III SA/Wr 431/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawnienia do kierowania pojazdami wg. kategorii C, C+E I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] stycznia 2017 r. do Starosty L. wpłynął wniosek skarżącego o potwierdzenie uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii C i C+E. Do wniosku dołączono orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. wydane na podstawie art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 k.p. z którego wynika, że w stosunku do skarżącego (kierowcy prowadzącego pojazdy ciężarowe powyżej 12, 5 t) brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na tym stanowisku. Skarżący wniósł również o wydanie decyzji o utracie prawa do kierowania samochodami ciężarowymi kategorii C i C+E. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. (Nr [...]) działający z upoważnienia Starosty L. - Główny Specjalista powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 627 ze. zm) - zwanej dalej jako u.o.k.p., wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami oraz przedłożenia orzeczenia lekarskiego wydanego na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3 u.o.k.p. Wyjaśnił, że decyzja o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E prawa jazdy wydana została w dniu [...] czerwca 2016 r. na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.k.p., w związku z orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydanym przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy stwierdzającym istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E. Wniosek skarżącego o przywrócenie cofniętego uprawnienia kategorii C i C+E wpłynął do Starosty L. w dniu [...] stycznia 2017 r. i uzupełniony został w dniu [...] lutego 2017 r. Do wniosku dołączono kartę informacyjną leczenia szpitalnego w "A" w L. w dniach od [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r (nr [...]) działający z upoważnienia Starosty L. - Główny Specjalista odmówił skarżącemu przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.o.k.p., w dniu [...] czerwca 2016 r. Starosta L. wydał decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E. Przesłanką do wydania tego rozstrzygnięcia było orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Odział w L., stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii C, C+E. (art. 12 ust. 1 pkt 3 u.o.k.p.). Zgodnie z art. 103 ust. 3 u.o.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Zatem warunkiem przywrócenia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C, C+E jest przedłożenie orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie art. 75 ust. 1 pkt 3 u.o.k.p. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt. 3-5 u.o.k.p. są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Zatem przedłożone przez skarżącego orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. wydane w trybie przepisów Kodeksu pracy nie spełnia wymogów formalnych do wydania decyzji o przywróceniu stronie uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E. Od decyzji tej skarżący wywiódł odwołanie po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. (Nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. u.o.k.p. Dalej organ podniósł, że decyzją działającego z upoważnienia Starosty L. - Głównego Specjalisty z dnia [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E. Rozstrzygniecie wydano w oparciu o orzeczenie lekarskie [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w L. nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii C, C+E. Decyzja została doręczona w dniu [...] lipca 2016 r., a z dniem [...] sierpnia 2016 r. stała się ostateczna. Następnie w dniu [...] stycznia 2017 r. skarżący wystąpił o przywrócenie cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E prawa jazdy. Do wniosku dołączył dokumentację medyczną w postaci orzeczenia lekarskiego wydanego w oparciu o przepisy Prawa pracy oraz kartę leczenia szpitalnego wystawioną przez "A" w L. Dalej organ podniósł, że zgodnie z art. 103 ust. 3 u.o.k.p. w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w przedmiocie przywrócenia kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym organ zobowiązany jest do ustalenia, czy ustały przyczyny, które spowodowały jego cofnięcie. W sprawie warunkiem ustalenia okoliczności ustania przyczyny cofnięcia uprawnień było przedstawienie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi wystawione przez wojewódzki ośrodek medycyny pracy. Tryb badania kierowcy i wydania orzeczeń jest daleko sformalizowany. Zagadnienia te są szczegółowo regulowane przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2017 r., poz. 250). Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzenia badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3 tj. osób ubiegających się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. W myśl § 7 cyt. rozporządzenia uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie, którego wzór określa odpowiednio załącznik nr 7. Dlatego też – jak stwierdził organ II instancji - organ I instancji nie mógł uwzględnić dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącego. Odnosząc się do argumentacji odwołania, organ przywołał treść art. 75 ust. 2 pkt 1 u.o.k.p., i podniósł, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że Starosta był zobowiązany do skierowania go na badanie lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.k.p., tj. gdy istnieją uzasadnione zastrzeżenia do stanu zdrowia kierowcy. Badania lekarskie na podstawie skierowania bowiem przeprowadza się w myśl art. 75 ust. 2 pkt 2 u.o.k.p. w przypadku, o których mowa ust. 1 pkt 4 i 5. Za niezasadny organ uznał nadto zarzut nieuwzględnienia art. 104 u.o.k.p. Organ zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że zgodnie z tym przepisem wymogi określone dla osób po raz pierwszy ubiegających się o prawo jazdy nie mają zastosowania dla osób, którym cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdem w związku z wydaniem orzeczenia lekarskiego o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdem. Jednakże takie okoliczności w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Organ I instancji zgodnie z art. 103 ust. 3 u.o.k.p. stwierdził, że okoliczność ustania przyczyny cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym według kategorii C, C+E zostanie udowodniona poprzez złożenie orzeczenia lekarskiego o braku istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdem wydanym przez wojewódzki ośrodek medycyny pracy. Nie rozszerzono żądań na pozostałe wymogi w myśl art. 104 u.o.k.p.,. Zdaniem organu nie miało również miejsca zaniechanie wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E. Zawiadomienie z dnia [...] marca 2016 r. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E prawa jazdy zostało doręczone skarżącemu dnia [...] maja 2016 r. Poinformowano go o możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji, z którego to prawa nie skorzystał. W dniu [...] czerwca 2016 r. działający z upoważnienia Starosty L. - Główny Specjalista wydał decyzję nr [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E prawa jazdy. Decyzja została doręczona w dniu [...] lipca 2016 r., a w dniu [...] sierpnia 2016 r. stała się ostateczna. Organ podniósł nadto, że starosta wydając decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a u.o.k.p, jest związany treścią orzeczenia lekarskiego. Należy podnieść, że osoba badana niezgadzająca się z treścią orzeczenia lekarskiego może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w uprawnionej jednostce. Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się w terminie 14 dni od otrzymania orzeczenia za pośrednictwem lekarza, który je wydał. Jak wynika z akt sprawy orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. nie zostało zakwestionowane przez skarżącego poprzez złożenie w przypisanym trybie wniosku o ponowne przeprowadzenie badania, zatem przysługiwał mu przymiot ostateczności. Biorąc pod uwagę powyższe, przedłożona przez skarżącego dokumentacja medyczna oraz jego zastrzeżenia co do okoliczności wydania orzeczenia o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami nie mogą mieć – zdaniem organu II instancji - znaczenia dla sprawy o przywrócenie mu uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii C, C+E. Zarówno Starosta, jak i SKO nie są organami uprawnionymi do oceny stanu zdrowia skarżącego, jak również dokonywania kontroli zasadności orzeczenia lekarskiego. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skarżącego o naruszeniu przez organ I instancji przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ ten – w ocenie SKO w L. - właściwie ustalił, że warunkiem przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami jest uzyskanie przez skarżącego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wydane w trybie art. 75 ust. 1 pkt 3 u.o.k.p. Na podstawie posiadanej dokumentacji medycznej skarżący może ewentualnie dowodzić podczas badania przeprowadzonego przez uprawniony podmiot, że nie cierpi na schorzenie, które legło u podstaw wydania niekorzystnego dla niego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydanego przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. W skardze do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 i art. 103 ust. 3 u.o.k.p. oraz art. 6, 7 i 8 kpa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przedłożył Staroście kartę informacyjną z "A" w L. w którym, po wykonaniu szeregu badań lekarskich, wykluczono padaczkę. Wskazana okoliczność musi rodzić uzasadnione wątpliwości co do trafności poprzedniego orzeczenia o stanie jego zdrowia. Wojewódzki sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze. zm., dalej: "u.o.k.p."). Zgodnie z art. 12 ust. 2 u.o.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której orzeczony został prawomocnie wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Przepis ten stosuje się również wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia (tak jak miało to miejsce w przypadku skarżącego) w zakresie prawa jazdy kategorii: 1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A; 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Z art. 12 ust. 1 pkt 3 u.o. k.p. wynika zarazem, że prawo jazdy nie może być również wydane osobie, w stosunku do której wydana została decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymania prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Warunkiem przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami jest natomiast przedłożenie orzeczenia lekarskiego w trybie art. art. 75 ust. 1 pkt 3 u. o.k.p. W przepisach art. 76-79 u.o.k.p. określono zakres oraz tryb przeprowadzania badań lekarskich, a także orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Stosownie do art. 76 ust.1 u.o.k.p badanie lekarskie jest wykonywane w zakresie: 1) uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T; 2) uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E; 3) uprawnienia do kierowania tramwajem; 4) zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne, określonym w prawie jazdy kategorii: a) A1, A2 i A, b) B1, B i B+E, c) C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E. 2. Badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy. Badania lekarskie mogą być przeprowadzone jedynie przez "uprawnionego lekarza" o którym mowa w art. 77 u.o.k.p. Szczegółowe zaś warunki, zakres i tryb przeprowadzanych badań uregulowany został w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 949 ze zm.). Jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej (§ 10). Stosownie natomiast do treści § 7 tego rozporządzenia uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia (ust. 1). Oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba badana, a kopię orzeczenia lekarskiego dołącza się do dokumentacji badania prowadzonej w formie karty badania lekarskiego, której wzór określa załącznik nr 9 do rozporządzenia (ust. 2). Z treści załączników 7 i 8 bezspornie zaś wynika, że "uprawniony lekarz" – stwierdzając brak bądź istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami – musi dookreślić w ramach której kategorii prawo jazdy orzeka. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności podnieść należy, że z treści zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, że skarżący w dniu [...] stycznia 2017 r. złożył podanie o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, C + E. Do wniosku skarżący załączył orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. wydane na podstawie art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 k.p. Orzeczenie to zostało wydane w "B", Poradnia Medycyny Pracy przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców. Z treści tego orzeczenia wynika, że w stosunku do skarżącego jako kierowcy prowadzącego pojazdy ciężarowe powyżej 12, 5 t., uprawniony lekarz stwierdza "brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na tym stanowisku". Aczkolwiek choć orzeczenie to pochodziło od "uprawnionego lekarza", to bezspornie nie zostało wystawione na prawidłowym druku (zał. nr 7 do rozporządzenia), gdyż nie zawierało dookreślenia – w zakresie – do jakiej kategorii prawa jazdy się odnosi. Wprawdzie pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami w postaci uzupełnienia wniosku w pkt C i F oraz złożenia oświadczenia o miejscu zamieszania, aczkolwiek organ w ogóle nie wskazał na istniejące braki załączonego do wniosku orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Pouczył skarżącego jedynie lakonicznie o treści obowiązku "dołączenia" do wniosku orzeczenia lekarskiego wydanego zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 3 u.o.k.p., choć orzeczenie to zostało przecież przez skarżącego dołączone do wniosku, tylko że nie wypełniało ono wymogów formalnych zawartych min. w ww. rozporządzeniu tj. nie zostało sporządzone na druku, stanowiącym załącznik nr 7 rozporządzenia. A następnie organ – jak wynika z treści zaskarżonej decyzji – odmówił skarżącemu przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami wg. kategorii C, C + E – gdyż przedłożone przez niego orzeczenie lekarskie "nie spełniało warunków formalnych". W ocenie Sądu, takie stanowisko organu zasługuje na krytykę. Podważa ono bowiem celowość instytucji wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku (pisma strony), charakterystycznej także dla innych obowiązujących w polskim porządku prawnym procedur, w tym także postępowania przed sądami administracyjnymi (zob. art. 49 p.p.s.a.). W piśmiennictwie nie budzi bowiem wątpliwości, że rolą przepisu art. 64 § 2 k.p.a., nakładającego na organ obowiązek podjęcia wszelkich – co wymaga podkreślenia Sądu - czynności mających na celu usunięcia braków formalnych podania (wniosku) wraz ze wskazaniem terminu usunięcia tychże braków, jest zapewnienie stronie ochrony przed negatywnymi skutkami nieznajomości prawa (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 352). Obowiązkiem organu było zatem – w rozpatrywanej sprawie – wezwać skarżącego do uzupełnienia braków wniosku poprzez szczegółowe ich dookreślenie, w tym również bezspornie braków formalnych przedłożonego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Wprawdzie – jak słusznie zauważyły organy - prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego w ten sposób orzeczenia lekarskiego, zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło. Organy te są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw prawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy, w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jako taki dowód korzysta z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim zaświadczone (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1859/10, z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 547/10, z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 973/08, z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08, z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 251/06, z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aczkolwiek nie sposób przyjąć – w rozpatrywanej sprawie – aby powyższe zwalniało organ z obowiązku pouczenia skarżącego chociażby o treści art. 75, 76 u.o.k.p. wskazującego na zakres badania lekarskiego oraz § 7 i 10 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 949 ze zm.) dotyczącego warunków formalnych, jakim winno odpowiadać orzeczenie wystawione przez uprawnionego lekarza, skoro organ domaga się jego przedłożenia wraz z wnioskiem o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami. Tymczasem w niniejszej sprawie organ tego nie uczynił, czym naruszył art. art. 64 § 2 k.p.a. Co więcej organy pomimo tego, że – nieprawidłowo, gdyż w niekompleksowy sposób – wezwały skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami, z pominięciem braków załączonego orzeczenia lekarskiego, to orzekły o odmowie przywrócenia tych uprawnień "gdyż przedłożone orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r,. nie spełniało wymogów formalnych", a warunkiem jego przywrócenia jest "uzyskanie przez skarżącego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wydane w trybie art. 75 ust. 1 pkt 3 u.o.k.p". Tego typu praktyka jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności i działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i jako taka narusza – w ocenie Sądu –art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Na podstawie art. 153 p.p.s.a., przy ponownym rozpatrzeniu wniosku organy są zobowiązane do uwzględnienia przedstawionej powyżej oceny prawnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Lubańskiego z dnia 2 lutego 2017 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm).