III SA/Wr 135/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w wysokości 35.842,40 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że wyegzekwowanie kwoty ustalonej do zwrotu może nie tylko pozbawić skarżącego majątku, ale również spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny. W konsekwencji, jak podkreślono, może dojść do wyrządzenia skarżącemu i jego rodzinie znacznej szkody zarówno majątkowej, jak i niemajątkowej. Szkoda ta nie będzie mogła być odwrócona w terminie późniejszym, skoro może dojść do pozbawienia skarżącego i jego rodziny środków utrzymania w podstawowym zakresie życia codziennego. Dodatkowo wskazano, ze wyegzekwowanie kwoty ustalonej do zwrotu może uniemożliwić skarżącemu podejmowanie czynności zawodowych – skarżący mieszka we wsi R., wykonywanie natomiast pracy zawodowej wymaga dojazdu do większych miast, co generuje wydatki, których pokrycie może okazać się niemożliwe w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Podsumowując podkreślono, że sytuacja majątkowa i finansowa skarżącego, jego miejsce zamieszkania i spowodowane tym trudności w zakresie m.in. koniecznych dojazdów do miejsca pracy oraz posiadany majątek, uniemożliwiają zapłatę całej kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji bez powstania szkody majątkowej i niemajątkowej dla skarżącego i jego rodziny oraz trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący bardzo lakonicznie uzasadnił wniosek, podnosząc jedynie, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do wyrządzenia skarżącemu i jego rodzinie znacznej szkody zarówno majątkowej, jak i niemajątkowej oraz uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny. Dodatkowo wskazano, że wyegzekwowanie kwoty ustalonej do zwrotu może uniemożliwić skarżącemu podejmowanie czynności zawodowych – skarżący mieszka we wsi R., wykonywanie natomiast pracy zawodowej wymaga dojazdu do większych miast, co generuje wydatki, których pokrycie może okazać się niemożliwe w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Na poparcie tych twierdzeń skarżący nie przedstawił jednak dowodów i nie udokumentował w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i rodzinnej oraz ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji, co mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 1 p.p.s.a. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.