II SA/Wr 815/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 245/18 postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 10 października 2019 r. (sygn. akt II SA/Wr 245/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uwzględnił skargi A. O. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lutego 2018 r. nr 206/2018 w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego wybudowanego bez zgłoszenia i w pkt. I oddalił skargę w całości a w pkt. II przyznał na rzecz adw. S. M. wynagrodzenie tytułem kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia 4 listopada 2025 r. A. O. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 245/18. W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 listopada 2025 r. wezwano, ustanowionego w sprawie II SA/Wr 245/18 pełnomocnika z urzędu do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie 1 odpisu skargi oraz wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wskazanie żądania czy strona skarżąca domaga się uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Powyższe wezwanie wydano w placówce pocztowej pełnomocnikowi pocztowemu pełnomocnika skarżącego w dniu 8 grudnia 2025 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie usunął oznaczonych braków formalnych skargi, a przesłał do Sądu pismo, w którym wniósł o wydłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, wskazując że zapoznanie się z aktami sprawy było możliwe dopiero 12 grudnia 2025 r., a szybki kontakt ze skarżącym był niemożliwy. Następnie pismem z dnia 2 lutego 2026 r. pełnomocnik przedłożył odpis skargi oraz jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Ustawowe podstawy wznowienia postępowania zostały określone w art. 271-273 p.p.s.a.. Stosownie do tych przepisów: można żądać wznowienia postępowania sądowego: z powodu nieważności (przesłanki określone w art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a.); gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie i gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 272 § 1 i § 2a p.p.s.a.); gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) lub w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.) Podstawę wznowienia powinna wykazać strona w skardze, przy czym samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający ustawie nie jest wystarczające i w takiej sytuacji skarga o wznowienie podlega odrzuceniu (zob. postanowienia NSA z: 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01; 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04; 23 lutego 2011 r., II OSK 257/11; z 25 lipca 2012 r., I FSK 849/12, z 19 grudnia 2012 r., I FSK 1332/12, z 4 września 2013r., I FSK 1424/13). Jak stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o wydłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi należy wyjaśnić, że wyznaczony siedmiodniowy termin, o którym mowa, jest terminem ustawowym, który nie może być przedłużany ani skracany. W sytuacji więc, gdy strona w tym terminie nie usunie braków formalnych skargi, Sąd zobligowany jest do jej odrzucenia. Przewidziana w art. 84 p.p.s.a. możliwość przedłużania terminów odnosi się wyłącznie do terminów sądowych, tj. wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego dla dokonania określonej czynności procesowej. Przedłużeniu nie podlegają natomiast terminy ustawowe, czyli takie, które są wyraźnie wskazane w ustawie wyznaczającej ich początek oraz długość. W określonej sytuacji ich bieg rozpoczyna się automatycznie, co oznacza, że bieg terminów ustawowych nie może ulec ani przedłużeniu ani skróceniu, tak jak ma to miejsce w przypadku terminów sądowych (postanowienie NSA z 28 stycznia 2026 r., sygn. akt I GZ 4/26). Powyższa sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W jej realiach pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił oznaczonych braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, co też musiało skutkować jej odrzuceniem, gdyż skardze nie można było nadać dalszego biegu. Przedłożenie zaś dokumentów mających na celu usunąć brak formalny skargi, dokonane po upływie terminu jest bezskuteczne. W tych okolicznościach, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.