II SAB/Wr 1476/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 59/21 postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r. (sygn. akt II SABWr 59/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. O. na bezczynność Rady Miejskiej w M. w przedmiocie podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 27 sierpnia 2022 r. Pismem z dnia 4 października 2025 r. A. O. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 59/21. Charakter skargi został sprecyzowany przez stronę w piśmie, które wpłynęło do sądu w dniu 3 grudnia 2025 r., w którym skarżący jednocześnie oświadczył, że ustanowiony w postępowaniu II SAB/Wr 59/21 pełnomocnik z urzędu, nie będzie go reprezentował w postępowaniu o wznowienie. W piśmie tym skarżący wskazał również, że podstawą wznowienia jest art. 273 § pkt 1 i 2 p.p.s.a. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 16 lutego 2026 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez: a. wskazanie podstaw wznowienia, tj,. opisanie i udokumentowanie na jakich dokumentach podrobionych albo wyroku skazującym następnie uchylonym zostało oparte orzeczenie w sprawie II SAB/Wr 59/21, b. przedstawienie odpisu prawomocnego wyroku stwierdzającego popełnienie przestępstwie o którym mowa w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. lub orzeczenia stwierdzającego, że postępowanie karne zostało umorzone lub nie może być wszczęte z innych przyczyn niż brak dowodów; c. wskazania jakie nowe okoliczności faktyczne lub dowody zostały wykryte, które istniały w chwili orzekania w sprawie II SAB/Wr 59/21, a nie były znane Sądowi i mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a strona nie mogła ich przytoczyć; d. wykazania dochowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, tj. wykazania, kiedy skarżący powziął informację o przywołanych podstawach wznowienia. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 27 lutego 2026 r. Pismem z dnia 28 lutego 2026 r. skarżący wskazał, że nie rozumie wezwania i nie wie o co chodzi, tj: " przestępstwo poświadczenia nieprawdy przez sędziego orzekającego, czy błędu procesowego nie uznając zapisu ksiąg wieczystych, historii działki zabudowanej, pisma ministra o uchyleniu samowoli, czy niezgodność mpzp ze studium i uchwały nr [...]. Sędzia orzekający jest w rozumieniu przepisów prawa karnego przestępcą, nakazując rozbiórkę budynku wybudowanego przed 1958 r., które to przestępstwo przedawnia się po 15 latach.". Nadto w piśmie wniesiono o zawieszenie postępowania do czasu zawarcia ugody pomiędzy WSA we Wrocławiu przed TSUE. Do pisma dołączono wydruk z Portalu Informacyjnego Sądów Powszechnych wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 30 stycznia 2026 r., sygnatura akt [...], uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 20 grudnia 2024 r., sygnatura [...] z powództwa skarżącego przeciwko Gminie M. o zobowiązanie do złożenia oznaczanego oświadczenia woli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026, poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci. Ustawowe podstawy wznowienia postępowania zostały określone w art. 271-273 p.p.s.a.. Stosownie do tych przepisów: można żądać wznowienia postępowania sądowego: z powodu nieważności (przesłanki określone w art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a.); gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową narodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie i gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 272 § 1 i § 2a p.p.s.a.); gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) lub w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.) Podstawę wznowienia powinna wykazać strona w skardze, przy czym samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający ustawie nie jest wystarczające i w takiej sytuacji skarga o wznowienie podlega odrzuceniu (zob. postanowienia NSA z: 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01; 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04; 23 lutego 2011 r., II OSK 257/11; z 25 lipca 2012 r., I FSK 849/12, z 19 grudnia 2012 r., I FSK 1332/12, z 4 września 2013r., I FSK 1424/13). Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z ww. przepisu wynika, że pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym, tj. czy skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i czy została złożona w ustawowym terminie. Tylko łączne spełnienie obu tych przesłanek stwarza możliwość rozpoznania zasadności skargi o wznowienie postępowania. W pierwszym etapie chodzi zatem nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, lecz o to, czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W przypadku niespełnienia jednej z przesłanek, sąd odrzuca skargę, natomiast jeśli spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępuje do drugiego etapu, wyznaczając rozprawę. Etap ten polega zatem na ustaleniu, czy w sprawie ziściła się przesłanka wznowieniowa, która otwiera możliwość ponownego zbadania sprawy. Podkreślić należy, że powołanie się na art. 271 – art. 274 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. np. postanowienia NSA: z 19.04.2005 r. GSK 1242/04; z 21.02.2006 r. II OSK 45/06; z 17.04.2007 r. I FSK 607/06 – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący wywodzi, że w sprawie zaistniały przesłanki wznowienia, tj. orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa i na podstawie dokumentów przerobionych lub podrobionych, podnosząc przy tym szereg zarzutów merytorycznych do rozstrzygnięcia jakie zapadło w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki budynku. Sąd z urzędu posiada wiedzę, że wyrokiem z dnia 10 października 2019 r. (sygn. akt II SA/Wr 244/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę skarżącego na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lutego 2018 r. (nr 208/2018) w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Zatem skarżący nie tylko nie wykazał de facto podstaw wznowienia, nie wyjaśnił bowiem jaki to dokument na którym oparto rozstrzygnięcie został podrobiony lub przerobiony, ani jakie przestępstwo – stwierdzone wyrokiem skazującym - zostało popełnione aby uzyskać orzeczenie, ale dodatkowo podnosi zarzuty do innej sprawy, nie zaś tej, wznowienia której się domaga. Przedłożony wydruk wyroku jest wyrokiem wydanym w sprawie cywilnej nie karnej, dodatkowo wyrokiem kasacyjnym i wydanym w dacie znacznie późniejszym niż złożenie niniejszej skargi o wznowienie. Jak już zaznaczono, brak ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego nie wynika wyłącznie z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. Sąd nie może samodzielnie doszukiwać się przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym, toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania. W konsekwencji stwierdzić należy, że jakkolwiek skarżący powołał w skardze ustawową podstawę wznowienia postępowania sądowego (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.), to jednak nie wykazał, aby w sprawie rzeczywiście podstawy te wystąpiły. W tej sytuacji skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie, a to skutkuje jej odrzuceniem. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.