 oraz § 15 ust. 1 nie może zostać uznane jako mieszane. W ocenie organu nadzoru powyższe przeznaczenie stanowiłoby przeznaczenie mieszane, określane również jako wielofunkcyjne, ale w sytuacji, gdyby Rada definiując pojęcie przeznaczenia podstawowego oraz określając w § 15 ust. 1 przeznaczenie podstawowe terenu AG,ZP nie wskazała, że poszczególne funkcje mogą być realizowane alternatywnie. Mieszane przeznaczenie terenów, zdaniem organu nadzoru, występuje w przypadku, gdy na danym obszarze realizowane są wszystkie przeznaczenia określone dla niego jako podstawowe. Wojewoda podkreślił, że uznanie jako zgodnego z prawem dopuszczenia przez Radę alternatywnego przeznaczenie terenów oznaczałoby zaakceptowanie braku stabilności porządku prawnego obowiązującego na terenie Miasta. W związku z powyższym, zdaniem organ nadzoru, przedmiotowa uchwała w zakresie § 4 ust. 2 oraz § 15 i rysunku planu w zakresie terenów AG,ZP została podjęta z istotnym naruszeniem art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Wojewoda zaznaczył, że wprawdzie podniesiony zarzut naruszenia zasad sporządzania planu dotyczy zapisu § 4 ust. 2 uchwały we fragmencie "alternatywnie lub łącznie, wg ustaleń szczegółowych", jednakże stwierdzenie nieważności tylko tego fragmentu powodowałoby zmianę intencji Rady w zakresie znaczenia pojęcia przeznaczenia podstawowego. Dodał, że zarzut naruszenia zasad sporządzania planu odnosi się do § 4 ust. 2 oraz § 15 i rysunku planu w zakresie terenów AG,ZP, niemniej jednak stwierdzenie nieważności § 4 ust. 2 i § 15 oraz rysunku planu w zakresie terenu AG,ZP powodowałoby, że ustalenia niniejszej uchwały obejmowałyby wyłącznie drogę KDZ i KDW, a tym samym brak byłoby możliwości wykonania planu. Z tych względów, w ocenie organu nadzoru, zasadnym jest wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości. Wojewoda dopatrzył się również naruszenia prawa w postanowieniach § 3 ust. 2 oraz w § 15 ust. 8 przedmiotowej uchwały. W pierwszym z nich Rada postanowiła, że Obowiązujące ustalenia na rysunku planu to: przebiegi linii rozgraniczających, przebiegi linii zabudowy, lokalizacje dopuszczanych wjazdów, oznaczenia wydzielonych terenów oraz przebieg granicy obszaru objętego planem. W § 15 ust. 8 Rada wprowadziła z kolei zapis, zgodnie z którym Ustala się obsługę komunikacyjną terenu: od strony ul. Kosteckiego (KDZ) - w miejscu wskazanym na rysunku planu oraz od południa, z terenu działki nr 10/65. Ponadto na rysunku planu oznaczono miejsca, w których będą lokalizowane wjazdy. Organ nadzoru zauważył, że powyższymi zapisami uchwały Rada rozstrzygnęła o dokładnej lokalizacjach zjazdów z nieruchomości przyległych do drogi, a tym samym zdecydowała również o liczbie tych zjazdów i nadto- uznała je za obowiązując ustalenia planu (§ 3 ust. 2 uchwały). Wojewoda wskazał, że droga KDZ (z której zlokalizowano ww. zjazdy) stanowi miejski odcinek drogi powiatowej nr 3397D i jego zdaniem - stanowiąc w powyższym zakresie Rada Miejska przekroczyła upoważnienie do uregulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.), bowiem naruszyła ustawowe prerogatywy zarządcy drogi w zakresie rozstrzygania spraw dotyczących zjazdu z dróg publicznych, które powinny być rozpatrywane wyłącznie na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. z 2007 r., Dz.U. Nr 19, poz. 115 ze zm.) Rada Miejska Wałbrzycha w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi są bezzasadne. Rada wyjaśniła, że teren oznaczony w planie symbolem AG,ZP to w stanie istniejącym należący do firmy Mo-Bruk nieczynny staw osadowy kopalnianych odpadów poflotacyjnych (mułków), otoczony skarpami porośniętymi zielenią. Użytki w granicach tego terenu to w głównej mierze nieużytki (N), tereny przemysłowe (Ba) oraz grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz). Dodała, że zagospodarowanie ustalone w planie - rekultywacja techniczna składowiska mułków - może być zgodnie z planem kontynuowana dwojako: albo poprzez rekultywację biologiczną tego terenu albo cały teren określony w planie jako AG,ZP lub jego część może być wykorzystywany na cele inwestycyjne. Rada zaznaczyła, że w tym drugim przypadku plan dopuszcza sytuowanie w rejonie ul. Kosteckiego obiektów usługowych, w tym wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, obiektów obsługi komunikacji samochodowej - w szczególności parkingów towarzyszących usługom lub np. zespołów garaży albo nieuciążliwych obiektów produkcyjnych, składowych lub/i magazynowych. Dodała, że wszystkie tego rodzaju kategorie użytkowania terenu określono jako "aktywności gospodarcze", przy czym wykluczono lokalizowanie na tym terenie wszelkiego typu zakładów związanych z przetwarzaniem, składowaniem i innymi formami gospodarowania odpadami. Rada wskazała, że istotnym ustaleniem planu jest warunek zachowania wartościowych zespołów zieleni wysokiej i ewentualne wprowadzenie nowych zasadzeń - zieleń w granicach planu pełni rolę izolacyjną osłaniając zabudowę mieszkaniową Sobięcina (leżącą na zachód od obszaru objętego planem) od oddziaływań koksowni "Victoria" funkcjonującej na terenach na południowy-wschód od obszaru objętego planem. Rada podkreśliła, że dokumentacja planu (projekt uchwały wraz z projektem rysunku planu i załącznikami tekstowymi oraz "Prognozą oddziaływania na środowisko") zostały uzgodnione przez Wojewodę Dolnośląskiego postanowieniem Nr 438/Wb/11 z dnia 30 listopada 2011 r. Rada zauważyła, że przedmiotowe postanowienia planu są zgodne z postanowieniami Studium dla tego obszaru. Dla tego obszaru tekst studium stanowi: "Uwarunkowania rozwoju - Teren częściowo zdegradowany, a w części nieużytkowany. Kierunki zagospodarowania przestrzennego - Wymagane działania restrukturyzacyjne i rehabilitacyjne. Możliwość wprowadzenia funkcji usługowo-produkcyjnej" z dopuszczeniem lokalizowania wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży poniżej 2.000 m2. Dodała, że na należącej do dokumentacji Studium planszy "Struktura funkcjonalno-przestrzenna miasta" omawiany obszar oznaczono kolorem zieleni jako "tereny zdegradowane podlegające rekultywacji". Dlatego w § 15 ust. 1 uchwały znalazł się zapis: "Wymagający rekultywacji - z zastrzeżeniem § 7 ust. 6 uchwały - teren istniejącego składowiska kopalnianych odpadów poflotacyjnych przeznaczony do restrukturyzacji i rehabilitacji poprzez zagospodarowanie na cele związane z aktywnością gospodarczą lub/i zielenią urządzoną". Oznacza on, że wolą Rady Miasta jest aby teren AG,ZP został zrekultywowany i zagospodarowany albo jako teren aktywności gospodarczej w całości, albo w części jako teren związany z aktywnością gospodarczą, a w części teren zielony albo w całości zagospodarowany zielenią urządzoną. Rada dodała, że z punktu widzenia interesów miasta istotne jest, aby na tym terenie nie była prowadzona eksploatacja mułków i aby nie powstał tam zakład przeróbki odpadów. Rada zauważyła, że w sytuacji, kiedy w planie nie określa się procentowego udziału poszczególnych funkcji przeznaczenia mieszane (dopuszczalne przez organ nadzoru) są faktycznie przy realizowaniu planu przeznaczeniami alternatywnymi. Podkreśliła, że jeśli z przeprowadzonych inwentaryzacji, analiz oraz ustaleń obowiązującego studium wynika, że teren może być zagospodarowany zgodnie z interesem gminy jako teren zielony albo jako teren aktywności gospodarczej - nie ma powodu, aby nie dopuszczać obydwu tych niekolidujących ze sobą form jego zagospodarowania. Według Rady dla obydwu rodzajów przeznaczenia terenu w § 15 w ustępach od 2 do 9 oraz w ustaleniach ogólnych rozdziałów 2 i 4 uchwały ustalono zasady zagospodarowania, wyczerpując wymagania określone w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia ustawowych prerogatyw zarządcy drogi powiatowej Rada wyjaśniła, że w planie ustalono lokalizacje dwóch wjazdów na teren AG,ZP: z ulicy Kosteckiego - drogi powiatowej nr 3397D oznaczonej w planie jako KDZ oraz od południa, z terenu działki nr 10/65 (na rysunku planu oraz w tekście - w § 15 ust. 8 uchwały). Dodała, że wjazd na teren AG,ZP z ulicy Kosteckiego został przesądzony decyzją Starosty Wałbrzyskiego nr 1913/2010 z dnia 25.11.2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę "zjazdu z drogi powiatowej nr 3397D - ul. Kosteckiego w Wałbrzychu, dz. nr 365 na dz. nr 10/53, obr. Sobięcin nr 31" wydaną na rzecz Mo-Bruk. Rada zaznaczyła, że administrator drogi powiatowej nr 3397D - Zarząd Powiatu w Wałbrzychu uzgodnił postanowieniem nr 734/2011 z dnia 25 listopada 2011 r. projekt planu bez uwag. Podkreśliła, że drugi wskazany w planie dopuszczany wjazd na teren AG,ZP od południa - z terenu działki nr 10/65 w rejonie istniejącego wjazdu - nie jest włączeniem do drogi publicznej i do tego wjazdu nie mogą się odnosić wywody dotyczące niezgodności z przepisami ustawy o drogach publicznych. Rada dodała, że w uchwale w § 13 ust. 2 dopuszczono możliwość realizacji innych nie wskazanych na rysunku planu wjazdów "pod warunkiem uzyskania stosownych zgód administratorów dróg" -nie można więc twierdzić, że naruszono ustawowe prerogatywy zarządców dróg. Rada przypomniała, że ustalenie w planie miejscowym lokalizacji zjazdu z drogi publicznej jest wprost realizacją wymogu określonego w § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), gdzie jest mowa o określeniu warunków powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym. Podkreśliła, że w analizowanym przypadku dopuszczony planem projektowany układ dróg wewnętrznych (jak w § 5 ust. 5 uchwały) na terenie AG,ZP wiąże się z układem zewnętrznym to jest z ulicą Kosteckiego poprzez istniejący zjazd, którego lokalizację wskazano na rysunku planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały, Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które dawałyby podstawę do wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Oceniając zapisy zaskarżonej uchwały Sąd miał na uwadze, że gmina jest samodzielna w realizacji jej zadań własnych – w tym m.in. w zakresie kształtowania i w prowadzeniu polityki przestrzennej na terenie gminy przez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 i art. 4 u.p.z.p.). Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie samodzielność gminy w tym zakresie wyraża tzw. władztwo planistyczne. Jest to uprawnienie do władczego określenia przeznaczenia terenów i określania warunków jego zagospodarowania. Władztwo to nie jest oczywiście nieograniczone. Granice działania w tym zakresie wyznaczają bowiem obowiązujące normy prawne, przede wszystkim art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz przepisy przywołanej już ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w tym uregulowania dotyczące trybu uchwalania planu oraz zasad sporządzania planu miejscowego. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że ograniczeń gminy w zakresie władztwa planistycznego wynikających z przepisów prawa nie można interpretować rozszerzająco. Gmina może zatem samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu wprowadzając do planu miejscowego zapisy o charakterze szczegółowym (precyzyjnym) lub też postanowienia o charakterze ogólnym - pod warunkiem, że nie narusza to obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r. II OSK 2551/11, CBOSA www. nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Przepisy te jednak nie zawierają żadnych ograniczeń (nakazów względnie zakazów) co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu (poza uznaniem ich za obowiązkowe ustalenie planu), gdyż należy to do organu stanowiącego. Takich ograniczeń nie zawiera i nie może zawierać także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Z § 8 ust. 2 i § 9 ust. 2 i 4 tego rozporządzenia wprost wynika możność stosowania na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Utrwalony jest w orzecznictwie pogląd, że dopuszczalne jest ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji (różnych przeznaczeń) w sposób alternatywny lub uzupełniający, pod warunkiem, że określone na danym terenie funkcje wzajemnie się nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne oraz, że są uzasadnione specyfiką terenu czy preferencjami lokalnej społeczności (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r. II OSK 1962/11 oraz wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r. II OSK 1334/12, CBOSA, www. nsa.gov.pl). Istotne jest jednak aby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określały konkretnie warunki, w jakich każdy z wariantów przeznaczenia przyjętych w planie mógł być realizowany. W ocenie składu orzekającego wprowadzona w § 4 ust. 2 oraz § 15 zaskarżonej uchwały i rysunku planu w zakresie terenów oznaczonych jako AG,ZP "alternatywna lub łączna (według ustaleń szczegółowych)" regulacja dotycząca przeznaczenia terenu ("poprzez zagospodarowanie na cele związane z aktywnością gospodarczą lub/i zielenią urządzoną") spełnia wymóg jednoznacznego i precyzyjnego określenia funkcji tych terenów po wejściu w życie planu miejscowego i sposobu, w jaki – legalnie – mogą być zagospodarowane i wykorzystane. Cele związane z aktywnością gospodarczą i cele związane z zielenią urządzoną nie stanowią funkcji rozłącznych czy sprzecznych. Podkreślenia wymaga, że takie przeznaczenie terenu jest realizacją postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego opracowanych dla tego obszaru. Kwestionowane postanowienia uchwały odpowiadają specyfice terenu dla którego opracowano przedmiotowy plan (nieczynny staw osadowy kopalnianych odpadów poflotacyjnych, otoczony skarpami porośniętymi zielenią) oraz uwzględniają preferencje miejscowej społeczności (z punktu widzenia interesów miasta ważne jest, aby teren ten został zrekultywowany i zagospodarowany oraz aby na nim nie była prowadzona eksploatacja mułków i by nie powstał tam zakład przeróbki odpadów). Dla obydwu ww. rodzajów przeznaczenia terenu w § 15 w ustępach od 2 do 9 oraz w ustaleniach ogólnych rozdziałów 2 i 4 skarżonej uchwały ustalono zasady zagospodarowania, wyczerpując – zdaniem Sądu- wymagania określone w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. W konsekwencji nie można zgodzić się ze skarżącym, że kwestionowane postanowienia uchwały naruszają art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Postanowienia planu wypełniają dyspozycję tego przepisu określając przeznaczenie terenu (w istocie przeznaczenie mieszane) oraz linie rozgraniczające. Gdyby w planie nie zawarto zapisu o alternatywnym przeznaczeniu terenów, to dopuszczenie funkcji mieszanej (bez takiego zapisu) prowadziłoby do podobnych skutków. Wszak teren na którym dopuszczone zostanie aktywność gospodarcza i zieleń urządzona może być również wykorzystany w całości albo tylko pod aktywność gospodarczą albo tylko pod zieleń urządzoną. Za nietrafny należy również uznać zarzut skargi wskazujący, iż Rada Miejska Wałbrzycha wprowadzając postanowienia § 3 ust. 2 oraz w § 15 ust. 8 zaskarżonej uchwały przekroczyła upoważnienia do uregulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). W ocenie składu orzekającego w istniejącym stanie faktycznym ustalenie w przedmiotowym planie przez Radę Miejską Wałbrzycha lokalizacji dwóch wjazdów na teren AG,ZP: z ulicy Kosteckiego - drogi powiatowej nr 3397D oznaczonej w planie jako KDZ oraz od południa, z terenu działki nr 10/65- było uzasadnione i dopuszczalne. Kwestionowane postanowienia uchwały bowiem jedynie odzwierciedlają istniejący już na tym terenie stan rzeczy (wjazd na teren AG,ZP z ulicy Kosteckiego został ustalony decyzją Starosty Wałbrzyskiego nr 1913/2010 z dnia 25 listopada 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę "zjazdu z drogi powiatowej nr 3397D - ul. Kosteckiego w Wałbrzychu, dz. nr 365 na dz. nr 10/53, obr. Sobięcin nr 31" wydaną na rzecz Mo-Bruk) i bezsprzecznie zapisy te nie naruszają ustawowych prerogatyw zarządcy drogi publicznej. Zaznaczyć należy, iż wskazany w planie wjazd na teren AG,ZP od południa (z terenu działki nr 10/65) w rejonie istniejącego wjazdu - nie jest włączeniem do drogi publicznej. Reasumując, skoro ustawodawca gwarantuje gminie autonomię w decydowaniu o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, a gmina realizując to uprawnienie nie przekroczyła ustawowych ograniczeń, to nie można jej skutecznie zarzucać jej naruszenia prawa. Ograniczenia władztwa planistycznego nie mogą być dorozumiane czy też tworzone w wyniku interpretacji rozszerzającej. W niniejszej sprawie – zdaniem Sądu - granice władztwa planistycznego przez wprowadzenie omówionych wyżej regulacji nie zostały przekroczone. Na marginesie zauważyć wypada, że w orzecznictwie kładzie się nacisk na takie dokonywanie wykładni przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nie może być zbyt rygorystyczne i nie może prowadzić do naruszenia samodzielności gminy w zakresie przeznaczania i określania warunków zagospodarowania. Mając powyższe na uwadze brak było uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.