III SA/Wr 302/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi S. B. na uchwałę Rady Miasta Świeradów-Zdrój z dnia 24 czerwca 2024 r. nr III/18/2024 w przedmiocie udzielenia absolutorium Burmistrzowi Miasta Świeradów-Zdrój za 2023 r. postanawia: odrzucić skargę. S. B. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Świeradów-Zdrój z dnia 24 czerwca 2024 r., nr III/18/2024, (dalej uchwała), w przedmiocie udzielenia absolutorium Burmistrzowi Miasta Świeradów-Zdrój za 2023 r. (dalej Burmistrz). W skardze strona skarżąca wskazała podstawę skargi - art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej u.s.g.). Skarżąca wskazała również, że zarzuca uchwale naruszenie art. 270 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm., dalej u.f.p.), poprzez nieprawidłowe jej procedowanie, w szczególności poprzez brak badania wykonania budżetu w sposób kompleksowy, tj. według kryterium legalności, celowości, rzetelności, gospodarności i sporządzenie przez Komisję Rewizyjną Rady Miasta Świeradów-Zdrój (dalej Komisja Rewizyjna), wniosku o udzielenie absolutorium bez oceny wykonania budżetu za 2023 r. przez Burmistrza, w szczególności bez wyrażenia oceny wykonania budżetu przez Komisję Rewizyjną ekspressis verbis (wprost/w sposób literalny), analizy pracy Komisji Rewizyjnej w roku 2023 r. oraz innych Komisji Rady Miasta Świeradów-Zdrój, a także wyników kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej we Wrocławiu przeprowadzonej w roku 2023 czy uchwał Rady Miasta Świeradów-Zdrój w zakresie skierowania Burmistrza na dyscyplinę finansów publicznych, analizy wykonania budżetu według kryterium celowości, rzetelności i gospodarności oraz bez uzyskania odpowiedzi na pytania jakie są przyczyny rozbieżności pomiędzy stanem planowanych dochodów i wydatków i wykonaniem oraz czy winą za owe rozbieżności można obciążyć organ wykonujący budżet, czy też były one wynikiem obiektywnych uwarunkowań. W dalszej części uzasadnienia skarżąca zarzuciła naruszenie indywidualnego interesu prawnego, jako odbiorcy usług nr 00544 w zakresie dostarczania wody, wynikającego z art. 1 pkt. 1) lit. b) i lit. c) , pkt 2) ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757, dalej u.z.z.w.), poprzez brak zrealizowania w roku 2023, kolejny raz z rzędu, przez Burmistrza zadnia pn.: "Opracowanie analizy ryzyka dla ujęć wody na terenie Miasta Świeradów-Zdrój". Skarżąca podniosła, że w ramach procedury absolutoryjnej, Burmistrz nie wskazał w sprawozdaniu budżetowym przyczyn niewykonania w całości lub niewykonania w pełnej wysokości zadań majątkowych. Komisja Rewizyjna nie rozpatrzyła stanu zrealizowanych przez Burmistrza wydatków, szczególnie zadań majątkowych i nie wskazała przyczyn ich niewykonania w części lub niewykonania w całości, nie wyjaśniła przyczyn takiego stanu rzeczy podczas procedury absolutoryjnej i nie wyraziła oceny wykonania budżetu. Rada Miasta podjęła uchwałę bez spełnienia wymogu wyrażenia opinii. Uzasadnienie do uchwały również nie zawiera żadnej oceny wykonania budżetu za rok 2023. Skarżąca wskazała, że wniosek Komisji Rewizyjnej zawierał tylko i wyłącznie informację o wykonaniu budżetu według kryterium legalności, co narusza interes prawny skarżącej jako odbiorcy usług nr 00544, gdyż nie udziela odpowiedzi na pytanie: z jakich powodów nie wykonano kolejny rok z rzędu zadania z zakresu zaopatrzenia w wodę, czy winę ponosi organ wykonawczy, czy była to wina w postaci niedbalstwa czy tylko wina nieumyślna czy też niewykonanie tego zadania jest wynikiem obiektywnych uwarunkowań. Skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie i jednocześnie podstawą prawną wniesionej przez skarżącą skargi stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Trzeba wyjaśnić, ze skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. np. uzasadnienie do wyroków NSA z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. OSK 1563/04, z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. II OSK 1127/05). Wobec powyższego należy wskazać, że strona skarżąca domagając się uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. winna udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia ją przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04). Strona skarżąca powinna przy tym wskazać konkretny akt, z którego uprawnienie to lub interes prawny jest wywodzony. Naruszenie interesu prawnego winno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyroki NSA: z 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; z 4 listopada 2011 r., II OSK 1627/11; z 14 września 2012 r., II OSK 1541/12; oraz postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 3349/17). W orzecznictwie ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91). Interes prawny musi być ponadto bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Bezpośredniość i realność interesu dotyczą związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes się wywodzi (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Jak wynika z akt sprawy uchwałą z dnia 24 czerwca 2024 r., nr III/18/2024, Rada Miasta Świeradów-Zdrój udzieliła absolutorium Burmistrzowi. Nie zgadzając się z ww. uchwałą skarżąca wyjaśniła, że upatruje naruszenie swojego interesu jako odbiorcy usług w zakresie dostarczania wody, wynikającego z art. 1 pkt 1) lit. b), pkt 1) lit. c), pkt 2) u.z.z.w., poprzez brak zrealizowania w 2023 r. przez organ wykonawczy gminy zadania pn. "Opracowanie analizy ryzyka ujęć wody na terenie Miasta Świeradów-Zdrój". Oceniając wskazane przez skarżącą uzasadnienie interesu prawnego w kwestionowaniu przedmiotowej uchwały, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, aby zaskarżona uchwała Rady Miasta Świeradów-Zdrój z dnia 24 czerwca 2024 r. naruszała interes prawny skarżącej. Należy stwierdzić, że wprowadzone zaskarżoną uchwałą postanowienia w żaden sposób nie powodują odebrania, jak i ograniczenia przysługujących skarżącej uprawnień a także nie nakładają nowych obowiązków, jak i nie zmieniają obowiązków dotychczas na skarżącej ciążących. Nie ma zatem podstaw do uznania, aby zaskarżona uchwała mogła dotyczyć interesu prawnego strony skarżącej. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała w żaden sposób nie kreuje bezpośrednio żadnych ograniczeń, jak i uprawnień skarżącej. Tym samym, brak jest podstaw do uznania aby skarżąca posiadała legitymację procesową do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Podnoszone zaś przez skarżącą argumenty świadczą o istnieniu po jej stronie jedynie interesu faktycznego, który nie uzasadnia jednak merytorycznej kontroli i ingerencji sądu administracyjnego w przedmiotową uchwałę. Ponieważ naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd nie był uprawniony do dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu, w tym badania merytorycznych zarzutów skargi. Mając na względzie powyższe, Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. wniesioną w niniejszej sprawie skargę.