III SA/Wr 1197/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Małgorzata Malinowska – Grakowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami oddala skargę w całości. W dniu [...] 2013 r. Komenda Wojewódzka Policji we W. skierowała do Starosty W. wniosek o skierowanie na badanie psychologiczne skarżącego, który w okresie od [...] 2012 r. do [...] 2013 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, w związku z czym otrzymał łącznie [...] punktów, przekraczając tym samym limit 24 punktów określonych w art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na skutek wniosku Starosta Powiatu W. wszczął postępowanie i decyzją z dnia [...] 2015 r. (nr[...]) skierował skarżącego na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii B. Na skutek odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Jako podstawę decyzji organ odwoławczy wskazał, że Starosta W. nie wypełnił w wystarczającym stopniu obowiązków wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ bowiem zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie, jednocześnie wzywając stronę do złożenia wyjaśnień, a nadto zachęcając go do wzięcia udziału w postępowaniu, celem zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów, wyznaczył mu 14 dniowy termin na stawienie się w siedzibie organu, celem złożenia wyjaśnień w sprawie, nie wyznaczając jednak terminu na zapoznanie się z aktami sprawy celem ewentualnego wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, doszło do naruszenia prawa strony do wypowiedzenia się na zasadach określonych w art. 10 § 1 i art. 81 kpa. Następnie Starosta W. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do skierowania go na badania psychologiczne oraz na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanej kategorii prawa jazdy. W zawiadomieniu Starosta wezwał skarżącego do stawienia się w siedzibie organu w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia celem złożenia wyjaśnień oraz wskazał, że strona może skorzystać z prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżący pismem z dnia [...] 2016 r. wniósł o odroczenie terminu udziału w postępowaniu, ponieważ w związku z chorobą przebywa na zwolnieniu lekarskim. W odpowiedzi organ w piśmie z dnia [...] 2016 r. wskazał, że w razie przedłużającego się leczenia, a w związku z tym nasuwającymi się zastrzeżeniami co do stanu zdrowia jako kierowcy Starosta wyda decyzję kierującą na badania lekarskie w celu ustalenia braku bądź istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Następnie pismem z dnia [...] 2016 r. skarżący wskazał, że w jego ocenie pismo z dnia [...] 2016 r. traktuje jako próbę zastraszenia oraz poinformował, że skorzysta z uprawnienia do wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu po zakończeniu leczenia. Jednocześnie przedłożył zwolnienia lekarskie. W odpowiedzi z dnia [...] 2016 r. organ wskazał m.in., że jeżeli stan zdrowia strony nie pozwala jej na uczestnictwo w postępowaniu, a tym zapoznanie się z aktami sprawy, to może ona ustanowić pełnomocnika, a w sprawie nie występują przesłanki do zawieszenia postępowania. W odpowiedzi skarżący nadesłał do organu zwolnienia lekarskie do [...] 2016 r., a następnie do [...] 2016 r. Decyzją z dnia [...] 2016 r. (nr[...] ) Starosta Powiatu W. skierował skarżącego na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii B w związku z przekroczeniem przez niego limitu 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Od decyzji tej skarżący wywiódł odwołanie wskazując, że jego aktualny stan zdrowia nie pozwala mu na branie czynnego udziału w sprawie, ale i wykonanie decyzji Starosty. Skarżący zakwestionował ponadto zasadność nałożonych na niego punktów karnych. Do odwołania załączył dokumentację medyczną wskazującą na jego stan zdrowia. Decyzją z dnia [...] 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przypadku naruszenia zasad ruchu drogowego i przekroczenia wyznaczonego prawem limitu punktów, przepisy ustawy nakładają na właściwe organy obowiązek kierowania osób posiadających uprawnienie do kierowania pojazdami na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami formułuje kategoryczny nakaz skierowania na badania psychologiczne kierowcy w przypadku stwierdzenia, że przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Rozstrzygnięcie to ma charakter decyzji związanej, zatem stwierdzenie, że kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego bezwzględnie obliguje starostę do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ art. 10 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że strona nie wskazała na jakiekolwiek czynności, które chciałaby dokonać przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy za niezasadny uznał również zarzut braku zagwarantowania stronie możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Skarżący już w dniu [...] 2013 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, pismem z dnia [...] 2015 r. ponownie zawiadomiono go o toczącym się postępowaniu. Zdaniem Kolegium niemalże trzyletni okres od wszczęcia postępowania do wydania kwestionowanej decyzji był wystarczający dla zapoznania się z całością materiału dowodowego w sprawie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że z analizy znajdujących się w aktach pism skarżącego wynika, że znane mu były przyczyny wszczęcia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2016 r. Choroba skarżącego stanęła na przeszkodzie jedynie osobistemu stawiennictwu w siedzibie organu, a nie ograniczyła jego aktywności w postępowaniu. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając ją w całości i wniósł o uchylenie jej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 10 § 1 i 2 kpa poprzez uchybienie zasady zapewnienia stronie udziału w postępowaniu i wydaniu decyzji bez możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranego materiału, w szczególności zapoznania się z materiałem dowodowym – wnioskiem Komendanta Policji, co uniemożliwiło analizę poszczególnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, a co za tym idzie brak możliwości zapoznania się z przesłankami zapadłej decyzji, - naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. B ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na wskazaniu – bez podstawy prawnej granicznego terminu do dnia [...] 2015 roku w decyzji nr [...]– termin jednego miesiąca od daty otrzymania decyzji – poddania się badaniom psychologicznym do kierowania pojazdami, podczas gdy przepis prawa nie przyznaje organowi takiego uprawnienia, - nieważność decyzji w części określającej termin jej wykonania, tj. art. 158 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ w uzasadnieniu wskazał, że zarzuty dotyczące określenia terminu poddania się przez skarżącego badaniom psychologicznym są niezrozumiałe. Termin poddania się takiemu badaniu wynika bowiem wprost z przepisu art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami, który wskazuje na miesięczny termin poddania się badaniu od doręczenia decyzji w sprawie. Na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem a dniu 2 marca 2017 r. skarżący podkreślił, że stan zdrowia uniemożliwia mu uczestnictwo w badaniach psychologicznych i kursie prawa jazdy. Pozbawienie go możliwości jazdy samochodem uniemożliwi mu natomiast normalne funkcjonowanie. Dalej skarżący dodał, że może uczestniczyć w egzaminie sprawdzającym, lecz jedynie w samochodzie przystosowanym do jego stanu zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] 2016 r. (nr [...]) w sprawie skierowania na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani prawa materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem jest ona zgodna z prawem. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.) – dalej u.k.p. Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta decyzję tę wydaje na podstawie wniosku organu kontroli ruchu drogowego, o czym stanowi art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 – 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się, zgodnie z art. 130 ust. 2 ww ustawy, po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy – 20 punktów). Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia stanowi podstawę skierowania na badanie psychologiczne. Użyty przez ustawodawcę w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. zwrot, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, oznacza, że kompetencja starosty do orzeczenia w drodze decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne ma charakter związany, wykluczający tym samym jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego, a warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2013 r. o skierowanie na badanie psychologiczne, skarżący w okresie od [...] 2012 r. do [...] 2013 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, w związku z czym otrzymał łącznie [...] punktów, przekraczając tym samym limit 24 punktów określonych w art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego organy prawidłowo skierowały skarżącego na badanie psychologiczne, gdyż jak powyżej wskazano, organ związany jest informacją komendanta wojewódzkiego Policji co do liczby punktów karnych. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. I OSK 855/12, w którym uznano, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Zatem organy administracyjne w postępowaniu w sprawie skierowania na badanie psychologiczne związane były liczbą punktów wpisanych do ewidencji kierowców. Wyjaśnić też należy, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488), w § 9 daje możliwość osobie zainteresowanej uzyskania od Policji ustnej informacji lub zaświadczenia o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Tym samym wskazać należy, że w przedmiotowym postępowaniu organ sprawdza zatem jedynie czy wpisy wskazane we wniosku są wpisami ostatecznymi. Skoro nie zostały usunięte z ewidencji, tak jak w niniejszej sprawie, organ, wobec związania wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji, nie prowadzi w tym zakresie odrębnego postępowania. Przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie należy do wyłącznej kompetencji Policji. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę jako organ administracji publicznej, ani też przez samorządowe kolegium odwoławcze (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. II SA/Ke 11/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r. sygn. I OSK 413/11, z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. I OSK 893/13, z dnia 19 marca 2015 r. sygn. I OSK 1808/13, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Próby kwestionowania zasadności wpisów skarżący może zatem podejmować tylko przed organami Policji. To ewentualnie tylko w tym postępowaniu kierowca może przedstawiać dowody mogące uwolnić kierowcę od konsekwencji stwierdzenia przekroczenia 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W tym kontekście, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., Sąd nie dopatrzył się, aby w postępowaniu przez organami, doszło do pozbawienia skarżącego czynnego udziału w tym postępowaniu. Należy podzielić stanowisko zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być skuteczny tylko wtedy gdy strona wykaże, iż dane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Wówczas to na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por.m.in. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1994/14 LEX nr 2108318, z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 747/14, LEX nr 2108802, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, LEX nr 1070853; wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442). Tymczasem skarżący choć zarzucał, że "uchybiono zasadzie zapewnienia mu czynnego udziału w sprawie i wydano decyzję bez możliwości wypowiedzenia się przez niego w sprawie", to nie wskazał w skutecznie wniesionym odwołaniu z dnia [...] 2016 r. na jakiekolwiek czynności, których rzeczywiście chciałby dokonać w sprawie przed podjęciem rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut w tym zakresie należy uznać za bezzasadny. Skarżący nie wykazał (pomimo dużej aktywności pisemnej) jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie, co zdaniem Sądu wyklucza możliwość uznania, iż doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że skarżący nie podjął – nawet - żadnej próby kwestionowania zasadności wpisów przed organami Policji, co mogłoby mieć znaczący wpływ na dalsze rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż decyzja wydawana w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (jak już wcześniej Sąd wskazał) ma charakter związany, a więc niezakwestionowane przez skarżącego przekroczenie liczby 24 punktów karnych, obligowało organy do skierowania go na badanie psychologiczne. Ponadto skarżący zarzucił uniemożliwienie mu zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy, w tym jak wskazał z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2013 r. Aczkolwiek – jak wynika z akt sprawy – już w dniu [...] 2013 r. organ I instancji poinformował skarżącego o wszczęciu postepowania w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Następnie zaś pismem z dnia [...] 2015 r. – w związku z decyzją Kolegium z dnia [...] 2015 r. (nr [...] uchylającą decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] 2015 r. nr[...])) – skarżący został ponownie zawiadomiony o toczącym się postępowaniu. Tym samym pomiędzy pierwszym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie a wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2016 r. upłynął trzyletni okres. Nie sposób zatem uznać aby w czasie tegoż okresu skarżący nie mógł zapoznać się z całokształtem materiału dowodowego w sprawie. Ponadto jak wynika z akt sprawy skarżący – pomimo długotrwałej choroby – aktywnie brał udział w prowadzonym postępowaniu poprzez nadsyłanie do organu (w terminie) pism procesowych zawierających wyjaśnienia, wnioski dowodowe. W zasadzie zatem skarżący – w wyniku choroby – brał czynny udział w postępowaniu, lecz nie mógł osobiście stawić się w siedzibie organu I instancji. Zatem nie sposób uznać, aby choroba skarżącego uniemożliwiła mu aktywność w postępowaniu, bowiem przejawiała się ona w składanych przez skarżącego pismach. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. tylko w przypadku gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to wówczas - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, co oznacza, że nie każde, a tylko istotne naruszenie przepisów postępowania skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej do sądu decyzji. Istotne naruszenie prawa to takie, które gdyby nie miało miejsca, w sprawie zapadłaby decyzja innej treści. W sprawie fakt, że skarżący choć jak podniósł nie mógł stawić się osobiście w organie, lecz czynnie uczestniczył w postępowaniu (w formie pisemnej i co ważniejsze nie wykazał istnienia związku przyczynowego między naruszeniem wskazanych przez niego przepisów postępowania a wynikiem sprawy), ale został przez organ prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania, nie mogło mieć wpływu na prawidłowość podjętego przez organy rozstrzygnięcia, uzasadnionego spełnieniem przesłanek z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy o kierujących pojazdami będących - obligatoryjną - podstawą wydanego orzeczenia. Zatem w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zapewniono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających podstawowe wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego określenia terminu poddania się przez skarżącego badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, tj. naruszenia w tym zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stwierdzić należy, że jest on bezzasadny. Przepis ten nie znajdował bowiem zastosowania w niniejszej sprawie tj. nie był podstawą podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto podkreślenia wymaga, że termin poddania się przedmiotowemu badaniu – wbrew twierdzeniom skargi - wynika wprost z przepisu prawa. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy osoba skierowana na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (pkt 1) i przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Końcowo podnieść należy, że Wojewódzki sąd administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dlatego też Sąd – w ramach tego postępowania – mógł ocenić i ocenił zaskarżaną decyzję SKO we W. z dnia [...] 2016 r, aczkolwiek nie jest władny do "nakazania" organom przychylenia się do prośby skarżącego, aby mógł uczestniczyć w egzaminie sprawdzającym w samochodzie przystosowanym do jego staniu zdrowia. Co nie oznacza, że skarżący może taki wniosek skierować wprost do organu. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, tj. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.