II SA/Wr 887/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Towarzystwa I.S. "D.V." na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla korytarzy infrastruktury technicznej w gminie J. nie narusza ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J." postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 300 zł (trzysta złotych). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi J. Towarzystwa I.S. "D.V." jest uchwała Rady Gminy J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla korytarzy infrastruktury technicznej w gminie J. nie narusza ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J.". Zaskarżenie takiej uchwały do sądu administracyjnego jest możliwe na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 j.t.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3 art. 101). Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie zaś z w/w przepisem art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W myśl wyżej powołanego art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi zatem trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem już z dniem wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku przerwaniu ulega bieg tego terminu. Natomiast w sytuacji udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, od dnia doręczenia wzywającemu tej odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi wskazany w art. 53 § 2 ab initio p.p.s.a.. Jeżeli natomiast organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie to termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli natomiast w tym okresie (sześćdziesięciu dni) organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to termin sześćdziesięciu dni biegnie nieprzerwanie, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, strona z kolei może wnieść skargę przed upływem tego terminu. Jedynie w sytuacji doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie strony przed upływem owych sześćdziesięciu dni, otwiera swój bieg nowy, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie, o którym mowa w art. 53 § 2 ab initio p.p.s.a. (por. uchwała NSA sygn. akt II OPS 2/07). W niniejszej sprawie pismem z dnia 26 czerwca 2012 r. strona skarżąca wezwała Radę Gminy J. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Z uwagi na brak w sześćdziesięciodniowym terminie odpowiedzi na to wezwanie sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie upłynął w dniu 27 sierpnia 2012 r.. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została wniesiona przez skarżące Towarzystwo dopiero w dniu 28 listopada 2012 r. (data przesłania przez Sąd skargi do organu), czyli z uchybieniem terminu określonego w cyt. wyżej przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a.. Podkreślenia wymaga tutaj fakt, że zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem "w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 u.p.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (zob. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, publ. LEX nr 505351; postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt IISA/Wa 779/07, publ. LEX nr 485379; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 248/07, publ. LEX nr 470146; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 427/09, publ. Wspólnota 2009/44/31; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 46/08, publ. LEX nr 381707; postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 131/06, publ. LEX nr 284737). A z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Należy tutaj także zauważyć, że wprawdzie uchwałą z dnia 24 października 2012 r. Nr [...] Rada Gminy J. rozpatrzyła wezwanie strony skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Rada dokonała tej czynności dwa miesiące po sześćdziesięciodniowym terminie, o którym mowa wyżej. Stąd też nie można było liczyć 30-dniowego terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie od dnia doręczenia skarżącym tej uchwały, które nastąpiło w dniu 29 października 2012 r.. Biorąc pod uwagę powyższe, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji. Orzeczenie w punkcie II sentencji znajduje uzasadnienie w przepisie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. k.g.