II SA/Wr 682/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W. i M.W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 400/14 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 400/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D.W., M.W., M.W. i J.W. na decyzję SKO we W. z dnia [...] r., sygn. akt [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Postanowienie to jest prawomocne od dnia 29 maja 2015 r. Pismem z dnia 4 października 2016 r. D.W. i M.W. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem, wskazując, że w sprawie były "przestępstwa zorganizowane w zmowie i porozumieniu", a strona skarżąca była pozbawiona prawa do obrony, prawa do kasacji i prawa do dokumentów. Obecnie strona skarżąca składa doniesienie o podejrzeniu przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych organu wszystkich szczebli z pozwoleniami na bezprawne bogacenie się i uporczywe nękanie, dyskryminowanie strony skarżącej. Zarządzeniem z dnia 6 października 2016 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie 14 odpisów skargi oraz wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wskazanie żądania czy strona skarżąca domaga się uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, wskazując, że odpowiedź należy nadesłać wraz z jej 15 odpisami. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłali 14 odpisów skargi oraz pismo z dnia 10 listopada 2016 r. wraz z jednym jego odpisem W piśmie tym skarżący wskazali, że o przyczynach wznowienia dowiedzieli się z rozprawy sądowej, z dokumentów i zeznań świadków, a zwłaszcza B.Z. - brata J. i E.Z.. Jako podstawy wznowienia postępowania wskazano: 1) art. 271 pkt 2 – strona nie była należycie reprezentowana i wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiana możliwości działania, bowiem Sąd i organ pozbawiali stronę skarżącą prawa do dokumentów z map geodezyjnych i to Sąd we wszystkich procesach pozbawiał skarżących prawa do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów; 2) art. 273 § 1 pkt 1, 2 oraz § 2 – Sąd blokował wszystkie sprawy, mimo że w decyzji Nr [...] PINB stwierdza, że strona skarżąca otrzymała pozwolenia na budowę do działki nr 96/2, ale na tej działce stał budynek p. Z.. Budynek, który stał rzekomo na działce nr 26/1, nie należał do p. Z., lecz Skarbu Państwa. Działka nr 26/1 nie istniała w 1965 r. i nie należała do p. Z.. Dokumenty, które załączała strona skarżąca były podstawione przez Starostwo Powiatowe w T. lub nadzór budowlany, który ukrywał nadużycia i nie wyjaśnił bezprawia p. Z., a Sąd pozbawił skarżących prawa do dokumentów, do obrony i rozgraniczenia. Wszystkie składane przez skarżących dokumenty były interpretowane na niekorzyść skarżących lub pomijane, a wystarczy, że w sprawie brak tylko jednego elementu, by strona skarżąca nie mogła dojść do prawdy materialnej i obiektywnej. W tych sprawach tak było, bowiem strona skarżąca nie otrzymała dokumentów z map geodezyjnych. P. Z. złożyli do akt fałszywe dokumenty, których nikt nie potwierdził. Sąd również nie dopuszczał do rozgraniczenia posesji skarżących z sąsiednimi, a w tej sprawie są nadużycia, bowiem przywłaszczane były po 1994 r. majątki Skarbu Państwa wnioskami z rejestrów gruntów, czego nie chciał zauważyć Sąd. Sąd również nie zauważył, że majątku Skarbu Państwa nie można było nabyć przez zasiedzenie, a p. Z. składali fałszywe oświadczenia, że gospodarowali na tej nieruchomości wraz z następnymi rzekomymi właścicielami nieruchomości od 1965 r., a okazało się to wszystko kłamstwem. Z uwagi na to, że w tej sprawie są przestępstwa zorganizowane na ogromną skalę, to sprawy te winny być zawieszone do czasu otrzymania wszystkich dokumentów od p. Z., Starostwa Powiatowego i Gminy T.. B.Z., Gmina T. fałszowali umowy przekazania gospodarstwa rolnego na rzecz B. i E. i J.Z.. Burmistrz Gminy w T., SKO we W. i Sąd nie dopuszczają do rozgraniczenia z posesjami p. Z.. Ukrywane były nadużycia na ogromną skalę Skarbu Państwa, a jeszcze mafia sięgała po własność skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.; p.p.s.a.). Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Usunięcie braków formalnych w powyższym zakresie następuje w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpatrywanej sprawie zarządzeniem z dnia 6 października 2016 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wskazanie żądania czy strona skarżąca domaga się uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (odpowiedź należało nadesłać wraz z jej 15 odpisami) - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono skarżącym w dniu 4 listopada 2016 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia ich odbioru przesyłki odebrała osobiście skarżąca. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął w dniu 14 listopada 2016 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, skarżący nie usunęli ich w zakreślonym terminie, bowiem pismo z dnia 10 listopada 2016 r., precyzujące skargę, nadesłali tylko z jednym jego odpisem (zamiast z 15 odpisami). Niezależnie od powyższego należy również zwrócić uwagę, że skarżący nie wskazali okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz nie wskazali żądania, czy strona skarżąca domaga się uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazali art. 271 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Wskazano także na art. 273 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazali jedynie, że o przyczynach wznowienia dowiedzieli się z rozprawy sądowej, z dokumentów i zeznań świadków, nie podając żadnych konkretnych dat. To również świadczy o nieuzupełnieniu braków formalnych skargi. Powyższe musi więc skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 276 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto, istotne jest, że powołując się na brak możliwości działania, wnoszący skargę o wznowienie postępowania nie tylko winien uprawdopodobnić ten zarzut, ale przede wszystkim wskazać konkretne przepisy prawa, wskutek naruszenia których strona została pozbawiona możności działania (zob. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2637/11). W ocenie Sądu skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili zarzutu braku możności działania. Za taki bowiem nie można uznać "pozbawienie prawa do dokumentów z map geodezyjnych" i "pozbawienie prawa do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów". Skarżący nie wskazali również żadnych przepisów prawa, wskutek naruszenia których zostali pozbawieni możności działania. Jak wynika z akt sprawy II SA/Wr 400/14 skarżąca odbierała wszystkie kierowane do skarżących pisma, również odpisy postanowienia z dnia 9 lutego 2015 r. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że skarżący nie zostali pozbawieni możliwości podejmowania wszelkich dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych, co oznacza, że nie można uznać, iż byli oni pozbawiani wskutek naruszenia przepisów prawa możności działania. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił przy tym pogląd wyrażony w orzecznictwie, że niemożność działania, o której mowa w przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., a więc niemożność obrony swoich praw, jest pozbawieniem strony możliwości podejmowania w postępowaniu czynności procesowych. Nadto, o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania - w innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia już wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2866/05; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 412/05; uchwała SN z dnia 14 kwietnia 1980 r. sygn. akt III CZP 19/80, publ. OSNCP 1980/11/205; wyrok SN z dnia 21 czerwca 1961 r. sygn. akt III CR 953/60, publ. OSPiKA 1963/6/137). Zatem uznać można, że w postępowaniu przed sądem zapewnienie możności działania strony rozumieć należy przede wszystkim jako umożliwienie stronie dokonywania czynności procesowych poprzez np. prawidłowe zawiadamianie o rozprawach i umożliwienie stronie w nich uczestniczenia, a także umożliwienie składania pism procesowych. "Generalnie powiedzieć można, że jeśli strona nie została pozbawiona możliwości podejmowania wszelkich dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych, to nie sposób uznać, że była ona pozbawiona wskutek naruszenia przepisów prawa możności działania (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.)." (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I FSK 1051/09). W niniejszej sprawie skarżącym zapewniono w postępowaniu toczącym się w sprawie II SA/Wr 400/14 możność brania czynnego udziału w postępowaniu, z której to możliwości skarżący korzystali, składając pisma procesowe i środki odwoławcze. W świetle powyższych rozważań tak sformułowana podstawa wznowieniowa nie odpowiada w rzeczywistości przesłance z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., na którą powołują się skarżący. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w toku postępowania w sprawie II SA/Wr 400/14 nie pozbawił skarżących możności działania w rozumieniu wskazanego przepisu, to bezpośrednio niezwiązana z jego brzmieniem argumentacja skargi o wznowienie postępowania skutkuje uznaniem, bez konieczności merytorycznego badania jej zasadności, że nie może ona doprowadzić do skutecznego wznowienia postępowania w sprawie. W rezultacie niedopuszczalne jest wznowienie postępowania na podstawie powołanej przez skarżących przesłanki z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Już z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika bowiem, że strona nie wskazuje w istocie na wystąpienie tej przesłanki w sprawie. Jak podkreśla się natomiast w orzecznictwie sądowoadministracyjnym samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt I FSK 607/06; z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 257/11; z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I FSK 1051/09; z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1722/11). Stąd należało uznać skargę o wznowienie postępowania, której podstawę stanowi przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a. za niespełniającą warunków formalnych i odrzucić również na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Natomiast, jeśli chodzi o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 p.p.s.a., należy zauważyć, że skarżący podnieśli jedynie, że "p. Z." złożyli do akt fałszywe dokumenty oraz składali fałszywe oświadczenia, a ponadto, że B.Z. i Gmina T. fałszowali umowy przekazania gospodarstwa rolnego na rzecz B., E. i J.Z.. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżących okoliczności nie mieszczą się w ramach ustawowej podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 273 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 p.p.s.a. Samo powołanie się na przepisy art. 271-274 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Wprawdzie przepis art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dopuszcza możliwość wznowienia postępowania, jeżeli orzeczenie zostało oparte na dokumencie przerobionym, ale jest to możliwe tylko wówczas, gdy okoliczność ta została ustalona prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Przepis art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż podstawą żądania musi być istnienie dokumentu podrobionego lub przerobionego, a fakt ten musi być w chwili składania skargi o wznowienie prawomocnie stwierdzony przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania karnego. Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazali, że postanowienie z dnia 9 lutego 2015 r., zostało wydane w oparciu o podrobiony lub przerobiony dokument, co by zostało następnie potwierdzone wyrokiem karnym. Ponadto, w skardze o wznowienie postępowania wyraźnie wskazano, że obecnie strona skarżąca "składa" doniesienie o podejrzeniu przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych organu wszystkich szczebli, a więc skarżący nie wskazali na istnienie prawomocnego orzeczenia stwierdzającego istnienie przesłanek, o których mowa w art. 273 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe okoliczności, skargę o wznowienie postępowania sądowego wniesioną na podstawie art. 273 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 p.p.s.a. należało odrzucić również na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., bowiem nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. Reasumując poczynione rozważania orzeczono jak w sentencji.