II SA/Wr 920/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 października 2024 r. nr SKO 4121.171.2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym przyjęciu wniosku I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. O. (dalej: wnioskodawca, skarżący) pismem z dnia 20 czerwca 2024 r. (data wpływu do organu: 27 czerwca 2024 r.) wniósł o wydanie zaświadczenia w trybie art. 122f § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) o przyjęciu w milczącej zgodzie wniosku z dnia 9 kwietnia 2021 r. zatytułowanego: [...] z domem opieki, przychodnią wiejską, domem agroturystycznym, realizowanego w trybie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, "w zakresie w jakim zaświadczenie to jest bezwzględnie wymagane celem uzyskania zapewnienia energii elektrycznej, wody bytowej oraz wystąpienia, o czym mowa Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej". Uzasadniając tak sformułowany wniosek, skarżący wskazał, że zaświadczenie jest konieczne celem uzyskania dofinansowania w ramach programu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/522, co stanowi jego interes prawny jako inwestora celu publicznego realizowanego na gruntach będących własnością skarżącego. Skarżący zaznaczył, że od dnia 9 kwietnia 202lr. do dnia 20 maja 202lr. organ był w bezczynności tym samym spełniono przesłanki w zakresie przyjęcia wniosku w milczącej zgodzie. Postanowieniem z dnia 16 września 2024 r., nr GKiRG.6730.1.7.2024.BK, Burmistrz Miasta i Gminy M. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) odmówił wydania żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia przytoczył przepisy mające w sprawie zastosowanie, wymienił sposoby zakończenia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia i wyjaśnił, że postępowanie wyjaśniające pełni rolę tylko pomocniczą celem ustalenia treści zaświadczenia. Przytoczył przy tym stanowisko piśmiennictwa i orzecznictwa sądowego. Organ I instancji zwrócił uwagę, że natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. Z kolei w przedmiotowej sprawie sposób sfomułowania wniosku spowodował niemożność jego pozytywnego rozpatrzenia. Jak wskazał Burmistrz, wnioskodawca wniósł o wydanie zaświadczenia przyjęcia w milczącej zgodzie, to jest bez wniesienia sprzeciwu w ustawowym terminie 30 dni od daty złożenia wniosku do urzędu. Wyjaśnił, że sprawa ustalenia warunków zabudowy nie jest sprawą załatwianą w trybie milczącym, zatem przepis prawa, na którym oparty został wniosek o wydanie zaświadczenia, nie ma zastosowania w trybie art. 217 § 2 pkt 1 kpa. W opinii organu I instancji, brak było również podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 kpa, gdyż wnioskodawca nie wykazał istnienia swojego interesu prawnego do uzyskania zaświadczenia. W wyniku rozpoznania zażalenia, zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, organ II instancji) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza. Uzasadniając zajęte stanowisko, Kolegium w pierwszej kolejności przytoczyło treść art. 122a kpa, normującego instytucję milczącego załatwienia sprawy. Zauważyło, że z powołanej regulacji prawnej jednoznacznie wynika, że sprawa może być załatwiona milcząco tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przepisy odrębne tak stanowią. Natomiast art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie wymaga dla ustalenia warunków zabudowy wydania decyzji administracyjnej. Organ II instancji wskazał także, że skarżący w żądaniu wydania zaświadczenia powołał art. 122f § 1 kpa, który stanowi, że na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia. Skoro zaś skarżący domagał się zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, a sprawa ustalenia warunków zabudowy nie jest załatwiana w trybie milczącym, to zgodnie z art. 122f § 1 kpa należało odmówić wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy ustalenia warunków zabudowy. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, że postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2024 r. (SKO 4121.135.2024) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 18 czerwca 2024 r. (GKiRG.6730.1.2.2024BK), odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia o "o milczącym przyjęciu wniosku z dnia 9 kwietnia 2021 r. Nr li zatytułowanego "[...]" z domem opieki, przychodnia wiejską, domem agroturystycznym, realizowanego w trybie ustawy covid 19 art. 12 oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 56, art. 61 ust. 1 pkt 5 i dalej art. 51 ust.1, art. 51 ust. 2, art. 52, art. 58 w trybie art. 122a-f k.p.a.", co oznacza, że wniosek o wydanie zaświadczenia został już załatwiony ostatecznym postanowieniem Kolegium. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia przyjęcia wniosku z dnia 9 kwietnia 2021 r. tj. poświadczenia zaistniałego faktu w terminie ustawowy 7 dni o czym mowa w k.p.a zaświadczenia, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania i nałożenia na organ grzywny mając na uwadze fakt, że zaświadczenie należy wydać w terminie 7 dni. Skarżący zarzucił organom obu instancji nieprawidłowości w interpretacji przepisów prawa, celowe wprowadzanie w błąd w kwestii trybu wydania zaświadczenia przez twierdzenie że zaświadczenie rodzi skutki materialnoprawne oraz określa prawa i obowiązku stron podczas gdy czynność ta ma poświadczać zaistniały fakt złożenia wniosku w dniu jego wniesienia. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia licznych przepisów, w tym Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz Konstytucji. W ocenie skarżącego, termin określony w art. 122c kpa jest terminem zawitym, zatem czynność wykonana po tym terminie jest prawnie nieskuteczna. W uzasadnieniu skarżący wywodził, że wydanie zaświadczenia ma charakter techniczny i ogranicza się tylko do poświadczenia faktu, to jest wniesienia wniosku dnia 9 kwietnia 2021r zawieszonego postępowania administracyjnego na okres 12 miesięcy o czym mowa w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli organ po okresie zawieszenia, który termin upłyną jednoznacznie, nie wydał żadnego postanowienia lub decyzji to jest niejako zobowiązany potwierdzić fakt przyjęcia wniosku dalej wszcząć procedurę jego rozpatrzenia i zakończenia poprzez wydanie postanowienia lub decyzji na które służy zażalenie. Organ wadliwie twierdzi, że zaświadczenie ma charakter normujący prawa i obowiązki stron. Błędnie wskazuje także, że zaświadczenie które należy wydać w terminie 7 dni jest tożsame z rangą decyzji czy postanowienia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić. Sąd rozpoznał sprawę niniejszą, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a."), w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli strona skarżąca uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 października 2024 r. oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 16 września 2024 r. o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia o podanej na wstępie treści. Lektura akt wskazuje, że rozstrzygnięcie organów obu instancji podjęte zostały w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia "w trybie art. 122f § 1 przyjęcia w milczącej zgodzie wniosku wniesionego dnia 9.04.2021 r. Nr I zatytułowanego "[...]" z domem opieki, przychodnią wiejską, domem agroturystycznym, realizowanego w trybie art. 7 ust 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz towarzyszących "w zakresie w jakim zaświadczenie to jest bezwzględnie wymagane celem uzyskania zapewnienia energii elektrycznej, wody bytowej oraz wystąpienia, o czym mowa Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej". Przypomnieć wobec tego należy, że zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - na podstawie posiadanych rejestrów i ewidencji bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się jeżeli: pkt 1 - urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; pkt 2 - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Należy także zwrócić uwagę na przepisy z których wynika między innymi, że podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej (art. 63 § 1 kpa). Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych ( art. 63 § 2). Podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził (art. 63 § 3 kpa). Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie zgodnie z art. 64 §1 k.p.a., pozostawia się bez rozpoznania. Natomiast, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a., należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W świetle powyższych unormowań nie budzi wątpliwości, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia wszczynane jest na wniosek uprawnionego podmiotu. Uruchomienie rozważanego postępowania następuje z chwilą złożenia do organu wniosku (podania, żądania) przez uprawnioną jednostkę. Wniosek powinien spełniać wymogi określone w art. 63 § 2 i 3 k.p.a. oraz w art. 217 § 2 k.p.a. Do wniosku o wydanie zaświadczenia ma także zastosowanie art. 64 § 1 i 2 k.p.a. Uregulowanie wydawania zaświadczeń w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi także do wniosku, że do tego postępowania mają zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego, takie jak zasada praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dochodzenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, udzielania pomocy prawnej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA 1808/99, Lex nr 75510, z 10 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 733/09, CBOSA). Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że podjęta rozstrzygnięcia są przedwczesne, gdyż organy nie wyjaśniły rzeczywistego zakresu wniosku dotyczącego treści żądanego zaświadczenia. We wniosku z dnia 20 czerwca 2024 r. skarżący żądał wydania zaświadczenia, "o milczącej zgodzie" przyjęcia jego wniosku z dnia 9 kwietnia 2021 r. powołując się na art. 122 a-f § 1 kpa. Przywołane przez skarżącego przepisy zawarte są w rozdziale 8 kpa "Milczące załatwienia sprawy". Z art. 122a wynika jednoznacznie, że sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Przepis art. 122f kpa stanowi, że na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia. Już samo zestawienie powyższych regulacji prawnych z treścią wniosku skarżącego budzić musi wątpliwości co do prawidłowego odczytania przez organy rzeczywistych intencji skarżącego. Przywołuje on co prawda przepis art. 122f kpa, ale z treści wniosku nie wynika aby domagał się on wydania zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy. Wnosi natomiast o potwierdzenie milczącego (bez wniesienia sprzeciwu) przyjęcia jego wniosku. W tym miejscu zauważyć należy, że co do zasady, przepis art. 122 f kpa nie mógł stanowić podstawy do potwierdzenia milczącego przyjęcia wniosku skoro dotyczy on potwierdzenia milczącego załatwienia sprawy. Przyjęcie wniosku nie jest tożsame z załatwieniem sprawy. Dla uznania, że doszło do załatwienia sprawy w sposób milczący – uwzględniający w całości żądania strony - istotne aby, w terminie wyznaczonym w przepisach prawa właściwy organ nie wydał decyzji lub postanowienia kończącego postępowania (milczące zakończenie postępowania) albo nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy potwierdza zatem istnienie określonego stanu prawnego, nie stanu faktycznego. Przyjęcie wniosku stanowi natomiast okoliczność faktyczną i nie tworzy stanu prawnego rozstrzygającego w przedmiocie praw i obowiązków strony. Stan prawny potwierdzony zaświadczeniem wydawanym w oparciu o art. 122 f polega na tym, że z dniem wskazanym w zaświadczeniu organ administracji publicznej załatwił "sprawę" administracyjną w sposób milczący, uwzględniając w całości żądanie strony. W zaświadczeniu należy wskazać m.in. treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco. Treścią rozstrzygnięcia jest treść tożsama z żądaniem (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2025). Jak wynika z uzasadnień obu zaskarżonych postanowień organy skupiły się nie tyle na treści wniosku, co na powołanej przez skarżącego podstawie prawnej, co w konkluzji sprowadzało się do stwierdzenia, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla danej inwestycji nie jest możliwe załatwienie jej milcząco, a dalej idąc, że skoro wnioskodawca domagał się wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, to należało w tym względzie mu odmówić wydania zaświadczenia. Sąd nie kwestionuje stanowiska organów, co od tego, że przepisy rozdziału 8 a k.p.a. dotyczące milczącego załatwienia sprawy nie mogą mieć zastosowania do ustalenia warunków zabudowy, zauważa jednak, że z treści wniosku o wydanie zaświadczenia nie wynika w sposób jednoznaczny – tak jak przyjęły to organy – że, skarżący faktycznie domagał się wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Co prawda przywołany został art. 122f kpa jednak z samej treści wniosku wynika, że skarżący żądał potwierdzenia przyjęcia bez sprzeciwu jego wniosku z dnia 9 kwietnia 2021r. W treści podanie nie sformułowano natomiast wprost żądania o potwierdzenie milczącego załatwienia sprawy. Sąd dostrzega, że sposób sformułowania wniosku w powiazaniu z przywołanym podstawami prawnymi powoduje, że mógł być on rozumiany wieloznacznie. Wątpliwości budzić może, czy chodziło o potwierdzenie faktu złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w ogóle, czy też, że wniosek został przyjęty do rozpoznania bez zastrzeżeń co do warunków formalnych, czy – jak stwierdziły organy – że sprawa z tego wniosku została załatwiona milcząco. Przy czym ostatnie założenie, w opinii Sądu, jest najdalej idące, tym bardziej, że w zażaleniu, w jego końcowej części, skarżący sprecyzował, że wydanie zaświadczenia przyjęcia wniosku w milczącej zgodzie zmusza organ do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, rozpoznania wniosku, kończąc wydaniem decyzji ustalenia warunków zabudowy lub odmowy ustalenia warunków zabudowy. W tym stanie rzeczy, nawet jeśli organ I instancji odczytał, że intencją wnioskodawcy jest domaganie się zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, to organ II instancji powinien przynajmniej poddać tę kwestię w wątpliwość. Jak już zostało to zaakcentowane, art. 122f § 1 kpa nie może mieć zastosowania w zakresie potwierdzenia stanu faktycznego jakim jest przyjęcie wniosku. Niemniej, skoro pomiędzy żądaniem skarżącego a powołaną przez niego podstawą prawną występuje rozbieżność niewymagająca głębszych zabiegów interpretacyjnych, a właściwie na podstawie treści wniosku o wydanie zaświadczenia nie było możliwe jednoznaczne ustalenie intencji (żądania) strony, organ powinien był rozważyć wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 kpa. Nie można bowiem zapominać, że niezależnie od tego, jak bardzo odformalizowany jest dany tryb postępowania administracyjnego, a takim jest tryb wydawania zaświadczeń, organy administracji publicznej zawsze są związane podstawowymi zasadami tego postępowania. Jedyną z nich jest zasada informowania stron zawarta w art. 9 kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwracano niejednokrotnie uwagę, że ustalenie rzeczywistej treści żądania, jeżeli budzi ono wątpliwości, należy do organu administracji publicznej, który postępuje w tym zakresie zgodnie z powołanym art. 9 kpa (por. wyroki NSA z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1018/11 oraz z 12 września 2013 r., sygn. akt II OSK 919/12, dost. jw.).Organ bowiem nie jest uprawniony do samodzielnego kształtowania treści wniosku niezgodnie z jego treścią bądź wbrew rzeczywistej woli podmiotu. Dysponując niejasnym pismem strony, nie może przypisywać temu pismu określonego znaczenia i domniemywać intencji strony (wyroki: NSA z 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OKS 2257/12, WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1718/24, dost. jw.). Ponadto, w opinii Sądu, o ile organ zawsze jest związany zakresem żądania wniosku o wydanie zaświadczenia, związanie to nie dotyczy już podstawy prawnej powołanej przez wnioskodawcę, zwłaszcza gdy podstawa ta jest podana niewłaściwie, nieadekwatnie do treści wniosku i może to wynikać z nieznajomości prawa. Zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda potwierdzenia okoliczności faktycznej powołując podstawę prawną wydania zaświadczenia która nie może mieć w sprawie zastosowania, należy rozważyć zastosowanie przepisów ogólnych dotyczących zaświadczeń, zawartych w dziale VII kpa. Na gruncie tych przepisów – jak słusznie wskazywały organy obu instancji – rozpoznanie przedmiotowego wniosku może nastąpić na trzy różne sposoby: poprzez wydanie zaświadczenia żądanej treści albo wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o żądanej treści (art. 219 kpa). W razie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści, z uwagi że jest to postanowienie zaskarżalne, organy obowiązane są sporządzić jego uzasadnienie, które – co wymaga podkreślenia na gruncie niniejszej sprawy – winno wyjaśniać przyczyny rozstrzygnięcia odnoszące się do żądania wniosku, którego treść powinna być ustalona ponad wszelką wątpliwość, a nie domniemanego przez organ administracyjny. Podsumowując, w okolicznościach niniejszej sprawy przede wszystkim konieczne jest jednoznaczne ustalenie żądania wniosku o wydanie zaświadczenia. Nie przesądzając w tym miejscu co stanowi przedmiot żądania skarżącego Sąd zwraca uwagę, że z treści samego wniosku można wywieść żądania potwierdzenia złożenia wniosku z 9 kwietnia 2021 r. w ogóle, lub potwierdzenia złożenia wniosku kompletnego, gotowego do rozpoznania merytorycznego. Wątpliwości budzi także przywołanie podstawy z art. 122 f kpa skoro w treści wniosku brak wyartykułowanego żądania potwierdzenia milczącego załatwienia sprawy. Wątpliwości w przedstawionym zakresie (co do przedmiotu wniosku) powinny być więc przez właściwy organ w sposób jednoznaczny wyjaśnione przy udziale wnioskodawcy. To bowiem strona a nie organ decyduje co jest przedmiotem żądania wydania zaświadczenia. Skoro nie zostało wyjaśnione czego faktycznie dotyczy żądanie skarżącego, przedwczesnym jest także ocena organu II instancji, że w kwestii wydania zaświadczenia dla skarżącego zapadło już ostateczne postanowienie Kolegium. Brak odpowiednich czynności organu I instancji zmierzających do wyjaśnienia przedstawionych powyższej kwestii stanowi o naruszeniu art. 9, art. 64 § 2 kpa i powoduje, że podjęte rozstrzygnięcie stało się przedwczesne. Jeżeli żądanie wydania zaświadczenia nie byłoby podyktowane wymogami przepisów prawa, to wnioskodawca winien wykazać interes prawny w potwierdzeniu określonych faktów. Jednocześnie jednak organ obowiązany jest do dokonania oceny tego interesu, która to ocena powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w wydanym rozstrzygnięciu. W rozpatrywanej sprawie skarżący argumentował powody dla których zaświadczenie jest mu potrzebne. Już w samym żądaniu wskazywał, że domaga się zaświadczenia w zakresie w jakim zaświadczenie to jest bezwzględnie wymagane celem uzyskania zapewnienia energii elektrycznej, wody bytowej, oraz wystąpienie w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego. W uzasadnieniu wskazywał zaś, że zaświadczenie jest mu konieczne dla dofinansowania ze środków unijnych. Organ I instancji jedynie lakonicznie stwierdził, że nie wykazał on swojego interesu prawnego nie odnosząc się w jakikolwiek sposób do argumentacji wniosku. Kolegium natomiast kwestie tę pominęło. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko sądów administracyjnych, że pojęcie "interesu prawnego" użyte przepisie art. 217 § 2 pkt 2 kpa należy interpretować szeroko. Obejmuje ono każdą sytuację, w której uzyskanie urzędowego potwierdzenia określonego stanu faktycznego lub prawnego może, choćby hipotetycznie, wpłynąć na prawa lub obowiązki wnioskodawcy (zob. wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 22 marca 2022r., sygn. akt II SA/Ol 191/22 i WSA w Warszawie z dnia z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1064/24). Reasumując, przy zastosowaniu art. 217 § 2 pkt 2 kpa obowiązkiem organu jest także zbadanie istnienia interesu prawnego skarżącego a w przypadku stwierdzenia braku tego interesu należyte uzasadnienie swojego stanowiska. W tym stanie rzeczy, wobec poczynionych uwag stwierdzić należało naruszenie powołanych przepisów procesowych, a przede wszystkim art. 64 § 2, art. 8 i art. 9 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uchylenia postanowień organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zawiązku z art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, zostało wydane w oparciu o at. 200 ww. ustawy procesowej.