IV SA/Wr 299/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. . I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Dz. U. z 2016 r. poz. 23) po rozpoznaniu odwołania J. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. którą po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2016 r. odmówiono udostępnienia informacji publicznej w zakresie precyzyjnych informacji na temat posiadanych przez pracowników – Z. N. oraz W. N., a także J.J. z jego okresu zatrudnienia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w D., kwalifikacji zawodowych, obejmujących m.in. informację o posiadanym wykształceniu, kierunku tego wykształcenia, uprawnieniach zawodowych (w zakresie budownictwa) z podaniem szczegółowych informacji odnośnie specjalizacji w tym zakresie, a także wskazaniem sygnatury oraz daty wydania decyzji administracyjnej potwierdzającej posiadane uprawnienia zawodowe wraz z wyszczególnieniem organu, który tę decyzję wydał oraz o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających przedmiotowe informacje we wskazanym zakresie odnoszące się do wyżej wymienionych, takie jak w szczególności kopie dokumentów potwierdzających ukończone studia oraz kopie dokumentów potwierdzających posiadane uprawnienia zawodowe, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 4 marca 2016 r. J.J. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. (dalej PINB) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie precyzyjnych informacji na temat posiadanych przez pracowników – Z. N. oraz W. N., a także J.J. z jego okresu zatrudnienia w PINB, kwalifikacji zawodowych, obejmujących m.in. informację o posiadanym wykształceniu, kierunku tego wykształcenia, uprawnieniach zawodowych (w zakresie budownictwa) z podaniem szczegółowych informacji odnośnie specjalizacji w tym zakresie, a także wskazaniem sygnatury oraz daty wydania decyzji administracyjnej potwierdzającej posiadane uprawnienia zawodowe wraz z wyszczególnieniem organu, który tę decyzję wydał. Dodatkowo Jan Jankowski zwrócił się o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających przedmiotowe informacje we wskazanym zakresie odnoszące się do wyżej wymienionych, takie jak w szczególności kopie dokumentów potwierdzających ukończone studia oraz kopie dokumentów potwierdzających posiadane uprawnienia zawodowe. Po rozpatrzeniu wniosku J.J. PINB decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. odmówił udzielenia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu swojej decyzji PINB wskazał, że żądana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, a wnoszący nie wykazał interesu publicznego w jej pozyskaniu, który w takim wypadku warunkuje jej udzielenie. Odwołanie od wyżej wymienionej decyzji złożył wnioskodawca. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB) po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozpatrzeniu argumentacji odwołania, zważył co następuje. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania tej informacji, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Informacje publiczne mogą być zatem informacjami prostymi, czyli dostępnymi bez wykazywania zasadności uzyskania takiej informacji ze względu na szczególną istotność dla interesu publicznego, lub informacjami przetworzonymi, gdzie już tego rodzaju dodatkową przesłankę trzeba wykazać. Poza sporem pomiędzy PINB a skarżącym było to, że żądane przez skarżącego informacje, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 ww. o dostępie do informacji publicznej. Sporne natomiast jest czy informacje o których udostępnienie ubiega się skarżący stanowią tzw. informacje publiczne przetworzone. Tymczasem część informacji których żąda skarżący informacji publicznej nie stanowi. Zauważyć należy, że informacje dotyczące kwalifikacji pracowników zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, do których zajmowania wymagana jest wiedza specjalistyczna stanowią informację publiczną. Natomiast odnosząc się do wniosku w części dotyczącej przesłania kopii dokumentów potwierdzających ukończone studia i uprawnienia zawodowe należy wskazać, iż trzeba odróżnić informację publiczną od jej nośnika, jakim jest dokument prywatny. Prawo do informacji publicznej ma szeroki zasięg, jednak nie obejmuje ono uprawnienia do udzielenia każdej informacji, w tym informacji zawartej w dokumencie prywatnym. Takim jest dyplom ukończenia studiów uzyskany przez osobę zatrudnioną przez organ. Dokument ten związany jest z nawiązaniem stosunku pracy i nie ma charakteru dokumentu urzędowego, który podlegałby udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, nie dotyczy też spraw publicznych. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. I OSK 683/09 podkreślając, że dokumenty prywatne mogą zawierać dane stanowiące informację publiczną, jednak nie oznacza to prawa do skutecznego żądania dostępu do oryginałów lub kopii całego dokumentu, a jedynie możliwość uzyskania dostępu do wybranych informacji. Zatem organ pierwszej instancji powinien odmówić w formie pisma udostępnienia żądanych kopii dokumentów. Nie stanowi to jednak w nadanym przypadku takiego uchybienia, które powodować by musiało uchylenie zaskarżonej decyzji. Informacji w tym zakresie (nie będącej informacją publiczną) bowiem nie wydano. Słuszne jest natomiast stanowisko organu I instancji co do kwalifikacji żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Wyjaśnić w tym miejscy trzeba, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. W pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzania wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania. Powyższe stanowisko znajduje m.in. potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 550/13. W badanym przypadku udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji wymagałoby dokonania przeglądania akt osobowych poszczególnych pracowników, o których mowa we wniosku oraz sięgnięcia, jak wskazał organ I instancji, do zasobów archiwum zakładowego inspektoratu. Ponadto byłoby również wyselekcjonowanie spośród tych dokumentów, takich dokumentów, które mówią o uprawnieniach zawodowych, dokumentów zawierających informację o posiadanym wykształceniu, kierunku tego wykształcenia, a następnie wyselekcjonowanie szczegółowych informacji odnośnie posiadanego wykształcenia, kierunku tego wykształcenia, uprawnień zawodowych (w zakresie budownictwa), z podaniem szczegółowych informacji odnośnie specjalizacji w tym zakresie (które musiały by być ustalone po konfrontacji decyzji udzielającej uprawnień z obowiązującymi w tym czasie przepisami), a także sygnatury oraz daty wydania decyzji administracyjnej potwierdzającej posiadane uprawnienia zawodowe wraz z wyszczególnieniem organu, który tę decyzję wydał. Sprostanie przedmiotowemu żądaniu powoduje więc konieczność pracochłonnego przetworzenia informacji w oparciu o dane z akt osobowych przechowywanych przez PINB jak i stosowną regulację prawną. W świetle powyższego w badanym przypadku mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Skarżący nie wykazał jednak w żaden sposób, aby uzyskanie przez niego żądanej informacji było uzasadnione szczególnie istotnym interesem publicznym. Skargę od decyzji organu II instancji do tutejszego Sądu złożył wnioskodawca. Zarzucił zaskarżonym decyzjom: 1) naruszenie prawa materialnego a to: art. 1 ust. 1 uoidp i art. 2 ust. 1 uoidp i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d uoidp w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez: - niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że: - zasadnym było podjęcie rozstrzygnięcia odmawiającego wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej, mimo, że faktycznie treść tych przepisów skorelowanych w logiczną całość jednoznacznie wskazuje, że wniosek wnioskodawcy winien zostać uwzględniony, a żądana informacja udostępniona, albowiem zarówno aspekt podmiotowy, jak też przedmiotowy przewidziany w tych przepisach został wyczerpany, - konieczność podjęcia czynności technicznych zmierzających do udostępnienia informacji publicznej uzasadnia odmowę udostępnienie tej informacji, mimo iż prawo do informacji ma charakter publicznego prawa podmiotowego w oparciu o które wnioskodawca może żądać udostępnienia tych informacji bez względu na konieczność podjęcia przez organ czynności technicznych zmierzających do uzyskania tej informacji, - art. 3 ust. 1 pkt 1 uoidp przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że informacja której żąda wnioskodawca jest informacją przetworzoną, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. przez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów i wniosków podniesionych w odwołaniu przez skarżącego, a w konsekwencji przez pozbawienie go prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 uoidp przez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności przez zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich wskazywanych przez skarżącego okoliczności faktycznych i prawnych, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez subiektywną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez oparcie zaskarżonych rozstrzygnięć jedynie na domniemaniach i przypuszczeniach, a w konsekwencji przez błędną kwalifikację żądanych przez skarżącego informacji publicznych jako informacje publiczne przetworzone, - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania skarżącego, w toku prowadzonego postępowania, o tym, że w ocenie organu żądane informacje mają charakter informacji publicznych przetworzonych, a w konsekwencji przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów władzy państwowej z jednoczesnym zaniechaniem realizacji obowiązków informacyjnych ciążących na organie. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dzierżoniowie, stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że merytoryczne uzasadnienie stanowiska DWINB zawarto w zaskarżonym postanowieniu. Dodał, że po zapoznaniu się z treścią skargi stwierdza, że nie zawiera ona zarzutów, które mogłyby wpłynąć na zmianę stanowiska organu w wyżej wymienionej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1646) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – może w zależności, od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Kontrola Sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji narusza prawo. Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. Nr [...] w dniu 21 marca 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Podstawą materialnoprawną wymienionych wyżej decyzji były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) – dalej u.d.i.p. Zostały one wydane (decyzje) na skutek wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2016 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie opisanym w sentencji zaskarżonej decyzji. Podstawą wydania przez organ I instancji decyzji o przedstawionej treści było uznanie, że żądana przez skarżącego informacja jest wprawdzie informacją publiczną ale ma charakter przetworzony, w związku z tym wnioskodawca w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej powinien wykazać, że posiada szczególnie istotny interes publiczny do uzyskania informacji publicznej. Organ II instancji uznał, że żądanie doręczenia dokumentów dotyczących wykształcenia wskazanych przez niego osób nie jest informacją publiczną. W pozostałym zakresie wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2016 r. - jest informacją publiczną, ale ma ona charakter przetworzony i wymagane jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. Według obu organów skarżący nie wykazał tej przesłanki – stąd decyzja o odmowie udzielenia informacji. Zasadniczą – sporną – kwestią w niniejszej sprawie jest czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną oraz czy ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przy wykładni powołanego przepisu należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP. Uszczegółowienie co należy rozumieć przez informację publiczną zawiera art. 6 u.d.i.p. Nie jest to jednak katalog zamknięty zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość, dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W taki sam sposób kwalifikowane są wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, publ.: https://orzeczenia. nsa.gov.pl). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d. Przepis ten mówi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o organach i osobach sprawujących w nich funkcje. Z przepisu powyższego wynika, że nie każda informacja związana z zatrudnieniem w organach podmiotów określonych w art. 4 u.d.i.p. jest informacją publiczną. Musi ona dotyczyć osób pełniących funkcje publiczne, po drugie istotne jest powiązanie tej informacji z pełnieniem funkcji publicznych (zob. R. Cybulska. Dostęp do informacji publicznej w zakresie spraw związanych ze stosunkiem pracy w samorządzie terytorialnym – Samorząd Terytorialny nr 4, str. 57). Funkcje publiczne pełnią osoby, które wykonują zadania powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Osoba taka jest wyposażona w określone uprawnienia pozwalające na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (patrz – Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska Wydanie 3, Warszawa 2016 Wolters Kluwer str. 149). Zatem do osób publicznych nie można zaliczyć pracowników biurowych, czy technicznych. Powyższe rozważania mają charakter ogólny, sprowadzają się do wskazania jaka jest interpretacja wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują bowiem wątpliwości – spór, co do tego, że wskazane we wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2016 r. osoby sprawowały funkcje publiczne, decydowały o określonych działaniach przypisanych władzy publicznej. Należy także uznać, że informacją publiczną jest treść dokumentu (urzędowego) w niektórych sytuacjach prywatnego i należy odróżnić informację publiczną od nośnika, na którym informacja ta została utrwalona. Jednakże w tym przypadku Sąd ocenia nośnik żądanych informacji – dokumenty dotyczące kwalifikacji. Dokumenty wskazujące na poziom kompetencji osoby sprawującej funkcję publiczną stanowią informację publiczną także w zakresie formy. Dokumenty dotyczące wykształcenia, specjalizacji takiej osoby w momencie złożenia do właściwego organu w związku z wykonywaniem określonej funkcji publicznej, tracą swój walor dokumentu prywatnego i stanowią źródło informacji publicznej na temat kompetencji osoby sprawującej funkcję publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. (wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2014 r. II SAB/Łd 88/14). Również w takiej sytuacji prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu, o którym mowa w art. 5 u.d.i.p., ale tyko w takim zakresie jak wynika z treści tego przepisu. Przepis art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przy czym podmioty te muszą być w posiadaniu żądanej informacji. Niewątpliwie strona niniejszego postępowania jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. a tym samym podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca rozróżnia więc prawo do "uzyskania informacji publicznej" i prawo do uzyskania szczególnej formy informacji publicznej, jaką jest "informacja przetworzona", a więc taka, której udzielenie wymaga zebrania lub zsumowania informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. W myśl utrwalonego już orzecznictwa sądowoadministracyjnego, informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. W efekcie "przetworzenia" dochodzi do powstania nowego jakościowo dokumentu, nowej informacji, którą można określić mianem informacji źródłowej (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 września 2005 r., II SA/Kr 984/05 niepubl.). Podobnie w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r., IV SAB/Wr 47/05 (niepubl.), stwierdzono, iż przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem, często na podstawie rożnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązanego czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. W przypadku informacji przetworzonej wprowadzony został wyjątek od zasady, że domagający się udostępnienia informacji nie musi wykazywać interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że podmiot udzielający informacji przetworzonej winien wcześniej rozważyć, czy jej udostępnienie w zakresie określonym we wniosku jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego". W niniejszej sprawie organ przedstawił działania, które musi wykonywać aby udzielić skarżącemu informacji. Opis tych działań wskazuje, że aby zapewnić odpowiedź na postawione przez skarżącego pytanie organ musi dokonać zestawienia różnych dokumentów, zebrania danych, sformułowania na tej podstawie odpowiedzi na zadane pytania, co czyni z niego informację przetworzoną. W toku postępowania skarżący nie wskazał, na czym polega szczególna istotność żądanej informacji dla interesu publicznego. Jednak należy zauważyć, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien jednak poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie - możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Z przepisów u.d.i.p. wynika jednoznacznie, że wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, przetworzonej w przypadku wydania decyzji odmownej, musi wykazać brak istnienia przesłanki ustawowej wskazanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy (zob. wyroki: WSA w Warszawie z 20 czerwca 2005 r., II SA/Wa 795/05, LEX nr 874232 oraz WSA we Wrocławiu z 25 stycznia 2006 r., IV SAB/Wr 40/05, LEX nr 887692). Chociaż nie wynika to wprost z u.d.i.p., to podmiot zobowiązany, informując wnioskodawcę o takim charakterze informacji winien ponadto wezwać go do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego i wyznaczyć w tym celu odpowiedni termin. W omawianej sprawie, skarżący dowiedział się, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej i że żądanie takiej informacji wymaga wykazania przez wnioskodawcę, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ nie wezwał zainteresowanego do wykazania takiego interesu, nie wyznaczył stronie terminu do dokonania tej czynności. Brak podjęcia takich działań, sprawia, że w sprawie należy mówić o naruszeniu przez organ powołanego w skardze art. 8 i 9 k.p.a., które w ocenie Sądu mają również zastosowanie do wydawanych decyzji w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Należy również w tym miejscu stwierdzić, że pozostałe zarzuty skarg są niezasadne, Sąd nie stwierdza naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 15 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. Postępowanie przeprowadzone w sprawie miało charakter dwuinstancyjny oba organy dokonały ustaleń stanu faktycznego i dokonały oceny prawnej a wydane przez nie decyzje odpowiadały treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Z decyzji wynika jasno jaki materiał był przedmiotem oceny i na podstawie jakiego przepisu i dokonanej oceny organ zastosował art. 3 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy o informacji publicznej. Sąd nie dopatrzył się również aby rozstrzygnięcie opierało się na domniemaniach i przypuszczeniach, organy wskazały na działania i czynności które należy podjąć aby zrealizować wniosek skarżącego. Tym samym nie ma mowy o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Według Sądu, co stwierdzono wyżej, brak jest podstaw do uznania, że naruszono również przepisy prawa materialnego – art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d. Rozpoznając sprawę ponownie, organ wezwie skarżącego - w pierwszej kolejności - do wykazania w jakim zakresie żądane przez niego informacje, mają szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. W piśmie wzywającym należy zakreślić skarżącemu termin na udzielenie odpowiedzi. Po upływie zakreślonego terminu bądź udzieleniu odpowiedzi przez wnioskodawcę, organ podejmie kolejne czynności: udzieli informacji przetworzonej jeśli uzna wniosek za uzasadniony, a w przeciwnym razie wyda decyzję odmawiającą udzielenia informacji, jakiej żąda strona. Sposób załatwienia wniosku skarżącego z dnia 18 października 2015 r. będzie więc uzależniony od treści udzielonej odpowiedzi przez skarżącego (bądź jej braku) oraz od jej oceny przez organ. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak wyżej. H.B.11.01.2017 r.