III SA/Wr 234/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Maciej Guziński, Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1512), po rozpatrzeniu odwołania K. N. ( dalej strona, skarżąca ) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] roku o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] roku skarżąca zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z wnioskiem o przyznanie płatności na 2015 rok. W sekcji VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku strona zadeklarowała sześć działek ewidencyjnych wykorzystywanych rolniczo. W sekcji VIII. Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych wskazała do jednolitej płatności obszarowej (JPO) pięć działek rolnych o łącznej powierzchni 29,35 ha. Zawnioskowała także o przyznanie płatności dodatkowej oraz płatności dla młodych rolników. W dniu [...] roku strona złożyła oświadczenie, w którym podała, że działka ewidencyjna nr [...] (zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015), położona w obrębie K., gminie P. jest jej własnością, którą użytkuje rolniczo. W 2015 roku zostały usunięte drzewa i krzewy, jest użytkowana jako łąka. Do oświadczenia dołączono warunkową umowę sprzedaży nieruchomości z dnia [...] roku, sporządzoną w formie aktu notarialnego. W dniu [...] roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. wydał decyzję, nr [...], na mocy której odmówił skarżącej przyznania na rok 2015 płatności dla młodych rolników oraz przyznał płatności na 2015 rok, w tym: - jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowanie z tego tytułu zmniejszenia zastosowania współczynnika korygującego, - płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, - płatność redystrybucyjną w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowanie z tego tytułu zmniejszenia oraz zastosowanie współczynnika korygującego oraz przyznał stronie kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, iż powierzchnia zadeklarowana we wniosku wyniosła 29,35 ha. Zaś powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 28,46 ha. W przypadku działki rolnej D o powierzchni deklarowanej 25 ha wykluczono areał 0,89 ha. Wobec powyższego wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 3,13%. Konsekwencją powyższego było pomniejszenie płatności JPO o wysokość dwukrotnej stwierdzonej różnicy. Decyzja została doręczona w dniu [...] roku. Od powyższej decyzji strona nie złożyła odwołania. W okresie od dnia [...] roku do dnia [...] roku poddano kontroli na miejscu gospodarstwo rolne podmiotu B sp. z o.o. Czynności kontrole przeprowadzone zostały przez Regionalne Biuro Kontroli na Miejscu we W., a jej wyniki utrwalono w raporcie z czynności kontrolnych nr [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono m.in., iż w przypadku działki rolnej F, położonej na działce ew. nr [...], położonej w obrębie K., gminie P., (zadeklarowanej przez skarżącą do płatności na rok 2015) zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Przedmiotowa działka została obarczona kodem nieprawidłowości DR18 oznaczającym, iż na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. W wyniku kontroli ustalono, że działka ta jest porośnięta licznymi kilkuletnimi samosiejkami drzew oraz chwastami. Kopia raportu z czynności kontrolnych została pierwotnie przekazana do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S., przed którym toczyło się postępowanie w sprawie przyznania płatności na rok 2015 dla podmiotu B sp. z o.o. Jednakże wycofanie przez B sp. z o.o. z przyznania płatności przedmiotowej działki i zadeklarowanie jej przez skarżącą, która złożyła wniosek pomocowy na rok 2015 skutkowało tym, iż raport ten został przekazany do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. [...]r. Kierownik Biura Powiatowego postanowieniem z dnia [...] roku wznowił z urzędu na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] roku, wskazując w uzasadnieniu, iż wznowienie postępowania nastąpiło w skutek wyjścia na jaw nowych istotnych okoliczności w sprawie - w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu ustalono, iż na działce ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie K., gminie P. zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Postanowienie doręczono w dniu [...] roku. W wyniku zakończenia postępowania wznowieniowego, Kierownik Biura Powiatowego w dniu [...] roku wydał decyzję, na mocy której orzekł o uchyleniu w całości decyzji tegoż organu z dnia [...] roku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 dla skarżącej oraz odmówił skarżącej płatności na rok 2015, w tym: jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł z ustaleniem, że kwoty te będą potrącane z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych, płatności dla młodych rolników. Organ I instancji przyznał płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł i uznał skarżącą za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji podał, iż uchylenie decyzji dotychczasowej i odmowa przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2015 nastąpiło z powodu zadeklarowania do płatności działki D, położonej na działce ew. nr [...] o łącznej powierzchni 25 ha, na której zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Przedmiotowa okoliczność została ujawniona podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej u innego producenta rolnego w okresie od dnia [...] roku do dnia [...] roku. Z uwagi na to, że procentowe zawyżenie powierzchni deklarowanej do JPO (29,35 ha) w stosunku do powierzchni stwierdzonej (4,35 ha) wyniosło ponadto 100%, odmówiono stronie przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej i nałożono sankcje trzyletnie, odmówiono przyznania płatności dla młodych rolników i przyznano płatności za zazielenienie. Zgodnie z art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr [...], w myśl którego, jeśli różnica ta przekracza 50 %, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. Jeśli kwota obliczona zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z art. 28 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) anuluje się saldo pozostałe do spłaty. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie podając, że działka ew. nr [...], położona w obrębie K., gminie P. w 2015 roku była częściowo użytkowana rolniczo. Zarzuciła, iż kontrola została przeprowadzona bez jej obecności, a w dniu kontroli przeprowadzone były na części działki prace rekultywacyjne. Pozyskane drewno dowożone było do drogi publicznej, zaś jego pozostałości mogły zostać na obszarze działki. Z działki usunięto samosiejki drzew. Pismem z dnia [...] roku, doręczonym [...] roku, Dyrektor OR ARiMR na podstawie art. 10 § 1 kpa wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z raportem z czynności kontrolnych nr [...].Strona nie skorzystała z powyższego uprawnienia. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR powołując się na przepisy mające zastosowanie w sprawie uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i zważył, iż skarżona decyzja Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] roku wydana została w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania. Jako podstawę wznowienia postępowania, Kierownik Biura Powiatowego podał art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a jako przyczynę wskazał ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dotyczących zadeklarowania do płatności gruntów rolnych, na których nie jest prowadzona działalność rolnicza, położonych na działce ewidencyjnej nr 193/11, do której strona otrzymała płatność. Dalej w uzasadnieniu podkreślił, iż tryb wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach art. 145 § 1 i 145a § 1 kpa i art. 145b § 1 kpa. Zgodnie z art. 151 § 1 kpa postępowanie wznowieniowe może zostać zakończone w dwojaki sposób. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 kpa, art. 145a § 1 kpa, art. 145b § 1 kpa odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a gdy podstawy te są - uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. W przedmiotowej sprawie Kierownik Biura Powiatowego po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego stwierdził, iż nowa okoliczność faktyczna, jaką był fakt zadeklarowania do płatności na działce ewidencyjnej nr [...] gruntów niekwalifikujących się do płatności, na których nie jest prowadzona działalność rolnicza, ma istotny wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie i z tego względu, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa, uchylił decyzję dotychczasową z dnia [...] roku i rozstrzygnął sprawę co do istoty poprzez odmowę przyznania stronie płatności JPO, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników i przyznał płatność za zazielenienie na rok 2015. Organ odwoławczy uznał, iż przesłanka wznowienia postępowania, na którą powołał się organ I instancji wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, które je wydał (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) została spełniona. Okoliczność przedeklarowania powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] istniała bowiem w dniu wydania decyzji pierwotnej, jednak nie była wówczas znana Kierownikowi Biura Powiatowego - o powyższym fakcie organ został powiadomiony w dniu [...] roku przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Strzelinie poprzez przekazanie raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach [...] roku do [...] roku. Działanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. polegające na uchyleniu decyzji dotychczasowej i rozstrzygnięciu sprawy co do istoty poprzez odmowę przyznania płatności było zgodne z przepisami prawa procesowego regulującymi instytucje wznowienia postępowania. Dalej organ wskazał, że nową okolicznością istniejącą w dniu wydania ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] roku, lecz nieznaną wówczas temu organowi było ustalenie podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej u innego producenta rolnego w dniach [...] roku - [...] roku, że w 2015 roku zadeklarowano do przyznania płatności grunty, na których zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Z posiadanych przez organ dokumentów wynika, iż skarżąca otrzymała jednolitą płatność obszarową do areału 24,11 ha gruntów położonych na działce ewidencyjnej nr [...]. Tymczasem z raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w ramach postępowania toczącego się u innego producenta tj. B sp. z o.o. wynika, iż grunty te nie kwalifikowały się do przyznania jakiejkolwiek pomocy finansowej. Zastosowano kod nieprawidłowości DR18 tj. na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Co więcej organ I instancji nie mógł wiedzieć o tym, iż działka ew. nr [...] zadeklarowana przez skarżącą poddana została kontroli na miejscu, gdyż działka ta kontrolowana była w ramach gospodarstwa rolnego innego producenta rolnego tj. B sp. z o.o. z siedzibą w Ś. W ocenie organu kontrola na miejscu dokonana u innego producenta (tj. B sp. z o.o.) odzwierciedla stan faktyczny, który dyskwalifikuje wskazaną działkę do objęcia płatnościami do gruntów rolnych. Grunty położone na działce ewidencyjnej nr [...] zostały zadeklarowane w 2015 roku przez podmiot B sp. z o.o. na areale 27,33 ha (działka rolna F), a jako grupę upraw wskazano - JPO, płatności wysokobiałkowe, koniczyna czerwona. Tożsame grunty rolne, po ich wycofaniu przez B sp. z o.o., zostały zadeklarowane do przyznania płatności przez skarżącą. Skarżąca zadeklarowała na rok 2015 do przyznania płatności grunty położone na tożsamej działce ew. nr [...] (działka rolna D) o powierzchni 25 ha, wskazując jako grupę upraw - JPO, trawy na gruntach ornych, ugór. Bez znaczenia dla oceny wiarygodności wyników kontroli jest fakt, iż podmiot B sp. z o.o. zadeklarował inne grupy upraw na działce nr [...] niż strona postępowania. W trakcie kontroli stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, stwierdzono zachwaszczenia, obszar porośnięty kilkuletnimi samosiejkami. Na działce prowadzone były prace rekultywacyjne, co potwierdzają pozostałości w postaci pniaków, leżących stert drzew. Konsekwencją powyższego było obarczenie działki kodem nieprawidłowości DR'18 tj. kodu nieprawidłowości informującego o tym, że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Skala stwierdzonych nieprawidłowości, znajdujących potwierdzenie także w licznie zgromadzonej dokumentacji zdjęciowej pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż w roku 2015 na kontrolowanej działce ew. nr [...] nie była prowadzona żadna działalność rolnicza, która uprawniałaby rolnika do uzyskania jakiejkolwiek pomocy finansowej wypłacanej przez Agencję. Stan tychże gruntów świadczy o długookresowym braku prowadzenia działalności rolniczej. W takiej sytuacji według organu stwierdzić należy, iż ustalone przez kontrolerów zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej w obrębie działki ew. nr [...] skutecznie uniemożliwia zakwalifikowanie do przyznania płatności zarówno deklarację producenta rolnego, gdzie grupa upraw określona została jako - (JPO, płatności wysokobiałkowe, koniczyna czerwona), jak i również działkę, gdzie grupa upraw została określona jako - (JPO, trawy na gruntach ornych, ugór), W ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty strony dotyczące przeprowadzenia kontroli bez jej obecności. Kierownik Biura Powiatowego w ramach przedmiotowego postępowania pozbawiony był możliwości zapewnienia skarżącej obecności podczas wykonywanych czynności kontrolnych, a także doręczenia jej raportu z kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie od dnia [...] roku do dnia [...] roku celem wniesienia w terminie 14 dni od daty doręczenia raportu umotywowanych zastrzeżeń. Spowodowane to było tym, iż uprzednio postępowanie dotyczące przyznania płatności na rok 2015, której przedmiotem była m.in. działka ew. nr [...] toczyło się przed Kierownikiem Biura Powiatowego ARiMR w S., gdzie sporządzenie raportu było wynikiem kontroli na miejscu przeprowadzonej w ramach gospodarstwa rolnego zadeklarowanego przez innego producenta rolnego tj. B sp. z o.o., któremu to właśnie przysługiwało wyłączne uprawnienie do obecności podczas czynności kontrolnych i prawo wniesienia zastrzeżeń na wyniki kontroli na miejscu. Tylko bowiem rolnik (lub osoba przez niego upoważniona), którego zadeklarowane do płatności gospodarstwo rolne zostało poddane kontroli na miejscu może podpisać sprawozdanie oraz dodać do niego swoje uwagi. Tym niemniej organ odwoławczy ze względu na zarzuty odwołania oraz, aby zapewnić skarżącej możliwość zapoznania się z treścią przedmiotowego raportu z czynności kontrolnych, w dniu [...] roku wystosował pismo w sprawie możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z raportem z kontroli na miejscu nr [...], które zostało odebrane osobiście przez skarżącą w dniu [...] roku. Strona jednakże nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i możliwością ewentualnego wniesienia zastrzeżeń na ustalenia poczynione w w/w raporcie z czynności kontrolnych. Tak więc Dyrektor OR ARiMR za prawidłowe uznał działanie organu I instancji, polegające na wykorzystaniu dowodów uzyskanych w innym postępowaniu administracyjnym (dotyczącym innego podmiotu) również w ramach przedmiotowego postępowania. Powyższe spowodowane jest tym, iż raport z czynności kontrolnych przeprowadzonych w okresie od dnia [...] do dnia [...] roku w sprawie dotyczącej pana B sp. z o.o. ma także istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o przyznanie płatności na rok 2015 dotyczących skarżącej. Stanowi on bowiem dowód w rozumieniu art. 75 § 1 kpa, który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ uzasadniał, iż dopuszczalnym jest działanie organu administracji, polegające na dopuszczeniu w przedmiotowym postępowaniu dowodu przeprowadzonego w ramach innego postępowania, jeżeli okoliczności faktyczne wynikającego z takiego dowodu mają istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Uwzględnienie raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w ramach postępowania dotyczącego B sp. z o.o. w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym skarżącej wynika z faktu, iż zarówno skarżąca, jak i B sp. z o.o. w roku 2015 zadeklarowali grunty rolne na tej samej działce ewidencyjnej tj. na działce ew. nr [...],a w trakcie kontroli, ustalono, iż na całości powierzchni tejże działki zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Organ podkreślił, że podmiot B sp. z o.o. zadeklarował sporną działkę ew. nr [...], we wniosku pomocowym na rok 2015, oznaczając ją jako działkę rolną F(F1) na areale 27,33 ha. Przedmiotowa działka rolna została oznaczona na załączniku graficznym w granicach działki ewidencyjnej nr [...]. Z kolei skarżąca składając wniosek pomocowy na rok 2015 zadeklarowała tożsamą działkę ewidencyjną, oznaczając ją jako działkę rolną F(F1) na powierzchni 25 ha. Działka ta na załączniku graficznym obrysowana została również w granicach ewidencyjnych działki ew. nr [...] za wyjątkiem obszaru 2,33 ha gruntów stanowiących zwarte obszary zadrzewienia, położonych w południowej części działki. Powyższe jednakże nie ma wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż jak wynika ze sporządzonych w trakcie kontroli na miejscu zdjęć (z uwzględnieniem kierunku ich wykonania) obszary wyłączone z płatności stanowią nieużytki, które obejmują cały zadeklarowany przez skarżącą areał działki ewidencyjnej nr [...]. W konsekwencji zdaniem organu z uwagi na zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli na miejscu, należało odmówić skarżącej przyznania płatności JPO i płatności dodatkowej na rok 2015 oraz nałożyć sankcje wieloletnie. Dalej organ przedstawił szczegółowo sposób wyliczenia sankcji i płatności. Powierzchnia JPO zadeklarowana we wniosku: 29,35 ha; Powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej: 4,35 ha; Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną, tj. powierzchnia zawyżona: 25 ha; Procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną, z wyliczenia: (25 ha/4,35 ha) * 100% = 100 %.Kwota sankcji wieloletnich dla JPO = 25 ha * 453,70 zł = 11 342,50 zł; Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2015 roku została określona rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2015 roku w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2015 rok (Dz. U. z 2015 r., poz. 1619) i wynosi 453,70 zł. Kwota sankcji wieloletnich dla płatności dodatkowej = 25 ha * 170,22 zł = 4 255,50 zł; Stawka płatności dodatkowej w 2015 roku została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2015 roku w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2015 rok (Dz. U. poz. 1622) i w związku z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi z dnia 31 grudnia 2015 roku w sprawie wielkości zmniejszenia (redukcji) stawki płatności dodatkowej za 2015 rok (Dz. U. z 2016 r., poz. 5) wynosi 170,22 zł. Płatność za zazielenienie została obliczona: Powierzchnia zadeklarowana kwalifikowana we wniosku: 29,35 ha; Powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu: 4,35 ha; Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2015 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2015 r. w sprawie sławki płatności za zazielenienie za 2015 r. (Dz. U. poz. 1620) i wynosi 304,31 zł. Płatność za zazielenienie - 4,35 ha * 304,31 zł = 1 323,75 zł. Dalej organ uzasadniał, że przypadku płatności dla młodych rolników, odmowa jej przyznania ma swoje prawne umocowanie w treści art. 49 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 oraz art. 50 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, zgodnie z którym płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikom, którzy po raz pierwszy rozpoczynają działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem rolnym lub którzy rozpoczęli już działalność w gospodarstwie rolnym w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz których wiek w roku składania wniosku, o którym mowa w lit. a), nie przekracza 40 lat. W przypadku skarżącej nie zaistniały warunki do przyznania tej płatności. Ponadto zdaniem organu, skarżąca słusznie uznana została za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw z uwagi na spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z którym rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności bezpośrednich za 2015 r. uznaje się za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw, o którym mowa w art. 61 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanym dalej "systemem dla małych gospodarstw", jeżeli: 1) spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej, płatności związanych do powierzchni upraw lub płatności związanych do zwierząt oraz 2) łączna kwota płatności bezpośrednich określona dla tego rolnika zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 na podstawie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich za 2015 r. oraz wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 2 lub art. 28 ust. 2, wynosi nie więcej niż równowartość w złotych kwoty 1250 euro. Według organu decyzja Kierownika Biura Powiatowego zasługuje na utrzymanie w mocy. Skarżąca wywiodła skargę do Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960, Nr 30, Poz. 168 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy Organ powinien był tę decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na postawie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a co za tym idzie nie zebranie w sposób prawidłowy i wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez nie zawiadomienie strony o terminie oględzin nieruchomości, które z uwagi na powyższe powinny zostać przeprowadzone ponownie, w sposób prawidłowy i umożliwiający Skarżącej podjęcie ochrony jej praw, b) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez wynikające z braku zawiadomienia o terminie oględzin działki i przeprowadzenia kontroli w zakresie kwalifikowania powierzchni nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a tym samym pozbawienie jej możliwości brania udziału w przeprowadzeniu dowodu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiło stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów oraz zgłoszenie ewentualnych żądań i złożenie wyjaśnień; c) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nie dopuszczenie i nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków oraz z przesłuchania strony- skarżącej na okoliczność użytkowania przez nią działki ewidencyjnej nr [...] (położonej w obrębie K., gminie P.) rolniczo, a co za tym idzie nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co było obowiązkiem organu i miało istotny wpływ na jej wynik, ponieważ skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń w przedmiocie powierzchni stwierdzonej do JPO, a w konsekwencji odmową przyznania Skarżącej jednolitej płatności obszarowej i płatności redystrybucyjnej oraz zaniżeniem wysokości płatności za zazielenienie, a także nieuzasadnionym nałożeniem na Skarżącą wieloletnich sankcji finansowych, zaś przeprowadzonego w tak ograniczonym zakresie postępowania dowodowego nie można uznać za działanie zgodne z przepisami prawa, d) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności, iż Skarżąca nie prowadzi na działce ewidencyjnej nr [...] (położonej w obrębie K., gminie P.) działalności rolniczej wyłącznie w oparciu o raport z czynności kontrolnych nr [...], który to raport dotyczył kontroli przeprowadzonej wobec zupełnie innego podmiotu (producenta rolnego), co bezsprzecznie świadczy o naruszeniu nałożonego na Organ obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy, e) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji wyznaczenia Skarżącej terminu do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z raportem z czynności kontrolnych nr [...], co uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; 2. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez działanie sprzeczne z przepisami prawa, co skutkuje uznaniem sposobu prowadzenia przedmiotowego postępowania za niebudzącego zaufania jego uczestniczki do organów władzy publicznej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego o uchyleniu decyzji dotychczasowej i w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. W myśl art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przedmiotem kontroli Sądu jest ocena legalności decyzji Dyrektora ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] roku, na mocy której orzekł o uchyleniu w całości decyzji dotychczasowej tegoż organu z dnia [...] roku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 dla skarżącej oraz odmówił skarżącej płatności na rok 2015, w tym: jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł z ustaleniem, że kwoty te będą potrącane z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych, płatności dla młodych rolników oraz przyznał płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł i uznał skarżącą za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw. Na wstępie zaznaczyć należy, iż stanowiące przedmiot skargi decyzje wydane zostały w wyniku wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte kwalifikowanymi wadami, wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. Zadaniem organów w postępowaniu wznowieniowym jest zatem ustalenie, czy postępowanie zakończone decyzją ostateczną było dotknięte jedną z wad w wymienionym wyżej przepisie. Stwierdzenie istnienia takiej wady obliguje organ do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie był przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z którego wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który je wydał. Przywołany przepis wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, musiały one istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w omawianym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 768/11, LEX nr 1252179). O istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. Podstawą wydania decyzji z [...]r. w przedmiocie przyznania płatności za rok 2015 były informacje przedstawione przez skarżącą we wniosku o przyznanie płatności na 2015 rok, w którym skarżąca zadeklarowała do płatności 5 działek rolnych o łącznej powierzchni 29,35 ha. W dniu [...] roku strona złożyła oświadczenie, w którym podała, że działka ewidencyjna nr [...] (zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015), położona w obrębie K., gminie P. jest jej własnością, którą użytkuje rolniczo. W 2015 roku zostały usunięte drzewa i krzewy, jest użytkowana jako łąka. Do oświadczenia dołączono warunkową umowę sprzedaży nieruchomości z dnia [...]roku, sporządzoną w formie aktu notarialnego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, iż powierzchnia zadeklarowana we wniosku wyniosła 29,35 ha. Zaś powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 28,46 ha. W przypadku działki rolnej D o powierzchni deklarowanej 25 ha wykluczono areał 0,89 ha. Wobec powyższego wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 3,13%. Konsekwencją powyższego było pomniejszenie płatności o wysokość dwukrotnej stwierdzonej różnicy. W okresie od dnia [...] roku do dnia [...] roku poddano kontroli na miejscu gospodarstwo rolne podmiotu B sp. z o.o. Czynności kontrole przeprowadzone zostały przez Regionalne Biuro Kontroli na Miejscu we W., a jej wyniki utrwalono w raporcie z czynności kontrolnych nr [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono m.in., iż w przypadku działki rolnej F, położonej na działce ew. nr [...], położonej w obrębie K., gminie P., (zadeklarowanej przez skarżącą do płatności na rok 2015) zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Przedmiotowa działka została obarczona kodem nieprawidłowości DR18 oznaczającym, iż na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. W wyniku kontroli ustalono, że działka ta jest porośnięta licznymi kilkuletnimi samosiejkami drzew oraz chwastami. Kopia raportu z czynności kontrolnych została pierwotnie przekazana do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S., przed którym toczyło się postępowanie w sprawie przyznania płatności na rok 2015 dla podmiotu B sp. z o.o. Jednakże wycofanie przez B sp. z o.o. z przyznania płatności przedmiotowej działki i zadeklarowanie jej przez skarżącą, która złożyła wniosek pomocowy na rok 2015 skutkowało tym, iż raport ten został przekazany do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. [...]r. Organ I instancji z raportu z czynności kontrolnych przekazanego [...]r. dowiedział się o okolicznościach, dotyczących stanu faktycznego gruntu deklarowanego przez skarżącą na działce ew. nr [...], położonej w obrębie K., gminie P. Okoliczność zadeklarowania do płatności działki, która nie jest rolniczo użytkowana w sprawie przyznania płatności na rok 2015 dla skarżącej istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej, ale nie była wówczas mu znana. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, dowody i okoliczności wynikające z protokołu kontroli na miejscu były istotne dla sprawy. Podkreślić należy, że na państwa członkowskie nałożono obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie pomocy celem zweryfikowania warunków kwalifikowalności do uzyskania tej pomocy. Zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L47 z 20.12.2013 r., s. 549) państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. Zgodnie natomiast z art. 59 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 o ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu. W myśl art. 67 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 każde z państw członkowskich ustanawia i prowadzi zintegrowany system zarządzania i kontroli ("system zintegrowany"). System zintegrowany stosuje się do systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz wsparcia przyznanego zgodnie z art. 21 ust.1 lit. a) i b), art. 28-31, art. 33, 34 i 40 rozporządzenia 1305/2013 oraz, w stosownych przypadkach, art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013. Zgodnie z art. 68 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 system zintegrowany obejmuje następujące elementy: a) skomputeryzowaną bazę danych; b) system identyfikacji działek rolnych; c) system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności; d) wnioski o przyznanie pomocy oraz wnioski o płatność; e) zintegrowany system kontroli; f) jednolity system rejestrowania tożsamości każdego beneficjenta wsparcia, o którym mowa w art. 67. Jak stanowi art. 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. Państwa członkowskie zapewniają, aby system identyfikacji działek rolnych zawierał warstwę referencyjną umożliwiającą uwzględnienie obszarów proekologicznych. Ta warstwa referencyjna obejmuje w szczególności stosowne zobowiązania szczególne lub systemy certyfikacji środowiskowej, o których mowa w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, praktykom równoważne praktykom określonym w art. 46 tego rozporządzenia najpóźniej przed udostępnieniem w odniesieniu do roku składania wniosków 2018 formularzy wniosków, o których mowa w art. 72 niniejszego rozporządzenia, dotyczących płatności za praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska, o których mowa w art. 43-46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (ust.2). Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181/48 z 20.06.2014), system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) ni" 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie .Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W myśl art. 36 ust. 1 ustawy Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. Raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i § 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a sporządzony przez profesjonalnych w tym zakresie inspektorów ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. To właśnie na podstawie kontroli wykonywanej przez inspektorów bezpośrednio w terenie następuje identyfikacja upraw na poszczególnych działkach oraz sprawdzenie przestrzegania minimalnych wymagań dobrej kultury rolnej, kwalifikującego się hektara. Procesową podstawą prawną zaskarżonych decyzji stanowiły art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Decydujące znaczenie dla uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie płatności i następnie odmowy przyznania płatności miały ustalenia wynikające z raportu z kontroli na miejscu w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. na podstawie którego uznano, że na działce ewidencyjnej nr [...] o łącznej powierzchni 25 ha zaniechano prowadzenia działalności rolniczej, co nie było znane organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej przyznającej płatności na rok 2015. W konsekwencji przedstawionych rozważań stwierdzić należy, że organ I instancji miał podstawy, aby wznowić przedmiotowe postępowanie w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przesłanki wznowieniowe odnoszą się do kwalifikowanych uchybień o charakterze proceduralnym, a takim uchybieniem w przedmiotowej sprawie jest ustalenie rolniczego użytkowania działek, zadeklarowanych we wniosku na 2015 r. w sytuacji, kiedy stan faktyczny na gruncie był inny. Zgodnie z zasadami przyznawania płatności bezpośrednich grunt w roku gospodarczym musi być użytkowany rolniczo na całej zgłaszanej powierzchni, trawy na gruntach rolnych wykoszone, bez pozostałości po drzewach, samosiejkach. Płatności bezpośrednie nie przysługują do gruntu, który jest w trakcie przywracania do użytkowania rolniczego. Kontrola na miejscu na działce [...] wykazała zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, stwierdzono zachwaszczenia, obszar porośnięty kilkuletnim samosiejkami drzew , prowadzenie prac rekultywacyjnych, pozostałości w postaci pniaków i leżących stert drzew. W ocenie Sądu ustalenia organu potwierdziła sama skarżąca w odwołaniu i skardze, która twierdziła, że sporna działka nr ew. [...] była przez skarżącą użytkowana częściowo. Wskazała, że w dniu kontroli przeprowadzane były na części działki prace rekultywacyjne, pozyskane drewno dowożone było do drogi publicznej. Skarżąca nabywając działkę [...] i składając w 2015r. wniosek o przyznanie płatności do tej działki na pow.25 ha winna wykazać się znajomością zasad ich przyznawania. Nie ulega wątpliwości, że skoro płatność przyznawana jest na wniosek rolnika, to odpowiada on za prawidłową treść wniosku. Skoro składając wniosek o przyznanie płatności, jak się później okazało, działka nie była w całości użytkowana rolniczo i prowadzone były prace rekultywacyjne, to grunty według zasad przyznawania płatności nie kwalifikowały się do płatności za rok 2015.Stan gruntu potwierdza kontrola na miejscu przeprowadzona w marcu-kwietniu 2016r. na spornej działce, którą obarczono kodem DR 18..Do płatności winne być zgłoszone grunty w całości użytkowane rolniczo. Przedeklarowanie powierzchni skutkuje odmową płatności i sankcjami. Sąd podzielił stanowisko organu, że dopuszczalnym jest działanie organu, polegające na dopuszczeniu w przedmiotowym postępowaniu dowodu przeprowadzonego w ramach innego postępowania, jeżeli okoliczności faktyczne wynikającego z takiego dowodu mają istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W ocenie Sądu uwzględnienie raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w ramach postępowania dotyczącego B sp. z o.o. w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym skarżącej wynika z faktu, iż zarówno skarżąca, jak i B sp. z o.o. w roku 2015 zadeklarowali grunty rolne na tej samej działce ewidencyjnej tj. na działce ew. nr [...],a w trakcie kontroli, ustalono, iż na całości powierzchni tejże działki zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Z akt sprawy wynika, że podmiot B sp. z o.o. zadeklarował sporną działkę ew. nr [...], we wniosku pomocowym na rok 2015, oznaczając ją jako działkę rolną F(F1) na areale 27,33 ha. Przedmiotowa działka rolna została oznaczona na załączniku graficznym w granicach działki ewidencyjnej nr [...]. Z kolei skarżąca składając wniosek pomocowy na rok 2015 zadeklarowała tożsamą działkę ewidencyjną, oznaczając ją jako działkę rolną D na powierzchni 25 ha. Działka ta na załączniku graficznym obrysowana została również w granicach ewidencyjnych działki ew. nr [...] za wyjątkiem obszaru 2,33 ha gruntów stanowiących zwarte obszary zadrzewienia, położonych w południowej części działki. Okoliczność ta nie ma wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż jak wynika ze sporządzonych w trakcie kontroli na miejscu zdjęć (z uwzględnieniem kierunku ich wykonania) obszary wyłączone z płatności stanowią nieużytki, które obejmują cały zadeklarowany przez skarżącą areał działki ewidencyjnej nr [...]. Stwierdzone w postępowaniu wznowieniowym okoliczności faktyczne w wyniku kontroli na miejscu z uwagi na zawyżenie powierzchni deklarowanej 29,35 ha w stosunku do powierzchni stwierdzonej 4,35 ha i wyliczeniem procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną w wysokości 100% skutkowały odmową przyznania skarżącej płatności JPO i płatności dodatkowej na rok 2015 oraz nałożeniem sankcji wieloletnich na podstawie art. 19 ust. 1-3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014,który stanowi: jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru zatwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20 % obszaru zatwierdzonego, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18.Jeśli kwota obliczona zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Komisję na podstawie art. 57 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 anuluje się saldo pozostałe do spłaty. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów naruszenia szeregu przepisów prawa procesowego - przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - w pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena legalności decyzji Dyrektora ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. W odniesieniu do takiego przedmiotu sprawy, dokonywana przez sąd administracyjny ocena legalności zaskarżonej decyzji musi być przeprowadzona z uwzględnieniem obowiązującego modelu postępowania administracyjnego w sprawach o przyznanie tego rodzaju płatności. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie wszczynane jest przez złożenie przez producenta rolnego wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Wniosek zawiera deklarację (oświadczenie) wnioskodawcy co do posiadania zgłoszonych do płatności działek rolnych i co do określenia sposobu ich rolniczego wykorzystania (tj. prowadzenia na nich działalności rolniczej). W sprawach omawianych płatności znajduje zastosowanie ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1551 ze zm.), nazywana w dalszej części decyzji ustawą. Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przy czym przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że ustawa zawiera szczególną, w stosunku do przepisów k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz w art. 77 § 1 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. W konsekwencji oznacza to, iż na organach ARiMR nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki, ukształtowany w orzecznictwie na gruncie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164), ze względu na tożsamość regulacji, pozostaje aktualny również pod rządami obecnej ustawy (vide: wyroki NSA z dnia: 17 września 2015 r., II GSK 1729/14, 29 maja 2014 r., II GSK 420/13, 29 stycznia 2015 r., II GSK 2078/13, 4 marca 2015 r., II GSK 98/14, wszystkie publ. cbosa). W konsekwencji więc, w toku postępowania przed organami ARiMR to na skarżącej, jako beneficjencie pomocy, spoczywał procesowy obowiązek wykazania, iż działalność rolnicza prowadzona jest na całej zadeklarowanej do płatności powierzchni. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały uregulowane w ustawie. Stosownie do treści art. 6 tej ustawy, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki do ich przyznania określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli:1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. W myśl ust. 2, pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: 1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz 2) łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika: 1) nie większej niż 30 ha oraz 2) pomniejszonej o 3 ha (art. 14 ust. 2 ustawy). W myśl art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy, wysokość płatności obszarowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni – po uwzględnieniu art. 8 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej – po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013,z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określa corocznie, w drodze rozporządzenia, stawki: 1) jednolitej płatności obszarowej, 2) płatności za zazielenienie, 3) płatności dla młodego rolnika, 4) płatności dodatkowej, 5) płatności związanych do powierzchni upraw, 6) płatności związanych do zwierząt – mając na względzie pułapy wsparcia ustalone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub na ich podstawie oraz powierzchnię albo liczbę zwierząt, które mogą być objęte tymi płatnościami. Z kolei w myśl art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy, Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zważywszy na podjęte przez organy rozstrzygnięcie oraz zarzuty odwołania i skargi, spór między skarżącą i organami orzekającymi dotyczył kwestii różnicy pomiędzy obszarem deklarowanym a kwalifikującym się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok, a konkretnie czy skarżąca powinna zachować prawo do pomocy finansowej do deklarowanego obszaru, w szczególności działki spornej nr ew. [...], która zdaniem skarżącej jest użytkowana rolniczo, którą użytkuje jako łąka. W związku z powyższym wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która to najpełniej jest w stanie oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku. W trakcie kontroli na miejscu na działce nr ew. [...] stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, stwierdzono zachwaszczenia, obszar porośnięty kilkuletnimi samosiejkami. Na działce prowadzone były prace rekultywacyjne, co potwierdzają pozostałości w postaci pniaków, leżących stert drzew. Konsekwencją powyższego było obarczenie działki kodem nieprawidłowości DR18 tj. kodu nieprawidłowości informującego o tym, że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Skala stwierdzonych nieprawidłowości, znajdujących potwierdzenie także w licznie zgromadzonej dokumentacji zdjęciowej pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż w roku 2015 na kontrolowanej działce ew. nr [...] nie była prowadzona żadna działalność rolnicza, która uprawniałaby rolnika do uzyskania jakiejkolwiek pomocy finansowej W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy ARiMR prawidłowo uznały, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby skarżąca była w posiadaniu (użytkowaniu) na dzień [...] r. całego obszaru zadeklarowanego we wniosku. Grunty te nie spełniały definicji "kwalifikującego się hektara", zgodnie z art. 32 ust. 2-4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej (...) (Dz.U.UE.L. z dnia 20 grudnia 2013 r.), bo nie stanowiły użytków rolnych przez cały rok kalendarzowy. W tym miejscu należy przypomnieć należy, że dowód z protokołu kontroli na miejscu z racji przeprowadzania jej przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi) i bezstronne – posiada przymiot wiarygodności (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., II GSK 492/07, publ. Lex nr 469736). Zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy, przeprowadzenie kontroli może zostać powierzone jednostkom organizacyjnym dysponującymi odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi. Kontrole te przeprowadzane są przez osoby do tego upoważnione, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzenie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r., poz. 374). W przedmiotowej sprawie kontrolę przeprowadzali inspektorzy terenowi z Biura Kontroli, którzy są odpowiednio przeszkoleni do wykonywanych czynności, dysponują przetestowanym sprzętem pomiarowym i posiadają wiedzę w zakresie spełniania wymogów przez rolników wnioskujących o płatności, czy dany grunt kwalifikuje się do pomocy, czy jest użytkowany rolniczo. Mają również wiedzę na temat, czy obszary wykluczone (niespełniające kryterium "kwalifikującego się hektara") mogą zostać zakwalifikowane na podstawie rozporządzeń wykonawczych do art. 8 ust. 3 ustawy tj. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki i ich szerokości, czy też w sprawie określenia maksymalnego zagęszczenia drzew. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podczas kontroli nie stwierdzono wyjątków, które można byłoby uwzględnić do pomiaru. W konsekwencji, jeśli grunty zadeklarowane do płatności nie spełniały wymogów wynikających z ustawy, w tym z art. 8 ust. 1, to zasadnie organy uznały, że nie kwalifikowały się do przyznania JPO i PD w całości oraz płatności za zazielenienie ponad obszar stwierdzony 4,35 ha. Sąd podziela w tym zakresie sposób liczenia przez organy ARiMR wysokości przyznanej płatności oraz nałożonych sankcji. Przedmiotowa kontrola miała miejsce bez obecności strony skarżącej. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącej organ administracji w przedmiotowej sprawie nie dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 kpa. Podkreślić należy, iż organ I instancji w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego pozbawiony był możliwości zapewnienia skarżącej obecności podczas wykonywania czynności kontrolnych, a także doręczenia jej raportu z czynności kontrolnych. Wynikało to z faktu, iż uprzednio postępowanie administracyjne, dotyczące przyznania płatności na rok 2015, gdzie przedmiotem była m.in. działka ew. nr [...] toczyło się przed Kierownikiem biura Powiatowego ARiMR w S., gdzie sporządzenie raportu było wynikiem kontroli gospodarstwa rolnego - tj. B sp. z o.o., któremu przysługiwało uprawnienie do obecności podczas czynności kontrolnych i prawo wniesienia zastrzeżeń. Skarżąca i B sp. z o.o w roku 2015 zadeklarowali do płatności grunty na tej samej działce ewidencyjnej. Spółka wycofała część wniosku o przyznanie płatności dotyczącego działki ew.nr [...]. Podnieść należy, że organ odwoławczy przed wydaniem decyzji wystosował do strony pismo w sprawie możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z protokołem kontroli i możliwości wniesienia ewentualnych zastrzeżeń. Z powyższego uprawnienia skarżąca jednakże nie skorzystała. W takiej sytuacji nie sposób zarzucić organowi naruszenia prawa strony, poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca na żadnym etapie postępowania, w tym po wydaniu ostatecznej decyzji nie przejawiała aktywności procesowej, nie przedstawiła żadnego dowodu, który mogłyby poddawać w wątpliwość ustalenia poczynione w trakcie kontroli na miejscu. Fakt iż skarżąca nie uczestniczyła w czynnościach kontrolnych nie pozbawia mocy dowodowej protokołu kontroli. Co istotne nawet wnioskodawca, w odniesieniu do którego wykonywane są czynności sprawdzające w gospodarstwie nie musi być o kontroli na miejscu powiadomiony, jak też nie musi być przy niej obecny, bowiem te co do zasady są niezapowiedziane według art. 25 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69). W świetle powyższego za pozbawione racji uznać należy zarzuty skarżącej, iż pozbawiono jej czynnego udziału w postępowaniu, a także nie dopuszczono dowodu z zeznań świadków, oraz przesłuchania samej strony. Strona w toku postępowania nie wnosiła o przesłuchanie świadków, a organ zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał za pełny, niewymagający uzupełnienia. W tym stanie rzeczy, szczególnie przy braku inicjatywy dowodowej kontrolowanego producenta, jeżeli protokół kontroli nie budzi uzasadnionych wątpliwości nie można organowi postawić skutecznego zarzutu, że ograniczenie postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli stanowi o naruszeniu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jeśli strona kwestionuje materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organ, to zgodnie z art.3 ust.3 ustawy, na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie jej stanowiska i sprecyzowania na jakie okoliczności strona wnioskuje przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków i strony. Zarzut naruszenia 81 kpa, jest pozbawiony racji, bowiem ustawa o płatnościach całkowicie wyłączyła jego stosowanie. W aktach sprawy brak jest żądania skarżącej, aby zapewnić jej udział na każdym etapie postępowania i umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach. Mając na uwadze szczególną regulację w przedmiotowej sprawie, zawartą w ustawie w stosunku do przepisów k.p.a., nie można mówić o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., bowiem opisuje ustalenia faktyczne oraz dowody, na podstawie których poczyniono te ustalenia oraz ich ocenę, a ponadto wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia i ustosunkowuje się do zarzutów odwołania. Organ II instancji, na skutek odwołania, ponownie rozpoznał sprawę merytorycznie, odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organom ARiMR, w ocenie Sądu, nie można było zarzucić naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak też podstaw do przyjęcia naruszenia przepisów prawa materialnego czy to przez niewłaściwą wykładnię, czy też nieprawidłowe ich zastosowanie. `Mając powyższe wywody na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.