II SA/Wr 773/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi I.S. i R.S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 sierpnia 2025 r. nr 867/2025 w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr 10/2025 z dnia 25 czerwca 2025 r., ustalono dla R. S. i I. S. opłatę legalizacyjną wybudowanego gołębnika w miejscowości B., na działce nr [...] w wysokości 5 000,00 zł. Zażalenie na to postanowienie złożyli A. C. i Pana L. C., reprezentowani przez adw. M. H. Postanowieniem Nr 867/2025 z dnia 19 sierpnia 2025 r. (WOA. 7722.107.2025.MT), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia A. C. i L. C., reprezentowanych przez adw. M. H., na opisane postanowienie Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku ze zgłoszeniem w sprawie kontroli legalności nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości B., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. zainicjował procedurę postępowania w sprawie budowy gołębnika na działce [...] w obrębie miejscowości B. W dniu 20 września 2024 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., postanowieniem nr 21/2024 wstrzymał I. S. i R. S., budowę gołębnika na działce nr [...] w miejscowości B., gmina O. Pismem z dnia 8 października 2024 r., inwestorzy złożyli wniosek o wszczęcie postępowania legalizacyjnego (druk PB-19), wobec powyższej inwestycji. Postanowieniem nr 27/2024 z dnia 22 października 2024 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia: 1) zaświadczenia Wójta Gminy O. o zgodności budowy gołębnika n2) oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., 3) projektu zagospodarowania działki nr [...] w obrębie B. lub terenu. Na wykonanie powyższych obowiązków, organ zakreślił termin do dnia 30 maja 2025 r. Postanowieniem nr 10/2025 z dnia 25 czerwca 2025 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. po przedłożeniu przez I. S. i R. S. dokumentów wymaganych postanowieniem PINB w O. nr 27/2024 z dnia 22 października 2024 r., ustalił dla inwestorów opłatę legalizacyjną wybudowanego gołębnika w miejscowości B., na działce nr [...] w wysokości 5 000,00 zł. Na powyższe postanowienie, w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia, zażalenie złożyli Pani A. C. i Pan L. C., reprezentowani przez adw. M. H. Po zapoznaniu się z zażaleniem i analizie materiału dowodowego Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. od lipca 2020 r., przeprowadził postępowanie administracyjne dotyczące samowoli budowlanej popełnionej przez inwestorów R. S. i I. S. na nieruchomości położonej na dz. nr [...] w miejscowości B., gmina O., polegającej na samowolnej budowie gołębnika o wymiarach 2,90 x 9,40 m i wysokości 3, 10 m. Inwestycja została zrealizowana bez wymaganego zgłoszenia. W związku z wnioskiem inwestorów o legalizację samowoli budowlanej, organ I instancji zobowiązał ich do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych oraz po przedłożeniu dokumentów, organ I instancji wydał obecnie skarżone postanowienie nr 10/2025 z dnia 25 czerwca 2025 r., ustalające opłatę legalizacyjną w wysokości 5.000 zł, tytułem legalizacji obiektu. Postanowienie to zostało zaskarżone przez inne strony postępowania, wskazujące na sprzeczność zabudowy z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Analiza dowodów w sprawie wskazuje na nieuprawniony charakter wydanego postanowienia i co najmniej przedwczesne stanowisko organu I instancji o możliwości zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej. W myśl przepisu art. 48b ust. 3 pkt 1 p.b. W przypadku budowy innej niż budowa wymagająca decyzji o pozwoleniu na budowę lub budowy innej niż budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą: 1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 3) projekt zagospodarowania działki lub terenu. Powyższa regulacja wskazuje, że jednym z dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej jest zatem zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. W toku postępowania inwestorzy przedłożyli zaświadczenie Wójta Gminy O. z 12 listopada 2024 r., o zgodności inwestycji: budowy budynku gospodarczego - gołębnika, z zapisami MPZP, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] maja 2025 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu B. (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego z 30 sierpnia 2012 r., poz. [...]). Stanowisko to pozostaje jednak, co najmniej dyskusyjne w kontekście zapisów MPZP, które na przedmiotowym terenie przewidują zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i dopuszczają lokalizację: istniejącej zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej oraz usług agroturystyki, o czym mowa w§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) MPZP. • Obiekt objęty postępowaniem legalizacyjnym, po pierwsze, jak słusznie wskazują strony żalące się, nie jest budynkiem gospodarczym a budynkiem inwentarskim, służącym do hodowli zwierząt. Po drugie, zgodnie z MPZP z [...] maja 2012 r. - nowa zabudowa na tym terenie dopuszczalna jest wyłącznie w formie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością zachowania istniejącej zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej oraz usług agroturystyki. Budowa budynku inwentarskiego, w kontekście powyższych zapisów, już po wejściu w życiu wspomnianego MPZP, pozostaje w sprzeczności z porządkiem planistycznym. Zabudowa zagrodowa dopuszczona jest wyłącznie w formie istniejącej w dacie wejścia w życie MPZP, a poza sporem pozostaje ustalenie, że przedmiotowa samowola budowalna powstała w okresie późniejszym. Nowa zabudowa dopuszczalna jest wyłącznie w formie przewidzianej wprost w MPZP. Należy wskazać, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 a) p.b., uprawnia organ nadzoru budowlanego do badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zakres badania przedłożonych przez inwestora dokumentów przed wydaniem postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej został określony w przepisie art. 49 ust. 1 p.b. Na tym etapie postępowania w szczególnym zainteresowaniu organu powinna pozostawać zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co prawda powinno to wynikać wprost z przedłożonego przez inwestora zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże to do organu należy ostateczna ocena o spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. W piśmiennictwie zaświadczenie wójta/burmistrza/prezydenta miasta, o którym mowa w art. 48 ust. 3 p. b., jest określane, jako "posiłkowe" w toku badania przez organ nadzoru budowlanego zgodności obiektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe wskazuje, że organ nadzoru budowlanego nie jest związany interpretacją zapisów planu zagospodarowania przestrzennego przez inny organ. W świetle zaświadczenia Wójta Gminy O. z 12 listopada 2024 r. i przywołanego przepisu § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) uchwały nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] maja 2012 r., w sprawę uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu B., tut. organ nie może pominąć faktu, że przedmiotowa inwestycja została wybudowana ok. 8 lat już po wejściu w życie omawianej uchwały w dniu 30 września 2012 r. Tym samym w świetle ustalonej przez organ I instancji daty powstania tej inwestycji na 2020 r., nie można uznać jej za istniejącą w dacie wejścia w życie uchwały. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być interpretowane rozszerzająco i tym samym bardziej ograniczać prawo własności niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Dlatego wskazać należy, że jakakolwiek ingerencja organu nadzoru budowlanego w chronione prawo własności, może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w oczywisty sposób jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie omawiany warunek został spełniony. W związku z powyższym uznać należy, iż organ I instancji niesłusznie i co najmniej przedwcześnie przeszedł do naliczenia opłaty legalizacyjnej. Dlatego też tut. organ wskazuje, że zasadnym stało się zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i tym samym koniecznym jest uchylenie zaskarżonego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr 10/2025 z dnia 25 czerwca 2025 r. Działając imieniem skarżących I. i R. S. - na podstawie art. 50 § 1, w zw. z art. 52 § 1, w zw. z art. 53 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik zaskarżyła w całości postanowienie Dolnośląskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 867/2025 z dnia 19.08.2025 r., uchylające zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr 10/2025 z dnia 25.06.2025 r. (ustalającego opłatę legalizacyjną wybudowanego gołębnika w miejscowości B., na działce nr [...]). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 123 kpa w zw. z art. 49 ust. 2b ustawy prawo budowlane poprzez przekroczenie granic kwestii wynikłej w toku postępowania, która nie rozstrzygała przedmiotu sprawy co do zasady oraz uchylenie na podstawie zażalenia osoby nieuprawnionej postanowienia z 25.06.2025 r. podczas gdy kwestia wynikła w toku postępowania legalizacyjnego ograniczała się jedynie do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, a nie do rozstrzygnięcie o ewentualnej legalizacji w całości co do meritum, zatem zarzuty w zażaleniu podniesione kwestionujące dokumenty, które skarżący zgodnie z art. 48b ustawy prawo budowlane załączyli, są zupełnie irrelewantne z punktu widzenia niniejszej sprawy; art. 28 kpa w zw. z art. 49 ust. 2b ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie do rozpoznania i rozpatrzenie zażalenia osoby, która nie miała interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego orzeczenia organu, podczas gdy w istocie postanowienie z dnia 25.6.2025 r. dotyczyło ustalenia jedynie wysokości i zakresu opłaty legalizacyjnej skarżących (co de facto dopiero miało poprzedzać ewentualne wydanie decyzji o zatwierdzeniu lub odmowie legalizacji budowli, a nie pełniło funkcji takowej decyzji), a zakresem rozpoznania tego wycinka postępowania legalizacyjnego było jedynie ustalenie wysokości ewentualnej opłaty, nie zaś merytoryczne rozstrzygnięcie całego procesu legalizacji, zaś przepis art. 49 prawa budowlanego (w tym ust. 2b) zdaniem skarżących wskazuje na uprawnienie wnioskodawcy postępowania legalizacyjnego (Z. Niewiadomski, KPA. Komentarz, 2024), jako adresata postanowienia do zaskarżenia powyższego postanowienia w zakresie wysokości ewentualnej opłaty legalizacyjnej, bowiem tylko on posiada interes prawny w kwestionowaniu ewentualnej wysokości opłaty, zaś trudno zgodzić się ze stanowiskiem, by uczestnik postępowania w jakikolwiek sposób posiadał interes prawny w zakresie ustalenia wysokości ewentualnej opłaty legalizacyjnej jego w żaden sposób nie dotyczącej; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 48b ust.3 ustawy prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wątpliwości budzi oświadczenie wójta dotyczące zgodności budowli z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało uchyleniem decyzji dotyczącej ustalenia opłaty legalizacyjnej, podczas gdy zdaniem skarżącego przede wszystkim oświadczenie to cieszy się domniemaniem prawnym zgodności (bądź braku zgodności) inwestycji objętej postępowaniem legalizacyjnym z prawem miejscowym i jest dokumentem urzędowym (zgodnie z art. 76 § 1 kpa), co przywołuje konieczność konkretnego wykazania wiarygodnymi środkami dowodowymi ewentualnej niezgodności oświadczenia ze stanem rzeczywistym, a co za tym idzie niewystarczająca jest jedynie wątpliwość organu w tym z akresie do obalenia domniemania, zaś w przypadku takiej wątpliwości pierwszeństwo niewątpliwie ma autointerpretacja tegoż aktu organu, który ten plan zagospodarowania wydał, tj. Wójta gminy O. W oparciu o tak formułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) skarga wnosi o: - uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; - zasądzenie procesowego na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnioskiem o legalizację budowli, tj. kurnika. Przedstawili organowi na jego żądanie wszelkie przewidziane prawem dokumenty, w konsekwencji czego organ wyznaczył opłatę legalizacyjną postanowieniem z dnia 25.06.2025 r. Na to postanowienie zażalenie złożył sąsiad skarżących, który zgłosił kontrolę legalności na ich działce. Wojewódzki Inspektor Nadzoru na skutek zażalenia uczestnika postepowania, tj. sąsiada skarżących uchylił postanowienie, wskazując na wątpliwość co do zgodności budowli z planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to winno zostać uchylone, a to z poniższych względów. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z art. 123 kpa postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy. Tak też było w niniejszej sprawie postanowienie z 25.06.2025 r. dotyczyło kwestii wpadkowej postępowania legalizacyjnego, a więc ograniczało się do ustalenia opłaty legalizacyjnej, a więc przede wszystkim jej wysokości. Jedynym zaś adresatem i zainteresowanym tymże rozstrzygnięciem, a co za tym idzie posiadającym interes prawny w kwestionowaniu wysokości opłaty legalizacyjnej jest skarżący, jako wnioskodawca postępowania legalizacyjnego. Postanowienie to nie miało dotyczyć de facto rozstrzygnięcia sprawy co do zasady, albowiem potem nastąpić powinno wydanie decyzji co do uwzględniania lub odmowy legalizacji obiektu. Zdaniem skarżących zatem organ naruszył w postanowieniu z 19.08.2025 r. art. 28 kpa w zw. z art. 49 ust. 2b ustawy prawo budowlane. Przyjął bowiem do rozpoznania i rozpatrzenie zażalenia osoby, która nie miała interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego orzeczenia organu, podczas gdy w istocie postanowienie z dnia 25.06.2025 r. dotyczyło ustalenia jedynie wysokości i zakresu opłaty legalizacyjnej. Zakresem rozpoznania tego wycinka postępowania legalizacyjnego było jedynie ustalenie wysokości ewentualnej opłaty, nie zaś merytoryczne rozstrzygnięcie całego procesu legalizacji. Organ ustalił jedynie ewentualne pobranie opłaty oraz jej wysokość. Samo zaś pobranie opłaty legalizacyjnej nie jest jeszcze równoznaczne z przyjęciem za pewnik legalizacji obiektu budowlanego. Rozpatrując art. 49 ustawy prawo budowlane zwrócić należy uwagę, że określone tam uprawnienia kierowane są do wnioskodawcy jako adresata postanowienia co do opłaty legalizacyjnej legalizacyjnego (Z. Niewiadomski, KPA. Komentarz, 2024. Przepis art. 49 prawa budowlanego (w tym ust. 2b) zdaniem skarżących wskazuje zatem na uprawnienie wnioskodawcy postępowania legalizacyjnego (Z. Niewiadomski, KPA. Komentarz, 2024), jako adresata postanowienia do zaskarżenia powyższego postanowienia w zakresie wysokości ewentualnej opłaty legalizacyjnej, bowiem tylko on posiada interes prawny w kwestionowaniu ewentualnej wysokości opłaty. Trudno uznać bowiem, że uczestnik postepowania mógł mieć interes prawny w kwestii rozstrzyganej tymże postanowienie, tj. w zakresie decydowania o ewentualnej wysokości opłaty legalizacyjnej. Nadto, organ orzekając o kwestii postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, zamiast zmieścić się w opisanej w art. 123 kpa kwestii wpadkowej jaką było ustalenie opłaty legalizuje, przekroczył tę granicę, orzekając merytorycznie co do istoty sprawy, powołując się na nieprawidłowość załączonego do sprawy oświadczenia i opierając się na zarzutach osoby nieuprawnionej. Doszło zatem do naruszenia art. 123 kpa w zw. z art. 49 ust. 2b ustawy prawo budowlane poprzez przekroczenie granic kwestii wynikłej w toku postępowania, która nie miała rozstrzygać przedmiotu sprawy co do zasady. Kwestia wynikła w toku postępowania legalizacyjnego ograniczała się jedynie do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, a nie do rozstrzygnięcie o ewentualnej legalizacji w całości co do meritum. Oznacza to, że zarzuty w zażaleniu podniesione kwestionujące dokumenty, które skarżący zgodnie z art. 48b ustawy prawo budowlane załączyli, jak oświadczenie wójta, są nie tylko zbędne, bezpodstawne, ale i przede wszystkim zupełnie bez znaczenia z punktu widzenia niniejszej sprawy. Na koniec na marginesie podnieść należy, iż organ naruszył także przepisy prawa materialnego, tj. art. 48b ust.3 ustawy prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wątpliwości budzi oświadczenie wójta dotyczące zgodności budowli z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało uchyleniem decyzji dotyczącej ustalenia opłaty legalizacyjnej. Tymczasem zdaniem skarżących przede wszystkim oświadczenie to cieszy się domniemaniem prawnym zgodności (bądź braku zgodności) inwestycji objętej postępowaniem legalizacyjnym z prawem miejscowym i jest dokumentem urzędowym (zgodnie z art. 76 § 1 kpa), co przywołuje konieczność konkretnego wykazania wiarygodnymi środkami dowodowymi ewentualnej niezgodności oświadczenia ze stanem rzeczywistym. Oznacza to, że niewystarczająca jest jedynie wątpliwość organu – jak to zostało podniesione w postanowienia - w tym zakresie do obalenia domniemania. W przypadku zaś takiej wątpliwości pierwszeństwo niewątpliwie ma interpretacja stanu zgodności samowoli z planem zagospodarowania przestrzennego dokonana przez organ, który ten akt wydał. Oświadczenie zaś wójta stanowi swego rodzaju wiążącą autointerpretację planu przez organ. Stronie skarżącej znane są orzeczenia na temat braku prawotwórczości tych dokumentów, jednak dotyczą one innych stanów prawnych niż ten. W tym przypadku nie zostało obalone domniemanie dokumentu urzędowego jakim cieszy się oświadczenie wójta. Nadto nie jest to pierwsze oświadczenie wójta Gminy O. w tym zakresie. Uczestnik postępowania już wielokrotnie usiłował ingerować we własność skarżących. Wójt już miał szansę w 2020 r. wypowiedzieć się do zgodności zabudowy skarżących z planem zagospodarowania przestrzennego, kiedy to jego rozstrzygnięcie było pozytywne, co w tym przypadku ponownie potwierdził. Organ stoi zatem na stanowisku, że samowola jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jakichkolwiek co do tego wątpliwości to do wójta winna należeć ostateczne rozstrzygniecie tych wątpliwości. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wnosi jak na wstępie. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Do skargi odniosła się także pełnomocnik uczestników postępowania. W piśmie procesowym wniosła o oddalenie skargi i podniesiono, że uczestnicy postępowania w całości podtrzymują argumentację przedstawioną w zażaleniu i nie podzielają zarzutów wyrażonych w skardze. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ prawidłowo wskazał, iż przedłożone przez inwestorów zaświadczenie Wójta Gminy O. z dnia 2 listopada 2024 r. o zgodności inwestycji: budowy budynku gospodarczego - gołębnika z zapisami MPZP przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu B. (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego z dnia 30 sierpnia 2012, poz. [...]) jest co najmniej dyskusyjne w kontekście zapisów MPZP, które na przedmiotowym terenie przewidują zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i dopuszczają lokalizację: istniejącej zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej oraz usług agroturystyki, o czym mowa w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b MPZP. Jak słusznie wskazał organ za twierdzeniami podniesionymi w zażaleniu: obiekt objęty postępowaniem legalizacyjnym nie jest budynkiem gospodarczym a budynkiem inwentarskim służącym do hodowli zwierząt. Ponadto zgodnie z MPZP z dnia 12 maja 2012 r. nowa zabudowa na tym terenie dopuszczalna jest wyłącznie w formie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością zachowania istniejącej zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej oraz usług agroturystyki. Jak prawidłowo wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia budowa budynku inwentarskiego w kontekście powyższych zapisów, już po wejściu w życie wspomnianego MPZP pozostaje w sprzeczności z porządkiem planistycznym. Zdaniem organu nie można pominąć faktu, że przedmiotowa inwestycja została wybudowana około 8 lat po wejściu w życie obowiązującego MPZP tj. w 2020 r., a tym samym nie można uznać jej za istniejącą w dacie wejścia w życie w. w. uchwały. Wbrew podniesionym w skardze zarzutom to do organu należy ostateczna ocena o spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane. W piśmiennictwie zaświadczenie wójta/ burmistrza/ prezydenta miasta, o którym mowa w art. 48 b ust. 2 pkt 1 prawa budowalnego jest określane jako "posiłkowe" w toku badania przez organ nadzoru budowlanego zgodności obiektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe wskazuje, że organ nadzoru budowlanego nie jest związany interpretacją zapisów planu zagospodarowania przestrzennego przez inny organ. W odniesieniu do podniesionego w skardze zarzutu jakoby A. i L. C. nie mieli interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego postanowienia, wskazuję, iż zgodnie z przyjętym orzecznictwem wydając postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, organ nie ogranicza się jedynie do ustalenia wysokości tej opłaty, ale uprzednio bada prawidłowość złożonych dokumentów legalizacyjnych oraz zgodność części z nich z przepisami prawa. W konsekwencji organ drugiej instancji rozpatrujący zażalenie od tego postanowienia nie może dokonać kontroli jedynie wysokości tej opiaty, ale ma obowiązek zweryfikować prawidłowość przedłożonych dokumentów legalizacyjnych oraz ocenić pod kątem zgromadzonego materiału dowodowego, czy możliwe jest wydanie decyzji o legalizacji (por. wyroki NSA: z 14.01.2009 r., II OSK 1812/07, LEX nr 477167; z 19.01.2016 r., II OSK 1193/14, LEX nr 2033988). W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uczestnicy postępowania A. C. i L. C. są właścicielami nieruchomości oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod nr [...], na której posadowiony jest dom, w którym mieszkają. Powyższa działka sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...], na której przy granicy działki należącej do Państwa C. znajdują się dwa obiekty: gołębnik i kurnik, w których prowadzona jest hodowla gołębi, kur i gęsi. W gołębniku hodowanych jest około 100 gołębi, a w kurniku kilkanaście sztuk drobiu (odnośnie kurnika organ wydał analogiczne postanowienie nr 11/2025 z dnia 25.06.2025 r., które również zostało zaskarżone przez małżonków A. i L. C.). Fetor przenikający z działki skarżących zakłóca korzystanie z nieruchomości Państwa C. ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Co istotne zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022, poz.1225 t.j. z dnia 2022.06.09) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku gospodarczym należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych, służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że budynki gospodarcze nie posiadają legalnej definicji w prawie budowlanym, ale orzecznictwo w tym zakresie odwołuje się do § 3 pkt 8 w. w rozporządzenia Ministra Infrastruktury (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2021 r., VII SA/Wa 311/21, LEX nr 3311418, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2022 r. VII SA/Wa 2274/21 LEX nr 3354855). W orzecznictwie przyjmuje się, że gołębnik nie pełni funkcji budynku gospodarczego, ponieważ nie są w nim wykonywane prace warsztatowe, ani nie są przechowywane narzędzia, sprzęt i płody rolne (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 kwietnia 2020 r., II SA/Gd 736/19, LEX nr 3009417). Przedmiotowy budynek służy wyłącznie hodowli i przetrzymywaniu gołębi, a takiej funkcji nie przewidziano dla obiektów gospodarczych. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2021 r. VII SA/Wa 311/21 gołębnik (kurnik) należy zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych kwalifikować jako budynek inwentarski (LEX nr 3311418). Podobną ocenę przedstawia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2022 r. VII SA/Wa 2274/21, który stwierdza, że budynek gospodarczy służy do przechowywania rozmaitych przedmiotów np. narzędzi, sprzętu rekreacyjnego itp. (LEX nr 3354855). Natomiast budynek inwentarski to budynek służący do utrzymywania zwierząt (bydło domowe, trzoda chlewna, konie itp.) i ptaków (np. ptactwo domowe, gołębie). Powyższy obiekt w ocenie organu jest budynkiem inwentarskim. Budynki służące do hodowli gołębi (kur) należy zakwalifikować jako budynki inwentarskie, a legalizacja takiego budynku w istniejącym stanie faktycznym jest sprzeczna z przepisami mpzp. Mając powyższe na uwadze, wniosek o oddalenie skargi jest w pełni uzasadniony. Wojewódzki sąd administracyjny wskazał: Skarga podlegała uwzględnieniu. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana - zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 - j.t.), według kryterium legalności, czyli zgodności z prawem wykazała, że akt ten narusza prawo w stopniu nakazującym usunięcie go z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie, którym organ II instancji uchylił postanowienie organu powiatowego ustalające opłatę legalizacyjną, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 48 i nast.u.p.b. Przypomnieć zatem należy, że stosownie do art. 48 ust. 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia 2. jeżeli w wyniku budowy występuje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego nakazuje bezzwłoczne: 1) zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa, oraz 2) usunięcie stanu zagrożenia. 3 W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. 4. Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie. 5. Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy. Zgodnie z treścią art. 48b (w brzmieniu obowiązującym w dacie postanowienia) 1 W przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. 2. W przypadku budowy wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę lub w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą: 1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2) dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4, oraz dwa egzemplarze projektu technicznego. 3. W przypadku budowy innej niż budowa wymagająca decyzji o pozwoleniu na budowę lub budowy innej niż budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą: 1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 3) projekt zagospodarowania działki lub terenu. Obowiązkiem organu jest następnie, wskazany w art. 49 ustawy sprawdzenie 1) kompletności dokumentów legalizacyjnych, w tym kompletność projektu budowlanego; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi; jeżeli budowa została zakończona, sprawdza się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy. 1a. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych w zakresie, o którym mowa w ust. 1, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. 1b. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1a, przysługuje zażalenie. 2a.W przypadku stwierdzenia braku nieprawidłowości lub wykonania postanowienia, o którym mowa w ust. 1a, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, na które to postanowienie przysługuje zażalenie. 4.Po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o legalizacji, która: 1) zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz 2) zezwala na wznowienie budowy, jeżeli budowa nie została zakończona. 5.W przypadku budowy: 1) wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę lub 2) o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 - w decyzji, o której mowa w ust. 4, nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (ust. 3). Z akt administracyjnych wynika, że orzekający w badanej sprawie organ I instancji uznał, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty, odmiennie od organu odwoławczego, który ocenił odmiennie możliwość legalizacji obiektu, mając na względzie z jednej strony, że powstał on pod rządami planu miejscowego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] maja 2012 r., który wszedł w życie 30 IX 2012 r., co zdaniem sądu nie ma jednoznacznego potwierdzenia w materiale sprawy, a zatem wyciągnięcie takiego wniosku, w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach, należy uznać za przynajmniej przedwczesne. Trzeba zatem powiedzieć, że postępowanie legalizacyjne przebiega w kilku etapach. Pierwszym z nich jest ustalenie, iż doszło do samowoli budowlanej i wstrzymanie robót budowlanych. Kolejnym etapem jest ustalenie, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami techniczno-budowlanymi, co otwiera możliwość przeprowadzenia procesu legalizacji budowy i nałożenia na inwestora obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 u.p.b. Przedłożenie wymaganych dokumentów i pozytywna ich weryfikacja przez organ umożliwia ustalenie opłaty legalizacyjnej, a następnie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zakończenie procesu legalizacji samowoli budowlanej. Zakres badania przedłożonych przez inwestora dokumentów przed wydaniem postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej określa art. 49 ust. 1 u.p.b. Na tym etapie w zainteresowaniu organu powinna pozostawać zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub dla terenu nieobjętego planem) decyzją o warunkach zabudowy, (a w szczególnych przypadkach decyzji zezwalającej na realizację inwestycji celu publicznego). Winno to wynikać z przedłożonego przez inwestora zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 3 pkt 1 u.p.b.), ale to do organu nadzoru budowlanego należy ostateczna ocena, czy przedłożone dokumenty spełniają wymagania, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 przywołanej ustawy. I w tym kontekście należy zwrócić uwagę na fakt, że organ ll instancji uznał, iż niesporne w sprawie pozostaje, że stanowiący przedmiot postępowania (gołębnik) powstał "już po wejściu w życie planu miejscowego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] maja 2012 r. (wejście w życie 30 IX 2012 r.). Tu trzeba dalej wskazać, że z protokołu kontroli z dnia 31 maja 2022 r. wynika, że "gołębnik powstał w 2012 r.(k. 9 akt I instancji). Bez dodatkowych ustaleń nie sposób zatem (wbrew stanowisku DWIMBu) przyjąć, że budynek gospodarczy, czy też inwentarski (?) powstał w okresie obowiązywania tego planu. Istotnie bowiem lektura przedłożonego przez inwestora zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k 29 akt l instancji) prowadzi do wniosku, że dokument ten może być weryfikowany pod kątem wymogów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 u.p.b. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych trzeba bowiem przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem tych sądów "organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie legalizacyjne ma podstawę do prowadzenia postępowania - z inicjatywy własnej lub stron postępowania, zmierzającego do obalenia domniemania wynikającego z dokumentu urzędowego, jakim jest zaświadczenie o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz poczynienia w tym zakresie odmiennych ustaleń. (tak np. w wyroku NSA z dnia 16 listopada 2012 r. II OSK 1277/11, wyjaśniono, "że (....) zaświadczenie nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. W zaświadczeniu tym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zrealizowany obiekt budowlany będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie stwierdzić to wprost w zaświadczeniu. Nie jest to więc takie proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak by wynikało z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 48b ust. 3 pkt 1 P. b. obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność realizowanego obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego". W konsekwencji to organ nadzoru budowlanego jest uprawniony/zobowiązany do oceny zgodności inwestycji z planem. .Zdaniem sądu, z pogwałceniem zasady, ujętej w art. 7 kpa (w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli) organy obu instancji nie dokonały ustalenia stanu faktycznego sprawy, choćby w zakresie wspomnianej zgodności inwestycji z planem. Zgodność zamierzenia z planem miejscowym (o czym była mowa wcześniej) musi być jednoznaczna i nie budzić wątpliwości, z uwzględnieniem wykładni proinwestorskiej. Dalej trzeba powiedzieć, że przedstawienie wadliwego zaświadczenia dotyczącego istotnej dla wyniku postępowania kwestii, może mieć wpływ na wynik postępowania. Warunkiem wydania postanowienia w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej jest pewność organu co do zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego (bądź decyzją o warunkach zabudowy; lub decyzją o realizacji inwestycji celu publicznego). Nie bez przyczyny bowiem ustawodawca wymienił zaświadczenie o zgodności z planem na pierwszym miejscu wśród dokumentów, które obowiązany jest inwestor przedstawić w postępowaniu legalizacyjnym i jako pierwszy element, który podlega weryfikacji przed ustaleniem opłaty. W sytuacji, gdy budowa nie spełnia kryterium zgodności z planem dalsze prowadzenie postępowania jest bezcelowe, bowiem nie doprowadzi do "legalizacji" nawet wówczas, gdyby był obiekt zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Tym samym upada również dopuszczalność wydania postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, która nie powinna być przez organ nałożona na inwestora w sytuacji, gdy oczywistym jest, że proces legalizacji samowoli budowlanej nie zakończy się dla niego pozytywnie. Stąd, w realiach rozpoznawanej prawy, ustalenie zgodności "gołębnika" z planem miejscowym powinna być jednoznaczna. Uszło uwadze organów, że w panie miejscowym w § 2, stanowiącym słowniczek do uchwały, w ust. 2 wskazano, że "pozostałe, niezdefiniowane pojęcia należy rozumieć zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi"(np. różnica między budynkiem gospodarczym a inwentarskim); w § 12, określającym sposoby i terminy tymczasowego urządzenia i użytkowania terenów: do czasu realizacji ustaleń planu pozostawiono dotychczasowe użytkowanie terenów. Powyższa okoliczność może mieć znaczenie jeśli okaże się, że gołębnik powstał przed wejściem planu w życie. W rozdziale 3, stanowiącym przepisy szczegółowe dla wyznaczonych terenów w granicach ich linii rozgraniczających, dla terenu N/[...]- MN/[...] – (w tym terenu MN [...]) przeznaczenie podstawowe -zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca, szeregowa lub bliźniacza. W § 14 w zakresie przeznaczenia terenów ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe terenów stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca, szeregowa i bliźniacza, 2) dopuszcza się lokalizację: a) nieuciążliwych usług lokalnych (komercyjne lub publiczne) o nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego, usługi mogą być lokalizowane w adaptowanych pomieszczeniach budynku mieszkalnego, w pomieszczeniach dobudowanych do budynku lub w obiektach wolno stojących, b) istniejącej zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej oraz usług agroturystyki. W świetle dotychczasowych rozważań, zdaniem sądu, organy nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego, a także nie oceniły przedmiotu postępowania z punktu widzenia unormowań zawartych w akcie prawa miejscowego, aby wydać w sprawie właściwe rozstrzygnięcie. Dalej trzeba powiedzieć, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (aktualny tan prawny Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09) została zdefiniowana w § 3 ust. 3 zabudowa zagrodowa - należy przez to rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych; natomiast w świetle ust. 8 przywołanego paragrafu przez budynek gospodarczy - należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Winno zatem podlegać ocenie kiedy powstał gołębnik, jaki jest charakter tej budowli czy w świetle planu miejscowego może pozostać na tym terenie. Reasumując, przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie uzupełnienie postępowania w zakresie okresu powstania gołębnika, charakteru tego zabudowania i wpływu tych okoliczności na możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego o ile to będzie możliwe w trybie art. 136 kpa, bądź rozważy wydanie orzeczenia w trybie art. 138 § 2 kpa. Na koniec trzeba powiedzieć, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych właściciele (użytkownicy wieczyści) działki narażonej na immisje z działki zainwestowanej ma przymiot strony w postępowaniu w sprawie nałożenia opłaty legalizacyjnej (zobacz np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2014 r.(IV SA/Po 859/13) "1. Przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) nie może stanowić wyłącznej podstawy ustalenia posiadania lub też braku interesu prawnego. 2. Objęcie danej nieruchomości immisjami pośrednimi wywołanymi przez inwestycję będzie oznaczało, że właściciel tej nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu legalizacyjnym, niezależnie od tego, czy są to immisje pośrednie dopuszczalne, czy też zakazane w świetle art. 144 k.c. Każde zatem, również niezabronione przepisami prawa cywilnego zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a". Z powyższych względów sąd uznał, że doszło do naruszenia, zarówno przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, wskazanych w uzasadnieniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - j.t. z późn. zm.). O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 przywołanej ustawy.