II SA/Wr 754/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. S.A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę stacji bazowej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję odmawiającą udzielenia skarżącemu pozwolenia na przebudowę stacji bazowej. Przyczyną odmowy było planowane rozmieszczenie anten sektorowych w takim układzie, że wiązki promieniowania izotropowego (EIRP) o ponadnormatywnej mocy obejmą tereny przewidziane w planie miejscowym jako miejsca dostępne dla ludności. W odwołaniu inwestor zarzucił naruszenie art. 35 ust. 3 p.b. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez błędne ustalenie przyczyny odmowy. Według organu w pierwszej instancji błędnie stosowano art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. do wymagania od inwestora decyzji środowiskowej (wyrok II OSK 2573/11). Należało jednak zbadać zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska (wyrok II SA/Łd 808/11), a w szczególności czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji środowiskowej (art. 86 w związku z art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Dz. U. z 2016 r., poz. 353, wyrok II OSK 1578/13). Należało ocenić, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w szczególności mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania (art. 59 ust. 1 ustawy). O kwalifikacji przedsięwzięć stanowi rozporządzenie RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Organ zacytował przepisy § 2 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko zalicza się rodzaj anteny, liczbę anten, moc promieniowania poszczególnych anten, emisje pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, odległości instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, występowanie innej podobnej instalacji (wyrok II SA/Gd 629/14). Ustalenia wymagają azymuty, możliwości pochylenia anteny (tilt), odległość na jaką urządzenie może emitować pole elektromagnetyczne (równoważna moc promieniowana izotropowo), przy uwzględnieniu dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w rozporządzeniu MŚ z dnia 30 października 2003 r. (Dz. U. Nr 192, poz.1883). Pozwala to na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (wyroki II OSK 104/13 i 419/13). Ustawodawca powiązał wymóg uzyskania decyzji środowiskowych z odległością miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania anteny. Określenie miejsc dostępnych dla ludności nastąpiło w art. 124 ust. 2 POŚ (Dz. U. z 2016 r. poz. 672) oraz powołanym rozporządzeniu z 2003 r. jako obszar, z wyłączeniem miejsc do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, na wysokościach do 2 m nad powierzchnią terenu, dachów lub balkonów, na których mogą przebywać ludzie. Nie obejmuje on przykładowo terenów dróg lub lasów. W szczególności są to miejsca, w których budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi zostały już lub mogą być legalnie wzniesione (wyrok II OSK 719/09). Dlatego oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko obejmować może oba rodzaje miejsc (wyroki II OSK 1485/10, 1581/08, 419/13). Jak wskazał organ, wnioskowanym przedsięwzięciem objęta została przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr 5/21, w obrębie Sz., w gminie W.B.. Projektowana przebudowa obejmuje instalację telekomunikacyjną i elektryczną, a także samą konstrukcję wieży. W zakres przebudowy instalacji telekomunikacyjnej wchodzi demontaż anten systemowych (4 sztuki), montaż nowych anten systemowych - zapewniających łączność pomiędzy abonamentami ruchomymi, a abonamentami innych sieci stałych i komórkowych (8 sztuk), montaż anten radioliniowych (11 sztuk), montaż modułów RRU (12 sztuk), montaż kabli feederowych 1/4" (11 sztuk), montaż paneli INUe w racku MW, montaż kabli światłowodowych i zasilających, obrócenie modułów RRU (GSM) i obniżenie wysokości zawieszenia. Zakresem prac budowlanych objęto wzmocnienie konstrukcji wieży i montaż belki wizującej BW1, w celu przystosowania wieży do zwiększonego obciążenia wywołanego zmienionymi urządzeniami. Przebudowa w części instalacji elektrycznej nie wymaga zmiany zasilania stacji. Prace adaptacyjne polegają na wymianie zabezpieczeń i podłączeniu urządzeń teletechnicznych. Całkowita wysokość przebudowywanej wieży wraz z iglicami odgromowymi wynosi ok. 64 m n.p.t. Wieża o konstrukcji stalowej, posadowiona na trzech stopach fundamentowych, w przekroju poziomym ma kształt trójkąta równobocznego. Wieża wyposażona została w konstrukcje umożliwiające dostęp do urządzeń na niej zamontowanych (drabinę komunikacyjną z szyną asekuracyjną drabinę falowodową iglicę odgromową pomosty obsługowe, wsporniki antenowe). Urządzenia radiowe stacji bazowej zlokalizowane są w kontenerze technicznym posadowionym obok istniejącej wieży antenowej na wydzielonym i ogrodzonym terenie stacji. Planowane wyposażenie stacji w zakresie objętym kwalifikacją środowiskową stanowić będzie system montowanych na wieży, na wysokości 56 m n. p. t., ośmiu anten sektorowych (AS), instalowanych w czterech sektorach skierowanych na azymuty: 30°, 110°, 210°, 300°. Sektor anten skierowany na azymut 30°, składać się będzie z dwóch anten sektorowych (ASI i AS2), o łącznej mocy promieniowa EIRP wyznaczonego dla pojedynczej anteny, wynoszącym odpowiednio 8477W i 14400W i częstotliwości pracy tych anten od 800 do 2100 MHz. Sektor skierowany na azymut 110°, składać się będzie również z dwóch anten sektorowych (ASI i AS2), każda z tych anten będzie miała takie same parametry promieniowania EIRP wyznaczone dla pojedynczej anteny i częstotliwość sektora pracy, jak anteny z sektora skierowanego na azymut 30°. Kolejno, sektor skierowany na azymut 210°, również składa się będzie z dwóch anten sektorowych (ASI i AS2), o takich samych parametrach jak anteny zaprojektowane na w/w azymutach. Jeżeli zaś chodzi o sektor skierowany na azymut 300°, to składać się on będzie z dwóch anten sektorowych (AS3 i AS2), o łącznej mocy promieniowa EIRP wynoszącej odpowiednio dla każdej z pojedynczych anten 18071W i 14400W i częstotliwości pracy anten od 800 do 2100 MHz. Na działce zainwestowania (nr 5/21), a także na terenach, nad którymi przebiega oś głównej wiązki promieniowania wyżej opisanych anten sektorowych (działki nr ewidencyjny: 5/25, 5/6, 5/1, 5/23, 5/20, 5/32, 619, 5/26, 351, 623) obowiązują przepisy uchwały Nr [...] Rady Gminy W.B. z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W.B. w obrębach T.B., Sz. i W.L. (Dz. Urz. Woj. D.. z 2012 r., poz. [...]), dalej zwanej m.p.z.p. Szczegółowe przeznaczenia poszczególnych działek omówiono w dalszej części niniejszej decyzji. Wojewoda podzielił przyjętą przez Starostę B. interpretację definicji legalnej miejsc dostępnych dla ludności. Niewątpliwie za miejsca dostępne dla ludności należało uznać zarówno tereny, na których obecnie możliwy jest dostęp ludzi - w tym tereny istniejącej zabudowy - jak i tereny, na których istnieje potencjalna możliwość powstania takich miejsc, np. poprzez przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczające zabudowę. Tak przyjęta wykładania pojęcia miejsc dostępnych dla ludności znajduje swoje potwierdzenie w wyżej przywołanym orzecznictwie sądów administracyjnych i należy ją uznać za dominującą. Kolejno zauważył, że wynik oceny dokonanej przez Starostę B. w rozpatrywanej sprawie należało uznać za prawidłowy, bowiem również w opinii organu projektowana przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 5/21 w obrębie Sz., kwalifikuje się jako przedsięwzięcie o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym, w myśl art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przedmiotowe przedsięwzięcie może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co też bada powołany do tego organ (Wójt Gminy W.B.), w ramach postępowania środowiskowego. Pomimo, że oceny dokonanej przez Starostę B. nie można uznać za w pełni poprawną to jednak jej ogólny wynik prowadzi do wniosku, że osie głównych wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny znajdują się w miejscach dostępnych dla ludności, co uzasadniono poniższą analizą. W przypadku anten sektorowych AS1 i AS2 zlokalizowanych na azymucie 30°, o łącznej mocy promieniowania EIRP, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, wynoszącej odpowiednio 8477W i 14400W, miejsca dostępne dla ludności - wbrew temu co twierdzi Starosta - nie znajdują się w odległości, która prowadziłyby do uznania przedmiotowej inwestycji za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektową (s. 25-28, 82-84), wiązka promieniowania emitowana przez w/w anteny sektorowe przebiega przez działki nr 5/1, 5/25, 5/6. Wyżej wymienione działki znajdują się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami AG/5, ZLd/4 i ZL3. Na terenach oznaczonych, jako ZLd/4 i ZL3 (§ 30 § 31 m.p.z.p.) - tereny lasów i zadrzewień, tereny dolesień, należy uznać za Starostą że miejsca dostępne dla ludności nie występują ze względu na przeznaczenie powyższych terenów. "Ponadto, nie istnieje także możliwość zabudowy w/w terenów. Na terenie oznaczonym, jako AG/5 - tereny aktywizacji gospodarczej - przemysł, bazy, składy, zgodnie § 27 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 m.p.z.p., istnieje możliwość zabudowy budynkami produkcyjno- usługowi do wysokości 12 m. W tym miejscu zauważyć należy, że oś głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej ASI (moc EIRP 8477) na azymucie 30° przy najmniej korzystnym tilcie (12°), w odległości 150 m i 200 m od środka elektrycznego anteny znajduje się na wysokości odpowiednio 24,8 mi 14,4 m. Zaś główna wiązki promieniowania anteny sektorowej AS2 (moc EIRP 14400) na azymucie 30° przy najmniej korzystnym tilcie (10°), w odległości 200 m i 300 m od środka elektrycznego anteny znajduje się na wysokości odpowiednio 21,3 m i 3,9 m. Starosta B. w zaskarżonej decyzji wskazał, że opierając się na rysunkach przekrojów pionowych wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (projekt budowlany, s. 82-84), istnieje możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi wiązki emitowanej przez anteny sektorowe na azymucie 30°. Z opinią tą nie sposób się zgodzić, albowiem z dokonanej analizy omówionych przekrojów pionowych i rzutu poziomego (projekt budowlany, s. 28, 82-84), poszczególnych osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych nie wynika, aby oś wiązki promieniowania biegnąca na w/w azymucie mogła przecinać miejsca dostępne dla ludności na terenie AG/5, gdyż przebiega ona na wysokości ok. 38 m n.p.t., na granicy terenu AG/5 z ZL/3. Zauważyć również należy że wiązka promieniowania anteny sektorowej AS2 znajdująca się w odległości 300 m od anteny pada na teren oznaczony symbolem ZL/3 (projekt budowlany, s.28). Na tym terenie natomiast - jak już wcześniej ustalono - miejsca dostępne dla ludności nie występują. W przypadku anten sektorowych ASI i AS2 skierowanych na azymut 110°, o łącznej mocy promieniowania EIRP, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, wynoszącej odpowiednio 8477W i 14400W, oś głównej wiązki promieniowania emitowanego przez w/w anteny przebiega przez działki nr 5/25, 5/23. Działki te znajdują się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami AG/5, KDD/2, oraz AG/2. Na terenie o symbolu KDD/2 - teren dróg dojazdowych, miejsca dostępne dla ludności nie występują. W przypadku terenów oznaczonych w m.p.z.p. symbolem AG/5 i AG/2, tj. - tereny aktywizacji gospodarczej - przemysł, bazy, składy, zgodnie z § 27 ust. 2 pkt 3 i 4 m.p.z.p., istnieje możliwość zabudowy działek budynkami produkcyjno-usługowymi do wysokości 12 m. O ile na terenie AG/5 promieniowanie poszczególnych anten sektorowych o azymucie 110° nie występuje, ze względu na fakt, że oś wiązki promieniowania emitowanego przez anteny sektorowe ASI i AS2 - uwzględniając najmniej korzystny tilt - przebiega nad miejscami dostępnymi dla ludności na tym terenie na wysokości ok. 30 m, o tyle na terenie AG/2 wiązka promieniowania anteny sektorowej AS2 przebiega przez miejsca dostępne dla ludności. Zauważyć bowiem należy, że oś głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej AS2 (moc EIRP 14400) na azymucie 110° przy najmniej korzystnym tilcie (10°), w odległości 300 m od środka elektrycznego anteny znajduje się na wysokości 3,9 m. W tej konfiguracji wiązka promieniowania anteny sektorowej AS2 obejmuje miejsca dostępne dla ludności na terenie działki 5/23 oznaczonej symbolem AG/2, na której dopuszczono możliwość zabudowy do 12 m. Rozpatrując przypadek anten sektorowych ASI i AS2 zlokalizowanych na azymucie 210° o łącznej mocy promieniowania EIRP, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, wynoszącej odpowiednio 8477W i 14400W, zauważyć należy, że oś wiązki promieniowania przebiega przez działkę 5/23, która zlokalizowana jest w obszarze AG/5, KDD/2 i AG/1 w m.p.z.p. Na terenie AG/5 podobnie jak w przypadku anteny zlokalizowanych na azymucie 110° oś wiązki promieniowania emitowanego przez anteny, uwzględniając najmniej korzystny tilt, przebiega nad miejscami dostępnymi dla ludności na tym terenie. W stosunku do terenu oznaczonego symbolem KDD/2 - teren dróg dojazdowych, nie istnieje możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności. Natomiast na terenie oznaczonym symbolem AG/1 oś głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej AS2 przebiega przez miejsca dostępne dla ludności. Zauważyć również należy, że oś głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej AS2 (moc EIRP 14400) na azymucie 210° przy najmniej korzystnym tilcie (10°), w odległości 300 m od środka elektrycznego anteny przebiega na wysokości 3,9 m, w związku z tym obejmuje swym oddziaływaniem miejsca dostępne dla ludności na tym terenie. Rozpatrując lokalizację dwóch ostatnich anten sektorowych na azymucie 300° o łącznej mocy promieniowania EIRP, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, wynoszącej odpowiednio 1807IW i 14400W, należy stwierdzić, że w tym zakresie również Starosta dokonał częściowo błędnej analizy przy ustalaniu osi głównej wiązki promieniowania anten w miejscach dostępnych dla ludności. Oś wiązki promieniowania emitowanego przez anteny AS3 i AS2 przebiega przez działki 5/1, 5/20, 5/32, 619, 5/3, 351, 623. Powyższe działki znajdują się w obszarach oznaczonych w m.p.z.p. symbolami: AG/5, Zld/4, UK/2, MW/12, KDZ/2 i ZL/22. Zauważyć należy, że na terenach AG/5, ZLD/4, MW/12, KDZ/2 i ZL/22 oś głównej wiązki promieniowania anten znajduje się wyżej, niż potencjalna możliwość zabudowy ustanowiona dla terenów o w/w przeznaczeniu w m.p.z.p. (o ile na danym terenie w ogóle istnieje możliwość zabudowy). Dla przykładu podać należy, że oś głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej AS2 na azymucie 300° przy tilcie 10° w odległości ok. 200 m przebiega na wysokości 21,3 m, podczas gdy dopuszczalna wysokość zabudowy w terenie oznaczonym symbolem MW/12 i AG/5 w m.p.z.p. -wynosi 12 m (§ 17 ust. 2 pkt 3 i 4 m.p.z.p. w związku z § 27 ust. 2 pkt 3 i 4). Oś głównej wiązki promieniowania anten sektorowych AS3 i AS2 na azymucie 300° występuje jednak w miejscach dostępnych dla ludności na terenie oznaczonym symbolem UK/2, tj. tereny obiektów usług kultury i sakralnych. Jak słusznie bowiem wskazał Starosta, przeznaczenie podstawowe tego terenu stwarza możliwość projektowania na nim zabudowy o nieograniczonej wysokości. W związku z powyższym, główna oś wiązki promieniowania anten sektorowych AS3 (18071 W) i AS2 (14400) o azymucie 300° może w stosunku do terenu o przeznaczeniu UK/2 (działka nr 619) przebiegać przez miejsca dostępne dla ludności. Z powyższej analizy wynika zatem, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m od osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych AS2 i AS3 o azymucie 110°, 210° i 300°. Dlatego też należało uznać, że projektowana przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr 5/21 w obrębie Sz. w gminie W.B., stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko obowiązek przeprowadzenia w/w oceny stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zauważyć należy, Starosta B. badając kwestię występowania miejsc dostępnych dla ludności w obrębie oddziaływania promieniowania projektowanych anten sektorowych mylnie posługiwał się pojęciem "możliwości ograniczenia zabudowy" terenów, przez które przebiegać ma oś wiązki promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny w badaniu konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Sytuacja ta, nie ma jednak wpływu na ostateczną ocenę sprawy, albowiem przedstawiona przez tutejszy organ analiza rozkładu osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten sektorowych prowadzi do stwierdzenia, że przedsięwzięcie o danych parametrach, należało zakwalifikować do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Biorąc pod uwagę występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległościach wskazanych § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdzono na podstawie przedłożonego projektu budowlanego, że projektowana przebudowa stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Pomimo zatem, wskazanych błędów w ustaleniach stanu faktycznego dokonanych przez organ pierwszej instancji, zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy z racji wyżej określonych przesłanek. Zauważyć również należy, że tutejszy organ nie posiadał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż taka okoliczność procesowa nie wniosłaby do sprawy nowych istotnych okoliczności wpływających na ocenę inwestycji pod względem wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W skardze do sądu administracyjnego inwestor zarzucił naruszenie art. 35 ust. 3 p.b., gdyż z parametrów planowanej inwestycji oraz przepisów planu miejscowego nie wynika ponadnormatywne promieniowanie na miejsca dostępne dla ludności, a także art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 11 k.p.a., gdyż organ nie wykazał, aby w zasięgu ponadnormatywnego promieniowania emitowanego przez projektowaną inwestycję możliwe jest występowanie miejsc dostępnych dla ludności. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organ bezzasadnie przyjął do analizy najdalsze zaznaczone odległości to jest 300 m, gdzie izotropowe promieniowanie nie jest ponadnormatywne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji skarżący wykazał naruszenie art. 35 p.b. oraz szczegółowo omówił błędne ustalenia lub oceny tego organu prowadzące do niekiedy nieuzasadnionego w części zakwalifikowania przedsięwzięcia do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy ustrzegł się naruszeń art. 35 p.b. oraz dokonał dokładnych ustaleń i analiz charakterystyki poszczególnych projektowanych anten. W tym zakresie skarga zawiera jedynie zarzut bezpodstawnego ustalenia miejsc dostępnych dla ludności w odległości 300 m. W uzasadnieniu decyzji wskazano w tym zakresie, że na terenie AG/2 wiązka promieniowania anteny sektorowej przebiega przez miejsca dostępne dla ludności, gdyż oś głównej wiązki promieniowania (moc EIRP 14400) na azymucie 100° przy najmniej korzystnym tilcie (10°) w odległości 300 m od środka elektrycznego anteny znajduje się na wysokości 3,9 m, podczas gdy na działce 5/23 dopuszczono możliwość zabudowy do 12 m. Ustalenie to znajduje oparcie w powołanym przez organ materiale dowodowym i normatywnym (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r., § 27 ust. 2 pkt 3 i 4 p.m.). Tak samo oddziaływuje na ten teren antena na azymucie 210° (teren AG/1). Tej samej anteny oraz anteny AS3 (moc 18071 W) na azymucie 300° dotyczy ponadnormatywne oddziaływanie na teren UK/2 – działka nr 619 z możliwością zabudowy o nieograniczonej wysokości (teren obiektów usług kultury i sakralnych). Jedyny zatem skonkretyzowany zarzut skargi okazał się bezzasadny. Przytoczone przez organ ustalenia i oceny w pełni uzasadniały odmowę udzielenia pozwolenia na przebudowę stacji (jak zresztą wynika z opisu przedsięwzięcia przebudowie podlegać miała wieża stalowa, zaś pozostałe wyposażenie stacji i anteny w zwiększonej liczbie i mocy promieniowania można ocenić jako budowę nowej stacji). Organ miał pełne podstawy do nieuwzględnienia kwalifikacji przedsięwzięcia dokonanej przez inwestora w projekcie budowlanym, która została oparta na analizie istniejącego zagospodarowania sąsiedniego terenu, pomijała natomiast możliwość zabudowy przewidziane w planie miejscowym. Kontrolowana decyzja uwzględniała prawidłowo przesłankę wyrażonej w art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. i art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz nie naruszała art. 35 ust. 3 i 4 p.b., co rozważył Sąd dokonując ponadto oceny jej zgodności z prawem poza zarzutami skargi. Z tych względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.