III SA/Wr 573/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia NSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Józef Kremis, , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na § 2 ust. 1 pkt 4 oraz § 4 pkt 2 zarządzenia Burmistrza Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ustanowienia Pełnomocnika do spraw przygotowania Urzędu Miejskiego w M. oraz gminnych jednostek organizacyjnych z zakresu usług publicznych do przyjęcia i wdrożenia systemu zarządzania procesowego a także realizacji innych zadań wyznaczonych przez Burmistrza oddala skargę. Wojewoda D., działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej w skrócie przywoływana jako "u.s.g.") oraz art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w dalszej części jako "p.p.s.a.") wniósł skargę na § 2 ust. 1 pkt 4 oraz § 4 pkt 2 zarządzenia nr [...] Burmistrza Gminy M. z dnia [...] r. w sprawie ustanowienia pełnomocnika do spraw przygotowania Urzędu Miejskiego w M. oraz gminnych jednostek organizacyjnych z zakresu usług publicznych do przyęcia i wdrożenia systemu zarządzania procesowego, a także realizacji innych zadań wyznaczonych przez Burmistrza, zarzucając istotne naruszenie art. 33 ust. 4 i 5 u.s.g. oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 223, poz. 1458 ze zm., dalej w skrócie jako "u.p.s.") oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), domagając się stwierdzenia nieważności wymienionych § 2 ust. 1 pkt 4 oraz § 4 pkt 2 zaskarżonego zarządzenia. Odnosząc się do treści art. 33 ust. 4 u.s.g. organ wywodził, że ustawodawca dopuścił możliwość dekoncentracji kompetencji wójta w zakresie prowadzenia spraw gminy na rzecz dwóch pracowników urzędu gminy - zastępcy wójta oraz sekretarza, tym samym katalog osób mogących za wójta sprawować jego ustawowe kompetencje został ściśle wyznaczony. Są to jedyne osoby, którym wójt może w zgodzie z ustawą powierzyć prowadzenie zadań, do których należy między innymi kierowanie urzędem oraz organizacja tego urzędu. Powierzenie prowadzenia określonych spraw gminy zastępcy wójta czy sekretarzowi nie zmienia faktu, iż wyłącznie odpowiedzialnym za realizację tych spraw będzie wójt, pomimo że to nie wójt będzie je faktycznym wykonawcą. Świadczy o tym występujący w art. 33 ust. 4 zwrot "w swoim imieniu". Do kategorii spraw przekazanych na podstawie art. 33 ust. 4 będą zatem należeć wszystkie zadania publiczne gminy zastrzeżone wyraźnym przepisem prawa do kompetencji wójta. Przekazane sprawy nie muszą zatem ograniczać się tylko do kwestii związanych z funkcjonowaniem urzędu gminy, gdyż przepis stanowi szeroko o sprawach gminy. Omawiany przepis nie wskazuje, kto powinien określić, jakie sprawy gminy będzie prowadzić w imieniu wójta jego zastępca czy sekretarz. Wydaje się zatem, że wyboru dokona sam wójt jako podmiot zobowiązany do ich realizacji z mocy prawa. W szczególności będą to sprawy dotyczące kierowania urzędem gminy, taką bowiem interpretację sugeruje usytuowanie tego przepisu po ust. 3, stanowiącym, iż kierownikiem urzędu jest wójt. W odniesieniu do sekretarza gminy, w ocenie organu nadzoru, powyższą tezę wzmacnia dodatkowo art. 5 ustawy o pracownikach samorządowych, stanowiący, że kierownik urzędu może upoważnić sekretarza do wykonywania w jego imieniu zadań, w szczególności z zakresu zapewnienia właściwej organizacji pracy urzędu oraz realizowania polityki zarządzania zasobami ludzkimi (ust. 4). Szczególna pozycja sekretarza gminy jako pracownika urzędu wynika również z tego, że utworzenie tego stanowiska jest obowiązkowe i osoba kandydująca na to stanowisko spełniać musi określone w ustawie warunki. Artykuł 5 w ustępie 4 ustawy o pracownikach samorządowych stanowi zatem uzupełnienie katalogu kompetencji kierownika urzędu oraz w pełni koresponduje z art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, w którym analogicznie wskazano, że wójt może powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu między innymi sekretarzowi gminy. Artykuł 33 ust. 4 zawierający wyraźne wskazanie zastępcy wójta oraz sekretarza jako pracowników samorządowych mogących prowadzić określone sprawy gminy w imieniu wójta, ma charakter zamknięty. Skutkiem powyższego ograniczenia jest brak podstawy prawnej do powierzenia prowadzenia określonych spraw gminy w imieniu wójta pracownikowi zatrudnionemu na innym stanowisku. Tę część wywodu organ nadzoru poparł tezą z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r. (sygn. akt II OSK 1835/07) oraz stanowiskiem Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi w uchwale z dnia 5 lutego 2003 r. Zdaniem Wojewody, zarządzenie w jego zaskarżonej części narusza istotnie także postanowienia regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w M., przyjętego zarządzeniem [...] Burmistrza Gminy M. z dnia [...] r., w którym przewidziano wyraźny zakres kompetencji burmistrza, jego zastępcy oraz sekretarza. Nadto, dopatrując się, że materia spraw przekazanych pełnomocnikowi pokrywa się z uprawnieniami nadzorczymi sekretarza odnośnie funkcjonowania urzędu miejskiego organ zauważył, że nie istniała realna potrzeba powierzania pełnomocnikowi określonych w § 2 ust. 1 pkt 4 oraz § 4 pkt 2 zarządzenia zadań, bowiem w tym zakresie doskonale mieszczą się uprawnienia sekretarza. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o odrzucenie skargi lub o jej oddalenie. W pierwszej kolejności – na poparcie wniosku o odrzucenie skargi twierdziła, że Wojewoda D. - jako organ nadzoru - nie ma szczególnej legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającej z art. 93 ustawy o samorządzie gminnym, przy zastosowaniu wykładni gramatycznej tego przepisu, z którego brzmienia strona przeciwna wywodziła, że przedmiotem nadzoru nie jest działalność Urzędu Miejskiego jako pracodawcy samorządowego. Wykładnia gramatyczna art. 93 ust. 1 w związku z art. 91 ust.1 i art. 90 ustawy o samorządzie gminnym wyłącza zarządzenia wójta, burmistrza, prezydenta, z zakresu aktów, w stosunku o których wojewoda jako organ nadzoru ma uprawnienie do stosowania środków nadzoru a w konsekwencji nie przysługuje mu złożenie skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem strony przeciwnej Wojewoda D. nie spełnił w zawisłej sprawie przesłanek wynikających z wymienionych przepisów. Po pierwsze, objął nadzorem oświadczenie woli wydane w imieniu pracodawcy samorządowego przez jego kierownika, skierowane do pracownika samorządowego i wyznaczające zakres jego działań. Ponadto adresatami tego oświadczenia byli wyłącznie inni pracownicy samorządowi w zakresie ich zadań pracowniczych a nie uprawnień czy obowiązków obywatelskich. Po drugie, objął nadzorem oświadczenie woli nie doręczone po myśli art. 90 ustawy o samorządzie gminnym ale w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie wniosku pracownika Urzędu Wojewódzkiego, który powołując się na przysługujące mu upoważnienie, nie ujawnił go mimo wezwania. Wojewoda D. nie wszczął w ogóle postępowania nadzorczego, Wojewodzie D. nie przysługuje uprawnienie skarżenia do sądu administracyjnego aktów woli Burmistrza Gminy M. nazywanych zarządzeniami, z wyłączeniem będących przepisami porządkowymi. Zdaniem strony przeciwnej przedmiot objęty skargą nie mieści się również w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonym art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a co więcej obejmuje sprawy z zakresu podległości służbowej wprost wyłączone z właściwości sądów administracyjnych na podstawie art. 5 tej ustawy. Argumentując na poparcie wniosku o oddalenie strona zarzuciła, że zastosowane przez Wojewodę D. kryterium oceny jakim jest legalność nie prowadzi do wniosków przez ten organ sformułowanych w skardze zaś zastosowane do oceny kryterium celowości jest bezpodstawne. Wskazanie art. 33 ust. 4 u.s.g., jako naruszonego, jest w przekonaniu strony przeciwnej przejawem niezrozumienia treści normy ustawowej oraz błędem w zakresie subsumcji. Ustawodawca bowiem wskazując w tym przepisie na uprawnienie (nie obowiązek) wójta jednoznacznie określił, iż chodzi o sprawy gminy. Pojęcie "sprawy gminy" winno być odkodowywane w nierozerwalnym związku z art. 31 ustawy. Obejmuje ono co do zasady stosunki publicznoprawne gminy oraz w określonym zakresie stosunki cywilnoprawne gminy. To zaś oznacza, iż od pojęcia "sprawy gminy" należy odróżnić "zadania gminy" - art. 30 ust 1 oraz "zadania" - art. 33 ust. 1. W ocenie strony przeciwnej pojęcie "sprawy gminy" nie obejmuje spraw związanych z kierowaniem urzędem. Na odrębność organizacyjną gminy od urzędu zwraca uwagę liczne orzecznictwo administracyjne w tym podatkowe i sądów pracy, co strona wsparła obszernymi cytatami. Dalej utrzymywała, że w zakresie spraw związanych z kierowaniem urzędem wójt nie jest ograniczony normą z art. 33 ust.4 ustawy o samorządzie gminnym. Oczywistym jest, że obowiązki określone w skarżonych przepisach nie mieszczą się w pojęciu "sprawy gminy". Mieszczą się natomiast w pojęciu "sprawy pracownicze". Pełnomocnik jest pracownikiem samorządowym. Nie godząc się z zarzutem obrazy art. 33 ust.5 u.s.g., albowiem Wojewoda nie określił na czym ma polegać rzekome naruszenie tego przepisu, w dalszej części wywodów podnosiła, w kontekście art. 5 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, że należy rozdzielić dwie funkcje w jakich występuje każdy wójt tj.: funkcji reprezentanta gminy oraz kierownika urzędu. Zakres regulacji wyznaczony artykułem 5 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych w odniesieniu do autonomii wewnątrz-organizacyjnej przysługującej burmistrzowi jako kierownikowi urzędu zawiera upoważnienie, a nie podmiotowe ograniczenia dla burmistrza jako kierownika urzędu do upoważnienia sekretarza, a nadto wskazówkę dla kierownika urzędu w jakim kierunku powinien iść rozdział zadań w strukturze urzędu. Zadania "z zakresu" właściwej organizacji pracy urzędu oraz realizowania polityki zarządzania zasobami ludzkimi powinny być w ręku sekretarza gminy Nie oznacza to jednak że kierownik urzędu nie może zadań ze wskazanych zadań powierzyć w drodze upoważnienia kilku pracownikom, w tym sekretarzowi. Ze wskazanej normy nie wynika, aby zamiarem ustawodawcy było realizowanie przez sekretarza wszystkich zadań z zakresu organizacji pracy urzędu oraz realizowania polityki zarządzania zasobami ludzkimi. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy w zasadzie nie byłaby możliwa dekoncentracja obowiązków np. na stanowiskach ds. kadrowych Przedmiotowe zarządzenie Burmistrz Gminy M. podjął jako zwierzchnik służbowy pracowników Urzędu Miejskiego w M. oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, a także jako kierownik urzędu - pracodawcy samorządowego w rozumieniu ustawy o pracownikach samorządowych Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zagadnienia dopuszczalności wniesienia skargi na przedmiotowe zarządzenie. W tej mierze Sąd uznał, że podlega ono kontroli sądowoadministracyjnej z uwagi na brzmienie art. 91 i 93 u.s.g. oraz ugruntowane poglądy judykatury, z którymi Sąd w składzie orzekającym się zgadza. W świetle art. 91 ust.1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po myśli ust. 4 - w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Z kolei ust. 1 art. 93 stanowi, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Na tle takiego stanu prawnego, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2008 r.IV SA/Wr 417/07, trafnie podniesiono, że każde zarządzenie organu gminy bez względu na charakter prawny podlega nadzorowi wojewody. Przepis art. 91 u.s.g. nie wprowadza podziału na zarządzenia o charakterze materialnym i zarządzenia, które takiego charakteru prawnego nie mają. (LEX nr 494380) Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2005 r. sygn. akt I OSK 69/05 LEX nr 186661 stwierdził, że nadzór wojewody obejmuje zarówno akty o charakterze powszechnie obowiązującym i wewnętrznym, jak i akty nienormatywne. W wyroku tym wskazano, że nie istnieje żaden powód, aby rozróżniać zarządzenia w znaczeniu materialnym oraz takie, które takiego charakteru prawnego nie posiadają. Okoliczność, że zarządzenie to ma charakter aktu wewnętrznego, nie odbiera organom nadzoru prawa do orzekania o nieważności takiego aktu. Zbieżny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 17 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 249/06 (LEX nr 236479), wskazując, że brak jest podstaw prawnych do uznania za prawidłową tezy o wyłączeniu zarządzeń organu wykonawczego gminy, innych niż wyraźnie wskazane w ustawie o samorządzie gminnym, z zakresu kompetencji nadzorczych wojewody, nawet gdyby miały charakter aktów kierownictwa wewnętrznego, a także w wyroku z 11 lutego 2005 r. sygn.. akt OSK 1138/04, w którym sformułował tezę, że prawo poddania kontroli sądu administracyjnego uchwał i zarządzeń organów gminy odnosi się do wszelkich aktów tak z zakresu administracji publicznej jak i innych dziedzin działalności. (LEX nr 175318). W wyroku NSA z 10 czerwca 2008 r. II OSK 500/08 natomiast zauważono, że z treści art. 90 i art. 91 u.s.g. nie można wywieść, że zarządzenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) poza porządkowymi, nie podlegają nadzorowi (LEX nr 490094). Wobec powyższego, skoro przedmiotowe zarządzenie podlega nadzorowi Wojewody, a zaistniała przesłanka z art. 93 u.s.g. (nastąpił upływ terminu) – trzeba przyjąć, że organ nadzoru był legitymowany do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na ten akt burmistrza. Przedmiotem zaskarżenia organu nadzoru są, co należy podkreślić, dwa paragrafy zarządzenia, wydanego przez Burmistrza Gminy M. na mocy art. 33 ustawy o samorządzie gminnym oraz § 12 ust. 3 regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w M., o ustanowieniu pełnomocnika, zatrudnionego na stanowisku doradcy, do spraw przygotowania Urzędu Miejskiego oraz gminnych jednostek organizacyjnych z zakresu usług publicznych do przyjęcia i wdrożenia systemu zarządzania procesowego, a także realizacji innych zadań wyznaczonych przez Burmistrza. Wojewoda zakwestionował przedmiotowe zarządzenie w następujących fragmentach: 1) § 2 ust. 1 pkt 4, zgodnie z którym do zadań pełnomocnika należy podejmowanie działań zmierzających do eliminacji nieprzestrzegania przez pracowników samorządowych Gminy M. obowiązku: przestrzegania Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa, wykonywania zadań sumiennie, sprawnie i bezstronnie, udzielania informacji publicznej, dochowania tajemnicy ustawowo chronionej, zachowania uprzejmości i życzliwości w kontaktach z obywatelami, zwierzchnikami, podwładnymi oraz współpracownikami, zachowania się z godnością w miejscu pracy i poza nim, stałego podnoszenia umiejętności i kwalifikacji zawodowych; 2) § 4 pkt 2 stanowiący, że pełnomocnik, w zakresie realizacji zadań określonych w § 2 ust. 2 pkt 1, upoważniony jest także do wyznaczania pracowników Urzędu Miejskiego w M. do udziału w komisjach Rady Miejskiej w M.. Zdaniem organu nadzoru cytowane przepisy zarządzenia zostały wydane z istotnym naruszeniem art. 33 ust. 4 i 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 5 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych i art. 7 Konstytucji RP. Według ustępu 1 powołanego art. 33 u.s.g. wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy. Organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy określa regulamin organizacyjny, nadany przez wójta w drodze zarządzenia (ust. 2). Kierownikiem urzędu jest wójt (ust. 3). Wójt może powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu zastępcy wójta lub sekretarzowi gminy (ust. 4). Kierownik urzędu wykonuje uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych (ust. 5). Status prawny pracowników samorządowych określa odrębna ustawa (ust. 6), a którą jest ustawa o pracownikach samorządowych. Z kolei po myśli art. 5 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych w urzędzie gminy, starostwie powiatowym i urzędzie marszałkowskim tworzy się odpowiednio stanowisko sekretarza gminy, powiatu i województwa. Sekretarz podlega bezpośrednio kierownikowi urzędu (ust. 3). Kierownik urzędu może upoważnić sekretarza do wykonywania w jego imieniu zadań, w szczególności z zakresu zapewnienia właściwej organizacji pracy urzędu oraz realizowania polityki zarządzania zasobami ludzkimi (ust. 4). Analizując wskazane przepisy prawa wypada podkreślić, że urząd gminy stanowi pomocniczy, zorganizowany aparat organu wykonawczego (tj. wójta, burmistrza, prezydenta miasta), którego zasadniczą funkcją jest zapewnienie sprawnego działania organu wykonawczego gminy, w celu realizacji jego zadań, zapewniając kompleksową obsługę. Organizacja i funkcjonowanie urzędu określona jest przez wójta samodzielnie, w ramach jego własnych, ustawowych kompetencji, w drodze regulaminu organizacyjnego. Ustawy samorządowe nie wprowadzają szczegółowych rozwiązań w tej materii, należy zatem uznać, że w zakresie struktury organizacyjnej urzędu, co do ilości, charakteru, zakresów działania, usytuowania czy hierarchii - wewnętrznych komórek organizacyjnych i poszczególnych stanowisk pracy, a także podziału kompetencji, zasad współpracy, wzajemnych relacji między nimi, obsady personelu etc. - organ wykonawczy gminy ma zachowaną swobodę. Kierowanie urzędem i posiadanie z tej racji uprawnień zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników i gminnych jednostek organizacyjnych oznacza, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) kieruje pracą zatrudnionych pracowników każdego szczebla. Przywołane ustawowe rozwiązania normatywne nie precyzują wszakże rodzaju form sprawowania zwierzchnictwa służbowego (poza niektórymi przypadkami np. w art. 26a ust. 1 u.s.g., art. 33 ust. 2 u.s.g.,) tudzież generalnie nie wyznaczają granic autonomii w zakresie zarządzania urzędem i jego strukturami, nie nakładają obowiązku ustanowienia określonej hierarchii w zakresie wykonywania zlecanych zadań (np. burmistrz – sekretarz - kierownik danej komórki – pracownik). Tym samym trzeba przyjąć, że kwestie te są regulowane samodzielnie przez burmistrza w ramach nadanego przez niego - mocą zarządzenia - regulaminu organizacyjnego oraz poprzez określenie zadań danych komórek organizacyjnych, stanowisk pracy oraz w zakresach czynności pracowników lub w drodze odrębnego aktu wewnętrznego kierownictwa, choćby upoważnienia (por. art.31 §1 oraz art. 94 pkt 1 kodeksu pracy ). Z wskazywanych przez organ nadzoru, jako naruszone, norm art. 33 ust. 4 i 5 u.s.g. i art. 5 ust. 4 u.p.s. nie można jednak wyprowadzać wniosku, że w każdym przypadku wykonywanie konkretnego zadania może być delegowane wyłącznie zastępcy burmistrza lub sekretarzowi. Wobec tego przyjąć należy, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest umocowany do zlecenia wykonywania na swoją rzecz niektórych czynności określonego rodzaju danemu pracownikowi, nie będącego jego zastępcą lub sekretarzem gminy, w celu zapewnienia sprawnego i kompetentnego działania urzędu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jako kierownika urzędu gminy. Decydujące są tu - istota, natura zadania, czynności zleconej do wykonania. Pełna akceptacja zapatrywania Wojewody wyrażonego w skardze sprowadzałaby się do uznania, że w każdym przypadku wymagane byłoby osobiste i bezpośrednie działanie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub jego zastępcy albo sekretarza, bez możliwości posłużenia się innym pracownikiem. W ocenie Sądu organ nadzoru nie wykazał by zakwestionowane regulacje zarządzenia stanowiły istotne naruszenie prawa. Wewnętrzna dekoncentracja kompetencji burmistrza w przypadku obu zadań przekazanych zarządzeniem pełnomocnikowi nie ma związku z pełnieniem przez burmistrza funkcji organu samorządu terytorialnego w sferze spraw publicznych gminy, lecz dotyczy jego czynności jako pracodawcy samorządowego i jest wyrazem sprawowanego zwierzchnictwa służbowego, jak słusznie podniosła strona przeciwna. Z postanowień regulaminu organizacyjnego oraz zaskarżonej części zarządzenia w szczególności nie wynika by nastąpiła dalsza dekoncentracja kompetencji przypisanych uprzednio w regulaminie organizacyjnym sekretarzowi gminy przez burmistrza na rzecz pełnomocnika, zatrudnionego w charakterze doradcy i przez to zniweczenie ustrojowej pozycji sekretarza. Zaskarżone regulacje zarządzenia, zdaniem Sądu, nie mają cech o charakterze ustrojowym a tym samym nie podważają ustrojowego charakteru cytowanych wyżej norm ustawy o samorządzie gminnym ani nie stoją w kolizji z unormowaniami ustawy o pracownikach samorządowych., Zadania, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 4 zarządzenia – w postaci podejmowania działań zmierzających do eliminacji nieprzestrzegania przez pracowników samorządowych Gminy M. obowiązków wymienionych w art. 24 u.s.p. - nie można uznać za tożsame ze sprawowaniem przez sekretarza nadzoru nad organizacją i dyscypliną pracy w urzędzie. Podobnie – zawarte w § 4 pkt 2 zarządzenia upoważnienie dla pełnomocnika - w zakresie realizacji zadań określonych w § 2 ust. 2 pkt 1, to jest zarządzania procesowego, do wyznaczania pracowników urzędu do udziału w komisjach Rady Miejskiej nie koliduje z uprawnieniami sekretarza przewidzianymi w regulaminie organizacyjnym i w zakresie jego czynności . Opisane zadania pełnomocnika odnoszą się do spraw stricte pracowniczych i nie są one przy tym związane z kierowaniem urzędem. Mają zapewnić jedynie usprawnienie działania urzędu i jego kierownika jakim jest burmistrz. W regulaminie organizacyjnym urzędu przewidziano w ramach zarządzania procesowego oraz zwierzchnictwa służbowego powołanie pełnomocników ( § 19 ust. 3 , § 22 ust. 3 aktualnie obowiązującego regulaminu, § 12 ust. 3 regulaminu organizacyjnego obowiązującego w dacie podjęcia zarządzenia). W tym stanie rzeczy, skoro Sąd nie dopatrzył się by w zaskarżonym fragmencie zarządzenie zostało podjęte z obrazą norm art. 33 ust. 4 i 5 ustawy o samorządzie gminnym lub art. 5 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych – skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.