III SA/Wr 168/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Protokolant Starszy specjalista Ewa Bogulak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Gminy K. na uchwałę Rady Powiatu W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia drogi relacji S.-M. kategorii drogi powiatowej (odcinek dawnej drogi wojewódzkiej nr [...]) oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi Gminy K. (dalej: Gmina, skarżąca) jest "uchwała nr XVII/172/2020 Rady Powiatu Wrocławskiego z 15 grudnia 2020 r. w sprawie pozbawienia drogi relacji S. – M. kategorii drogi powiatowej (odcinek dawnej drogi wojewódzkiej nr [...])". Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 12 ust. 11 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 920; dalej: u.s.p.) oraz art. 10 ust. 5c w związku z art. 6a ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.; dalej: u.d.p.). Z treści § 1 uchwały wynika, że Rada Powiatu Wrocławskiego (dalej: Rada Powiatu, organ) pozbawiła kategorii drogi powiatowej drogę relacji S. – M. (odcinek dawnej drogi wojewódzkiej nr 370) przebiegającą na terenie Gminy, szczegółowo oznaczoną na mapie stanowiącej załącznik do tej uchwały. W uzasadnieniu uchwały wskazała, że materialnoprawną podstawę uchwały stanowi regulacja art. 10 ust. 5c w związku z art. 6a ust. 1 u.d.p. dotycząca tzw. kaskadowego przekazywania dróg. W tym zakresie powołała się na uchwałę nr XVI/428/19 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego (dalej: Sejmik, Sejmik Województwa) z dnia 26 listopada 2015 r. pozbawiającą kategorii drogi wojewódzkiej odcinki dawnych dróg krajowych nr [...] (od ronda łączącego DK35 z AOW DK8 w miejscowości T. do ronda z DK 35 w miejscowości T.) oraz nr 8 (od węzła AOW DK8 w miejscowości M. do skrzyżowania z DK35 w miejscowości B.). Wskutek obowiązujących wówczas przepisów drogi te stały się drogami gminnymi. Ustawodawca przez dokonanie nowelizacji u.d.p. dał możliwość gminom pozbawienia kategorii dróg gminnych dawnych dróg krajowych i przekazanie ich na rzecz województw. Sejmik w ww. uchwale uznał, że wskazane odcinki dawnych dróg krajowych nie spełniają kryteriów wymaganych dla dróg wojewódzkich i przekazał je na rzecz Powiatu Wrocławskiego (dalej: Powiat). Ponadto Rada Powiatu powołała trzy uchwały Sejmiku (z 28 listopada 2019 r.): nr XIII/319/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr [...] kategorii dróg wojewódzkich, nr XIII/321/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr [...] kategorii dróg wojewódzkich i nr XIII/322/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr [...] kategorii dróg wojewódzkich. Wskutek tych uchwał na rzecz Powiatu zostały przekazane odcinki dawnych dróg wojewódzkich nr [...] (relacji S./droga powiatowa nr [...] – M./droga wojewódzka nr [...]), nr [...] (relacji stacja kolejowa B./droga powiatowa nr [...] – B. /droga powiatowa nr [...]) i nr [...] (relacji stacja kolejowa D./droga powiatowa nr [...] – [...]./droga wojewódzka nr [...]). Wszystkie wymienione drogi zostały przekazane na rzecz Powiatu w formie tzw. "kaskadowego sposobu przekazywania dróg". Następnie Rada Powiatu powołała brzmienie art. 10 ust. 5c u.d.p. i wskazała, że w związku z wcześniejszym otrzymaniem dróg wojewódzkich w formie kaskady Powiat ma możliwość z tego trybu zmiany kategorii dróg publicznych, zaś droga powiatowa relacji S.-M. spełnia warunek proporcjonalnej długości w ramach dostępnej puli dróg, co odpowiada treści art. 10 ust. 5c u.d.p. Podkreśliła ponadto, że droga ta służy głównie potrzebom lokalnej społeczności i nie spełnia wymogów u.d.p. przewidzianych dla dróg powiatowych. W skardze na tę uchwałę, wywiedzionej w oparciu o art. 87 ust. 1 u.s.p., Gmina wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 10 ust. 5c u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w błędnym założeniu, że dopuszczalnym było pozbawienie drogi o długości 3, 626 km relacji S. – M. kategorii drogi powiatowej w formie tzw. kaskadowego sposobu przekazywania dróg publicznych, w sytuacji gdy pozbawienie tej drogi kategorii drogi powiatowej nastąpiło z naruszeniem zasady proporcjonalności koniecznej przy tym trybie przekazywania dróg publicznych, albowiem na sesji w dniu 15 grudnia 2020 r. rada powiatu – przed podjęciem zaskarżonej uchwały – podjęła już analogiczne uchwały w sprawie pozbawienia drogi nr [...] o długości 3, 650 km kategorii drogi powiatowej (uchwałą nr XVII/170/20 Rady Powiatu z 15 grudnia 2020 r.)oraz w sprawie pozbawienia dróg nr [...], [...] i [...] o całkowitej długości 5, 890 km kategorii drogi powiatowej, (uchwała nr XVII/171/2020 rady Powiatu z 15 grudnia 2020 r.) wyzbywając się tym samym dróg o łącznej długości 9, 54 km, co – przy przyjęciu, ze uprzednio od Województwa Dolnośląskiego Powiat otrzymał drogi o łącznej długości 16, 135 km, zaś uchwałą nr XVI/120/17 z dnia 28 marca 2017 r. pozbawił kategorii drogi powiatowej drogę o długości 3, 093 km – wykluczało możliwość przekazania drogi o długości 3, 626 km relacji S. – M. z tego powodu, że łączna długość przekazanych uchwałami z dnia 15 grudnia 2020 r. przez Powiat okolicznym gminom dróg wyniosła 13, 166 km, a więc o 0,124 km więcej od dopuszczonej prawem długości dróg podlegających przekazaniu kaskadowemu; 2) art. 6a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.d.p. poprzez arbitralne i bezpodstawne przyjęcie, że droga powiatowa relacji S. – M. służy głownie potrzebom lokalnej społeczności i nie spełnia wymogów u.d.p. przewidzianych dla dróg powiatowych, podczas gdy droga ta nadal spełnia wymogi określone w definicji drogi powiatowej – stanowi ona bowiem alternatywna trasę łączącą węzły autostradowe i umożliwiającą dojazd do Wrocławia, a nadto droga ta na co dzień jest eksploatowana przez wielu kierowców jako skrót, co jednoznacznie wyklucza jej, li tylko, lokalny (gminny) charakter. Zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 10 ust. 5c u.d.p. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z § 143 oraz § 131 załącznika do rozporządzenia Prezesa rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283) wyrażające się w nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, z którego nie wynika dochowanie przez Radę Powiatu warunku proporcjonalności oraz które nie tłumaczy przyczyn leżących u podstaw uznania drogi relacji S. – M. za drogę niespełniającą kryteriów drogi powiatowej, podczas gdy to z uzasadnienia aktu prawnego wynikać winny wszelkie powody, stanowiące jego podstawę, co oznacza, że organ podejmujący to rozstrzygniecie ma prawny obowiązek należytego uzasadnienia swojej decyzji, by przekonać o merytorycznej słuszności stanowiska, co ma szczególne znaczenie w przypadku uchwał o charakterze uznaniowym, do których niewątpliwie należy uchwała podejmowana w trybie art. 10 ust. 5c u.d.p. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności Gmina umotywowała legitymację skargową, o której mowa w art. 87 ust. 1 u.s.p. Argumentując w zakresie naruszenia art. 10 ust. 5c u.d.p. przedstawiła pięć przesłanek, od łącznego spełnienia których uzależnione jest zastosowanie kaskadowego trybu przekazywania dróg. Zdaniem Gminy, zaskarżona uchwała realizuje dwie pierwsze przesłanki (droga jest pierwotnie zaliczona do kategorii drogi wojewódzkiej na podstawie uchwały rady gminy, po czym Sejmik pozbawił drogę kategorii drogi wojewódzkiej na podstawie art. 10 ust. 5a-5d u.d.p.; droga, jej odcinek, jest zaliczona do kategorii drogi powiatowej), nie spełnia natomiast trzech następnych. Przedmiotowa droga nadal spełnia bowiem wymogi określone w definicji drogi powiatowej jako alternatywna trasa łącząca węzły autostradowe i umożliwiająca dojazd do Wrocławia oraz jest wykorzystywana przez kierowców jako skrót, co wyklucza jej tylko lokalny charakter. Podkreśliła, że Powiat w uzasadnieniu uchwały lakonicznie uzasadniając stanowisko co do braku charakteru drogi powiatowej, w istocie nie przedstawił tego uzasadnienia. Wedle Gminy, przekazana zaskarżoną uchwałą droga nie realizuje przesłanki proporcjonalnej długości odcinka drogi powiatowej przeznaczonej do pozbawienia kategorii do odcinka drogi otrzymanej przez Powiat do kategorii dróg powiatowych. Uchwałami z 15 grudnia 2020 r. Rada Powiatu wyzbyła się dróg o długości 13, 166 km, podczas gdy maksymalna długość dróg pozostała do "rozdysponowania" to 13, 042 km. Podkreśliła, że na skutek pisma Gminy sygnalizującym nieprawidłowości zaskarżonej uchwały Wojewoda Dolnośląski rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził jednak nieważność § 1 pkt 3 innej uchwały podjętej Radę Powiatu w dniu 15 grudnia 2020 r. (nr XVII/171/20), wyłączając w ten sposób z puli przekazanych dróg drogę o najkrótszej długości, tj. 0, 65 km (relacji P., która miała przypaść Gminie Żórawina. Wybór organu nadzoru w tym zakresie Gmina uważa za dowolny. Rozstrzygnięcie nadzorcze, zdaniem Gminy, nie wpływa jednak na ocenę, że w momencie procedowania uchwały zaskarżonej - jako ostatniej z trzech ww. uchwał - Rada Powiatu dopuściła się istotnego naruszenia prawa, bo podejmując wcześniejsze uchwały o pozbawieniu kategorii drogi powiatowej o łącznej długości 9, 54 km brak było prawnej możliwości pozbawienia tej kategorii przedmiotowej drogi (tj. relacji S. – M.) z uwagi na przekroczenie puli kilometrów dróg do przekazania. Wedle Gminy uchwała nie spełnia też piątej przesłanki, bowiem brak jest jakiejkolwiek informacji o poinformowaniu Burmistrza Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie o powzięciu zamiaru podjęcia tej uchwały, co narusza art. 10 ust. 5d u.d.p. Ponadto Gmina przedstawiła obszerną argumentację odnośnie do wymogu należytego uzasadnienia zaskarżonej uchwały, którego Rada Powiatu nie dochowała, co z kolei uniemożliwia dokonanie jej kontroli, w tym przez sąd administracyjny. W odpowiedzi na skargę Powiat wniósł o oddalenie skargi. Argumentował, że zaskarżona uchwała była przedmiotem postępowania nadzorczego jednocześnie prowadzonego w przedmiocie pozostałych dwóch uchwał (nr XVII/170/2020 i nr XVII/171/20) ze względu na charakter zagadnienia. Kierując się ustaleniami organu nadzoru o naruszeniu proporcjonalności przy przekazywaniu dróg objętych ww. trzema uchwałami podjętymi w trybie kaskadowym, Starosta Powiatu zwrócił się do organu nadzoru o stwierdzenie nieważności części uchwały nr XVII/171/2020, co organ nadzoru zaakceptował w rozstrzygnięciu z dnia 15 stycznia 2021 r. eliminując w ten sposób wskazane naruszenie. Powiat wypowiedział się także w zakresie stanu technicznego przekazanego zaskarżoną uchwałą odcinka drogi. Wskazał, że jak każdy zarządca drogi, poniósł nakłady jej utrzymania, dokonał też analizy sieci dróg pod kątem możliwego przekazania części z nich na rzecz samorządów gminnych i uznał, że droga relacji S.-M. jest konieczna do przekazania Gminie ze względu na wymóg uporządkowania sieci dróg powiatowych (weryfikacja ich roli w układzie komunikacyjnym i spełnienie wymogów ustawowych) w celu zapewnienia właściwego stanu dróg powiatowych (znaczne obciążenia wynikające z konieczności ponoszenia zarówno wydatków na bieżące utrzymanie i planowane modernizacje konieczne dla dostosowania ich parametrów do niezbędnych warunków technicznych). Podkreślił, że w 2020 r. przeprowadził serię spotkań z przedstawicielami władz wszystkich gmin z terenu powiatu w celu omówienia propozycji przekazywania danych odcinków dróg w zwykłym trybie dekategoryzacji (zgodnie z art. 10 ust. 3 u.d.p.), w tym z przedstawicielami Gminy. Stan przedmiotowej drogi był znany Gminie i na tym etapie nie wnosiła zastrzeżeń do możliwości jej przejęcia w zwykłym trybie, a nawet zdecydowała rozpocząć na niej zadania inwestycyjne obejmujące budowę kanalizacji sanitarnej oraz ścieżki rowerowej. Pierwotna uchwała w tym trybie nie została jednak podjęta. Rada Powiatu szczegółowo i obszernie wyjaśniła ponadto, że niespełnianie przez przedmiotową drogę wymogów drogi powiatowej było rozważone w postępowaniu nadzorczym, w piśmie Powiatu z 12 stycznia 2021 r. Skutkiem analizy było uznanie, że przedmiotowa droga wypełnia definicje drogi gminnej, stanowi ogólnodostępną drogę do ruchu w obu kierunkach, ma zapewnione połączenia z drogami publicznymi na skrzyżowaniach oraz obsługuje tereny przyległe bez ograniczeń. Zapewnia też połączenie komunikacyjne mieszkańców S. i M. i stanowi dojazd do pól i dróg gruntowych obsługi terenów rolnych. Obecna klasa techniczna tej drogi jest odpowiednia dla dróg gminnych. Powiat wyjaśnił ponadto, że przedmiotowa droga nie została przekazana Gminie w całości, odcinek tej drogi od skrzyżowania z drogą nr 2022D w S. w kierunku Wrocławia pozostał drogą powiatową z uwagi na jego znaczenie w układzie komunikacyjnym w tym obszarze. W zakresie obowiązku informacyjnego wskazał, że obowiązek ten został zrealizowany pismem z 28 października 2020 r. (wskazując miesiąc grudzień 2020 r.) a termin doprecyzowany pismem z 10 grudnia 2020 r. (termin wyznaczony na 15 grudnia 2020 r.). Wedle Powiatu, zaskarżona uchwała została należycie uzasadniona. Powiat złożył wyjaśnienia w tym zakresie w toku postępowania nadzorczego, a organ nadzoru nie stwierdził uchybienia w tym zakresie. Podkreślił, że uzasadnienie stanowiło głównie informację dla radnych i nie było kwestionowane na etapie stanowienia uchwały. W replice na odpowiedź na skargę Gmina podtrzymała dotychczasowe stanowisko oraz zakwestionowała skutek sanowania w rezultacie rozstrzygnięcia nadzorczego wskazanych w skardze nieprawidłowości przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Skarga nie jest uzasadniona. Nie ma wątpliwości, że przedmiot skargi stanowi akt prawa miejscowego. Zaskarżona uchwała jest bowiem skierowana bezpośrednio do innej jednostki samorządu terytorialnego i adresowana do nieokreślonej liczby oraz kategorii osób i podmiotów. Jest to akt zawierający rozstrzygnięcie generalne – pozbawienie drogi określonej kategorii i skutkuje nadaniem tej drodze kategorii drogi gminnej. Zakwalifikowanie drogi do danej kategorii pociąga za sobą skutki prawne między innymi w postaci przejścia prawa własności, konieczności stosowania określonych przepisów prawa o ruchu drogowym. Powyższe oznacza, że tego typu uchwała wywiera skutki zewnętrzne, gdyż odnosi się do nieograniczonej liczby użytkowników i obowiązuje aż do jej uchylenia lub zmiany, co potwierdza słuszność zakwalifikowania jej do aktów prawa miejscowego. Podobnie, nie budzi wątpliwości dopuszczalność drogi sądowej co do zasady. Gmina wniosła skargę w trybie art. 87 ust. 1 u.s.p. W świetle tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Legitymację do złożenia skargi ustawodawca oparł więc na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić zasadniczo podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Jest oczywiste, że zmiana kategorii drogi z powiatowej na gminną oznacza zarówno powiększenie zasobu własności gminy (zwiększenie jej majątku), jak i automatycznie wiąże się z powstaniem obciążeń w postaci konieczności wykonywania przez właściciela obowiązków zarządcy drogi. Okoliczność ta w pełni uzasadnia istnienie interesu prawnego Gminy w sprawie, który wedle Gminy został naruszony. Oznacza to, że przedmiot skargi oraz naruszenie interesu prawnego wyczerpują razem przesłanki legitymacji przedmiotowej i podmiotowej do wniesienia skargi w poddanej kontroli sądowej sprawie. Przystępując zatem do kontroli legalności zaskarżonej uchwały, Sąd podkreśla, że uchwała ta dotyczy pozbawienia kategorii drogi powiatowej odcinka drogi powiatowej relacji S. (droga powiatowa nr 2022D) – M. (droga wojewódzka nr 347) o długości 3, 626 km i została wydana na podstawie art. 12 pkt 11 u.s.p. oraz art. 10 ust. 5c w zw. z art. 6a ust. 1 u.d.p. Uchwała została opublikowana w Dz.Urz.Woj.Doln. z 17 grudnia 2020 r., poz. 7102. Sąd w składzie orzekającym podziela wykładnię prawa jednolicie przedstawianą w orzecznictwie sądów administracyjnych, a uwzględniającą pogląd prawny zawarty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 maja 2015 r. o sygn. Kp 2/13 (dostępny w Internetowym Portalu Orzeczeń, ipo.trybunal.gov.pl). Zgodnie z nią art. 10 u.p.d. - regulujący zagadnienie pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii - stanowi wyraz założonej przez ustawodawcę alokacji dróg zgodnie z ich funkcją w sieci dróg i zgodnie z podziałem na drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne. Ustalone w nim reguły odnoszą się do dwóch odrębnych przypadków, w których dojdzie do potrzeby dekategoryzacji dróg publicznych. Pierwszy przypadek zachodzi w sytuacji ustalonej w art. 10 ust. 1-3 u.p.d., w której stosuje się tryb właściwy do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii. Drugi przypadek zachodzi w sytuacji ustalonej w ust. 5 i nast. Zmiana kategorii dróg regulowana tymi przepisami nastąpi w sytuacji wywołanej zaliczeniem odcinków dróg do drogi wojewódzkiej w związku z wybudowaniem nowej drogi krajowej. Sytuacja taka może uruchomić tzw. "kaskadowy" mechanizm przekazywania dróg. W świetle bowiem art. 10 ust. 5a u.d.p., sejmik województwa może podjąć uchwałę o pozbawieniu odcinka drogi przysługującej mu kategorii drogi wojewódzkiej, jeżeli odcinek ten nie spełni definicji drogi wojewódzkiej. Następnie, w myśl art. 10 ust. 5c u.d.p., rada powiatu może w drodze uchwały pozbawić kategorii drogi powiatowej odcinek drogi powiatowej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi wojewódzkiej, o którym mowa w ust. 5a. Ten odcinek drogi powiatowej zostaje zaliczony do kategorii drogi gminnej z mocy prawa. Przepisy regulujące "kaskadowe" przekazywanie dróg, tj. art. 10 ust. 5a do 5f u.d.p., stanowią lex specialis w stosunku do zawartej w art. 10 ust. 1 do 3 u.d.p. regulacji normującej kwestie związane z pozbawianiem drogi dotychczasowej kategorii w trybie zwykłym. Z charakteru regulacji zawartych w art. 10 ust. 5a do 5f u.d.p. wynika, że do zmiany kategorii drogi w trybie kaskadowym nie stosuje się zarówno wymogu jednoczesnego zaliczenia tej drogi odpowiednią uchwałą do nowej kategorii, bo następuje to z mocy prawa, jak i wymogu, że pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego. Zastosowanie trybu pozbawienia kategorii drogi powiatowej odcinka drogi powiatowej, określonego w art. 10 ust. 5c u.d.p. wymaga spełnienia łącznie następujących przesłanek: a) droga lub odcinek drogi powinien być zaliczony do kategorii drogi powiatowej, b) droga lub odcinek drogi nie mógł spełniać wymogów określonych w definicji drogi powiatowej - art. 6a ust. 1 u.d.p., c) droga lub odcinek drogi powiatowej przeznaczone do pozbawiania kategorii powinny być o proporcjonalnej długości do drogi lub odcinka drogi, który stał się drogą powiatową na podstawie uchwały sejmiku województwa, d) o zamiarze uchwały zawiadomiono w ustawowym terminie gminę. Właśnie drugi z opisanych przypadków dekategoryzacji dróg jest przedmiotem zaskarżonej uchwały. Zaskarżona uchwała odpowiada prawu, bowiem spełnione zostały wszystkie z przesłanek zastosowania "kaskadowego" trybu przekazywania dróg. Nie jest sporne, że droga relacji S. – M. była zaliczona do kategorii drogi powiatowej w rezultacie uchwały nr XIII/319/19 Sejmiku Województwa z 28 listopada 2019 r. w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr 370 kategorii dróg wojewódzkich (Dz.Urz.Woj.Doln. z 11 grudnia 2019 r., poz. 7294) w formie "kaskadowego sposobu przekazywania dróg publicznych" (art. 10 ust. 5a u.d.p.). Wbrew argumentacji Gminy, droga ta spełnia warunek proporcjonalnej długości w stosunku do drogi przekazanej przez Sejmik Województwa. Sąd dostrzega i nie przeczy argumentacji Gminy dotyczącej przebiegu procesu uchwałodawczego i jego skutków w zakresie zasady proporcjonalności na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały (15 grudnia 2020 r.). Zaskarżona uchwała została podjęta na sesji Rady Powiatu w dniu 15 grudnia 2020 r. jako trzecia w kolejności dotycząca kaskadowego przekazywania dróg na rzecz gmin, w tym skarżącej. Podczas tej sesji w wyniku podjętych uchwał (XVII/170/2020, XVII/171/2020 i XVII/172/2020) w sumie przekazanych zostało więcej kilometrów (o 124 m) dróg w trybie "kaskadowym", niż było to dopuszczalne prawem – zgodnie z wykładnią art. 10 ust. 5c u.d.p. przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 października 2016 r. o sygn. akt III SA/Wr 359/16 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA), którą Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. Na podstawie bowiem uchwał Sejmiku Województwa: – z 26 listopada 2015 r. nr XVI/428/15 w sprawie pozbawienia dróg kategorii dróg wojewódzkich pozbawił tej kategorii odcinki dawnych dróg krajowych nr [...] (długość odcinka 3,811 km) i nr [...] (długość odcinka 6, 703 km) i w trybie kaskadowym przekazał na rzecz Powiatu, – z 28 listopada 2019 r. nr XIII/319/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr 370 kategorii dróg wojewódzkich pozbawił drogę relacji S. (droga powiatowa nr [...]) – M. (droga wojewódzka nr [...]) o długości odcinka 4, 256 km i w trybie kaskadowym przekazał na rzecz Powiatu; – z 28 listopada 2019 r. nr XIII/321/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr 440 kategorii dróg wojewódzkich pozbawił drogę relacji stacja kolejowa B. (droga powiatowa nr [...]) – B. (droga wojewódzka nr 368) o długości odcinka 1, 246 km i w trybie kaskadowym przekazał na rzecz Powiatu – z 28 listopada 2019 r. nr XIII/322/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr 446 kategorii dróg wojewódzkich pozbawił drogę relacji stacja kolejowa D. (droga powiatowa nr [...]) – D. (droga wojewódzka nr 368) o długości odcinka 0, 119 km i w trybie kaskadowym przekazał na rzecz Powiatu. W rezultacie ww. uchwał Sejmik Województwa pozbawił kategorii drogi wojewódzkiej drogi o łącznej długości 16, 135 km, które kaskadowo przekazane zostały Powiatowi. Następnie, Rada Powiatu wskutek podjętych uchwał: – z 28 marca 2017 nr XVI/120/17 w sprawie pozbawienia drogi nr 1983D kategorii drogi powiatowej o długości 3, 093 km i w trybie kaskadowym przekazał samorządowi gminnemu; – z 15 grudnia 2020 r. nr XVII/170/20 w sprawie pozbawienia drogi nr [...] kategorii drogi powiatowej o długości 3, 650 km i w trybie kaskadowym przekazał samorządowi gminnemu, – z 15 grudnia 2020 r. nr XVII/171/19 w sprawie pozbawienia dróg nr [...], [...] i [...] kategorii drogi powiatowej o łącznej długości 5, 890 km i przekazał samorządowi gminnemu, – zaskarżona uchwała - z 15 grudnia 2020 r. nr XVII/172/20 w sprawie pozbawienia drogi relacji S. – M. kategorii drogi powiatowej (odcinek dawnej drogi wojewódzkiej nr [...]) o długości 3, 626 km i przekazał Gminie. Wskutek zatem podjętej przez Radę Powiatu uchwały w dniu 28 marca 2017 r. kategorii drogi powiatowej zostały pozbawione drogi o długości 3, 093 km, zaś wskutek uchwał podjętych w dniu 15 grudnia 2020 r. – o długości 13, 166 km. W sumie więc w trybie kaskadowym na podstawie ww. uchwał Rady Powiatu kategorię dróg powiatowych utraciły drogi o długości 16, 259 km, zatem o 0, 124 km więcej niż Sejmik Województwa przekazał kaskadowo Powiatowi. Okoliczność ta ostatecznie jednak nie ma żadnego znaczenia dla oceny zaskarżonej uchwały z uwagi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z 15 stycznia 2021 r. Organ nadzoru bowiem - w ramach postępowania nadzorczego prowadzonego w trybie art. 77a ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 920; dalej: u.s.p.) mającym za przedmiot ww. uchwały Rady Powiatu z 15 grudnia 2020 r. - wezwał Radę Powiatu do wykazania przesłanki proporcjonalności długości dróg kategorii powiatowej pozbawionych tego przymiotu wobec dróg powiatowych, zgodnie z art. 10 ust. 5c u.d.p., skutkiem czego Rada Powiatu wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały z 15 grudnia nr XVII/171/20. Szczegółowo przy tym wyjaśniła przesłanki podjęcia uchwał i procedurę poprzedzającą wybór dróg do kaskadowego przekazania gminom, w tym skarżącej. Rozstrzygnięciem nadzorczym z 15 stycznia 2021 r. Wojewoda na podstawie art. 79 ust. 1 u.s.p. stwierdził nieważność części uchwały nr XVII/171/20 Rady Powiatu z 15 grudnia 2020 r. w sprawie pozbawienia dróg nr [...], [...] i [...] kategorii drogi powiatowej. W uzasadnieniu wskazał, że Rada Powiatu w świetle art. 10 ust. 5c u.d.p. była upoważniona do pozbawienia dróg kategorii dróg powiatowych o łącznej długości nie większej niż 13, 042 km (odpowiadającej długości dróg otrzymanych od Sejmiku Województwa). Podejmując zaś ww. uchwały w dniu 15 grudnia 2020 r. Rada Powiatu przekroczyła więc zasady proporcjonalności pozbawiania kategorii dróg w trybie kaskadowym, co doprowadziło do stwierdzenia przez Wojewodę nieważności wskazanej uchwały w części dotyczącej § 1 pkt 3 (pozbawienie kategorii drogi powiatowej drogi powiatowej nr [...] relacji P. – S. o długości 0, 655 km). Przebieg postępowania nadzorczego, w tym pisemne wyjaśnienia Rady Powiatu zawarte są w aktach sprawy przekazanej wraz z odpowiedzią na skargę. W tym stanie rzeczy, stwierdzenie nieważności uchwały nr XVII/171/20 Rady Powiatu z dnia 15 grudnia 2020 r. ma zasadniczy wpływ na ocenę dochowania przez Radę Powiatu zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 10 ust. 5c u.d.p., przy pozbawianiu dróg powiatowych - objętych również zaskarżoną uchwałą - kategorii dróg powiatowych w trybie "kaskadowym". Trzeba bowiem podkreślić, że rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody stwierdzające nieważność części lub całości uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego na podstawie art. 79 u.s.p. wywiera skutek prawny z mocą wsteczną ( ex tunc), a zatem od chwili jej podjęcia. Oznacza to, że eliminuje tę uchwałę ze skutkiem wstecznym, tak jakby od początku jej nie było, nie była w ogóle podjęta. Stwierdzenie nieważności przez Wojewodę (15 stycznia 2021 r.) ww. uchwały Rady Powiatu doprowadziło do stanu prawnego sprzed jej podjęcia (obowiązywania), zatem zniweczony został skutek prawny pozbawienia kategorii drogi powiatowej, zaliczenia do dróg gminnych i przekazania odcinka drogi powiatowej o długości 0,655 km. W rezultacie pozbawionych kategorii dróg powiatowych zostało łącznie 12, 511 km odcinków dróg (a jak wyżej wskazano Powiat miał możliwość przekazania w trybie kaskadowym dróg powiatowych o długości 13,042 km). Tym samym przekazanie odcinka drogi relacji S. – M. na terenie Gminy o długości 3, 625 km nie naruszało zasady proporcjonalności. Sąd takim stanem faktycznym i prawnym jest związany oceniając zaskarżoną uchwałę pod kątem jej zgodności z prawem, co wynika z kardynalnych zasad demokratycznego państwa prawnego. W konsekwencji, w sprawie nie doszło – jak uważa Gmina – do naruszenia zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 10 ust. 5c u.d.p. i odniosło ten skutek, że zaskarżona uchwała, w pełni realizuje wskazaną zasadę i spełnia kolejną przesłankę zastosowania art. 10 ust. 5c u.d.p. Argumentacja Gminy odnośnie do znaczenia kolejności podejmowania uchwał przez Radę Powiatu w dniu 15 grudnia 2020 r. i momentu podjęcia zaskarżonej uchwały (jako ostatniej) i wpływu na wynik kontroli legalności zaskarżonej uchwały nie ma sugerowanego przez Gminę waloru naruszenia procedury uchwałodawczej, a ponadto procedura ta została poddana postępowaniu nadzorczemu Wojewody, którego wyniku Gmina nie kwestionuje. W rezultacie, postępowanie nadzorcze i jego skutek, wbrew zarzutom skargi, zaskarżona uchwała nie narusza zasady proporcjonalności wymaganej przepisami o tzw. kaskadowym przekazywaniu dróg. Nie ma też racji Gmina zarzucając niedopuszczalny brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały i wskutek tego brak uzasadnienia w zakresie uznania drogi relacji Smolec – Mokronos Dolny za drogę niespełniającą kryteriów drogi powiatowej. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że zaskarżona uchwała ma uzasadnienie, choć Gmina uważa je za enigmatyczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2282/14, CBOSA) przyjmuje się, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie nakłada na radę gminy obowiązku uzasadniania uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego. Uchwała ta może mieć uzasadnienie i jeśli je ma to jest to okoliczność bardzo pomocna przy dokonywaniu oceny jej prawidłowości. Sam fakt braku uzasadnienia nie powoduje jednak, że uchwała rażąco narusza prawo. Ocena zgodności z prawem takiej uchwały powinna wówczas zostać dokonana w oparciu o dowody, które stanowiły podstawę jej wydania. Sam brak uzasadnienia uchwały poddanej kontroli nadzorczej lub sądowej nie warunkuje stwierdzenia jej nieważności, o ile z materiału dowodowego przedstawionego w sprawie wynikają motywy, jakimi kierował się dany organ jednostki samorządu terytorialnego (np. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 3007/18, CBOSA) Jednocześnie też w doktrynie i judykaturze obowiązek uzasadnienia uchwały (tam, gdzie obowiązek ten nie jest wyraźnie określony ustawowo) wyprowadzany jest z ogólnej zasady ustrojowej związania organów administracji prawem, obowiązku odwoływania się do prawa oraz z kompetencji sądów administracyjnych i organów nadzoru, które - sprawując kontrolę - muszą znać motywy, jakimi kierowała się rada gminy, powiatu czy sejmik, a także z zasady demokratycznego państwa prawnego i zasad szczegółowych, w tym zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa czy zasad "dobrej legislacji". W procesie interpretacji kompetencji władzy publicznej przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do Państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania jej rozstrzygnięć. Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego. Podkreśla się, że uzasadnienie uchwały spełnia istotną funkcję w mechanizmach władzy demokratycznej, jest m.in. wyrazem jawności działania tej władzy i w tym kontekście prawa mieszkańców do informacji publicznej (np. wyroki NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06, LEX 247924; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r., II OSK 1468/08, LEX 490933; wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r., II OSK 1824/08, LEX 597395; wyrok NSA z dnia 1 lipca 2009 r., II OSK 400/09, LEX 555875; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2009 r., II OSK 1431/09, LEX 580915; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2011 r., II OSK 2420/10, LEX nr 1071215; wyrok NSA z dnia 23 maja 2013 r., I OSK 2401/13; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2018 r., I OSK 2136/16; wyrok NSA z dnia 5 października 2018 r., I OSK 2539/17, CBOSA). Mimo że w obowiązującym systemie prawnym nie został wprost wyrażony normatywny obowiązek uzasadniania uchwał organów samorządu terytorialnego, niemniej jednak brak uzasadnienia uchwały, jak również całkowity brak w aktach sprawy jakichkolwiek informacji dotyczących merytorycznych powodów podjęcia aktu przez organ powiatu powodują, że taka uchwała uchyla się spod kontroli sądu, nie sposób bowiem dokonać oceny jej legalności (wyrok NSA z dnia 23 maja 2013 r., I OSK 240/13, CBOSA). Trafnie więc zauważa Gmina, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały jako podejmowanej na podstawie art. 10 ust. 5c u.d.p. winno zawierać uzasadnienie wskazujące na spełnienie przesłanek zastosowania ww. przepisu. Jak Sąd już wskazał, zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie. Jest ono oznaczone jako projekt, ale błędnie wywodzi Gmina, że w istocie taki ma charakter. Przeczy temu utrwalony przebieg procesu uchwałodawczego w sprawie oraz urzędowe adnotacje na nim naniesione. W kontekście przytoczonego orzecznictwa, które Sąd w składzie orzekającym podziela, uzasadnienie projektu zaskarżonej uchwały wraz z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy spełnia wymogi zarówno dotyczące obowiązku uzasadnienia uchwały jak i uzasadnienia spełnienia przesłanek zastosowania art. 10 ust. 5c u.d.p. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Powiatu przywołała materialnoprawną podstawę uchwały, którą stanowi regulacja art. 10 ust. 5c w związku z art. 6a ust. 1 u.d.p. dotycząca tzw. kaskadowego przekazywania dróg. W tym zakresie powołała się na uchwałę nr XVI/428/19 Sejmiku z dnia 26 listopada 2015 r. pozbawiającą kategorii drogi wojewódzkiej odcinki dawnych dróg krajowych nr 35 (od ronda łączącego DK35 z AOW DK8 w miejscowości T. do ronda z DK 35 w miejscowości T.) oraz nr 8 (od węzła AOW DK8 w miejscowości M. do skrzyżowania z DK35 w miejscowości B.). Wskutek obowiązujących wówczas przepisów drogi te stały się drogami gminnymi. Ustawodawca przez dokonanie nowelizacji u.d.p. dał możliwość gminom pozbawienia kategorii dróg gminnych dawnych dróg krajowych i przekazanie ich na rzecz województw. Sejmik w ww. uchwale uznał, że wskazane odcinki dawnych dróg krajowych nie spełniają kryteriów wymaganych dla dróg wojewódzkich i przekazał je na rzecz Powiatu Wrocławskiego (dalej: Powiat). Ponadto Rada Powiatu powołała trzy uchwały Sejmiku (z 28 listopada 2019 r.): nr XIII/319/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr [...] kategorii dróg wojewódzkich, nr XIII/321/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr [...] kategorii dróg wojewódzkich i nr XIII/322/19 w sprawie pozbawienia drogi wojewódzkiej nr [...] kategorii dróg wojewódzkich. Wskutek tych uchwał na rzecz Powiatu zostały przekazane odcinki dawnych dróg wojewódzkich nr [...] (relacji S./droga powiatowa nr [...] – M./droga wojewódzka nr [...]), nr [...] (relacji stacja kolejowa B./droga powiatowa nr [...] – B./droga powiatowa nr [...]) i nr [...] (relacji stacja kolejowa D./droga powiatowa nr [...] – D./droga wojewódzka nr [...]). Wszystkie wymienione drogi zostały przekazane na rzecz Powiatu w formie tzw. "kaskadowego sposobu przekazywania dróg". Następnie Rada Powiatu powołała brzmienie art. 10 ust. 5c u.d.p. i wskazała, że w związku z wcześniejszym otrzymaniem dróg wojewódzkich w formie kaskady Powiat ma możliwość z tego trybu zmiany kategorii dróg publicznych, zaś droga powiatowa relacji S.-M. spełnia warunek proporcjonalnej długości w ramach dostępnej puli dróg, co odpowiada treści art. 10 ust. 5c u.d.p. Podkreśliła ponadto, że droga ta służy głównie potrzebom lokalnej społeczności i nie spełnia wymogów u.d.p. przewidzianych dla dróg powiatowych Uzasadnienie zaskarżonej uchwały rzeczywiście w sposób lakoniczny prezentuje zagadnienie dochowania zasady proporcjonalności, na co słusznie wskazuje Gmina, jednak z całokształtu akt sprawy, w tym dokumentacji z postępowania nadzorczego, jednoznacznie wynika, które drogi i jakiej długości były objęte przekazaniem w trybie "kaskadowym", jak przebiegał i z jakim skutkiem proces uzgodnień z przedstawicielami gmin ( w tym skarżącej) poprzedzający podjęcie uchwały. Dokumenty te w pełni pozwalają na kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały zgodnie z ww. zasadami, a kontrola ta prowadzi do wniosku, że także w tym zakresie uchwałą odpowiada prawu. Za zgodne z prawem Sąd ocenia także wykazanie przez Radę Powiatu spełnienia i uzasadnienia przesłanki, że przedmiotowa droga nie spełnia wymogów określonych w definicji drogi powiatowej (art. 6a ust. 1 u.d.p.). Z uzasadnienia uchwały oraz dokumentów w sprawie jasno wynika, że odcinek drogi S. – M. służy głównie potrzebom lokalnej społeczności. W kontekście wyjaśnień zawartych w dokumentach sprawy zarzut Gminy o arbitralnej decyzji Powiatu w tym zakresie nie jest uzasadniony. Powiat wyjaśnił, że droga ta nie stanowi połączenia sąsiednich powiatów między sobą, ani nie stanowi połączeń między siedzibami gmin w tych powiatach. Główne ciągi komunikacyjne z miastem Wrocław stanowią w tym rejonie: droga wojewódzka nr [...] relacji Wrocław Zachód – Kąty Wrocławskie oraz droga powiatowa relacji S. – P. Droga ta nie stanowi również bezpośredniego dojazdu do Wrocławia, a jedynie lokalny łącznik pomiędzy dwoma głównymi ciągami komunikacyjnymi do Wrocławia w tym rejonie. Powiat wskazał, że podobną funkcję pełnią również inne drogi gminne w tym rejonie (co stanowi dodatkowy argument za przekazaniem przedmiotowej drogi do dróg gminnych). Dokumenty przedstawione w sprawie dają też rzeczowa i przekonującą - w ocenie Sądu - odpowiedź na argument Gminy dotyczący używania przez wielu kierowców przedmiotowej drogi jako skrót do Wrocławia. Wskazano, że bez poparcia dowodowego w postaci ankietyzacji zachowań i przyzwyczajeń kierowców, pomiaru natężenia ruchu nie można przesądzić o takim charakterze (skrótu) drogi. Słusznie uważa Powiat, że używanie drogi jako skrótu jest uznaniowe, ponieważ przy stale obserwowanej prężnej rozbudowie miejscowości położonych tuż za granicami administracyjnymi miasta Wrocławia w związku z migracją ludności miejskiej na tereny wiejskie (co też jest obserwowane) jest wysoce prawdopodobne, że generowany ruch na tej drodze wynika z przemieszczania się mieszkańców tego rejonu. Wyjaśnił także, że natężenie ruchu panujące na przedmiotowej drodze wynika z charakteru zabudowy przyległego do niej terenu, ponieważ odcinek ten przebiega w otoczeniu typowej zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej oraz gruntów rolnych. Kumuluje ruch pochodzący z osiedli zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej z miejscowości S. i M., tj. służy potrzebom i kieruje ruch lokalny do dróg wyższej kategorii. Dojazd do węzłów autostradowych w tym rejonie – na co zwraca uwagę Gmina - zapewniony jest jednak siecią dróg wojewódzkich, dla których przedmiotowa droga nie stanowi żadnego rodzaju obejścia, tj. nie jest prowadzona równolegle i nie stanowi bezpośredniego połączenia z węzłem. Ze względu natomiast na układ sieci komunikacyjnej na terenie Gminy, droga ta nie jest też podstawowym szlakiem komunikacyjnym stanowiącym drogę tranzytową dla ruchu pojazdów ciężkich. Obecną funkcja tej drogi jest jedynie zapewnienie płynności ruchu lokalnego i umożliwienie dojazdu do dróg wyższej kategorii. Skomunikowanie siedzib gmin między sobą jest realizowane poprzez drogi wojewódzkie nr 347 i nr 362. Droga ta wpisuje się zatem w definicję drogi gminnej (art. 7 u.d.p.), jest ogólnodostępna do ruchu w obu kierunkach, ma zapewnione polaczenia z drogami publicznymi na skrzyżowaniach oraz obsługuje tereny przyległe bez ograniczeń. Zapewnia połączenie komunikacyjne mieszkańców wsi M. oraz części mieszkańców S. oraz M., a także stanowi dojazd do pól i dróg gruntowych obsługi terenów rolnych. Odpowiada też kategorii dróg gminnych zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra, Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.) z uwagi na przypisany standard techniczny i wyposażenie drogi oraz klasę techniczną. Jak podkreślił Powiat stan techniczny drogi nie stanowi kryterium jej przekazania w trybie "kaskadowym", inaczej niż w trybie zwykłym. W wyniku uzgodnień z przedstawicielami Gminy na etapie przygotowania tej drogi do przekazania w trybie zwykłym (o czym wcześniej) Gmina zaś zdecydowała rozpocząć na tej drodze zadania inwestycyjne. Z dokumentów w sprawie wynika też, że droga nie została przekazana na podstawie zaskarżonej uchwały w całości (tj. o długości, jaką Powiat otrzymał z końcem 2019 r. od Województwa (o czym Sąd wspomniał wyżej), w celu bowiem zachowania ciągłości dróg powiatowych odcinek drogi od skrzyżowania z droga powiatową nr 2022D w miejscowości Smolec w kierunku Wrocławia pozostał jako droga powiatowa. W tej sytuacji, nie ma uzasadnienia zarzut Gminy dotyczący braku uzasadnienia ewentualnie arbitralnej decyzji organu w zakresie oceny niespełnienia warunków drogi powiatowej przez przedmiotową drogę. Bezpodstawny jest też zarzut skargi dotyczący braku spełnienia obowiązku informacyjnego przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Przedstawione z odpowiedzią na skargę dokumenty w sprawie dowodzą, że Gmina została zawiadomiona w ustawowym terminie o zamiarze podjęcia zaskarżonej uchwały, co realizuje obowiązek informacyjny wynikający z art. 10 ust. 5d u.d.p. W dniu 3 listopada 2020 r. doręczone zostało Gminie zawiadomienie Zarządu Powiatu wskazujące termin posiedzenia Rady Powiatu w tej sprawie wyznaczony na grudzień 2020 r. Następnie w dniu 14 grudnia 2020 r. Gminie doręczone zostało pismo precyzujące termin posiedzenia Rady Powiatu (15 grudnia 2020 r.). W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że pismo to zostało przesłane Gminie także drogą elektroniczną w dniu 10 grudnia 2020 r. Wbrew twierdzeniom Gminy, została ona zatem zawiadomiona o zamiarze podjęcia zaskarżonej uchwały, wobec tego spełniony został kolejny warunek zastosowania trybu z art. 10 ust. 5c u.d.p. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a., bowiem zaskarżona uchwała odpowiada prawu, a zarzuty skargi okazały się niezasadne lub bezpodstawne.