IV SA/Wr 415/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.), Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w dniu [...] czerwca 2016 r. po rozpatrzeniu odwołania B. Z., od decyzji z dnia [...] maja 2016r. nr [...] wydanej przez działającego z upoważnienia Wójta Gminy G., Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G., w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego na okres od 1 kwietnia 2016r. do 30 września 2017r. na: W. Z. w kwocie 500,00 zł i D. Z. w kwocie 500,00 zł oraz odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko: E. Z. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podało, że wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2016r., B. Z. wystąpił do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko oraz na drugie i kolejne dziecko. Po rozpatrzeniu tego wniosku organ wydał opisaną wyżej decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że jednym z kryteriów uprawniających do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w okresie trwającym od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. jest dochód rodziny za 2014 r., który w myśl art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, w przeliczeniu na osobę nie przekracza 800,00 zł, a w przypadku, gdy członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej nie przekracza kwoty 1.200,00 zł. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w 2014r. żona wnioskodawcy – B. Z. nie uzyskała żadnych dochodów, natomiast dochód B. Z., w 2014r. z tytułu zatrudnienia w Urzędzie Gminy G. wyniósł 52.332,25 zł netto. Ponadto wnioskodawca uzyskał w 2014r. dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 3.071,31 zł. Organ I instancji przywołał również brzmienie art. 2 pkt 19 lit. c i art. 2 pkt 20 lit. c ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, w zakresie utraty i uzyskania dochodu. Jak wyjaśnił dalej organ I instancji, B. Z. został przeniesiony służbowo z Urzędu Gminy G. do pracy w Urzędzie Miejskim w G., na mocy porozumienia w sprawie przeniesienia pracownika samorządowego, w związku z czym mając na uwadze ciągłość zatrudnienia, przy ustalaniu dochodu rodziny nie uwzględniono dochodu utraconego ani dochodu uzyskanego. Ustalono zatem, że w 2014r. dochód rodziny dla celów świadczenia wychowawczego wyniósł 923,41 zł miesięcznie na osobę (wg wyliczenia (52.332,25 zł + 3.072,31 zł) : 12 miesięcy : 5 osób) i tym samym przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania wnioskowanego świadczenia na pierwsze dziecko (wynoszące 800,00 zł/ miesięcznie na osobę). Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że zostały spełnione ustawowe przesłanki do przyznania świadczenia - wychowawczego na drugie i kolejne dziecko, i tym samym przyznał prawo do świadczenia na dzieci: D. Z. i W. Z. Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył odwołanie. Podniósł, że nie zgadza się z decyzją w części odmawiającej przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko: E. Z. Wskazał, że spełnia warunki do tego aby uzyskać świadczenie na pierwsze dziecko, bowiem przy ustalaniu dochodu rodziny, Wójt Gminy G. nie uwzględnił utraty dochodu związanej ze zmianą stanowiska i miejsca pracy. Jak wyjaśnia, w dniu 17 lipca 2015r. Wójt Gminy G. wypowiedziała mu warunki zatrudnienia proponując nowe, gorsze finansowo. W dniu 14 września 2015r. zatrudniono go w Urzędzie Miejskim w G. na stanowisku [...] za kwotę brutto [...] zł + dodatek stażowy. B. Z. wskazuje, że jego wynagrodzenie u nowego pracodawcy ustabilizowało się na poziomie [...] zł brutto z dodatkiem stażowym, co dało [...] zł netto (miesięcznie). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po przeanalizowaniu akt sprawy oraz wniesionego odwołania wskazało, że warunki nabywania prawa do świadczeń wychowawczych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłaty tych świadczeń regulują przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016, poz. 195 ) - zwanej dalej ustawą (dalej p.p.w.d.). Powołało treść art. 4 i 5 ustawy – wskazując, że w myśl art. 5 ust. 3 świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł (art. 5 ust. 3). Natomiast, jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1 200,00 zł (art. 5 ust.4). Dochód dla potrzeb ustalenia uprawnienia na okres trwający od dnia 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r., oblicza się na podstawie dochodu z 2014 r. Organ wskazał, że w myśl art. 2 pkt 1 ustawy, za dochód należy uznać - dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 2 pkt 4 dochód rodziny to suma dochodów członków rodziny. Natomiast dochód członka rodziny to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3 (art. 2 pkt 1 ustawy), dochód dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, to przeciętny miesięczny dochód uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3 (art. 2 ust. 3). Powołał również art. 2 pkt 19 i pkt 20 mówiący o przypadkach utraty lub uzyskania dochodu. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy, w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Natomiast w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego (art. 7 ust. 2) W przedmiotowej sprawie, w dniu 11 kwietnia 2016r. B. Z. wystąpił do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na troje dzieci. Z analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie, wynika, że w 2014 r. B. Z. uzyskał dochód z tytułu zatrudnienia w Urzędzie Gminy G. w wysokości 52.332,25 zł netto. Ponadto wnioskodawca w 2014 r. uzyskał dochód w wysokości 3.071,31 zł z posiadanego gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,226 ha. Zona wnioskodawcy (B. Z.) nie uzyskała w 2014 r. żadnych dochodów. W złożonym wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego, B. Z. wskazał, że w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na który jest ustalane prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku nastąpiła utrata dochodu oraz jednocześnie nastąpiło uzyskanie dochodu przez członka rodziny, w związku ze zmianą warunków pracy. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy organ I instancji prawidłowo ustalił dochód stanowiący podstawę do przyznania wnioskowanych świadczeń biorąc pod uwagę, zmiany po stronie dochodów wnioskodawcy w 2015r. Wyjaśnienia wymaga zatem kwestia, czy w pojęciu utraty zatrudnienia lub innej prący zarobkowej, mieści się zmiana warunków płacy i pracy spowodowana wypowiedzeniem zmieniającym. W ocenie składu orzekającego Kolegium, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, organ I instancji w sposób prawidłowy ocenił, iż brak jest możliwości przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, ponieważ rodzina strony nie spełnia kryterium dochodowego ustalonego w art. 5 ust. 3 ustawy, uprawniającego do wnioskowanego świadczenia. Kolegium podzieliło również ustalenia organu I instancji w kwestii nie uwzględnienia w dochodzie rodziny stanowiącym podstawę do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, zmian warunków pracy i płacy mających miejsce w 2015r. Według organu, analiza przepisów ustawy nie daje podstaw do uznania, że w przypadku obniżenia wynagrodzenia za pracę przy trwającym stosunku pracy następuje utrata dochodu w rozumieniu art. 2 pkt 19 lit. "c" przedmiotowej ustawy. Skarżący został przeniesiony do pracy w innej jednostce na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. i pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2008 r., poz. 1458 ze zm.). Przeniesienie służbowe, określone w art. 22 powołanej ustawy nie powoduje rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą dotychczasowym, ani nawiązania nowego stosunku pracy z pracodawcą przyjmującym. Następuje zmiana podmiotowa w nadal trwającym stosunku pracy co oznacza, że w miejsce pracodawcy dotychczasowego, w terminie określonym w porozumieniu, o którym mowa w art. 22 ust. 2 wchodzi pracodawca przyjmujący. Ponieważ, pracownik samorządowy, przenoszony do innej pracy i innego pracodawcy w tym trybie, musi wyrazić zgodę, lub wnioskować o przeniesienie, wystarczy w tym przypadku przekazać pracownikowi informację o zmianie warunków zatrudniania i wynagradzania, oraz zawrzeć zmiany w formie aneksu do umowy o pracę. Skład orzekający Kolegium, zauważył, że ustawodawca, w sposób jasny i precyzyjny określił przesłanki dotyczące pojęcia utraty i uzyskania dochodu. W art. 2 pkt 19 lit "c" ustawy, ustawodawca jako powód utraty dochodu wskazuje: utratę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Natomiast w myśl art. 2 pkt 20 lit "c", ustawy uzyskanie dochodu oznacza uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, w kwestii uznania ciągłości zatrudnienia i nie uwzględniło przy ustalaniu dochodu rodziny dochodu utraconego ani dochodu uzyskanego. Kolegium wskazało również na orzecznictwo sądów administracyjnych wyrażające przede wszystkim pogląd, że przepisy normujące zasady i tryb przyznawania świadczeń wychowawczych mają charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens), co oznacza, że decyzja wydana na ich podstawie jest decyzją związaną, a jej treść wyznacza przepis prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Z tych też względów organ nie ma możliwości orzekania w oparciu o uznanie administracyjne i niewypełnienie jednej ze wskazanych powyżej przesłanek, a w szczególności - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - przekroczenie kryterium dochodowego określonego w przepisach, obliguje do wydania decyzji odmawiającej przyznania wnioskowanego świadczenia na pierwsze dziecko. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Zarzucił jej obrazę prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 pkt 19 ustawy p.p.w.d. oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim uniemożliwia nabycie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko – córkę E. do dnia 30 września 2017 r. poprzez nieuwzględnienie wypowiedzenia warunków umowy o pracę z dnia 17 lipca 2015 r. przerywającego ciągłość umowy o pracę zawartą w dniu 1 lipca 2002 r. W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie utraty dochodu i zasądzenie wypłaty wnioskowanego świadczenia ewentualnie uchylenie decyzji obu organów w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Według skarżącego – z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci nie można wywieść, że utrata dochodu ma się odnieść wyłącznie do przypadku całkowitej utraty dochodu i należy się wypowiedzieć za szerokim rozumieniem pojęcia dochodu. Wobec tego za utratę dochodu trzeba uznać również utratę dochodu w jego dotychczasowej wysokości, spowodowanej chociażby zmianą warunków pracy, co zgodne byłoby z wykładnią art. 71 Konstytucji RP, nakazującym, aby Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględniało dobro rodziny a rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Kontrola zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie – daje podstawy do uznania, że skarga jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195 z późn. zm.). W szczególności art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 2 pkt 19 i pkt 20 tej ustawy. Przepisy te stanowią: "Art. 5.1. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. (...) 3. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł." Art. 2 pkt 19. Ilekroć w ustawie jest mowa o utracie dochodu – oznacza to – utratę dochodu spowodowaną: a) uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego, b) utratę prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, c) utratę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...). Art. 2 pkt 20. Uzyskanie dochodu – oznacza to uzyskanie dochodu spowodowane: a) zakończeniem urlopu wychowawczego, b) uzyskaniem prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, c) uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, (...). Przedmiotem skargi jest decyzja organu I instancji oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2016 r., tylko w zakresie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze – starsze dziecko skarżącego, córkę E. Według organów nie został spełniony warunek wskazany w art. 5 ust. 3 ustawy. Dochód rodzinny skarżącego przekraczał wskazaną w tym przepisie kwotę 800 zł miesięcznie. Skarżący podnosił, że na skutek błędnej interpretacji art. 2 pkt 19 i 20 ustawy, nie uwzględniono jego zmniejszonego wynagrodzenia, zakwalifikowanego jako utratę dochodu. Okolicznością niesporną a jednocześnie istotną dla rozpoznania skargi jest fakt, że w dniu 17 lipca 2015 r. wypowiedziano zainteresowanemu warunki pracy na skutek zmiany stanowiska z Kierownika Referatu na Zastępcę Kierownika Referatu, zaś w dniu 2 września 2015 r. między Urzędem Gminy G. a Urzędem Gminy Miejskiej G. zawarto porozumienie w sprawie przeniesienia na podstawie art. 22 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych skarżącego z pracy w Urzędzie Gminy G. do pracy w Urzędzie Miejskim w G. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stanowisku, można na jego wniosek lub za jego zgodą przenieść do pracy w innej jednostce, o której mowa w art. 2 w tej samej lub innej miejscowości, w każdym czasie, jeżeli nie narusza to ważnego interesu jednostki, która dotychczas zatrudniała pracownika samorządowego, oraz przemawiają za tym ważne potrzeby po stronie jednostki przejmującej (ust. 1). W przypadku przeniesienia pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym, w tym na kierowniczym stanowisku urzędniczym, do innej jednostki jego akta osobowe wraz z pozostałą dokumentacją w sprawach związanych ze stosunkiem pracy przekazuje się do jednostki, w której pracownik ma być zatrudniony (ust. 3). Organy oceniając opisany wyżej fakt na tle art. 2 pkt 19 ustawy uznały, że nie zachodzą przypadki określone w tym przepisie, nie zachodzi przypadek utraty zatrudnienia. Odnosząc się do innych wyroków stwierdzono, że utrata zatrudnienia łączy się z rozwiązaniem łączącego stronę stosunku zatrudnienia a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Taką interpretację zmiany warunków pracy i płacy na tle art. 2 pkt 19 ustawy prezentują sądy m.in.: WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt II SA Bd 448/13, NSA w wyroku z dnia 4.11.2011 r. sygn. akt 1047/11, NSA w wyroku z dnia 12.06.2008 r., sygn. akt I OSK 1324/07 (sprawy powyższe dotyczyły świadczeń rodzinnych, przyznawanych w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, które zawierają identyczne jak w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci definicje utraty i uzyskania dochodu). Sąd orzekający zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto również odmienną interpretację omawianego przepisu, co może świadczyć o braku precyzji ustawodawcy w formułowaniu przepisu. Przyjmuje się również, że zmiana warunków płacy i pracy, bez rozwiązania stosunku pracy będzie utratą lub uzyskaniem dochodu. Takie stanowisko jest reprezentowane w wyroku NSA z dnia 14.11.2012 r., sygn. akt I OSK 759/12, w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2.02.2017 r., sygn. akt II SA/Go 1079/16. Sądy w wyżej wymienionych sprawach kierowały się celem przepisów, które mają służyć finansową pomocą rodzinie, realizować politykę społeczną uwzględniającą dobro rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji. Nadmienić też należy, że w orzecznictwie znajdują się również interpretacje art. 2 pkt 19 ustawy p.p.w.d. "pośrednie" mówiące, iż jeżeli osoba utraci jedno ze źródeł dochodu mające umocowanie w określonym stosunku prawnym to wówczas można odliczyć dochód utracony (wyrok NSA z dnia 10.11.2016 r. sygn. akt I OSK 1368/16, wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 468/14). Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska sądów uznających, że zmiana warunków płacy i pracy jest w rozumieniu art. 2 pkt 19 utratą dochodu. Sąd kierował się w niniejszej sprawie celem ustawy, o którym mowa była wyżej; w jego ocenie na taką interpretację pozwala nieprecyzyjny zapis art. 2 pkt 19 i pkt 20 ustawy. Sąd wziął również pod uwagę stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt P 45/08, który stwierdził niezgodność art. 5 ust. 4 o świadczeniach rodzinnych z art. 92 ust. 1 Konstytucji i § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. Nr 105, poz. 881) w zakresie, w jakim przepis ten wyłączył możliwość pomniejszenia dochodu rodziny w trybie art. 5 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych o dochód utracony, o jakim mowa w art. 3 pkt 33 ustawy w części nieznajdującej pokrycia w innym dochodzie uzyskanym w tym samym roku kalendarzowym i nieutraconym do dnia zgłoszenia wniosku o zasiłek. Trybunał wskazał, że ustawodawca uzależnił prawo do pomniejszenia dochodu rodziny od samego faktu utraty dochodu przez któregoś z jej członków – niezależnie, od tego, kiedy owa utrata nastąpiła i w jakim terminie nastąpiło ewentualne uzyskanie innego dochodu. We wskazanym wyroku podkreśla się, że przy ustaleniu wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę bierze się pod uwagę zasady, które służą określeniu rzeczywistej wysokości dochodu. Jeżeli zatem w myśl powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego zasadniczym celem ustawy jest obliczenie dochodu rodziny w celu ustalenia prawa do świadczeń, w sposób odpowiadający w dacie pobierania świadczeń sytuacji finansowej to zmiana warunków pracy i płacy i zmniejszenie dochodów należy ocenić jako utratę dochodu z tytułu "utraty zatrudnienia", o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Za takim (systemowym) rozumieniem przepisów przemawiają przepisy dotyczące ustalenia dochodu. Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci podstawą wyliczenia dochodu rodziny jest suma dochodów członków rodziny: dochód członka rodziny rozumiany jest na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy, jako przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalone jest prawo do świadczenia wychowawczego, przy czym art. 7 ust. 1 – 3 zawiera dodatkowe rozwiązania korygujące realne dochody rodziny wskazując na utratę i uzyskanie dochodu, mające wpływ na status finansowy rodziny w okresie pobierania świadczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekający uznał skargę za uzasadnioną. Zatem organy przeprowadzając ponownie postępowanie obliczą dochód rodzinny skarżącego z uwzględnieniem stanowiska Sądu, przyjmując że zmiana warunków płacy i pracy związana z przeniesieniem skarżącego do świadczenia pracy w Urzędzie Miejskim w G. oznacza utratę zatrudnienia w rozumieniu art. 2 pkt 19c ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, a podjęcie pracy na nowych warunkach płacowych oznacza uzyskanie zatrudnienia w rozumieniu art. 2 pkt 20 lit. c tej ustawy. Obliczony w ten sposób dochód na członka rodziny da podstawy do rozpatrzenia wniosku skarżącego o przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze, najstarsze dziecko córkę E. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.