IV SA/Wr 147/15

|Sygn. akt IV SA/Wr 147/16 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 22 września 2016 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków, , Sędziowie, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 września 2016 r., sprawy ze skargi M. D., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w formie biletów kredytowych, , , , oddala skargę w całości., , Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], powołując się na art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1, art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwanej dalej u.p.s.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 maja 2014 r., odmówił przyznania M.D. (zwanemu dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) zasiłku celowego w formie biletu kredytowanego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 23 maja 2014 r. strona złożyła wniosek o pomoc w formie biletu kredytowanego. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] organ pierwszej instancji odmówił stronie przyznania zasiłku celowego w formie biletu kredytowanego. Jednakże w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] uchyliło wydane rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z zaleceniem dokładnego zbadania wniosku strony w kontekście okoliczności uzasadniających przyznanie mu pomocy. W tym celu organ pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę do wskazania, czy poszukiwał pracy na terenie W. od grudnia 2013 r. do maja 2014 r. oraz czy otrzymywał we wskazanym okresie oferty pracy z Powiatowego Urzędu Pracy w W. oraz zgłaszał się osobiście do poleconych pracodawców. Strona w wyznaczonym terminie nie zgłosiła się do ośrodka pomocy społecznej oraz nie wyjaśniła żadnych okoliczności uzasadniających udzielenie jej pomocy w formie biletów kredytowanych. Z danych znajdujących się w posiadaniu organu pierwszej instancji wynikało zaś, że w 2014 r. strona otrzymała jedną propozycję pracy z dnia 6 maja 2014 r. na stanowisku doradcy klienta w placówce "Kredyt Chwilówki". Organ pomocy społecznej podkreślił również, że wnioskodawca został poinformowany o możliwości korzystania z biletów socjalnych w cenie 70 groszy, które przysługują wszystkim osobom z ustalonym prawem do świadczeń z pomocy społecznej na terenie W. Organ pierwszej instancji stwierdził, że zakup biletu kredytowanego nie stanowi niezbędnej potrzeby bytowej. Zaistnienie przesłanek do udzielenia pomocy w trudnej sytuacji życiowej nie jest równoznaczne z koniecznością udzielenia pomocy w oczekiwanym przez stronę zakresie. Ograniczone środki finansowe jakimi dysponuje ośrodek, biorąc pod uwagę fakt, że musi uwzględnić potrzeby innych osób korzystających ze wsparcia tej instytucji spowodowały, że zgłaszane przez stronę potrzeby nie mogą zostać pokryte w całości. Zasiłek celowy na zakup biletu kredytowanego nie został zakwalifikowany przez organ do świadczeń na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, do których zaliczono przede wszystkim pomoc w formie gorącego posiłku, zasiłków celowych na zakup żywności, opału, leków. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie uznając ją za niesłuszną oraz wnosząc o stwierdzenie przewlekłości postępowania, uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, niezwłoczne rozpatrzenie odwołania, a także o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych w związku z obecnym odwołaniem i poprzednimi odwołaniami skarżącego od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. W uzasadnieniu odwołania strona podała, że przyznanie zasiłku celowego w formie biletu kredytowego należy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym. Zatem organ nie może powoływać się na brak środków finansowych, których wysokości zresztą nie wykazał. Podniósł również, że wydana decyzja skutecznie utrudni mu poszukiwanie pracy z własnej inicjatywy, zaś organ pomocy społecznej wykorzystuje procedurę administracyjną w celu niedopuszczalnego przewlekania prowadzonego postępowania. Wskazał również, że podstawę rozstrzygnięcia winno stanowić miarodajne oświadczenie strony. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że odwołujący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie ma dochodów z pracy dorywczej, a jedynym źródłem jego utrzymania jest zasiłek okresowy w kwocie 271 złotych. Spełnia on zatem kryteria przyznania pomocy społecznej, co nie oznacza jednak, że zawsze może otrzymać świadczenie i to w dodatku na oczekiwanym poziomie. Z uwagi na ograniczoną wysokość środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących (6000 – 5000 rodzin), całkowite zaspokojenie potrzeb każdego z uprawnionych jest niemożliwe. Organ musi w wyznaczonych granicach realizować swoje ustawowe cele co wymaga realistycznej oceny możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń, a racjonalne gospodarowanie posiadanymi środkami finansowymi wymaga określenia, które z potrzeb muszą być zaspokajane niezbędnie i w jaki sposób. Organ pierwszej instancji przyjął zasadę przyznawania zasiłków celowych na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, przy czym do potrzeb podstawowych zakwalifikowano przyznawanie pomocy w formie gorącego posiłku, zasiłków celowych na zakup żywności, opału i leków. Nadto w pierwszej kolejności zaspokajane są potrzeby rodzin niepełnych i wielodzietnych, a także rodzin, w których występuje niepełnosprawność oraz konieczność ochrony macierzyństwa. Dopiero po spełnieniu potrzeb tych rodzin, jeśli środki finansowe na to pozwalają, przyznawana jest dodatkowo pomoc w formie zasiłków celowych innym osobom. Pomoc w formie biletów kredytowanych nie została zaliczona do podstawowych potrzeb bytowych i jest przyznawana sporadycznie w celu umożliwienia bezgotówkowego powrotu do miejsca zamieszkania osobom bezdomnym lub osobom z zaburzeniami psychicznymi, które znalazły się poza terenem miasta. Bilet kredytowany nie był nigdy przeznaczony na korzystanie z komunikacji miejskiej, gdyż w tym celu wprowadzono odrębną ulgę dla osób objętych pomocą społeczną w postaci ulgowych biletów komunikacji miejskiej. W ocenie Kolegium, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wskazują, że odmowa przyznania stronie wnioskowanej pomocy w formie biletów kredytowanych była uzasadniona i nie naruszała granic uznania administracyjnego. Analiza środków finansowych jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej wykazała konieczność ich wydatkowania przede wszystkim na niezbędne i podstawowe potrzeby bytowe, do który nie zalicza się biletów kredytowanych. Wnioskodawca, mimo wezwania, nie wskazał celu oczekiwanej pomocy, zaś w odwołaniu powołał się na konieczność poszukiwania pracy we własnym zakresie. Strona może jednakże korzystać z ulgi w postaci biletów socjalnych na przejazdy komunikacją miejską na terenie Wałbrzycha. Kolegium podkreśliło również, że strona korzysta z pomocy społecznej od 1991 r. w formie zasiłków okresowych, celowych i świadczeń rzeczowych (posiłków). Organ odwoławczy wskazał ponadto, że nie znalazł podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 20 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.), zaś zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania nie był uzasadniony z uwagi na wcześniejsze uchylenie przez organ drugiej instancji decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnioskodawca zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu: – naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 7 pkt 1, 4, 5, 6 u.p.s., poprzez bezzasadną odmowę przyznania zasiłku celowego w formie biletu kredytowanego, – rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 11 pkt 9 i art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez sprzeczny z prawem skład orzekający Kolegium, który przekroczył swoje uprawnienia oraz niedopełnienie obowiązków przez prezesa Kolegium, – rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1 i art. 39 ust. 1, 2, 4 u.p.s., poprzez zmianę tożsamości przedmiotowej sprawy, – rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, – naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., poprzez niezałatwienie w terminie wniosku przez organ pierwszej instancji oraz odwołania przez organ drugiej instancji. Mając powyższe na uwadze strona wniosła o stwierdzenie nieważności, uchylenie względnie stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa zaskarżonej decyzji. Zażądała ponadto zawiadomienia Prezesa Rady Ministrów o naruszeniu prawa przez prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy w sprawie ziściły się przesłanki do przyznania zasiłku celowego w formie biletu kredytowanego. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej. Poza sporem jest, że skarżący jest uprawniony do świadczeń z pomocy społecznej, spełnia bowiem przepisane w ustawie kryteria z uwagi na dochód i szczególne okoliczności (bezrobocie). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego (art. 39 ust. 4). Bilet kredytowany jest formą zasiłku celowego w formie niepieniężnej. Może zostać przyznany osobom bez dochodu lub o bardzo niskim dochodzie, a celem przyznawania biletu kredytowanego, jak każdego rodzaju zasiłku celowego, jest zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, w tym wypadku potrzeby przemieszczenia się strony w celu poszukiwania pracy. Jednocześnie, stosownie do regulacji zawartej w art. 3 ust. 4 u.p.s., potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom tej pomocy. Z brzmienia przywołanych wyżej unormowań wynika, że decyzja w zakresie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, jak również w kwestii określenia jej wysokości podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne cechuje się m.in. tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności żądania. W przypadku zasiłku celowego organ administracyjny wydaje decyzję oceniając całokształt sytuacji strony mającej wpływ na zakres zaspokojenia potrzeb, uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli wysokość posiadanych środków, liczbę osób wymagających pomocy. Dopiero po ustaleniu, że taka pomoc jest niezbędna, organ może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza zatem, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia. Należy w tym miejscu zaakcentować, że norma prawna zawarta w art. 3 ust. 4 u.p.s. zobowiązuje organy orzekające o udzielaniu świadczeń przewidzianych w tej ustawie do uwzględnienia możliwości finansowych pozwalających na realizację potrzeb zgłoszonych przez osoby ubiegające się o pomoc. W sytuacji ograniczonych środków przeznaczanych na cele pomocy społecznej i stale wzrastającej liczby osób ubiegających się o jej uzyskanie, konieczne jest stworzenie gradacji potrzeb tych osób i powiązanie jej z możliwościami finansowymi ośrodków pomocy społecznej. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza więc załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06 – dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy orzekające zasady te miały na uwadze, albowiem rozstrzygnęły sprawę zważając zarówno na sytuację skarżącego, jak i ograniczone możliwości finansowe Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, a tym samym ochronę interesów osób uprawnionych do uzyskania wsparcia ze środków pomocy społecznej. W toku postępowania administracyjnego zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie sytuacji skarżącego i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy akceptując argumenty i stanowisko organu pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz przeprowadził jego trafną ocenę, która uzasadniała odmowę przyznania skarżącemu świadczenia w formie biletu kredytowanego. Zgodnie z regułami procedury administracyjnej, organ ten przeanalizował sytuację życiową wnioskodawcy. Działając w ramach uznania administracyjnego słusznie wskazał, że położenie, w jakim znalazł się wnioskodawca, nie uzasadnia przyznania pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając powyższe na uwadze podkreślenia wymaga, że badając legalność kwestionowanej decyzji w zakresie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego, Sąd miał na uwadze, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania takiego świadczenia wydawane jest w ramach uznania administracyjnego, co pozwala organowi na wybór pomocy, którą uzna za najwłaściwszą w świetle celów określonych ustawą o pomocy społecznej, przy jednoczesnym uwzględnieniu możliwości finansowych Ośrodka. Działanie organu w sferze uznania administracyjnego powoduje również, że dokonywana przez Sąd kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2886/13, z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 115/12, z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując kontroli pod tym kątem, Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dowolne. Organ odwoławczy właściwie uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie i nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. W pierwszym rzędzie przyjdzie zauważyć, że skarżący pozostaje pod stałą opieką pomocy społecznej, korzysta z jej świadczeń otrzymując potrzebne mu wsparcie materialne (od 1991 r.). Oznacza to, że jego potrzeby są na bieżąco monitorowane i zaspokajane odpowiednio do ich zasadności i możliwości Ośrodka. Słusznie zatem Kolegium zwróciło uwagę, że pomoc oraz jej wysokość jest nie tylko warunkowana potrzebą strony, ale również posiadanymi do dyspozycji przez MOPS środkami finansowymi, które są ograniczone. Sąd zwraca też uwagę na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. Organy pomocy społecznej są zatem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 658/05, z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07, z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1498/10 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego zasadnym jest uznanie przez organ pierwszej instancji, że zasiłek celowy na zakup biletu kredytowanego nie stanowi niezbędnej potrzeby bytowej, zwłaszcza w sytuacji ograniczonych środków Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, zobowiązanego uwzględniać potrzeby innych osób (gorące posiłki, żywność, leki, opał) niejednokrotnie czasem bardziej potrzebujących wsparcia niż skarżący, który jest osobą w wieku produkcyjnym, zdrową i zdolną do podjęcia zatrudnienia. Prawidłowe jest stanowisko organów, że dla oceny zasadności wniosku o pomoc w formie biletu kredytowanego, nie mogą one pomijać okoliczności, że skarżący może dojechać do centrum W. czy innych dzielnic w poszukiwaniu pracy wykorzystując bilety socjalne na przejazdy komunikacja miejską (korzystanie z biletów socjalnych w cenie 70 groszy przysługuje na czas obowiązywania decyzji przyznającej pomoc z Ośrodka). W ocenie Sądu w sprawie nie nastąpiło naruszenie granic przysługującego organom uznania administracyjnego. Wydając rozstrzygnięcie organy miały bowiem na względzie okoliczności sprawy tak istniejące po stronie skarżącego, jak również uwzględniające cele i możliwości pomocy społecznej. Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i prawidłowego zastosowania prawa materialnego, zatem nie zachodzą podstawy do podważenia zawartego w nich rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, jako chybiony ocenić trzeba podniesiony zarzut nieważności decyzji z uwagi na to, że skład organu drugiej instancji był sprzeczny z prawem i że przekroczył swoje uprawnienia oraz że doszło do niedopełnienia obowiązków przez prezesa Kolegium a także, że organ drugiej instancji zmienił tożsamość rozpoznawanej sprawy. Analiza akt sprawy, w tym znajdującego się w tychże aktach zarządzenia Prezesa Kolegium z dnia 12 listopada 2014 r. o wyznaczeniu składu orzekającego oraz protokołu posiedzenia z dnia 13 listopada 2014 r., nie pozostawia wątpliwości co do tego, że skład orzekający w rozpoznawanej sprawie był zgodny z przepisami. O składzie samorządowego kolegium odwoławczego rozstrzyga przepis art. 18 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, zgodnie z którym kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium. Powołany w skardze art. 11 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych dotyczy natomiast czynności pozaorzeczniczych, które wykonuje prezes kolegium, jako organ kierujący jego pracami. Wynikające z pkt 9 tego przepisu uprawnienia polegające na czuwaniu nad jednolitością orzecznictwa oraz sprawnością pracy kolegium nie dotyczy w żadnym stopniu wykonywanych przez tego prezesa czynności orzeczniczych, jako członka składu orzekającego. Skarżący całkowicie błędnie przyjmuje, że z tego przepisu wynika obowiązek zasiadania w składzie orzekającym Kolegium przy orzekaniu w powyższej sprawie. Chybione są także zarzuty nieważności decyzji opierające się na przekroczeniu uprawnień przez skład orzekający Kolegium oraz o zmianie tożsamości sprawy. W świetle art. 20 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych postanowienie sygnalizacyjne może wydać jedynie prezes kolegium, nie zaś skład orzekający. Stąd też zaskarżone orzeczenie nie zawiera rozstrzygnięcia w tym zakresie, co należy uznać za prawidłowe. Przedmiotem niniejszej sprawy było przyznanie zasiłku celowego, uregulowanego – o czym był już mowa – w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Powołanie przez organ drugiej instancji tego przepisu, jako podstawy prawnej wydanej decyzji nie mogło w żadnym stopniu stanowić więc o zmianie tożsamości sprawy, jak błędnie zakładał skarżący. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego o naruszeniu przez organ odwoławczy zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a., albowiem akta sprawy obejmowały dokumenty pochodzące od strony bądź powstałe z jej udziałem lub o których pozyskaniu była należycie poinformowana, względnie sam się z nimi zapoznał, czego dowodem jest choćby jego pismo z dnia 28 stycznia 2015 r. Wbrew zarzutom skargi, decyzje organów obu instancji zostały wydane z zachowaniem ustawowych terminów wynikających z art. 35 § 3 k.p.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę ponownie w dniu 12 września 2014 r., przy czym orzeczenie Kolegium o konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy wpłynęło do tego organu w dniu 14 sierpnia 2014 r. Zaś odwołanie, które wpłynęło do organu drugiej instancji w dniu 27 października 2014 r., zostało rozpatrzone decyzją z dnia 13 listopada 2014 r. Podnoszona przez stronę okoliczność późniejszego doręczenia wskazanej decyzji wraz z uzasadnieniem tj. dopiero w dniu 29 grudnia 2015 r. nie miała, zdaniem Sądu, istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie widzi również podstaw do zawiadamiania – w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a. – innych organów odnośnie domniemanych przez skarżącego naruszeń obowiązków przez prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zwłaszcza w sytuacji gdy sam takich naruszeń nie dostrzega. Mając na uwadze wszystkie wyżej omówione okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.