III SAB/Wr 814/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D.R. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 28 kwietnia 2017 r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie I wyroku, ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody D. do załatwienia sprawy; IV. wymierza Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 1.500 (słownie: jeden tysiąc pięćset) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. skarżący D. R.(dalej: skarżący, strona,) wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody D. w rozpoznaniu złożonego przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę strona złożyła w D. Urzędzie Wojewódzkim we W. w dniu 28 kwietnia 2017 r. Do dnia wniesienia skargi nie została wydana decyzja administracyjna, choć sprawa nie jest skomplikowana ani prawnie, ani faktycznie. Skarżący zarzucił, że czas trwania postępowania w sprawie rażąco narusza art. 35 § 2 i 3 k.p.a. Końcowo podniósł, ze niedowłady organizacyjne urzędu nie usprawiedliwiają obiektywnego naruszenia przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw, a naruszenie to ma stopień kwalifikowany. Wyraził przekonanie, że rażącym naruszeniem prawa jest fakt niewydania decyzji przez ponad dwa lata. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w ciągu jednego miesiąca lub o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie; 2) zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych; 3) wymierzenie organowi grzywny W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Zapewnił, że sposób prowadzenia sprawy nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków, jakie cudzoziemcy składają do Wojewody D., przy konieczności równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz w warunkach problemów kadrowych związanych z niedoborem pracowników. Zdaniem organu, problemy kadrowe Urzędu Wojewódzkiego we W. oraz ilość wniosków składanych przez cudzoziemców w sprawach pobytowych są okolicznościami, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie zasadności skargi, w szczególności zaś, przy ocenie tego, czy zarzucana organowi przewlekłość i bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa. W rozwinięciu tej argumentacji organ wyraził pogląd, że dla przyjęcia kwalifikowanego naruszenia prawa nie wystarczy samo przekroczenie terminu załatwienia sprawy. Ocena, że stan przewlekłości/bezczynności nosi cechy rażącego naruszenia prawa powinna być poprzedzona stwierdzeniem, że przekroczenie terminu jest nie tylko znaczne, ale i pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem organu, ocena kwalifikowanego naruszenia prawa w kontekście zarzutu przewlekłości i bezczynności powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie i wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Wymaga również wykazania, że odpowiedzialność za taki stan rzeczy ponosi organ administracji publicznej. W ramach przedstawionej w odpowiedzi na skargę argumentacji organ nawiązał do wyroków – WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2018 r. (sygn. akt II SAB/Kr 47/18) i WSA w Poznaniu z dnia 15 maja 2019 r. (sygn. akt III SAB/Po 12/19),w których zwrócono uwagę na obiektywne trudności organu w załatwieniu sprawy, takie jak – trudna sytuacja kadrowa, znaczna ilość postępowań administracyjnych, duża ilość spraw przypadających na jednego pracownika. Zdaniem Wojewody D., stanowisko Sądu wyrażone w tych wyrokach zachowuje aktualność w rozpatrywanej sprawie, co uzasadnia wniosek o braku podstaw do stwierdzenia, że zarzucana organowi przewlekłość i bezczynność w rozpoznaniu wniosku strony ma charakter kwalifikowanym. Wojewoda D. zwrócił również uwagę na to, że przepisy ustawy o cudzoziemcach zobowiązują organ do dokładnej weryfikacji zasadności udzielenia każdego wnioskowanego zezwolenia, a sprawy trafiające do Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców są szczególnie skomplikowane w związku z potrzebą wnikliwego przeanalizowania poszczególnych indywidualnych przypadków. Z urzędu należy wskazać, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 17 lipca 2020 r. zwarte w jednym piśmie skargi na – bezczynność i przewlekłość zostały, na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a., rozdzielone i prowadzone pod odrębną sygnaturą. Pod sygn. akt III SAB/Wr 813/20 została zarejestrowana skarga na przewlekłość, a pod sygn. akt III SAB/Wr 814/20 skarga na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie warto nadmienić, że merytoryczną kontrolę skargi należało poprzedzić ustaleniem dopuszczalności skargi w warunkach jej wniesienia do sądu administracyjnego przed rozpoznaniem ponaglenia przez organ wyższego stopnia. Zdaniem Sądu, sam tylko fakt poprzedzenia skargi wniesieniem ponaglenia wyczerpuje tryb w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., a o przedwczesności (niedopuszczalności) tej skargi nie może świadczyć okoliczność, że skarga została złożona przed rozpatrzeniem tego ponaglenia przez organ wyższego stopnia nad organem prowadzącym postępowanie. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I GSK 957/19 (CBOSA), w myśl którego, skarga na przewlekłość (bezczynność) może być wnoszona niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia rozpatrzy ponaglenie oraz niezależnie od tego, czy jego stanowisko będzie pozytywne lub negatywne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r. I OZ 893/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2016 r. II OSK 326/16, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. II OSK 1478/12, CBOSA). Innymi słowy, prowadzenie postępowania przez organ na skutek ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. i wydanie w tym zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia stosownie do art. 37 § 6 k.p.a. nie decyduje o wyczerpaniu toku środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18, CBOSA). Przesłanką wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. jest bowiem w tym przypadku już samo wniesienie ponaglenia. Nie stwierdzając na tej podstawie formalnych przeszkód do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd uznał, że przebieg postępowania administracyjnego w sprawie uzasadnia zarzuty skargi w zakresie dopuszczenia się bezczynności w toku prowadzenia przez Wojewodę D. postępowania z wniosku strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Pojęcie bezczynności organu w postępowaniu administracyjnym zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z tym przepisem, stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia bezczynności należy sięgnąć także do piśmiennictwa i judykatury. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów konkretny akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie omawianej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na bazie faktów i dowodów powszechnie znanych albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź też takich, które są możliwe do ustalenia na podstawie danych, jakimi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Należy uzupełniająco wskazać, że w sytuacji, gdy zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie do dokonania czynności, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie zwalnia to jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi - przewidzianych w art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 p.p.s.a. - tj. orzeczenia w kwestii dopuszczenia się przez organ bezczynności oraz oceny jej charakteru (rażącego/nierażącego), a także (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 28/18, LEX nr 2510794). W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy daje podstawy do uznania, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ administracji publicznej dopuścił się tak rozumianej bezczynności. Jak wynika z tych akt, wniosek strony wpłynął do organu w dniu 28 kwietnia 2017 r. Organ administracji publicznej nie tylko nie zakończył postępowania w terminach wynikających z art. 35 § 3 k.p.a., ale - co szczególnie należy zaakcentować - w czasie ustawowo zakreślonym na zakończenie postępowania administracyjnego, nawet nie podjął żadnej czynności procesowej, która zmierzałaby do rozpoznania wniosku. Wbrew obowiązkowi z art. 36 k.p.a., po upływie terminów z art. 35 § 3 k.p.a., organ nie powiadomił strony o przyczynach niezałatwienia sprawy, nie wyznaczył przewidzianego terminu na zakończenie postępowania, ani nie poinformował o prawie do wniesienia ponaglenia (można także zauważyć, że po myśli art. 36 § 2 k.p.a. wspomniany obowiązek spoczywa na organie także w przypadku gdy zwłoka w załatwieniu sprawy następuje z przyczyn niezależnych od organu). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pierwszą czynność procesową zmierzającą do rozpoznania wniosku organ podjął w dniu 18 października 2017 r. (po około 6 miesiącach od złożenia wniosku) inicjując procedurę z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 202 r., poz. 35). Właściwie całą dokumentację znajdującą się (w nadesłanych do Sądu) aktach administracyjnych sprawy strona przedłożyła z własnej inicjatywy. I tak, w dniu 9 stycznia 2018 r. strona przedłożyła umowę o pracę na czas określony, od dnia [...] stycznia 2018 r. do [...] stycznia 2021 r. W dniu 6 marca 2018 r. wpłynęła do organu, nadesłana przez stronę, aktualna umowa najmu lokalu mieszkalnego, oraz nowa umowa o pracę opatrzona datą [...] marca 2018 r. Pismem z dnia 11 lica 2018 r. skarżący złożył oświadczenie na okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką G. Do oświadczenia przedłożył kserokopię poświadczonego tłumaczenia z języka g. odpisu skróconego aktu małżeństwa. W dniu 14 sierpnia 2018 r. wpłynęła kserokopia – poświadczonego za zgodność przez tłumacza przysięgłego języka g. – aktu rozwiązania tego małżeństwa z dniem [...] lipca 2018 r. W dniu 26 lutego 2019 r. strona nadesłała aneks do umowy o pracę na czas określony, z którego wynika, że pracodawca z dniem [...] lutego 2019 r. poszerza obowiązujący w ramach poprzedniej umowy zakres obowiązków strony). Pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 20 sierpnia 2019 r.) strona wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W uzasadnieniu ponaglenia strona podniosła, że obecnie, przebywa w Polsce bez decyzji zezwalającej na pobyt, co bardzo komplikuje stronie życie, w szczególności, strona nie może odbywać delegacji, ani wziąć kredytu na mieszkanie. Dodała, że po telefonicznej prośbie doniosła wymagane dokumenty (tłumaczenie aktu). Oświadczyła również, że w kwietniu 2019 r. uzyskała informację, że "decyzja jest w podpisie". Dodała, że kilka razy próbowała się spotkać z inspektorem (kierownikiem), wysłała mejla, prosiła o przyspieszenie sprawy, składała skargę, jednak nie otrzymała żadnej odpowiedzi ze strony organu. Jak również wynika z akt administracyjnych, po wniesionym ponagleniu strona nadesłała jeszcze – nową umowę najmu lokalu mieszkalnego (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 9 stycznia 2020 r.) oraz kolejny aneks do umowy o pracę (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 29 stycznia 2020 r.) , zaświadczenie o zatrudnieniu (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 29 stycznia 2020 r.), a także, dokumentację potwierdzającą otrzymanie pełnego wyższego wyksztalcenia inżyniera [...](z odnotowanym wpływem do organu w dniu 29 stycznia 2020 r.). Ocenę zupełności dokumentacji wniosku Wojewoda D. przeprowadził dopiero 18 czerwca 2020 r. Wówczas to organ poinformował także stronę o tym, że przewidywany termin zakończenia postępowania w sprawie został wyznaczony na dzień 18 sierpnia 2020 r. oraz, działając na podstawie art. 50 k.p.a., wezwał stronę do uzupełnienia wniosku – w terminie 14 dni – od doręczenia wezwania do nadesłania następujących dokumentów: 1. oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez notariusza lub pracownika D. Urzędu Wojewódzkiego we W. aktu rozwiązania małżeństwa z V G. w języku g., 2. oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez notariusza lub pracownika D. Urzędu Wojewódzkiego we W. całego tłumaczenia na język polski aktu rozwiązania małżeństwa z V G., jako że do wniosku dołączono jedynie drugą stronę tłumaczenia. Przedstawiona charakterystyka prowadzonego w sprawie postępowania nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w jego przebiegu doszło do naruszenia zasad i terminów określonych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a. oraz art. 35 § 3 k.p.a. Podniesiony w skardze zarzut bezczynności uzasadnia już sama kilkumiesięczna bierność organu, liczona od momentu wpływu wniosku do momentu zainicjowania procedury z art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Przebieg dalszego postępowania w sprawie, gdzie inicjatywę dowodową wyłącznie wykazuje sama strona, a organ nie podejmuje nawet oceny zupełności złożonych przez nią dokumentów (taka inicjatywę podjęto dopiero w dniu 18 czerwca 2020 r.) jedynie potwierdza ten stan rzeczy. Należy przy tym uzupełniająco dodać, że bez wpływu na ocenę wystąpienia bezczynności w kontrolowanym postępowaniu pozostają przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej ustawa COVID-19; (w tym art. 15 zzs ust. 11 uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (Dz.U.2020.875) zmieniającej ww. ustawę z dniem 16 maja 2020 r.). Niezależnie bowiem od ogłoszonego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej: z dniem 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1, Dz.U. 2020, poz. 433) obowiązującego do 20 marca 2020 r. (Dz.U. 2020, poz. 490), a następnie ogłoszonego od 20 marca 2020 r. do odwołania stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1, Dz.U. 2020, poz. 491) i konsekwencji wynikłych z przepisu art. 15zzs ust. 11, który wszedł w życie 31 marca 2020 r. (art. 15zzs dodany został przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. (Dz.U.2020.568) zmieniającej ustawę COVID 19 ustawę z dniem 31 marca 2020 r.) – stan bezczynności w sprawie wystąpił jeszcze przed ogłoszeniem stanu epidemii oraz przed wejściem w życie art. 15 zzs wspomnianej ustawy. Należy w tym miejscu zauważyć, że ostatnią uzupełniającą dokumentację wniosku, strona, z własnej inicjatywy przedłożyła w styczniu 2020 r. (odnotowany wpływ do organu w dniu – 29 stycznia 2020 r.). W świetle zaistniałych okoliczności Sąd stwierdził bezczynność Wojewody D. w rozpoznaniu złożonego przez stronę wniosku, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał (w pkt II sentencji wyroku), że stwierdzona bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 21/19 (CBOSA), że dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie, braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Sąd ma na uwadze to, że na sprawność działania Wojewody niewątpliwie wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana z ogromnym napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta od dłuższego już czasu nie ulega żadnej poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w państwie prawa. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej i przeczy procesowym obowiązkom organu w zakresie szybkości postępowania i dążenia do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Mając na uwadze, że w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 813/20, dotyczącej skargi tej samej strony, na przewlekłość Wojewody D. w rozpoznaniu wniosku z dnia 28 kwietnia 2017 r., Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, Sąd w niniejszej sprawie, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie takiego zobowiązania, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku. Przychylając się do wniosku strony, działając na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.500 zł, o czym orzekł w pkt IV sentencji wyroku. Na wysokość wymierzonej grzywny wpływ miał, scharakteryzowany wcześniej, przebieg postępowania administracyjnego oraz długość trwania tego postepowania. W ocenie Sądu, wymierzona organowi grzywna powinna odnieść skutek dyscyplinujący, mobilizując organ do załatwienia sprawy, jak również, prewencyjnie zapobiegać podobnym naruszeniom prawa w przyszłości. Na marginesie można wskazać, że wobec braku zawarcia w skardze żądania przyznania – na rzecz strony skarżącej – sumy pieniężnej i reprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd uznał, że w takim przypadku zwolniony jest z obowiązku działania z urzędu w zakresie objętym normą z art. 149 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania (punkt V wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, sumę 357 zł składała się kwota 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, połowa wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej, ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Oceniając realny nakład pracy pełnomocnika skarżącego w osobie radcy prawnego należało uwzględnić, że skarga jest tożsama jak w sprawie ze skargi skarżącego na przewlekłość tego samego organu - o sygnaturze III SAB/Wr 813/20. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.