II SA/Wr 83/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis – spr. Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. D. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia 29 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe odprowadzanie ścieków I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Uchwałą NR [...] z dnia 29 listopada 2011r. Rada Gminy C., przywołując w podstawie prawnej art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591) oraz art. 24 ust. 5. ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858 ze zmianami) w §1 odmówiła zatwierdzenia taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków w Gminie C. na okres od 1.01.2012 r. do 31.12.2012 r. przedłożonych we wniosku Przedsiębiorstwa A. Spółka z o.o. M. z dnia 19 października 2011r.; w § 2 wykonanie uchwały powierzono Wójtowi Gminy C., a w § 3 postanowiono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Na uzasadnienie organ wykonawczy gminy wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie, przedstawia wójtowi wniosek o ich zatwierdzenie, wójt sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i weryfikuje koszty, o których mowa wart. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia. Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 oraz 4 ustawy przedsiębiorstwo określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów, uwzględniając w szczególności m. in., koszty związane ze świadczeniem usług. (do których niewątpliwie należą koszty eksploatacji i utrzymania) poniesione w poprzednim roku obrachunkowym, ustalone na podstawie ewidencji księgowej. W przypadku Gminy C. przedsiębiorstwo, składające wniosek rozpoczyna działalność w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków od dnia 1.01.2012 r., na podstawie zezwolenia wydanego przez Wójta Gminy C. w dniu 10.11.2011 r. Wniosek o zatwierdzenie taryfy wpłynął w dniu 20 października 2011 r., a więc przed wydaniem zezwolenia, o którym mowa wyżej, co już świadczy o tym, że był on złożony przedwcześnie. Przedsiębiorstwo rozpoczyna na terenie gminy działalność z początkiem roku 2012 r., a więc brak jest wiedzy o wysokości niektórych składników kosztów świadczenia usług niezbędnych dla ustalenia przychodów dla potrzeb obliczenia stawek opłat. Takimi właśnie nieznanymi składnikami są koszty eksploatacji i utrzymania poniesione w roku obrachunkowym poprzedzającym rok, w którym wprowadzana jest taryfa, ustalone na podstawie ewidencji księgowej. W przypadku Gminy C., która zostanie objęta działalnością kanalizacyjną przez przedsiębiorstwo dopiero od 2012 r. taka sytuacja właśnie istnieje, a mianowicie niemożność ustalenia kosztów związanych ze świadczeniem usług, poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym, zgodnie z ewidencją księgową. ponieważ działalność przedsiębiorstwa (świadczenie usług) na terenie Gminy C. dopiero się rozpocznie, co powoduje niemożność przygotowania przez przedsiębiorstwo wniosku taryfowego spełniającego wszystkie wymogi ustawy oraz rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Przedsiębiorstwo przedstawiło również wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych dla Gminy C. na lata 2011- 2013, co potwierdza, że działalność na terenie gminy traktowana jest jako działalność wyodrębniona na danym obszarze, a nie można ustalić kosztów świadczenia usług na danym obszarze w roku poprzednim, skoro działalność podejmowana jest od roku następnego. Stanowisko to potwierdzone jest poprzez stosowną opinię prawną. Ponadto na podstawie weryfikacji kosztów dokonanej przez Wójta pod względem celowości ich ponoszenia stwierdzić należy, iż koszty te są zawyżone z uwagi na to, że 1. do kalkulacji kosztów przyjęto, że Rada Nadzorcza Spółki liczy 5 członków. Tymczasem od kilku lat do chwili obecnej organ ten faktycznie liczy 3 członków. Należy podkreślić, że 17 grudnia 2010 r. zapadł prawomocny wyrok Sądu Okręgowego we W. z uzasadnienia którego wynika jednoznacznie, że Rada Nadzorcza Spółki winna liczyć 3 członków. 2. Przy ustalaniu kosztów pogotowia technicznego przyjęto założenie, że przegląd sieci sanitarnej i przepompowni dokonywany będzie co tydzień (7 godzin), natomiast płukanie przepompowni sieci wykonywane będzie co miesiąc (6 godzin). Z przeprowadzonego rozeznania wynika jednoznacznie, że faktyczny przegląd i płukanie instalacji sanitarnej będącej w posiadaniu spółki odbywa się wielokrotnie rzadziej. Dlatego ten element kosztów wydaje się znacznie zawyżony. Jest to tym bardziej dyskusyjne, że sieć na terenie Gminy C. jest zupełnie nowa i wyposażona w monitoring na wszystkich przepompowniach. 3. Koszt amortyzacji środków trwałych będzie stanowił w stawce bardzo wysoki udział (ponad 4 zł brutto w cenie 1m3 ścieków). W skardze na tę uchwałę Wojewoda D. - działający jako organ nadzoru, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzuca istotne naruszenie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Na uzasadnienie wojewoda wskazał, że Rada Gminy C. w trakcie sesji dnia 29 listopada 2011 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe odprowadzanie ścieków, zwaną dalej uchwałą. W toku badania legalności uchwały organ nadzoru stwierdził, że została podjęta z istotnym naruszeniem art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j.: Dz. U. z 2006 r, Nr 123 poz. 858 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Mocą tej uchwały odmówiono zatwierdzenia taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków w Gminie C. na okres od 1.01.2012 r. do 31.12.2012 r przedłożonych we wniosku Przedsiębiorstwa A. Spółka z o.o., z siedzibą w M., zwanego dalej przedsiębiorstwem, z dnia 19 października 2011 r. Do uchwały dołączono wniosek o zatwierdzenie taryf, złożony przez Przedsiębiorstwo. W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 24 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku. o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Pismem z dnia 23 grudnia 2011 r. nr [...] organ nadzoru zwrócił się do Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa A. z prośbą o ustosunkowanie się zastrzeżeń, jakie organy Gminy C. zgłosiły w stosunku do przedłożonego wniosku taryfowego, przedstawionych w uzasadnieniu do uchwały. Dnia 28 grudnia 2011 r. Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa A. wyjaśnił, że po zakończeniu prowadzonych prac inwestycyjnych na terenie Gminy C. nastąpi powiększenie zasięgu terytorialnego prowadzonej dotychczas działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków, lecz działalność ta nie jest oczywiście traktowana jako działalność wyodrębniona na danym obszarze. Kalkulację niezbędnych przychodów przedsiębiorstwo dokonuje zgodnie z przepisami ustawy i biorąc pod uwagę: 1. faktycznie poniesione koszty inwestycyjne, zaliczone do taryfy w postaci odpisów amortyzacyjnych; 2. planowane koszty zużycia energii na przepompowniach znajdujących się na terenie gminy C.. Analizę przeprowadzono z uwzględnieniem użytkowanych przepompowni na terenie gminy M. oraz Ż.; 3. planowane opłaty z tytułu umieszczenia sieci w pasie drogowym na terenie gminy C.; 4. kosztów obsługi pogotowia technicznego biorąc pod uwagę utrzymanie posiadanych gwarancji na użytkowanie przepompowni, zgodnie z którymi producent nie odpowiada za mechaniczne uszkodzenia; 5. koszty pośrednie oraz koszty oczyszczenia ścieków, do których wyliczenia uwzględniono informacje z oczyszczalni ścieków w Z. o planowanej rocznej wielkości oczyszczenia ścieków z Gminy C.. W piśmie tym zwraca się uwagę na zapisy w kartach gwarancyjnych przepompowni. Zgodnie z ich zapisami nadzór nad pracą pomp powinien być dokonywany co najmniej 2 razy w tygodniu, natomiast sprawdzenie stanu przepompowni zaleca się przeprowadzać codziennie w okresie pierwszego tygodnia pracy urządzenia, a następnie raz w miesiącu w całym okresie eksploatacji. Nieprzestrzeganie tych zapisów wiąże się z ryzykiem utraty gwarancji. Dalej wyjaśnia się, że planowane środki na wynagrodzenia pięciu członków Rady Nadzorczej znajdują uzasadnienie w podjętej dnia 12 stycznia 2011 r. uchwale Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, w której to zatwierdzono zmianę regulaminu Rady Nadzorczej. Wysokość tego wynagrodzenia również została uchwalona przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników. Zgodnie z obowiązującym regulaminem Rada Nadzorcza może zatem liczyć 5 członków, jeśli taka będzie wola wspólników, na co Spółka nie ma żadnego wpływu. Zwraca się przy tym uwagę, że wysokość taryfy z tego tytułu uległa zmianie 00,04 złotego (pismo zawiera oczywistą omyłkę i wspomina w tym miejscu o groszu). Natomiast zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych, określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10.12. 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, gdzie roczna stawka amortyzacyjna przyjęta dla sieci kanalizacyjnych wynosi 2,5 %. Zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, .albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. W świetle tego przepisu należy uznać, że wyłączną podstawą podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf jest stwierdzenie, że zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Tym sam ocena legalności takiej uchwały sprowadza się do zweryfikowania prawidłowości przedłożonych taryf, dokonanej przez radę gminy. Do organu nadzoru należy odniesienie przesłanek podjęcia przedmiotowej uchwały, wskazanych w uzasadnieniu, przepisów powszechnie obowiązujących. Sposób sporządzania taryf regulują dwa akty normatywne, ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. nr 127, poz. 886). Rada Gminy C. wskazuje przede wszystkim, że wniosek o zatwierdzenie wpłynął w dniu 20.10.2011 r., a więc przed wydaniem zezwolenia Wójta Gminy C. na prowadzenie działalności w zakresie odprowadzania ścieków na terenie Gminy C.. Tymczasem ustawodawca stwierdza jedynie, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wniosek o zatwierdzenie taryf przedstawia wójtowi w terminie 70 dni planowanym dniem wejścia taryf w życie. Rada Gminy nie wykazała, że poprzez złożenie wniosku o zatwierdzenie taryf przed datą otrzymania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odprowadzania ścieków doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu. Oczywistym jest, że do rozpoczęcia działalności w zakresie odprowadzania ścieków konieczne jest uzyskanie zezwolenia Wójta Gminy, wydanego na podstawie art. 16 ustawy, nie sposób jednak uznać, że brak aktualnego pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odprowadzania ścieków mógł stanowić jakąkolwiek przeszkodę do zatwierdzeniu taryfy przez Radę Gminy w sytuacji, gdy wniosek o wydanie takiego zezwolenia został Wójtowi przedłożony, a zezwolenie wydane jeszcze przed podjęciem kwestionowanej uchwały, bo dnia 10 listopada 2011 r., mając przy tym na względzie także tożsamość udzielającego zezwolenia jak i weryfikującego przedłożone przez przedsiębiorstwo taryfy. Nie bez znaczenia jest także fakt, że Gmina C. jest udziałowcem przedsiębiorstwa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowanym na zgromadzeniu wspólników przez Wójta Gminy C. (na podstawie danych zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej Przedsiębiorstwa A.. Przedsiębiorstwo natomiast, ubiegające się o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odprowadzania ścieków jak również o zatwierdzenie przedłożonych taryf za zbiorowe odprowadzanie ścieków, w 2011 r. prowadziło na terenie gminy prace inwestycyjne, mające na celu rozpoczęcie działalności w zakresie odprowadzania ścieków. W tym stanie faktycznym nie sposób uznać, aby fakt nie dysponowania w momencie złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków, mógł stanowić podstawę odmowy zatwierdzenia taryf. W uzasadnieniu uchwały wskazuje się również na fakt, że przedsiębiorstwo rozpoczyna na terenie Gminy C. działalność z początkiem 2012 roku, a więc brak jest wiedzy na temat niektórych składników kosztów świadczenia usług, niezbędnych dla ustalenia przychodów dla potrzeb obliczenia stawek opłat. Trzeba jednak wskazać, że ustalony przez ustawodawcę tryb zatwierdzania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków nie przewiduje możliwości odmowy zatwierdzenia taryf tylko z tego względu, że przedsiębiorstwo nie prowadziło dotychczas działalności na terenie danej gminy. Wynika to pośrednio z treści art. 24a ustawy. Przepis ten przewiduje alternatywny tryb uchwalenia cen i stawek opłat w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków w stosunku do określonego w art. 24 ustawy. Stwierdza się w nim, że w okresie pierwszych 18 miesięcy od dnia podjęcia działalności przez powołane lub utworzone przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne lub podjęcia przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązują ceny i stawki opłat uchwalone przez radę gminy, zapewniające pokrycie uzasadnionych kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków (ust. 1). Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest podejmowana na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w terminie co najmniej 14 dni przed powołaniem lub utworzeniem przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, lub podjęciem przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków (ust. 2). We wniosku, o którym mowa w ust. 2, podstawę do określenia cen i stawek opłat stanowią planowane dla pierwszego roku działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego koszty zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków (ust. 3). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) ogłasza uchwalone ceny i stawki opłat w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w terminie 7 dni od dnia podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 1 (ust. 4). Przesłanką zastosowania przywołanego przepisu są wskazane w nim konkretne okoliczności: 1) podjęcie działalności przez powołane lub utworzone przedsiębiorstwo wodociągowokanalizacyjne; 2) podjęcie przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Sam fakt, że ustawodawca zdecydował o wprowadzeniu podobnego unormowania świadczy o braku możliwości odmowy zatwierdzenia taryf z tego względu, że przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne rozpoczyna działalność w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie danej gminy. Gdyby ustawodawca uznał, że okoliczność ta uniemożliwia przygotowanie wniosku taryfowego zgodnie z obowiązującymi przepisami, niewątpliwie znalazłoby to odzwierciedlenie w treści art. 24a ustawy. Tymczasem w ocenie ustawodawcy tylko okoliczność nie prowadzenia w ogóle wcześniej danego rodzaju działalności gospodarczej uniemożliwia opracowanie taryf zgodnie z wytycznymi zawartymi w przepisach powszechnie obowiązujących. Należy przy tym wyjaśnić, że w tej sprawie nie sposób mówić o wystąpieniu przesłanki podjęcia przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków. Rozszerzenie prowadzonej działalności na kolejną gminę nie zmienia rodzaju tej działalności. Ustawa posługuje się pojęciem rodzaju działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwo między innymi w art. 2 pkt 4, gdzie definiuje pojęcie przedsiębiorstwa wodociągowokanalizacyjnego, stwierdzając, że oznacza ono przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność; a także w art. 18e ust. 5, gdzie wskazuje się, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) może upoważnić do dokonywania kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w zakresie zgodności wykonywanej działalności z udzielonym zezwoleniem, inny organ administracji wyspecjalizowany kontroli danego rodzaju działalności; oraz w art. 20 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym ewidencja księgowa, pozwalająca ustalić koszty związane ze świadczeniem usług, poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym, powinna w szczególności umożliwiać wydzielenie kosztów stałych i zmiennych, przychodów związanych z poszczególnymi rodzajami działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, a także w odniesieniu poszczególnych taryf. Przepisy te pozwalają powiązać pojęcie rodzaju działalności z przedmiotem, rodzajem usług świadczonych przez przedsiębiorstwo, a nie ich terytorialnym zakresem. Tym samym należy uznać, że jest możliwe i prawnie dopuszczalne przygotowanie wniosku taryfowego przez przedsiębiorstwo rozpoczynające działalność na terenie gminy. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług, natomiast w oparciu o art. 20 ust. 4 ustawy ustalenie niezbędnych przychodów następuje z uwzględnieniem w szczególności: 1) kosztów związanych ze świadczeniem usług, poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym, ustalonych na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w roku obowiązywania taryfy; 2) zmian warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia; 3) kosztów wynikających z planowanych wydatków inwestycyjnych, na podstawie planów o których mowa wart. 21 ust. 1 ustawy. W ocenie organu nadzoru należy przyjąć możliwość ustalenia niezbędnych przychodów oparciu o dane wynikające z dotychczasowej działalności. Chodzi bowiem o koszt określonej usługi, świadczonej już przez to przedsiębiorstwo, a jak wynika z przytoczonego przepisu ustawy, planowanie niezbędnych przychodów następuje między innymi z uwzględnieniem zmian wielkości usług. Okoliczność rozszerzenia działalności przedsiębiorstwa na kolejną gminę nie uniemożliwia zatem ustalenia kosztów świadczenia danej usługi w nowym roku obrachunkowym. W uzasadnieniu do uchwały powołano się także na fakt przedstawienia przez przedsiębiorstwo wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych dla Gminy C. na lata 2011 - 2013, co ma potwierdzać, że działalność na terenie Gminy jest traktowana jako działalność wyodrębniona na danym obszarze. Jak wynika z przepisów ustawy zatwierdzenie taryf następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 24 ust. 1 ustawy). Konieczne jest zatem podjęcie takiej uchwały przez każdą z gmin, na terenie której przedsiębiorstwo prowadzi określoną działalność. Przedsiębiorstwo opracowuje także wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych, urządzeń kanalizacyjnych będących w jego posiadaniu, który powinien być zgodny z kierunkami rozwoju gminy określonymi w studium zagospodarowania przestrzennego gminy, z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz ustaleniami zezwolenia wydanego przedsiębiorstwu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a następnie jest uchwalany przez radę gminy (art. 21 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy). Oczywistym jest zatem, że konieczne jest przygotowanie wniosku taryfowego, jak i wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych dla każdej gminy, na terenie której przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne prowadzi działalność i nie przekłada się to w żaden sposób na możliwość ustalenia kosztów świadczenia usług na danym obszarze. W uzasadnieniu do uchwały wskazuje się także na nieprawidłowości w kalkulacji kosztów w związku z przyjętą dla jej potrzeb liczbą członków Rady Nadzorczej spółki, przy czym wskazuje się na wyrok Sądu Okręgowego we W. z dnia 17 grudnia 2010 r., gdzie stwierdza się, że Rada Nadzorcza spółki winna liczyć 3 członków. W ocenie organu nadzoru Rada Gminy, dokonując analizy przedłożonego wniosku taryfowego, powinna uwzględnić że uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 12 stycznia 2011 r. nr [...] dokonano zmiany regulaminu Rady Nadzorczej spółki, określającą skład Rady Nadzorczej od 3 do 5 osób. Przywołany wyrok Sądu Okręgowego dotyczył innego stanu faktycznego. Uzasadnione jest zatem przyjęcie założenia, że w trakcie obowiązywania taryf liczba członków Rady Nadzorczej może ulec zwiększeniu, co powinno znajdować odzwierciedlenie w kalkulacji kosztów. Przyjęcie podobnego założenia nie może zostać uznane za naruszenie prawa, a tym samym nie może stanowić podstawy odmowy zatwierdzenia przedłożonych taryf. Odnosząc się do zarzutów zawartych w uzasadnieniu uchwały, dotyczących ustalenia kosztów pogotowia technicznego, należy uwzględnić wymogi wynikające z kart gwarancyjnych przepompowni. Zawarte w uzasadnieniu do uchwały twierdzenie, że faktyczny przegląd i płukanie instalacji sanitarnej będącej w posiadaniu spółki odbywa się wielokrotnie rzadziej, oparte o "przeprowadzone rozeznanie", nie może zostać uznane za wystarczającą podstawę do odmowy zatwierdzenia taryf. Bezspornie w kalkulacji niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa uwzględnia się koszty obsługi pogotowia technicznego. Ustalenie, z jaką częstotliwością powinien następować przegląd sieci sanitarnej i przepompowni, powinno następować w oparciu o dane, wynikające z kart gwarancyjnych oddanych do użytku urządzeń. Zdaniem organu nadzoru to właśnie z faktu posiadania nowej sieci i posiadanych gwarancji wynika konieczność zróżnicowania częstotliwości, z jaką dokonywany będzie przegląd sieci sanitarnej i przepompowni. Już jednak chociażby ze względu na dalece ogólnikowe stwierdzenie o "przeprowadzonym rozeznaniu" jak i "wielokrotnie rzadszym" przeglądzie instalacji sanitarnej nie sposób uznać, że wykazano w ten sposób sporządzenie taryf z naruszeniem prawa. W ocenie organu nadzoru także w tym przypadku Rada Gminy nie wykazała, że do takiego naruszenia faktycznie doszło, a samo stwierdzenie, że "ten element kosztów wydaje się znacznie zawyżony" zawiera zaledwie sugestię, że do takiego naruszenia mogło dojść, bez żadnych danych mogących potwierdzić ten fakt. Nie może stanowić podstawy odmowy zatwierdzenia taryf także argument odwołujący się do przyjętych kosztów amortyzacji środków trwałych. Zastosowana stawka amortyzacyjna jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.: Dz. U. z 2011 r. nr 74 poz. 397 ze zm.) oraz Klasyfikacją Środków Trwałych, ustaloną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2010 r. nr 242 poz. 1622). W uzasadnieniu uchwały nie wskazuje się podstaw, na jakich możliwe byłoby przyjęcie innej stawki amortyzacyjnej, nie kwestionuje się także wartości środków trwałych ani też przyjętej klasyfikacji środków trwałych przedsiębiorstwa. Przyjęta stawka amortyzacyjna należy do jednej z najniższych przewidzianych przez ustawodawcę i jest przyporządkowana budowlom sklasyfikowanym jako budowle do uzdatniania wód, z wyjątkiem studni wierconych. Stwierdzenie, że koszt amortyzacji środków trwałych będzie stanowił w stawce zbyt wysoki udział nie jest oparte żadną argumentacją, w oparciu który możliwe byłoby stwierdzenie, że przedłożone taryfy zostały sporządzone z naruszeniem przepisów. Jeżeli bowiem odpisów amortyzacyjnych środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych (zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym osób prawnych), to nie ma możliwości uniknięcia przy sporządzaniu kalkulacji niezbędnych przychodów kosztów eksploatacji i utrzymania, w tym kosztów amortyzacji. Niewątpliwie taryfy opłat powinny być sporządzone w sposób zapewniający motywowanie odbiorców usług do ograniczania zanieczyszczenia ścieków czy też do przyłączania się do sieci kanalizacyjnej, jednak równocześnie powinny uwzględniać konieczność uzyskania przychodów niezbędnych do prowadzenia danego typu działalności. Organy gminy dysponują wszak także innymi instrumentami, mogącymi zachęcać do korzystania z urządzeń zbiorowego odprowadzania ścieków poprzez uchwalenie dopłat na podstawie art. 24 ust. 6 ustawy czy też przy zastosowaniu przepisów karnych ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.: Dz. U. z 2005 r. nr 236 poz. 2008 ze zm.). Okoliczność, że koszt amortyzacji środków trwałych jest w ocenie radnych zbyt wysoki nie wystarcza do uznania, że taryfy zostały sporządzone niezgodnie z prawem. W ocenie organu nadzoru uchwała o odmowie zatwierdzenia taryfy za odprowadzanie ścieków powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie takiego stanowiska oraz precyzyjne wskazanie regulacji prawnych, których naruszenie w jego ocenie nastąpiło w trakcie sporządzania taryfy. Odmowa zatwierdzenia taryf w żadnym razie nie może stanowić działania uznaniowego rady gminy. Skoro ustawodawca określił jako przesłankę warunkującą podjęcie uchwały w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf ich sporządzenie niezgodnie z przepisami, fakt ten wymaga udowodnienia przez organ stanowiący gminy i wsparcia stosowną analizą obowiązujących w danym zakresie przepisów. Na konieczność szczegółowego uzasadnienia zarzutu niezgodności taryfy z przepisami prawa wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 30 czerwca 2009 r. Il SA/Wr 96/09 podkreślając, że w zakresie niezgodności taryf z przepisami prawa nie można się ograniczyć do zakwestionowania ich zgodności ze wskazanym przepisem prawa, lecz należy wyjaśnić, na czym niezgodność z tym przepisem polega i wykazać zasadność takiej oceny. W niniejszej sprawie uzasadnienie do uchwały nie wskazuje na naruszenie żadnej z zasad ustalania taryf za zbiorowe odprowadzanie ścieków. Tym samym należy stwierdzić brak podstaw do odmowy zatwierdzenia taryf przedłożonych przez Przedsiębiorstwo A.. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podniosła, że w ocenie rady Gminy C. skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi autor odpowiedzi na skargę podnosi, że rada gminy podjęła uchwałę na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zgodnie z którym rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2 ustawy, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały sporządzone niezgodnie z przepisami. Zdaniem rady taryfy zostały sporządzone niezgodnie z przepisami, ze względów ujętych w uzasadnieniu do tej uchwały, dlatego nie mogą zostać zatwierdzone, a tym samym powoduje to, iż uchwała została podjęta w sposób prawidłowy i nie zasługuje na stwierdzenie jej nieważności. Rada gminy, posiadając stosowną opinię prawną, sporządzoną przez Kancelarię Radców Prawnych Z. J. i Wspólnicy stwierdziła, iż ustalanie stawek opłat za zbiorowe odprowadzanie ścieków powinno odbywać się w trybie art. 24 a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, czyli niestandardowo, w sytuacjach charakteryzujących się nawiązywaniem nowych stosunków miedzy dostawcą a odbiorcami usług (a taka sytuacja istnieje zdaniem rady gminy w przypadku terenu Gminy C.), dlatego zastosowanie ma przy wprowadzaniu odpowiednich stawek na terenie Gminy C. ten przepis, zgodnie z którym w okresie 18 miesięcy od dnia podjęcia działalności przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne, lub podjęcia działalności przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, obowiązują ceny i stawki opłat uchwalone przez radę gminy, które winny pokryć uzasadnione koszty tej działalności. Uchwałę taką podejmuje się na wniosek wójta w terminie 14 dni przed powołaniem lub utworzeniem przedsiębiorstwa, lub podjęciem przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków. Uchwalę taką podejmuje się w sytuacji braku wiedzy o wysokości niektórych składników kosztów świadczenia usług niezbędnych do ustalenia przychodów dla potrzeb obliczenia taryfowych cen i stawek opłat. W przypadku objęcia przez PGK A. działalnością kanalizacyjną Gminy C., taka sytuacja występuje, ponieważ nigdy wcześniej przedsiębiorstwo takie na terenie gminy działalności nie prowadziło, a rozpoczyna działalność od 1.01.2012 r., dlatego istnieje niemożność ustalenia stosownych składników kosztów (koszty eksploatacji i utrzymania, poniesione w roku obrachunkowym poprzedzającym rok, w którym wprowadzana jest taryfa, ustalone na podstawie ewidencji księgowej kosztów sporządzonych zgodnie z przepisami o rachunkowości), a tym samym przygotowania wniosku taryfowego, spełniającego wymogi ustawy oraz rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28.06.2006 r., w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Dlatego też celowe w tej sytuacji jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 24a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Tym bardziej, że przedsiębiorstwo przedstawiło wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych dla Gminy C. na lata 2011 - 2013, co potwierdza, że działalność przedsiębiorstwa traktowana jest jako działalność wyodrębniona na danym obszarze, nie można więc ustalić składników kosztów świadczenia usług na danym obszarze w roku poprzednim, skoro działalność podejmowana jest od roku następnego. Z uwagi na powyższe zasadne było podjęcie zaskarżonej uchwały odmawiającej zatwierdzenia taryf, przedstawionych przez PGK A. i w konsekwencji podjęcie uchwały nr [...] z dnia 16 grudnia 2011 r. w trybie art. 24 a ustawy zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ponadto rada gminy, podobnie, jak w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały, podnosi, iż przedsiębiorstwo do kalkulacji kosztów mających wpływ na wysokość taryfy niewłaściwie przyjęło wynagrodzenie 5 członków Rady Nadzorczej. Zgodnie z przywołanym w uzasadnieniu uchwały wyrokiem Sądu Okręgowego we W. z dnia 17.12. 2010 r. rada nadzorcza powinna liczyć 3 członków, zgodnie z zapisami i interpretacją umowy spółki, która zakłada, aby w radzie nadzorczej każdy z udziałowców miał jednego przedstawiciela. Skoro więc jest to wykładania sądu, to nie można jej zmienić poprzez zmianę regulaminu rady nadzorczej. Skoro spółkę tworzy trzech wspólników, to tylko trzy osoby mogą znaleźć się w radzie nadzorczej, zgodnie z umową spółki, która niewątpliwie jest nadrzędnym aktem prawnym w stosunku do regulaminu rady nadzorczej, który nie może być z nią sprzeczny. Dlatego trudno się to zgodzić ze stanowiskiem organu nadzoru, iż wyrok ten dotyczył innego stanu faktycznego. Wyrok ten ewidentnie przesądzał o liczbie członków rady nadzorczej, przyjęcie więc do kalkulacji kosztów wynagrodzenia 5 członków rady jest działaniem na wyrost i w sposób niezasadny zawyża stawkę, chociażby o 0,4 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Stosownie do art. 147 u.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 u.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części. Analizując zakwestionowaną przez Wojewodę D. uchwałę Sąd uznał, że skarga jest zasadna i podzielił w pełni zawartą w niej argumentację. Materialno-prawną podstawę podjęcia przez organ gminy zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały stanowią przepisy art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (j. t. Dz. U. z 2006 r., Nr 123 poz. 858), w myśl którego taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, z wyjątkiem taryf zmienionych w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług. Stosownie do ustępu 2 cytowanego przepisu przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie, przedstawia wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) wniosek o ich zatwierdzenie. Do wniosku o zatwierdzenie taryf przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dołącza szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan (ust. 3). Następnie, zgodnie z dyspozycją ust. 4 wskazanego przepisu wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia. Następnie rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Omawiany artykuł znajduje się w rozdziale 5 ustawy, nazwanym " Zatwierdzanie taryf oraz zasady rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków". Jest to tzw. przepis o charakterze blankietowym, co oznacza, że przewidując powstanie pewnych skutków prawnych, łączy ich zaistnienie z zaistnieniem okoliczności opisanych w innych przepisach prawa. Przepisy blankietowe nie rozstrzygają samodzielnie pewnych kwestii, lecz wydawane rozstrzygnięcia uzależniają od ustanowionych w innych przepisach. W takim przypadku przepis art. 24 ust. 5 ustawy daje radzie gminy możliwość podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. O tym, w jakich przypadkach może dojść od takiej odmowy przepis ten nie stanowi bezpośrednio, ale uzależnia podjęcie takiej uchwały od jednoznacznego stwierdzenia, że taryfy sporządzono w sposób niezgodny z przepisami. Konieczne jest zatem sięgnięcie do przepisów, wyznaczających standardy legalności ustalonych taryf. Ustawodawca nie wskazuje przy tym konkretnie, o przepisy jakiego aktu prawnego chodzi. W konsekwencji zastosowanej techniki prawodawczej, podjęcie przez radę gminy uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf musi łączyć się z jednoczesnym stwierdzeniem, jaki przepis prawa taryfa ta narusza, chodzi przy tym o przepisy dotyczące sporządzania taryf. Podstawę prawną do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia stanowi zatem nie tylko przepis art. 24 ust. 5 ustawy, ale także wymagający współzastosowania inny przepis lub przepisy, których naruszenie świadczy o sporządzeniu taryf niezgodnie z przepisami. Reasumując dotychczasowe rozważania należy (zdaniem sądu) uznać, że zasadnie organ nadzoru stoi na stanowisku, że objęta skargą uchwała nie wskazuje na takie motywy i powody jej podjęcia, które wskazywałyby konkretne przepisy prawa, które naruszałaby przedstawiona do zatwierdzenia taryfa. Dokonując kontroli i analizy kwestionowanej uchwały pod tym kątem należy wskazać, że nie wynika z jej uzasadnienia, aby organ stanowiący gminy wskazał, że istotnie taryfa, której akceptacji odmówiono, została sporządzona niezgodnie z jakimikolwiek przepisami prawa. Uzasadnienie żadnych takich przepisów nie tylko nie wskazuje, ale nawet nie twierdzi, że do takiego naruszenia doszło. W istocie zatem, już tylko pobieżna analiza motywów podjętej uchwały wskazuje, że organ stanowiący gminy nie wskazał zakresu, w jakim przedłożona taryfa naruszałaby obowiązujące przepisy prawa. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 czerwca 2008 r. (II SA/Gl 312/08) "podjęcie przez radę gminy uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf musi łączyć się z jednoczesnym stwierdzeniem, jaki przepis prawa taryfa ta narusza, chodzi przy tym o przepisy dotyczące sporządzania taryf. Podstawę prawną do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia stanowi nie tylko przepis art. 24 ust. 5 ustawy z 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, ale także wymagający współzastosowania inny przepis lub przepisy, których naruszenie świadczy o sporządzeniu taryf niezgodnie z przepisami. Uchwała podejmowana na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy z 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie ma charakteru uznaniowego. Jako uznania nie można kwalifikować stanu, gdy organ ma kompetencję do oceny jakiegoś stanu faktycznego w kategoriach jego legalności lub nielegalności. Odwołanie się do kryterium zgodności z prawem nie może być uznane za przyznanie przez ustawodawcę organowi swobody co do zastosowania lub wyboru skutków prawnych". Ze zgromadzonego przez sąd materiału sprawy wynika, że w dniu 20 października 2011 r. Przedsiębiorstwo A. sp. z o.o. z siedzibą w M. złożyło do Wójta Gminy C. wniosek w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy C. i decyzję taką (zgodnie z wnioskiem) w dniu 10 listopada 2011 r. uzyskało. Jednocześnie, wnioskiem datowanym na dzień 19 października 2011 r., przedsiębiorstwo to zwróciło się o zatwierdzenie taryf na opisaną usługę. Kalkulacja ta obejmowała (vide k. 34, 36 i 37 akt), stosownie do treści art. 20 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. 1) koszty związane ze świadczeniem usług, poniesione w poprzednim roku obrachunkowym, ustalone na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w roku obowiązywania taryfy; 2) zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkość usług i warunki ich świadczenia; 3) koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych, na podstawie planów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy. Jak wynika nadto z treści uzasadnienia uchwały z dnia 16 grudnia 2011 r. nr [...] (k. 33-34 akt sądowych) "przyjęte składniki kosztów odprowadzania ścieków różnią się od stawek z wniosku Przedsiębiorstwa A. kwotą wynikającą z różnicy procenta amortyzacji (we wniosku PGK - 2,5 %), a wnioskowana przez wójta 1,8 %. Pozostałe składniki pozostają bez zmian". W istocie zatem odmowa zatwierdzenia taryfy wynikła z dwóch okoliczności: po pierwsze organ gminy uznał, że (jego zdaniem) nie ma podstaw do uwzględnienia wynagrodzenia dla pięciu członków rady nadzorczej, bowiem powinno ich być trzech; i po drugie z zawyżonej stawki amortyzacji środków trwałych. Zdaniem sądu wskazane okoliczności nie mogły doprowadzić do wydania uchwały o opisanej treści. Inaczej mówiąc, Sąd podziela pogląd zawarty w skardze, że argumentacja uzasadnienia uchwały nie może zostać zaakceptowana, bowiem nietrafnie i praktycznie bez uzasadnienia zarzuca przyjęcie wskazanych wartości niezgodnie z prawem. Jak wynika z akt sprawy, stan prawny wnioskującej spółki (w dacie składania wniosku) uległ zmianie (w stosunku do tego, który był przedmiotem badania przez Sąd Okręgowy we W. w sprawie [...]), bowiem uchwałą z dnia 12 stycznia 2011 r. nr [...] zatwierdzono zmianę regulaminu rady nadzorczej spółki poprzez wprowadzenie modyfikacji, w świetle której rada składa się z trzech do pięciu członków. Zatem zgodnie z prawem rada ta może liczyć trzech lub pięciu członków, a każdy z tych członków posiada uprawnienie do wynagrodzenia. Jeśli zaś chodzi o stawki amortyzacyjne od środków trwałych, to wartość ta nie jest dowolna, lecz wynika z art. 16i ust. 1. ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.), zgodnie z którym odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie zaś z załącznikiem nr 1 do tej ustawy zatytułowanym "wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych" stawka 2,5 % (jako należąca do najniższych ustanowionych w tym akcie prawnym przez ustawodawcę) ma zastosowanie do budowli wodnych, z wyjątkiem melioracji, doków stałych zalądowionych, wałów i grobli, budowli sklasyfikowanych jako budowle do uzdatniania wód, z wyjątkiem studni wierconych. Niższe stawki amortyzacyjne przewiduje załącznik jedynie dla budynków mieszkalnych (1,5 %). W konsekwencji nie sposób podzielić poglądu organu gminy, że zastosowana przez wnioskodawcę stawka amortyzacyjna nie mieści się w granicach prawa. Wnioskujące przedsiębiorstwo przyjęło najniższą, możliwą w świetle obowiązujących przepisów, zatem legalną stawkę amortyzacji. Na marginesie dotychczasowych rozważań można jeszcze dodać, że sądowi znany jest pogląd NSA zaprezentowany w wyroku z dnia 18 września 2009 r. (II OSK 998/09, Lex 597993), że "z wnioskiem o zatwierdzenie taryf (...) może wystąpić tylko taki podmiot, który wcześniej uzyskał wymagane art. 16 ust 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków zezwolenie". Jednakże w niniejszej sprawie stan faktyczny jest odmienny od ustalonego w tamtej sprawie. Jak bowiem wynika z przesłanej (na żądanie sądu) decyzji Wójta Gminy C. i o czym była mowa wcześniej, Przedsiębiorstwo A. otrzymało zezwolenie na prowadzenie na terenie tej gminy zbiorowego odprowadzania ścieków w dniu 10 listopada 2011 r. W konsekwencji, na dzień podejmowania kontrolowanej uchwały wnioskodawca legitymował się już stosownym uprawnieniem. Ze złożonych do akt przez stronę skarżącą dokumentów wynika także, że prawomocnym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 16 stycznia 2012 r. Wojewoda D. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy C. z dnia 16 grudnia 2011 nr [...] w sprawie stawki opłat za zbiorowe odprowadzanie ścieków. Z szerokiego uzasadnienia tego aktu wynika, że organ nadzoru uznał, iż w zaistniałym stanie faktycznym nie było normatywnych podstaw do wydania uchwały w trybie art. 24a ustawy. Mając, zatem na względzie przeprowadzone rozważania, należy uznać, że uchwała podlega wyeliminowania z obrotu prawnego, stosownie do art. 147 ppsa. orzeczenie zawarte w p. II wyroku znajduje swoje uzasadnienie w art. 152 ppsa.