III SA/Wr 290/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 5 517 (pięć tysięcy pięćset siedemnaście) złotych tyt. zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. z/s w W. ((dalej: strona, skarżąca, zobowiązana) jest postanowienie z dnia [...] maja 2019 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: organ, II instancji, DIAS, Dyrektor IAS) nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w W. (dalej: NUS, organ I instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w sprawie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec strony na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...].12.2018 r. nr [...] na łączną kwotę [...] i obciążenia nimi zobowiązanej. Jak wynika z akt organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej na podstawie ww. tytułu wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od [...] października 2018 r. do [...] października 2018 r. w kwocie [...] zł należności głównej. W celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych. Zawiadomienia o dokonanym zajęciu doręczono stronie wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu [...] grudnia 2018 r. Czynność egzekucyjna w postaci doręczenia tytułu wykonawczego spowodowała naliczenie przez organ egzekucyjny na podstawie art. 64 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.) -opłaty manipulacyjnej w wysokości [...] zł. Z kolei opłata za czynności egzekucyjne wyniosła [...] zł (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Ponadto zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia z tytułu nadwyżki potrącenia przez dłużnika zajętej wierzytelności w dniu [...] grudnia 2018 r. Zawiadomienie doręczono spółce [...] grudnia 2018 r. a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] grudnia 2018 r. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. organ dokonał zajęcia z tytułu nadwyżki potrącenia przez dłużnika zajętej wierzytelności w dniu [...] grudnia 2018 r. Zawiadomienie doręczono stronie [...] stycznia 2019 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności [...] stycznia 2019 r. W wyniku zastosowanych środków wyegzekwowano należność główną w wysokości [...] zł oraz odsetki w wysokości [...] zł. Koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł oraz koszty upomnienia 11,60 zł. Egzekucję zakończono [...] lutego 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. NUS ustalił koszty postępowania egzekucyjnego i obciążył nimi stronę. W zażaleniu na postanowienie, strona zakwestionowała zasadność obciążenia jej kosztami egzekucyjnymi, zarzuciła naruszenie art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie, bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego (TK) z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14. Zdaniem strony organ nie wskazał jakie konkretnie koszty i wydatki miały wpływ na powstanie kosztów. Zaskarżonym postanowieniem DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS. Organ omówił przepisy art. 64, art. 64c § 1 u.p.e.a. W ocenie organu w sprawie bezsporne jest, że organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych obligujących do naliczenia kosztów egzekucyjnych zgodnie z art. 64 § 1 i 6 u.p.e.a. Spółce doręczono odpis tytułu wykonawczego, co spowodowało naliczenie opłaty manipulacyjnej, a za dokonane czynności egzekucyjne organ naliczył opłatę. Według Odnosząc się do wyroku TK z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14 organ stwierdził, że ustawodawca nie dokonał odpowiednich zmian zgodnie ze wskazaniami TK, stąd organ mógł określić koszty na podstawie obowiązujących przepisów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia NUS oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła strona naruszenie: 1) art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. i art. 64 § 8 u.p.e.a, poprzez błędną wykładnię i określenie kosztów w sposób sprzeczny z wyrokiem TK SK 31/14; 2) art. 2 i art. 7 w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie przy wydawaniu postanowień ww. wyroku TK; 3) art. 6, art. 7, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej k.p.a.) poprzez nieuwzględnienie wyroku TK. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że obciążenie kosztami nastąpiło wbrew stanowisku zajętemu przez TK, który wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt SK 31/14) uznał sporne przepisy za niezgodne z Konstytucją. Zdaniem strony organ powinien uwzględnić skutki tego orzeczenia w treści swego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo stwierdził, że TK nie przesądził, jak należy stosować normy uznane za niekonstytucyjne do czasu ich zmiany przez prawodawcę. W szczególności Trybunał nie przesądził, iż do czasu dokonania zmian w przepisach należy stosować wyłącznie stawki minimalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Spór w sprawie dotyczy oceny zasadności obciążenia strony kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości ustalonej przez organ egzekucyjny. Zdaniem organu ustalenie kosztów postepowania egzekucyjnego było zgodne z obowiązującymi przepisami, ponieważ wydanie wyroku TK z dnia 28 czerwca 2016r., sygn. akt SK 31/14 nie powoduje utraty mocy obowiązującej przepisów w tym art. 64 u.p.e.a. Natomiast strona stoi na stanowisku, że przepisy dotyczące naliczenia kosztów egzekucyjnych zostały uznane przez TK za niezgodne z Konstytucją RP (wyrok z dnia 28 czerwca 2016r. sygn. akt SK 31/14). W ocenie skarżącej, organ błędnie naliczył koszty egzekucyjne oraz opłaty manipulacyjne. Uczynił to w wysokości oderwanej od rzeczywistego nakładu pracy i rzeczywistych kosztów organu egzekucyjnego, wbrew ww. orzeczeniu TK. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że organ egzekucyjny w toku prowadzonej egzekucji dokonał czynności egzekucyjnych oraz że egzekucja była skuteczna. Za czynność w postaci doręczenia stronie odpisu tytułu wykonawczego naliczono opłatę manipulacyjną w wysokości [...] zł na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. W celu wyegzekwowania należności dokonano 5 zajęć wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 5 bankach. Organ na podstawie art. 64 § 1, § 4 i § 6 u.p.ea. pobrał z tytułu powyższych czynności opłatę egzekucyjną w wysokości [...] zł (opłatę pobrano za jedno zajęcie). Z przepisu art. 64 c § 1 u.p.e.a. wynika, że opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64 a wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z kolei art. 64 § 4 u.p.e.a. opłaty za zajęcia, o których mowa w § 1 pkt 2-6, pobiera się tylko raz w toku postępowania egzekucyjnego, chociażby takie same czynności były następnie ponawiane. W ocenie Sądu w sprawie uzasadnione są zarzuty nieuwzględnienia przez organ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14 (Dz.U.2016.1244). W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., że: art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne i opłaty manipulacyjnej jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny (pkt 4.3.) wskazał, że nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. W tym sposobie określania wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty, co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji. Jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna. W tym zakresie ustawodawca ma bowiem znaczną swobodę regulacyjną. Z samej też istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego. Swoboda ustawodawcy, jak wyjaśnił Trybunał, określania wysokości opłat nie jest jednak nieograniczona. Problematyka wysokości opłat w egzekucji jest bowiem nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Bez wątpienia wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna opłat w egzekucji powinna polegać na uzyskaniu częściowego przynajmniej zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Istotne jest jednak zachowanie przez ustawodawcę racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za których podjęcie opłaty te zostały naliczone. W przeciwnym razie rola tych opłat sprowadza się do swoistej kary z tytułu niewykonania określonego obowiązku, co jest niespójne z podstawowym celem postępowania egzekucyjnego, za który należy uznać wykonanie przez dłużnika ciążącego na nim obowiązku. Trybunał stwierdził, że brak określenia górnej granicy opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w wypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite wręcz zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy podmiotu obciążonego kosztami stają się jedynie sankcją pieniężną. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej z wyznaczoną górną jej granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu limituje kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym stają się więc obciążeniem podatkowym. Regulacje zawarte w zaskarżonych normach prawnych są nieadekwatne do podstawowego celu postępowania egzekucyjnego. Ze względu na brak określenia maksymalnych wysokości opłaty wymienionej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, opłaty te realizują w nadmiernym stopniu funkcję represyjną. W pkt 5 uzasadnienia wyroku Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił skutki tego wyroku i wskazał, że dla właściwej jego realizacji w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie. Należy zauważyć, że jakkolwiek przedmiotowy wyrok bezpośrednio odnosi się do art. 64 § 1 pkt 4 oraz § 6 u.p.e.a., to nie ulega wątpliwości, że przeprowadzona w nim analiza instytucji kosztów postępowania egzekucyjnego oraz zakres ingerencji ustawodawcy przy ich określaniu winny być uwzględnione przy interpretacji pozostałych przepisów art. 64 § 1, których wysokość określona jest stosunkowo. Są to te same problemy, które doprowadziły do stwierdzenia przez Trybunał niezgodności przepisu ustawy ze standardami konstytucyjnymi, tj. określenia maksymalnej wysokości tych opłat. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że określając kwotę kosztów egzekucyjnych, na które składa się opłata manipulacyjna oraz opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego organ w żaden sposób nie odniósł się do kwestii adekwatności wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, poniesionego nakładu pracy przy egzekwowaniu należności, nie rozważył, czy została zachowana racjonalna zależność między ustaloną wysokością opłat a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone, tak aby opłaty nie stały się swoistą sankcją pieniężną. Organ pominął zatem te argumenty, które zadecydowały o niekonstytucyjności zastosowanych przepisów, jeżeli uwzględnić czasochłonność, stopień skomplikowania podejmowanych czynności, konieczny nakład pracy organu egzekucyjnego. Powstała zatem uzasadniona wątpliwość, czy ustalone koszty egzekucyjne na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przystają do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. Stosownie do art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, chyba, że Trybunał określi inaczej (art. 190 ust. 3). Powołany wyrok został opublikowany 16 sierpnia 2016 r., a zaskarżone postanowienia noszą datę [...] i [...]. Do dnia wydania postanowień przez organy obu instancji nie zostały wdrożone rozwiązania legislacyjne, które stanowiłyby wykonanie wskazań wynikających z tego wyroku. Należy podzielić stanowisko organu, że ani organ ani Sąd nie może wyręczyć ustawodawcy w zmianie przepisów. Omówiony wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wyeliminował jednak z porządku prawnego przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. w całości. W konsekwencji, co do zasady istnieje nadal podstawa prawna do orzekania o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a., z zastosowaniem procentowego sposobu obliczania opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej w odniesieniu do kwoty egzekwowanych należności. Wyrok ten zmienił jednakże normatywną treść tych przepisów, derogując je w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne oraz maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej. Dopóki zatem ustawodawca w uwzględnieniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie określi maksymalnej wysokości opłaty egzekucyjnej, opłaty manipulacyjnej i wysokości innych opłat egzekucyjnych, organy stosujące prawo muszą tak określać wysokość kosztów egzekucyjnych, aby nie można było zarzucić im naruszenia standardów określonych w wyroku TK. Zawarte w uzasadnieniu wyroku wywody nakazują kierować się przy stosowaniu przepisów uznanych za niekonstytucyjne w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej, tymi przepisami Konstytucji, które Trybunał powołał jako wzorzec konstytucyjności. Nakaz bezpośredniego odwołania się do Konstytucji obowiązuje nie tylko Sąd, ale także organy państwa, działające na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Konieczność uwzględniania przez organy skutków jakie dla możliwości zastosowania uznanych za niekonstytucyjne przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 ustawy egzekucyjnej ma wyrok TK w sprawie SK 31/14, potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 3802/18, z 27 września 2016 r. sygn. akt II FSK 2066/14, z 8 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1021/16, z 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1484/15 oraz wyroki WSA z 28 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 1108/19, z 27 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 634/18, z 7 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 508/18, z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 958/17; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ mimo braku interwencji ustawodawcy, winien ocenić czy ustalone koszty egzekucyjne na podstawie stawek procentowych wskazanych w przepisach u.p.e.a. przystają do wzorców konstytucyjnych wynikających z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. Organ winien zatem uwzględnić, czy wysokość kosztów egzekucyjnych, jest adekwatna w znaczeniu wskazanym przez Trybunał do poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych oraz czy pozostaje w związku z efektywnością egzekucji. Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy (pkt II sentencji wyroku), zasądzając je w kwocie 5.517 zł, równej: 1) wpisowi od skargi (100 zł), 2) kosztom zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie określonej zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz. U. z 2018 r., poz. 265/ (5.400 zł), 3) opłacie skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). Dokonując kalkulacji stawki wynagrodzenia pełnomocnika zasądzonego w punkcie II sentencji wyroku, jako zwrot kosztów zastępstwa procesowego Sąd przyjął, że skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych (...), bo o taką w sprawie chodziło. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarga została wniesiona na postanowienie, którym obciążono zobowiązaną kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. Zgodnie z art. 205 § 2 ppsa, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do wymienionych w powołanym artykule przepisów odrębnych, na podstawie których ustala się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, należy zaliczyć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ww. rozporządzenia stanowi, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 2, W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (v. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez znaczenia jest również, że skarga została wniesiona na postanowienie, a nie decyzję administracyjną. Istotne jest bowiem to, że zaskarżonym aktem administracyjnym została ustalona należność pieniężna. W takiej sytuacji nie jest istotna forma rozstrzygnięcia, którą orzeczono o należności pieniężnej. Podobny pogląd, iż w sprawie skargi na postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych strony skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnej, a nie według stawki "w innej sprawie" wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16, w postanowieniu NSA z 19 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 32/19, z 4 września 2019 r. sygn. akt I Gz 268/19, z 15 listopada 2019 r. sygn. akt I GZ 375/19, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.