II SO/Wr 8/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wymierzenia Gminie S. grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: wymierzyć Gminie S. grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; Wnioskiem z 24.09.2025 r. Wojewoda Dolnośląski (dalej: Wojewoda), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Gminie Stara Kamienica (dalej: Gmina) grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku jego autor wskazał, że skarga na uchwałę Rady Gminy Stara Kamienica z 26.04.2024 r., nr LXXI.438.2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ob. Barcinek została doręczona 08.05.2025 r., na co przedłożył urzędowe poświadczenie przedłożenia. Wójt Gminy Stara Kamienica, działając w imieniu Gminy, w odpowiedzi na powyższy wniosek wniósł o odstąpienie od nałożenia kary grzywny. Wyjaśnił, że zwłoka w przekazaniu skargi wraz ze stanowiskiem Gminy wynikała z trudności organizacyjnych, w tym braków kadrowych oraz czasowych absencji pracowników, które wystąpiły w tym okresie. Gmina 30.09.2025 r. przekazała skargę, odpowiedź na skargę oraz akta dotyczące zaskarżonej uchwały. Sądowi z urzędu jest wiadomym, że skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 716/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 2 zdanie 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W tym miejscu należy zauważyć, że niezastosowanie się do obowiązków określonych w ww. przepisie wystąpi zarówno w przypadku niepodjęcia przez organ administracji publicznej wszystkich wymaganych czynności, jak i w sytuacji ograniczenia się przez ten organ do wykonania tylko niektórych z nich, np. przekazania sądowi skargi i odpowiedzi na skargę, ale bez akt sprawy (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kraków 2006, s. 145, a także postanowienia WSA w Poznaniu z 23.09.2009 r., sygn. akt III SO/Po 7/09 oraz wyrok WSA w Warszawie z 09.10. 2018 r., sygn. akt II SO/Wa 30/18). Podkreślenia wymaga, że żadna okoliczność nie zwalnia podmiotu, do którego wpłynęła skarga, od obowiązku jej przekazania do sądu administracyjnego. Organ jest zobowiązany do przekazania skargi do Sądu niezależnie od tego, czy skarga jest dopuszczalna oraz czy jej przedmiot podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 12.05.2021 r., sygn. akt III OZ 322/21). Z przytoczonych przepisów wynika więc, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Podobnie, przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 03.11.2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z 23.09.2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z 22.07.2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z 06.06.2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z 25.04.2013 r., sygn. akt OZ 278/13). W niniejszej sprawie jest bezspornym, że Gmina naruszyła powołane przepisy prawa przez nieprzekazanie akt dotyczących uchwały tutejszemu Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Organ przekazał akta administracyjne sprawy, skargę i odpowiedź na skargę, dopiero przy piśmie z 30.09.2024 r. (przesłanym drogą elektroniczną), co stanowi znaczące opóźnienie w wywiązaniu się z terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Uznając zatem zasadność wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt sprawy i przechodząc do ustalenia jej wysokości należy podkreślić, że grzywna o jakiej mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto wymierzenie grzywny pełni funkcję prewencyjną i ma służyć zapobieganiu naruszania przez organ administracji przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. w przyszłości. Rozstrzygając o wymiarze grzywny Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności mniejszej sprawy, a mianowicie przyczynę niewypełnienia obowiązku, w tym okoliczności faktyczne, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz okoliczności, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Biorąc pod uwagę te okoliczności, Sąd stoi na stanowisku, że orzeczona grzywna 200 zł jest adekwatna do stwierdzonego uchybienia i jednocześnie zapobiegnie w przyszłości niewywiązywaniu się organu z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.